ΤΟ ΔΟΡΥ στην Ταράτσα

Ανάμεσα στο ιερό και το ιερόσυλο, το τοτέμ και το ταμπού, ανάμεσα στις πίστεις και το «άγιο μίσος» για ένα όνομα και τη φιλία, διαλέγω τη δεύτερη κι ας λένε ότι η κατανόηση περνάει μέσα από τη σύγκρουση, ας λεν’ ότι η ταυτότητα περνάει μέσα από τα σύμβολα. Η φιλία, η κατανόηση ο έρωτας, το νόημα της ζωής περνάει μέσα απ’ όλα. Γιατί αλήθεια αποκλείουμε τον έρωτα, το πάθος της φιλίας και τη συνεργασία ως όρους της κατανόησης; Μα γιατί τότε θα ήταν αχρείαστα τα ΝΑΤΟ, άχρηστα τα F-16 και θα πτώχευαν οι έμποροι όπλων και δοράτων. Γιατί από τότε που η αυτοκρατορία έχασε τη σαγήνη της, αφότου έπαψε να ασκεί τον ήπιο δεσποτισμό της γοητείας της, από τη στιγμή που η δημοκρατία και τα Ελντοράντο της απομυθεύτηκαν, η ηγεμονία της στηρίζεται πλέον στη «σκληρή βία» των βομβών και των στυγνών εκβιασμών. Αυτό το βίαιο πνεύμα της εποχής, αυτός ο πολιτισμός και η πολιτική του θανάτου που εκπορεύονται από τη νέα Ρώμη, επιβάλλουν σιωπή για τους κτηνώδεις φόνους, όσων μένουν άκαμπτοι, περήφανοι, αυτεξούσιοι, όσων πλανώνται ότι είναι ελεύθεροι, εκείνων που δεν δέχονται το ρόλο του ανδρείκελου και που έχουν έναν έρωτα, ένα πάθος ειρηνικό για να δώσουν την ψυχή τους και τα δάκρυά τους. Όχι, δεν μιλώ για κείνα τα ρηχά πάθη, τις μικρές, άτολμες ψυχολογικές τρεμούλες των «συμβολοκέφαλων» ούτε για τις τεχνητές εκκρίσεις αδρεναλίνης μήτε για τα λόγια και την άηχη ρητορική του καναπέ και του φτηνού θεάματος. Μιλώ για τους ελεύθερους εκ πλάνης, που στέκονται με το αρχαίο δόρυ τους στην ταράτσα, στήνοντας το δικό τους θέαμα, όπως εκείνος ο νέος στις ΗΠΑ με το πλακάτ που έγραφε «ψεύδομαι άρα υπάρχω». Ύστερα τον πυροβόλησαν. Μιλώ για τα παιδιά στον Κορυδαλλό, στο Περιστέρι και τη Νίκαια, παντού, που δεν ζητούν το... αίμα κανενός, μόνο «ένα ρόλο ζητούν» για να παίξουν τη ζωή τους, με τα δικά τους λάθη και πάθη.
(με αφορμή συζήτηση με τις ixnilasies.blogspot.com)