Από τον Ιγγλέσια στον Τσίπρα ή όταν οι Ιθάκες δεν υπάρχουν πια

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 27.11.25 ]

---

Συνέπεσε μετά από μια πρώτη ανάγνωση του βιβλίου «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα να διαβάσω το άρθρο της Λίλιθ Βερστρίνγκε κορυφαίου ηγετικού στελέχους των Podemos («Μπορούμε») στο αριστερό περιοδικό Equator* για την άνοδο και την πτώση του αριστερού αυτού σχηματισμού. 

Η διαφορά μεταξύ των δύο προσεγγίσεων είναι ότι αυτή της Βερστρίνγκε δεν καταφεύγει σε χαρακτηρισμούς για να εξηγήσει, αλλά αναλύει πολιτικά.

Γράφει φερ’ ειπείν για τον Ιγγλέσια:

«Ο Ιγκλέσιας, ο νεαρός καθηγητής με την αλογοουρά που έγινε γνωστός μέσα από τηλεοπτικές συζητήσεις, ήταν ένα εντελώς νέο είδος Ισπανού πολιτικού. Συνδύαζε την εκλεπτυσμένη στρατηγική σκέψη με τη διαίσθηση και τη δυνατότητα να συνδέεται με τις μάζες που είχαν αγανακτήσει με τις ανισότητες και τη λιτότητα... Η υπερηγεσία του στο Podemos έγινε τόσο η προϋπόθεση όσο και ο περιορισμός του έργου μας.

  Που οφείλεται η άνοδος των Podemos;

Η άνοδος των Podemos οφείλεται «...στο ότι τόσοι πολλοί νέοι ασχολήθηκαν ξαφνικά με την πολιτική, επειδή το μήνυμά τους έμοιαζε λιγότερο με ορολογία και περισσότερο με κοινή λογική. Ξαφνικά πιστέψαμε ότι είχαμε συμφέρον να επενδύουμε στο μέλλον. Πριν από αυτό, η ισπανική αριστερά είχε οριστεί ως αντίθεση στον φρανκισμό - αλλά ο Ιγκλέσιας συνήθιζε να λέει ότι δεν πρέπει καν να μιλάμε για αριστερά ή δεξιά. Αντ' αυτού, μιλούσε για τον λαό και τις οικονομικές ελίτ... Δεν υπήρχε κανείς σαν εμάς στην Ευρώπη αυτή την εποχή – ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ανέλθει στην εξουσία στην Ελλάδα…»

Που οφείλεται η πτώση;

Οι Podemos όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ σνόμπαραν την οργάνωση.

«Η νέα μου δουλειά απαιτούσε να συνδέσω τα διασπασμένα περιφερειακά μας παραρτήματα με την εθνική ηγεσία -γράφει η Βερστρίνγκε- Αλλά αυτό που εκτιμούσε πολύ περισσότερο το Podemos από την οργάνωση ήταν η επικοινωνία - ή ίσως ο «χρόνος στον αέρα» θα ήταν η πιο ακριβής έκφραση. Οι ηγέτες μας, όπως και αυτοί του ΣΥΡΙΖΑ, επηρεάστηκαν βαθιά από τον Αργεντινό πολιτικό θεωρητικό Ερνέστο Λακλάου, ο οποίος υποστήριζε ότι τα λαϊκιστικά κινήματα μπορούσαν να παρακάμψουν τις παραδοσιακές κομματικές δομές μέσω της έξυπνης χρήσης των μέσων ενημέρωσης. Αυτή η ιδέα ήταν προφανώς σαγηνευτική: γιατί να επενδύσουμε στην αργή δουλειά της οργάνωσης όταν μπορούσαμε να προσεγγίσουμε εκατομμύρια μέσω της τηλεόρασης; Αλλά υπήρχε μια παγίδα που δεν βλέπαμε πραγματικά εκείνη την εποχή: μπορούσαμε να κερδίσουμε την εξουσία μέσω του χρόνου στον αέρα, αλλά δεν μπορούσαμε να κυβερνήσουμε με αυτόν. Και ίσως η δική μας αλλαγή στην κοινωνική μας θέση, από νεοσύλλεκτοι σε ανθρώπους της εξουσίας, είχε συμβεί πολύ γρήγορα για να εσωτερικεύσουν οι ηγέτες μας την επιτυχία μας.»

Και συνεχίζει η Βερστρίνγκε (σήμερα διδάσκει στις SPo στο Παρίσι):

«Λίγο αφότου ξεκίνησα τη νέα μου θέση, ένα στέλεχος του κόμματος μου πρότεινε ότι θα μπορούσαμε απλώς να κλείσουμε κάθε τοπική οργάνωση και να μετατρέψουμε το Podemos σε ένα κόμμα με μόνο 10 ισχυρούς εθνικούς ηγέτες. Αυτό δεν ήταν καθόλου βιώσιμο, και δύσκολα μπορούσα να πιστέψω ότι κάποιος τόσο ψηλά στο Podemos το υποστήριζε αυτό, αλλά η στάση του ήταν χαρακτηριστική ενός κόμματος που ουσιαστικά δεν ενδιαφερόταν για τη δομή - για την κουραστική δουλειά της δημιουργίας τοπικών παραρτημάτων, της εκπαίδευσης οργανωτών, της διεξαγωγής τακτικών συναντήσεων και τη διατήρηση της υποδομής που κρατά ένα κόμμα ζωντανό μεταξύ των εκλογικών κύκλων.»

Το ίδια λάθη έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ρώτησα κάποτε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει κόμμα. Η απάντηση ήταν πως "δεν κάνεις κόμμα όταν είσαι στην κυβέρνηση". Δεν έκαναν ούτε όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Και δεν έφταιγαν ούτε οι "τάσεις" ούτε ο Σκουρλέτης, ο Ρήγας ή η Σβίγκου, αλλά η αντίληψη που διαπερνούσε την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Σε άρθρο στο artinews.gr τον Φεβρουάριο του 2019 με τίτλο «Ο βοναπαρτισμός και η αριστερά των ΜΚΟ»* σημείωνα: «Η αριστερά δεν μπορεί γίνει μία «αριστερά των ΜΚΟ» ούτε να παίζει στο γήπεδο της δεξιάς, δηλαδή στο πεδίο των ΜΜΕ όπου κυριαρχεί ο δεξιός λόγος των οργανικών διανοουμένων της συντήρησης… Το έχει πει εδώ και καιρό ο βολιβιανός πολιτικός και διανοούμενος  Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα…  η πολιτική ανατροπή επισυμβαίνει όχι μόνο όταν αλλάζει η εκτελεστική εξουσία, αλλά και όταν διαφοροποιείται η κοινωνική προέλευση και το κοινωνικό περιεχόμενό της… «Έχουμε επανάσταση, όταν μεταβάλλεται η ταξική σύσταση των Κοινοβουλίων, όταν τροποποιείται ο δημοκρατικός τρόπος λήψης αποφάσεων... Έχουμε επανάσταση όταν η πειθαρχία, η συμβολική τάξη, η διδασκαλία στα εκπαιδευτικά κέντρα τροποποιούνται και μετασχηματίζονται», γράφει ο Λινέρα. Δεν έχουμε, λοιπόν, αλλαγή όταν έχουμε και πάλι τις ελίτ στην εξουσία. Δεν έχουμε, προπάντων αλλαγή, όταν δεν αλλάζει η συμβολική τάξη, δηλαδή ο πρακτικός, καθημερινός πολιτισμός που διέπει τις σχέσεις, τη συμπεριφορά μας, τη ζωή μας, τον τρόπο που ενσωματώνουμε τους περιορισμούς και τους επιβεβλημένους κανόνες. Δεν έχουμε αλλαγή όταν δεν αλλάζει ο τρόπος σκέψης μας, όταν δεν επαναξιώνονται οι αρχές και οι χαρές της συλλογικότητας, του κοινοτισμού, της αυτοδιαχείρισης. Για να συμβεί, λοιπόν, η αλλαγή απαιτούνται λαϊκά κινήματα, που δεν θα λειτουργούν σαν αποστειρωμένες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, αλλά θα αναπτύσσουν την «ποίησή» τους μέσα στην πολιτική Πράξη, με τη δημιουργία νέων σχέσεων και τρόπων, με την αλλαγή ολόκληρου του τρόπου ζωής, την αλλαγή του συσχετισμού των αξιών και την επιστροφή στο Εμείς και την συν-πάθεια αλλά και την απομείωση των ναρκισσισμών και της Εγω-πάθειας. Αυτά σημαίνουν τη δημιουργία ενός νέου πολιτισμού, στον οποίο θα εντάσσεται η πολιτική και αντιστρόφως.»

*https://www.equator.org/articles/farewell-to-podemos

**artinews.gr ο βοναπαρτισμός και η αριστερά των ΜΚΟ 16.02.2019

ΟΥΤΕ ΘΥΤΕΣ ΟΥΤΕ ΘΥΜΑΤΑ σε φέρετρα με σημαία...

Όλη η Ευρώπη κινείται στο δρόμο του πολέμου.

Επιστροφή της υποχρεωτικής στράτευσης, δημιουργία εφεδρικών στρατών, αύξηση των πολεμικών και μείωση των κοινωνικών δαπανών (μείωση συντάξεων, κατάργηση επιδομάτων κ.ά.), προσανατολισμός της οικονομίας όλων των χωρών της ΕΕ «σε πολεμική βάση». Πολλές ευρωπαϊκές χώρες εκδίδουν οδηγίες προς τους πολίτες τους για τον πόλεμο. Πολιτικοί όπως ο Έλληνας υπουργός Άμυνας Ν. Δένδιας, μιλούν για «αλλαγή κουλτούρας των ευρωπαϊκών κοινωνιών και η επιστροφή σε πνεύμα αυτοθυσίας...». Για να επιβεβαιωθεί για μία ακόμα φορά ο Λ. Τολστόι που έλεγε πως για να γίνει ένας πόλεμος «(...) είναι αναγκαίο να δεχτούν εκατομμύρια άνθρωποι, στους οποίους βρίσκεται η πραγματική δύναμη… να πειστούν να τον κάνουν….» (Πόλεμος και Ειρήνη). Η θέση αυτή που διατυπώθηκε από τον Τολστόι για τον πόλεμο του 1812 ισχύει για όλους τους πολέμους.

Σήμερα, οι πολιτικοί και τα συστημικά μίντια προετοιμάζουν τους ανθρώπους για να δεχτούν τον πόλεμο σαν αναγκαία συνθήκη αποκρύπτοντας την ύπαρξη των οικονομικών συμφερόντων και παρουσιάζοντάς τον ότι δήθεν γίνεται για την άμυνα της πατρίδας, για την ελευθερία, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την ειρήνη ή για κάποια άλλη ευγενή ιδέα. Ο πόλεμος και ο διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας παρουσιάστηκε ως ανθρωπιστικός, ενώ στην πραγματικότητα έγινε για τον έλεγχο των στρατηγικών οδών των Βαλκανίων και των αγωγών. Η εισβολή στην Λιβύη που έγινε δήθεν για την απελευθέρωση από τον Καντάφι, στην πραγματικότητα έγινε για τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της χώρας αυτής. Στο Ιράκ ο πόλεμος έγινε για τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά αποδείχθηκε ότι η ύπαρξή τους ήταν ένα τεράστιο ψέμα. Στο Αφγανιστάν η επέμβαση έγινε δήθεν κατά του καθεστώτος των Ταλιμπάν και για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας, αλλά τώρα η Δύση αποδέχεται το φρικτό καθεστώς των Ταλιμπάν.

Ο δεύτερος κανόνας είναι η δαιμονοποίηση: Ο Μιλόσεβιτς, ο Σαντάμ Χουσεΐν, ο Καντάφι, ο Χομεϊνί, ο Άσαντ και τώρα ο Πούτιν παρουσιάζονται από τα ελεγχόμενα μίντια ως στυγνοί δικτάτορες και χασάπηδες. Την ίδια στιγμή "χασάπηδες" επισκέπτονται τον Λευκό Οίκο με τιμές!

Ο τρίτος κανόνας της μιντιακής «προπαγάνδας του πολέμου» αποσκοπεί στην απόκρυψη της ιστορίας κάθε περιοχής. Αυτό καθιστά ακατανόητες τις τοπικές συγκρούσεις, οι οποίες γίνονται κατανοητές ανάλογα με το νόημα που τους δίνουν οι μεγάλες δυνάμεις ανάλογα με τα συμφέροντάς τους.

Τέταρτος κανόνας είναι η οργάνωση της αμνησίας. Σύμφωνα μ’ αυτόν πρέπει να αποφεύγεται κάθε σοβαρή υπενθύμιση προηγούμενων χειραγωγήσεων της κοινής γνώμης από μέσα μαζικής ενημέρωσης, που θα καθιστούσε δύσπιστη την κοινή γνώμη.

Μπορούμε να σταματήσουμε τον πόλεμο (γενικευμένο ή τοπικό);

Μπορούμε, αρκεί να ακυρώσουμε ό,τι τον προετοιμάζει.

Να ακυρώσουμε την προπαγάνδα του πολέμου, να ακυρώσουμε τον προσανατολισμό της οικονομίας σε «πολεμική βάση» σε βάρος των κοινωνικών δαπανών.

Να αναπτύξουμε ένα γιγαντιαίο κίνημα ειρήνης που θα είναι στοχευμένο και συγκεκριμένο.

Γιατί σε κάθε κοινωνία και σε μια ευρύτερη περιοχή όπως η Ευρώπη, υπάρχει ένα ισοζύγιο αντίρροπων τάσεων έτσι ώστε να διατηρείται η ειρήνη, αλλά και αρκετή ένταση που προετοιμάζει τον πόλεμο. Συνεπώς, ο πόλεμος ή η ειρήνη είναι το αποτέλεσμα του συσχετισμού των δυνάμεων αυτών.

Οι πολεμοκάπηλοι επιχειρούν να γείρουν τη ζυγαριά υπέρ του πολέμου μέσω της δημιουργίας της κουλτούρας του «μίσους» για τον "Άλλο" και της καλλιέργειας του ηλίθιου "πνεύματος αυτοθυσίας" για τα συμφέροντα των πολεμικών βιομηχανιών.

Γι’ αυτόν το λόγο η κουλτούρα της ειρήνης και της αλληλεγγύης, δηλαδή η εκπαίδευση στο σεβασμό και την κατανόηση του Άλλου, έχουν σήμερα θεμελιώδη σημασία.

Γιατί κανένας πόλεμος δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη δική μας συνέργεια είτε ως θύτες, δηλαδή ως χειριστές «όπλων», είτε ως θύματα σε "φέρετρα με σημαία" ή χωρίς...

*Η φωτογραφία από τη Γάζα

ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ σου ΤΗΛΕΦΩΝΟ είναι ΜΑΤΩΜΕΝΟ

Φρίκη, δεκάδες νεκροί σε ορυχείο κοβαλτίου

[ ARTI news]

Η εικόνα είναι τρομακτική. Δέκα χιλιάδες ανθρακωρύχοι που εργάζονται στο ορυχείο κοβαλτίου Καλάντο στην περιοχή του Κολουέζι του Κονγκό καταπλακώνονται από τόνους χώματος. Δεκάδες οι νεκροί. Δεν είναι η πρώτη φορά. Τον Σεπτέμβριο του 2020 δεκάδες άνθρωποι έχασαν πάλι τη ζωή τους όταν κατέρρευσε ορυχείο κοντά στην Καμιτούγκα του Κονγκό. Τον Γενάρη του 2024 κατέρρευσε ένα ορυχείο στο Μάλι με τουλάχιστον 70 νεκρούς.

Οι ανθρακωρύχοι-σκλάβοι στο Κολουέζι του Κονγκό εργάζονται σε ασταθείς πλαγιές όπου ο κίνδυνος κατολισθήσεων είναι υψηλός, αναφέρει η Liberation στις 26 Μαΐου 2025, δηλαδή πριν μερικούς μήνες.

Γενικά όμως η φρίκη που λαμβάνει χώρα αντιμετωπίζεται είτε με σιωπή είτε με παραπληροφόρηση από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης που δεν παρουσιάζουν την αλήθεια και την έκταση του προβλήματος. Γι' αυτό η κοινή γνώμη της Ευρώπης δεν καταλαβαίνει γιατί οι Αφρικανοί εγκαταλείπουν τις χώρες τους.

«Υπάρχει αίμα σ’ αυτή τη συσκευή» λέει ο Mark–Olivier Herman σηκώνοντας ψηλά ένα κινητό τηλέφωνο. Το κοβάλτιο που είναι αναγκαίο για τις μπαταρίες των ηλεκτρικών αυτοκινήτων, για τους κινητήρες των αεροπλάνων, για τα νέα οπλικά συστήματα και την αεροδιαστημική, για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και τα κινητά τηλέφωνα, κατά 70% παγκοσμίως εξορύσσετε στο Κονγκό. Κι όμως οι κάτοικοι της χώρας αυτής ζουν σαν σκλάβοι, καθώς άνδρες, γυναίκες και παιδιά* (ακόμα και 4 ετών) σφυροκοπούν με καλέμι στρυμωγμένοι σε ένα λάκκο χωρίς κανένα μέτρο ασφάλειας και υπό την επιτήρηση ένοπλων συμμοριτών που χρηματοδοτούν οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και τους οποίους τα ΜΜΕ αποκαλούν «στρατιωτική προστασία». Τον Απρίλιο του 2001, μία επιτροπή του ΟΗΕ αποκάλυψε τις σχέσεις μεταξύ του εμπορίου κοβαλτίου και των εισαγωγών παράνομων όπλων στην περιοχή. Πάνω από 22 χρόνια αργότερα, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η μαζική παρουσία των ένοπλων συμμοριών καθιστά εντελώς ανασφαλή τη ζωή στην περιοχή. Οι τοπικές συμμορίες επιβάλλουν κεφαλικούς φόρους στους κατοίκους, βάζουν ανήλικα παιδιά να δουλεύουν στα ορυχεία, σκοτώνουν, βιάζουν, τρομοκρατούν. Έτσι, αντί η πλούσια σε ορυκτά αυτή χώρα να παρέχει μια αξιοπρεπή ζωή στους κατοίκους της, οι μεγάλες πολυεθνικές** επιβάλλουν ένα καθεστώς δουλείας ελέγχοντας τις κυβερνήσεις και τις τοπικές συμμορίες τι οποίες αποκαλούν «στρατό». Από αυτή την κόλαση, πολλοί βρίσκουν τη δύναμη να αποδράσουν. Όσοι επιλέγουν το δρόμο της Λιβύης πέφτουν στα χέρια των εκεί επίσης χρηματοδοτούμενων από τη Δύση ένοπλων συμμοριών και καταλήγουν σε φρικτά μπουντρούμια, στα σκλαβοπάζαρα, μαστιγώνονται, βιάζονται ή εκτελούνται. Κάποιοι άλλοι διαλέγουν το δρόμο της Τουρκίας και του Αιγαίου, καταλήγοντας σε στρατόπεδα απομόνωσης όπως αυτό στο Κλειδί Σερρών. Τώρα οι Εργατικοί του Στάρμερ στα βήματα της ακροδεξιάς του Τραμπ και του Βρετανού Φάρατζ, σκληραίνουν αφόρητα την αντιμεταναστευτική τους πολιτική, διώχνοντας ανθρώπους που οι δικές τους εταιρείες αναγκάζουν να ξεριζωθούν...

* Ο Δανός Frank Piasecki Poulse βιντεοσκόπησε την εργασία των ανηλίκων στην περιοχή του Κίβου. Στη συνέχεια πήγε στα κεντρικά γραφεία της Nokia στο Espoo (Φινλανδία) και προσπάθησε να πάρει απαντήσεις για το θέμα. Τελικά του είπαν ότι η Nokia γνωρίζει το πρόβλημα από το 2001. Αλλά ο όμιλος δεν μπορεί να εξασφαλίσει την πλήρη διαφάνεια γιατί αυτό θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ανταγωνιστικότητά του!

** Οι πολυεθνικές που εκμεταλλεύονται το Κονγκό αλλά και άλλες χώρες της αφρικανικής ηπείρου είναι οι πολυεθνικές Bayer, Nokia, Samsung, LG και θυγατρικές ή αυτοτελείς εταιρίες όπως η Anglo American Plc / Anglo American Platinum / AngloGold Ashanti: Ένας από τους μεγαλύτερους ομίλους εξόρυξης με σημαντική παρουσία στη Νότια Αφρική, τη Γκάνα και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (ΛΔΚ), εξορύσσοντας κυρίως πλατίνα, χρυσό, χαλκό και διαμάντια, η Glencore: Ελβετική εταιρεία εκμεταλλεύεται ορυχεία, ιδίως χαλκού και κοβαλτίου, στη ΛΔΚ (μέσω των θυγατρικών της Kamoto Copper Company και Mutanda Mining). Η Barrick Gold: Καναδικός κολοσσός, ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς χρυσού στην Αφρική, με δραστηριότητες σε Μάλι, Τανζανία και ΛΔΚ. Τέλος, οι εταιρείες Gold Fields, Sibanye-Stillwater, BHP Billiton / Rio Tinto, African Rainbow Minerals (ARM), οι Κινεζικές εταιρείες που ελέγχουν περίπου το 80% των ορυχείων κοβαλτίου στην ΛΔΚ (CMOC Group Ltd. και η Sicomines Copper-Cobalt Mine). Η εξορυκτική βιομηχανία στην Αφρική κυριαρχείται σε μεγάλο βαθμό από αυτές τις μεγάλες εταιρείες, ενώ υπάρχουν και πολλές μικρότερες εταιρείες κι ένα δίκτυο εργολαβιών που ελέγχεται από τοπικές ένοπλες ομάδες-συμμορίες που εξοπλίζονται και χρηματοδοτούνται από τις μεγάλες πολυεθνικές με αντάλλαγμα τα ορυκτά.

Σοκ στο Ισραήλ...

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 08.11.25 ]

---

 Το πρωί της Τετάρτης [5 Νοεμβρίου], τα πρωτοσέλιδα στο Ισραήλ ήταν σχεδόν αποκλειστικά αφιερωμένα στη νίκη του Ζόραν Μαμντάνι στις δημοτικές εκλογές της Νέας Υόρκης. Η εκλογή ενός μουσουλμάνου με φιλο-Παλαιστινιακές θέσεις  στην πόλη με τη μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα στον κόσμο, προκάλεσε σοκ. Μέχρι τότε η συντριπτική πλειοψηφία των Ισραηλινών πίστευε ότι είχε δίκιο, καθώς η πολεμική προπαγάνδα της ακροδεξιάς κυβέρνησης Νετανιάχου εξοστράκιζε κάθε φωνή αμφισβήτησης.

Και να τώρα χιλιάδες Εβραίοι στην  «πιο εβραϊκή πόλη στον κόσμο» ψηφίζουν έναν υποψήφιο που κατηγόρησε το Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου και ζήτησε τη σύλληψη του πρωθυπουργού του.

Οι επικοινωνιολόγοι του Τραμπ διείδαν αμέσως τον κίνδυνο. Γι’ αυτό έβαλαν τον πρόεδρο των ΗΠΑ να ακυρώσει το σοκαριστικό γεγονός αποκαλώντας  «ηλίθιους» τους Εβραίους που ψήφισαν Μαμντάνι! "Ηλίθιοι" οι Εβραίοι της Νέας Υόρκης, αλλά «ηλίθιοι» και οι 460 Ισραηλινοί-Εβραίοι διανοούμενοι και πολιτικές προσωπικότητες που ζήτησαν με ανοιχτή επιστολή στον ΟΗΕ και τους αρχηγούς κρατών να αντιμετωπίσουν «τις συνθήκες της κατοχής, του απαρτχάιντ και της άρνησης των παλαιστινιακών δικαιωμάτων» που απουσιάζουν από τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός; Σαν να μαζεύονται πολλοί... «ηλίθιοι». Και ο αριθμός και η ποιότητά τους ακυρώνει τον χαρακτηρισμό.

Τώρα, οι φωνές της ειρήνης και της συνύπαρξης, αυτές που είχαν σιγήσει εν μέσω των πολεμικών ιαχών των ακροδεξιών του Νετανιάχου, αρχίζουν και πάλι να ακούγονται στο Ισραήλ.

Κάποτε ήταν η κατοχή, «Τώρα, ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι η γενοκτονία» λέει στο ντοκιμαντέρ Coexistence, My Ass!, η Ισραηλινο-Εβραία κωμικός Noam Shuster Eliassi. «Πολλά από αυτά που λέμε σε αυτή την ταινία, τα λένε οι Παλαιστίνιοι εδώ και πολύ καιρό. Και λέω στο κοινό ότι αν αισθάνεται ανακούφιση ή καθησυχασμό επειδή τα ακούει από μία Ισραηλινό-Εβραία γιατί δεν πιστεύει τους Παλαιστίνιους; Γιατί χρειάζεσαι έναν Ισραηλινό Εβραίο χαρακτήρα για να [πιστέψεις];» λέει στον Guardian η Shuster Eliassi.

Τώρα οι Ισραηλινοί τα ακούνε όλο και πιο πολύ, απ’ όλο και πιο πολλούς «δικούς». Γι’ αυτό και το σοκ.

Η νίκη Μαμντάνι στην «πιο Εβραϊκή πόλη του κόσμου» είναι μία ήττα του Τραμπ αλλά και του Νετανιάχου καθώς απονομιμοποιεί τόσο την αντίληψη του "δίκαιου της ισχύος" όσο και την γενοκτονική πολιτική, αποδομώντας ταυτόχρονα ό,τι συνιστά και αναπαραγάγει την «κοινοτοπία του κακού»…

ΕΝΑ... ΦΑΝΤΑΣΜΑ πλανάται πάνω από τη ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Το φάντασμα ενός (σύμφωνα με τον Τραμπ) «τρελού κομμουνιστή» πλανάται πάνω από τη Νέα Υόρκη.

Αλλά πόσο «κομμουνιστής» είναι ο υποψήφιος δήμαρχος της πόλης Ζόραν Μαμντάνι;

Ο Μαμντάνι δεν επιδιώκει την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και την επιβολή του κομμουνισμού.

Ο νεαρός βουλευτής του Δημοκρατικού κόμματος μιλάει (όπως και ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς) για την καταπολέμηση του υψηλού κόστους ζωής, το πάγωμα των ενοικίων, τις δωρεάν συγκοινωνίες και τους δωρεάν παιδικούς σταθμούς, μιλάει για μειωμένες τιμές σε παντοπωλεία της πόλης κ.λπ..

Όλα αυτά στην Ευρώπη θα τα χαρακτηρίζαμε ως διεκδικήσεις ενός σοσιαλδημοκράτη. Στις ΗΠΑ όμως θεωρούνται «ακροαριστερές» και ριζοσπαστικές θέσεις ακόμα και στο ίδιο το κόμμα του Ζόραν Μαμντάνι. Το γεγονός δε ότι ο Μαμντάνι είναι μουσουλμάνος και φιλοΠαλαιστίνιος τον μεταβάλλουν σε «κόκκινο πανί» για το αμερικανικό κατεστημένο διακομματικά.

Σε κάθε περίπτωση ο Μαμντάνι μετά τη σαρωτική επικράτηση του Τραμπ επί της Καμάλα Χάρις έχει γίνει μια εθνική προσωπικότητα και πιθανόν θα είναι ο επόμενος ηγέτης των Δημοκρατικών που προσπαθούν να βρουν τον βηματισμό τους και να επανασυνδεθούν με τους «από κάτω», τους Λατίνος, τους εργαζόμενους και τους νέους οι οποίοι στράφηκαν μαζικά προς τον Τραμπ.

Πάντως ο δημοκρατικός βουλευτής και υποψήφιος δήμαρχος δεν έχει καμία σχέση με αυτό που έγραψε ο Τραμπ στο δίκτυό του Truth Social, ότι δηλαδή είναι ένας «100% κομμουνιστής τρελός». Ο Μαμντάνι δεν είναι ούτε τρελός ούτε κομμουνιστής και είτε εκλεγεί είτε όχι, έχει ήδη καταστεί μια εθνική πολιτική προσωπικότητα που εγείρει αξιώσεις για τη διαμόρφωση μίας ισχυρής δυναμικής κόντρα στον αυταρχισμό του Τραμπ αλλά πάντα εντός του συστήματος.

Όταν οι δολοφόνοι βραβεύονται με το Νόμπελ Ειρήνης

 

[ ARTI news / Κόσμος / 29.10.25 ]

---

Η Διεθνής Αμνηστία κατηγορεί τις ΗΠΑ για πιθανό έγκλημα πολέμου καθώς βομβάρδισε φυλακή της Υεμένης σκοτώνοντας 60 κρατούμενους Αφρικανούς μετανάστες. Όμως το ίδιο δεν κάνει ο Τραμπ στην Βενεζουέλα όπου βομβαρδίζει πλοιάρια σκοτώνοντας ανθρώπους με την δικαιολογία της διακίνησης ναρκωτικών χωρίς καμία απόδειξη γι’ αυτό;  

Δεν εκβιάζει με την αμερικανική βοήθεια, απειλώντας την Αργεντινή με οικονομική ασφυξία σε περίπτωση εκλογικής ήττας του Χαβιέρ Μιλέι (τα ΜΜΕ μιλούν για την επιτυχία του ακροδεξιού Μιλέι αλλά κουβέντα για τον εκβιασμό); Δεν σχεδιάζει πραξικοπήματα εναντίον μη φιλικών κυβερνήσεων, όπως της Βενεζουέλας, εξουσιοδοτώντας την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) να ανατρέψει τον Πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο;

Κι όμως ο Ντόναλντ Τραμπ έχει την απαίτηση να του δοθεί το Νόμπελ Ειρήνης. Γι’ αυτό και το σόου στο Ισραηλινό Κοινοβούλιο (Κνεσέτ) για την δήθεν εκεχειρία στη Γάζα. Αλλά ο Τραμπ όπως σημειώνει το editorial της Le Monde Diplomatique* δεν ζητάει κάτι παραπάνω από αυτό που έλαβαν ήδη οι προκάτοχοί του.

Ο πρόεδρος Θ. Ρούσβελτ που θεωρούσε τη Λατινική Αμερική «αυλή» των Ηνωμένων Πολιτειών, με την παραμικρή απειλή των αμερικανικών συμφερόντων, έστελνε τους πεζοναύτες του - στην Ονδούρα, τη Δομινικανή Δημοκρατία ή την Κούβα. Το 1903, η Ουάσιγκτον υποστήριξε ένα αποσχιστικό κίνημα στον Παναμά, τότε επαρχία της Κολομβίας, για να εξασφαλίσει τον έλεγχο της μελλοντικής διώρυγας. Τρία χρόνια αργότερα, ο Ρούσβελτ έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης για την διαμεσολάβησή του στη ρωσο-ιαπωνική σύγκρουση.

Ο στρατηγός Τζορτζ Μάρσαλ, που ως αρχηγός του Επιτελείου του Στρατού των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ενέκρινε τους βομβαρδισμούς της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. Που ως Υπουργός Εξωτερικών το 1947 ενορχήστρωσε το σχέδιο ανάμειξης στο εσωτερικό της Ιταλίας για να περιορίσει την κομμουνιστική επιρροή, χρηματοδοτώντας μυστικά τους Χριστιανοδημοκράτες, διασπείροντας ψευδείς ειδήσεις και κινητοποιώντας Ιταλοαμερικανούς αστέρες (Φρανκ Σινάτρα, Τζο ΝτιΜάτζιο, Ρόκι Γκρατσιάνο, κ.λπ.) και την Μαφία! Ένα μήνα πριν από τις εκλογές του Απριλίου του 1948, προειδοποίησε δημόσια: αν κέρδιζαν οι κομμουνιστές, η Ιταλία θα αποκλείονταν από το ευρωπαϊκό σχέδιο ανασυγκρότησης - το περίφημο «Σχέδιο Μάρσαλ». Το 1953, ο στρατηγός Μάρσαλ τιμήθηκε επίσης στο Όσλο με το Νόμπελ Ειρήνης.

Ο Χένρι Κίσινγκερ, Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας από το 1969 έως το 1975, ήταν αυτός που είχε πει τον Ιούνιο του 1970 για την Χιλή «Δεν βλέπω γιατί να μένουμε άπραγοι όταν μια χώρα γίνεται κομμουνιστική λόγω της ανευθυνότητας του ίδιου του λαού της».  Ο Αλιέντε ανατράπηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1973. Μια αιματηρή δικτατορία τον αντικατέστησε. Και ο Κίσινγκερ κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης ένα μήνα αργότερα, για την υπογραφή εκεχειρίας με το Βιετνάμ αφού πυρπόλησε όλη την Ινδοκίνα.

Ο Μπαράκ Ομπάμα έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης λίγο μετά την άφιξή του στον Λευκό Οίκο. Αλλά σύντομα ακολούθησε τους προκατόχους του, βομβαρδίζοντας το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία  και αναπτύσσοντας ένα πρόγραμμα «εξωδικαστικών εκτελέσεων» (έτσι λένε τις δολοφονίες) που βασίζονταν σε απλή υποψία, μακριά από οποιοδήποτε θέατρο κηρυχθέντος πολέμου- στην Υεμένη, το Πακιστάν και τη Σομαλία.

Φέτος η νορβηγική επιτροπή «έριξε» τον Ντόναλντ Τραμπ και προτίμησε την Μαρία Κορίνα Ματσάδο, μια ακροδεξιά προσωπικότητα της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας που ζητά ξένη επέμβαση κατά της χώρας της εδώ και είκοσι πέντε χρόνια και η οποία, μόλις ανταμείφθηκε, έσπευσε να συγχαρεί τον Μπ. Νετανιάχου για τη Γενοκτονία στη Γάζα. Ούτε ο Ασάνζ ούτε ο Σνόουντεν θεωρήθηκαν άξιοι για το… βραβείο. Αλλά ούτε και ο Τραμπ που έπνιξε την απογοήτευσή του εξαπολύοντας μια νέα σταυροφορία, αυτή τη φορά κατά της Κολομβίας, βελτιώνοντας το βιογραφικό του για το 2026!

Πληροφορίες από το εντιτόριαλ του Μπενουά Μπρεβίλ στο https://www.monde-diplomatique.fr/2025/11/BREVILLE/68936

Το Ισραήλ προετοίμαζε επί χρόνια την Γενοκτονία

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 30.10.25 ]

---

Σύμφωνα με έγγραφα που διέρρευσαν στην βρετανική εφημερίδα The Guardian, στο πλαίσιο κοινής έρευνας με την ισραηλινοπαλαιστινιακή έκδοση +972 Magazine και το εβραϊκό μέσο Local Call, οι τεχνολογικοί γίγαντες Google και Amazon διαπραγματεύτηκαν με το Ισραήλ μια σημαντική συμφωνία cloud computing ύψους 1,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων το 2021, δηλαδή δύο χρόνια πριν την 7 Οκτωβρίου 2023! Το ενδιαφέρον στη συμφωνία αυτή είναι ότι η ισραηλινή κυβέρνηση είχε μια εκ πρώτη όψεως ασυνήθιστη απαίτηση: να συμφωνήσουν στη χρήση ενός μυστικού κώδικα ως μέρος μιας συμφωνίας που θα γινόταν γνωστή ως «μηχανισμός του κλειστού ματιού». Τι ακριβώς ήταν αυτό το… κλείσιμο του ματιού;

Να μην δίνονται δεδομένα του Ισραήλ στη δικαιοσύνη. Όπως είναι το σύνηθες όλες οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας, έτσι και η Google και η Amazon συμμορφώνονται με αιτήματα της αστυνομίας, των εισαγγελέων και των υπηρεσιών ασφαλείας για την παράδοση δεδομένων πελατών για την υποβοήθηση ερευνών. Αλλά και όταν δίνονται τα δεδομένα στη δικαιοσύνη, το Ισραήλ ζήτησε από τους τεχνολογικούς κολοσσούς να ενημερώνεται άμεσα. Κι αυτό γιατί οι εταιρείες συχνά εμποδίζονται από τις δικαστικές αρχές να ειδοποιήσουν τον επηρεαζόμενο πελάτη ότι τα στοιχεία τους έχουν παραδοθεί, έτσι ώστε να μην προβεί αυτός σε «συγκάλυψη» ή  «αλλοίωση» των στοιχείων. Το Ισραήλ λοιπόν ήθελε να ελέγχει τα πάντα, σπάζοντας ακόμα και τη «μυστικότητα» των δικαστικών ερευνών. Έτσι, η Ισραηλινή κυβέρνηση συμφώνησε με Google και Amazon να δημιουργήσουν ένα κωδικοποιημένο μυστικό σύστημα προειδοποίησης με το οποίο οι εταιρείες θα την ενημερώνουν πότε έχουν αποκαλύψει ισραηλινά δεδομένα σε ξένα δικαστήρια ή ερευνητές. Αυτόν τον μηχανισμό ειδοποίησης τον ονόμασαν «κλείσιμο ματιού».

Με βάση τα έγγραφα και τις περιγραφές της σύμβασης από Ισραηλινούς αξιωματούχους, η έρευνα αποκαλύπτει ότι οι εταιρείες αποδέχτηκαν μια σειρά ανορθόδοξων «ελέγχων» που περιέχονταν στη συμφωνία του 2021, γνωστή ως Project Nimbus.

Αλλά τι φοβόταν το Ισραήλ; Τι είχε να φοβηθεί αν ήταν «καθαρό»;

Φοβόταν ότι η Google ή η Amazon θα μπορούσαν να υποκύψουν στις πιέσεις των εργαζομένων ή των μετόχων και να αποσύρουν την πρόσβαση του Ισραήλ στα προϊόντα και τις υπηρεσίες της, εάν συνδεόταν με παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως συμβαίνει στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.

Ανησυχούσαν επίσης ότι οι εταιρείες θα μπορούσαν να είναι ευάλωτες σε νομικές ενέργειες στο εξωτερικό, ιδίως σε υποθέσεις που σχετίζονται με τη χρήση της τεχνολογίας στην στρατιωτική κατοχή της Δυτικής Όχθης και της Γάζας.

Οι όροι της συμφωνίας Nimbus απαγορεύουν στην Google και την Amazon να αναλάβουν μονομερείς ενέργειες όπως αυτές που έλαβε η Microsoft τον περασμένο μήνα, όταν μετά από ασφυκτικές πιέσεις των εργαζομένων απενεργοποίησε την πρόσβαση του ισραηλινού στρατού στην τεχνολογία που χρησιμοποιείται για τη λειτουργία ενός συστήματος επιτήρησης που παρακολουθεί τις τηλεφωνικές κλήσεις εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων.

Είναι πλέον γνωστό ότι κατά τη διάρκεια της επίθεσης του Ισραήλ στη Γάζα, όπου μια εξεταστική επιτροπή του ΟΗΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Ισραήλ έχει διαπράξει γενοκτονία, ο ισραηλινός στρατός βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε παρόχους cloud για την αποθήκευση και ανάλυση μεγάλου όγκου δεδομένων και πληροφοριών. Ένα τέτοιο σύνολο δεδομένων ήταν και η τεράστια συλλογή υποκλαπέντων παλαιστινιακών κλήσεων που μέχρι τον Αύγουστο ήταν αποθηκευμένες στην πλατφόρμα cloud της Microsoft. Σύμφωνα με πηγές των μυστικών υπηρεσιών, ο ισραηλινός στρατός σχεδίαζε να μεταφέρει τα δεδομένα αυτά στα κέντρα δεδομένων της Amazon Web Services (AWS).

Σημειώνω ξανά πως οι συμφωνίες αυτές έγιναν δύο χρόνια πριν το έγκλημα της 7ης Οκτωβρίου και την εν συνεχεία επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα. Γεγονός που αποδεικνύει ότι η Γενοκτονία σχεδιαζόταν πολύ καιρό πριν την 7η Οκτωβρίου 2023, που απλά εξυπηρέτησε την γενοκτονική πολιτική της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Ισραήλ…

*Πληροφορίες από https://www.theguardian.com/us-news/2025/oct/29/google-amazon-israel-contract-secret-code

Αυτοί είναι οι υπεύθυνοι για τη φρίκη στο Σουδάν

 

[ ARTI news / Κόσμος / 31.10.25 ]

---

Μαζικές εκτελέσεις, λιμός και προσφυγιά στο Σουδάν, όπου μαίνεται ο εμφύλιος πόλεμος από τον Απρίλιο του 2023 μεταξύ του στρατού και μιας ισχυρής παραστρατιωτικής ομάδας (RSF). Οι δύο αντιμαχόμενες φατρίες έχουν επικεφαλής τους στρατηγούς Burhan και Dagalo που έκαναν από κοινού το πραξικόπημα του 2021 και στην συνέχεια έγιναν αντίπαλοι καθώς δεν τα βρήκαν στη μοιρασιά.

Περισσότεροι από 150.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους σε όλη τη χώρα και περίπου 12 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους σε αυτό που τα Ηνωμένα Έθνη έχουν χαρακτηρίσει ως τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι εδώ έχουμε μία σύγκρουση των συμφερόντων των δυτικών πολυεθνικών, των Ρώσων, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, των Κινέζων, ακόμα και της Τουρκίας, με έπαθλο τον ορυκτό πλούτο (χρυσός, πετρέλαιο, κ.ά.), με απόλυτα θύματα τους κατοίκους που δολοφονούνται, λιμοκτονούν, γίνονται πρόσφυγες.   

Με βάση έκθεση του ΟΗΕ, πολλές χώρες της Αφρικής παρ’ ότι διαθέτουν τεράστιο ορυκτό πλούτο γίνονται ακόμα πιο φτωχές από πριν. Οι 10 χώρες παγκοσμίως με τη χαμηλότερη ανάπτυξη (έτσι ονομάζεται κατ’ ευφημισμό η εξαθλίωση) είναι η Σιέρα Λεόνε, η Μπουρκίνα Φάσο, η Υεμένη, το Μπουρουντί, το Μάλι, το Τσαντ, ο Νίγηρας, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Νότιο Σουδάν και η Σομαλία. Όλες εκτός από την Υεμένη βρίσκονται στην Αφρική. Στην Αφρική περισσότεροι από ένας στους πέντε κατοίκους δεν τρώει καθόλου, σημειώνει μια άλλη έκθεση του ΟΗΕ.

Αυτήν την πλούσια σε ορυκτό πλούτο ήπειρο την εκμεταλλεύονται ξένες εταιρείες που χρηματοδοτούν και εξοπλίζουν συμμορίες και τις ελιτ που κυβερνούν, καταδικάζοντας τους λαούς στην πείνα και τη δυστυχία.

Και είναι οι ίδιοι ξένοι πάλι που όταν οι απελπισμένοι Αφρικανοί πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς στους οποίους εκείνοι τους οδήγησαν, θα τους αποκαλέσουν «εθνική και κοινωνική απειλή», θα τους καταδιώξουν αμείλικτα, θα τους κλείσουν σε Αμυγδαλέζες στην Αθήνα, σε φρικτές φυλακές στο Ελ Σαλβαδόρ  και σε πλωτές φυλακές στην Βρετανία…

(Τώρα μαθαίνω ότι τα σκυλιά του Τραμπ δεν κυνηγούν μόνο μετανάστες αλλά και παιδιά που έχουν υιοθετηθεί από Αμερικανούς πριν δεκαετίες!)