Φασισμός...

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr / 04.12.25 ]

---

Ο Τραμπ σ’ ένα παραλήρημα ρατσισμού και ξενοφοβίας χαρακτήρισε τους Σομαλούς «απόβλητα», ενώ η υπουργός του Κρίστι Νόεμ μίλησε για αιμοδιψείς και τοξικομανείς υπηκόους «καταραμένων χωρών». 

«Καταραμένη χώρα» η Δημοκρατία του Κονγκό της οποίας το κοβάλτιο "ληστεύουν" οι ΗΠΑ. Γυναίκες, άνδρες, ακόμα και νήπια -αυτά τα... απόβλητα- δουλεύουν στα ορυχεία κοβαλτίου σαν σκλάβοι υπό την επιτήρηση στρατιωτικών συμμοριών που μισθοδοτούνται και εξοπλίζονται από τις πολυεθνικές εταιρείες.

Στη Μοζαμβίκη (δεν ανήκει ακόμα στις «καταραμένες» χώρες) στρατιώτες της κυβέρνησης της Μοζαμβίκης που πληρώνονται από την TotalEnergies, σφάζουν και βιάζουν.  

Αυτά λοιπόν κάνουν οι πολυεθνικές των «ευλογημένων χωρών» στους κατοίκους των «καταραμένων» χωρών. Σε λίγο το ίδιο θα κάνουν και στους κατοίκους των δικών τους χωρών. Αυτό συμβαίνει ήδη στους άστεγους, στους άνεργους, στους ΛΟΑΤΚΙ κ.ά. στις Ηνωμένες Πολιτείες και αλλού όπου έχει επικρατήσει η ακροδεξιά. Οι μέθοδοι εξόντωσης που αναπτύχθηκαν στις αποικίες έρχονται για να χρησιμοποιηθούν και στη μητρόπολη.

Το αντιμεταναστευτικό σώμα ICE του Τραμπ παραπέμπει στα χιτλερικά SS.

Και στην Ευρώπη συμβαίνει το ίδιο. Στην Ουκρανία άντρες του φοβερού TCK, αυτούς που η ηθοποιός Έλενα Ρέπινα (εμφανίστηκε δίπλα στον Ζελένσκι στη διάσημη τηλεοπτική σειρά «Υπηρέτης του Λαού») αποκάλεσε «φασίστες», κάνουν επιδρομές «αναγκαστικής στρατολόγησης» απαγάγοντας πολίτες από το δρόμο, τους σταθμούς, τα σπίτια, σέρνοντάς τους γυμνούς, απεγνωσμένους στα κέντρα στρατολόγησης κι από εκεί στην πρώτη γραμμή, συχνά εντελώς ανεκπαίδευτους, κρέας για τα κανόνια.

 Ένα κύμα συγκρούσεων μεταξύ πολιτών και ταγμάτων στρατολόγησης έχει παρατηρηθεί τον τελευταίο καιρό. Τον Αύγουστο, υπήρξαν αυθόρμητες διαδηλώσεις στις πόλεις Κόβελ και Βίνιτσα. Οι άνθρωποι προσπάθησαν να εισβάλουν σε κέντρα στρατολόγησης και να απελευθερώσουν όσους κρατούνταν μέσα. Τα γεγονότα "θάφτηκαν" από τα διεθνή ΜΜΕ. 

Αυτού του είδους η πολιτική ανυπακοή ενόχλησε τον ακροδεξιό πολιτικό Ντμίτρο Κορτσίνσκι, ο οποίος κάλεσε τους στρατιώτες να ανοίξουν πυρ σε όποιον αντιστέκεται στη στράτευση. Η προτροπή του εισακούστηκε και στις 19 Αυγούστου, στο χωριό Νόβι Τσερβίτσα στην περιφέρεια Βολίν, άντρες του TCK άνοιξαν πυρ σε μια ομάδα συνταξιούχων γυναικών.

Το βαθύ σκοτάδι της φασιστικής βίας απλώνεται ήδη στην καρδιά της Ευρώπης μέσα στην σιωπή...

Να γιατί ο Τραμπ επιτίθεται στο Χάρβαρντ

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 25.04.25 ]

---

Στις ΗΠΑ, σχεδόν 600.000 πολίτες είχαν εγγραφεί στο κίνημα Hands Off (Κάτω τα Χέρια) μέχρι το προπερασμένο σαββατοκύριακο σύμφωνα με την Indivisible, μία από τις οργανώσεις του ομοσπονδιακού συνασπισμού, που περιλαμβάνει οργανώσεις πολιτικών δικαιωμάτων, βετεράνους του στρατού, ομάδες για τα δικαιώματα των γυναικών, εργατικά συνδικάτα και υποστηρικτές της LGBTQ+ κοινότητας.

Τρεις είναι οι βασικοί διεκδικητικοί πυλώνες του κινήματος: «Να σταματήσει η εξαγορά της εξουσίας από τους δισεκατομμυριούχους και η αχαλίνωτη διαφθορά της κυβέρνησης Τραμπ, να σταματήσει η περικοπή των ομοσπονδιακών κονδυλίων για το Medicaid, την κοινωνική ασφάλιση και άλλα προγράμματα στα οποία στηρίζονται οι εργαζόμενοι και να δοθεί τέλος στη στοχοποίηση των μεταναστών, των τρανς ατόμων και των άλλων κοινοτήτων».

Από την πλευρά της η κυβέρνηση Τραμπ και οι… «οργανικοί της διανοούμενοι-ολιγάρχες» τύπου Musk, Andreessen, Altman & Co. Επιτίθενται. Ήδη στο X έχουμε μια πρώτη κατά μέτωπο επίθεση στις πηγές της διαμαρτυρίας. Το βλέπουμε ακόμα και στην Ελλάδα, όπου τα θλιβερά bots του Μασκ αλλά και της (ακρο)δεξιάς επιτίθενται χυδαία εναντίον του πανεπιστημίου Χάρβαρντ.  

Ο Μασκ μιλά για «ιούς», ο Καρπ καταγγέλλει «ένα  είδος ασυνεπούς παγανιστικής θρησκείας.», ενώ  ο Andreessen είναι πεπεισμένος ότι τα ελίτ πανεπιστήμια, όπως το Χάρβαρντ, κάνουν μαρξιστικά σεμινάρια που δημιουργούν… ορδές «κομμουνιστών, εχθρών της Αμερικής». Ο Τζο Λόνσντεϊλ, συνιδρυτής του περίφημου Palantir (εμπλεκόμενο και στην υπόθεση υποκλοπών), είναι αποφασισμένος να αντιμετωπίσει το κίνημα στα πανεπιστήμια με το Πανεπιστήμιο του Ώστιν, ένα ιδιωτικό ίδρυμα «κατά της αφύπνισης» που σκοπεύει να παράγει μαζικά «καπιταλιστές αφοσιωμένους στην Αμερική». Η στάση του Λόνσντεϊλ συμπλέει με αυτή των ακροδεξιών Στιβ Μπάνον και Κέρτις Γιάρβιν. Ο τελευταίος ανέπτυξε τη θεωρία για τον «Καθεδρικό Ναό» και μια υποτιθέμενη συνωμοσία μεταξύ των ΜΜΕ και των ελίτ πανεπιστημίων. Στην ίδια ακροδεξιά αντίληψη και ο Τραμπ χαρακτήρισε το Χάρβαρντ «αντισημιτικό ίδρυμα της ακροαριστεράς» που «δέχεται φοιτητές που θέλουν να καταστρέψουν τη χώρα».

Όπως έχω ξαναγράψει, στις ΗΠΑ έχουμε μία υπερσυγκέντρωση του κεφαλαίου από ολιγάρχες δισεκατομμυριούχους τύπου Μασκ, Μπέζος, Ζούκεμπεργκ, που πλήττει τους χιλιάδες εκατομμυριούχους. Πρόκειται δηλασή για εσωκαπιταλιστικές αντιθέσεις. Επίσης, στα πανεπιστήμια αλλά και στην ίδια την Σίλικον Βάλεϊ, τα στελέχη-ιδιοφυίες της τεχνολογίας αντιδρούν στο δυστοπικό μέλλον που ετοιμάζουν οι ολιγάρχες. Αυτοί είναι το μεγάλο πρόβλημα. Γι' αυτό οι δισεκατομμυριούχοι και η κυβέρνηση Τραμπ θέλουν να έχουν απόλυτα ελεγχόμενα πανεπιστήμια, προβάλλοντας το δήθεν "πατριωτικό" καθήκον στην Αμερική...  

Οι ΗΠΑ βιώνουν μία πολιτική κατάσταση «προφασισμού» ανάλογη αυτής των Χίτλερ, Μουσολίνι. Και σήμερα όπως τότε «η πλειοψηφία των διανοουμένων δεν προβάλλει κάποια αντίσταση στην καταπίεση, αλλά συχνά βρίσκονται στην εμπροσθοφυλακή των καταπιεστών» (όπως θα έλεγε η Χάνα Άρεντ). Όμως η διαφορά σήμερα είναι ότι διαμορφώνεται ήδη μία πρώτη αντίσταση «από τα κάτω». Ελπίζουμε αυτή να γιγαντωθεί. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος...

Γιατί πρέπει να βγούμε στο ΔΡΟΜΟ στις 28/2

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 17.02.25 ]

---

 Αυτό που ζούμε με το έγκλημα των Τεμπών και την προσπάθεια συγκάλυψής του είναι ένας ολοκληρωτισμός.

Αυτό που βιώνουν οι ΗΠΑ αυτή τη στιγμή υπό την ηγεσία ΤΡΑΜΠ-ΜΑΣΚ είναι ένας ολοκληρωτισμός που επιδιώκει να αποκτήσει την αξία υποδείγματος για ολόκληρο τον κόσμο.

Οι ΗΠΑ έχουν μία κυβέρνηση δισεκατομμυριούχων που βλέπουν τα πάντα ως «χρήμα», ως πλούτο, ως συσσώρευση. Ό,τι μπαίνει εμπόδιο στη συσσώρευση, κοινοβουλευτικοί θεσμοί, δικαστές, ΜΜΕ, εξαλείφεται. Τη διαδικασία συγκεντροποίησης της εξουσίας και τη δημιουργία ολοκληρωτικού καθεστώτος στις Ηνωμένες Πολιτείες, περιγράφει ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς σε άρθρο του. Σ’ αυτή τη γενικευμένη δυστοπία και τον εκφασισμό οι «από κάτω» αντί να αντιδράσουν, βρίσκονται σε μία αποχαύνωση, χαχανίζουν χωρίς να ξέρουν γιατί, και «σκορπίζονται» σε μια «διασκέδαση (από το σκεδάννυμι-σκόρπισμα) μέχρι θανάτου» που προκαλούν τα μμε των ολιγαρχών.

Το ολοκληρωτικό μοντέλο Τραμπ από τις ΗΠΑ εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο, με στόχο να διαμορφώσει κοινωνίες τις οποίες θα ελέγχουν ισχυρά διευθυντήρια πολιτικών ηγετών και υπερπλούσιων με την συνεπικούρηση στρατιάς μάνατζερ που θα διευθύνουν τον πληθυσμό των «από κάτω» που θα εργάζονται και θα ζουν σαν σκλάβοι χωρίς να τους ασκείται κανένας καταναγκασμός, γιατί θα τους αρέσει η σκλαβιά τους. «Και το να τους αρέσει η σκλαβιά τους έχει ανατεθεί από τα σημερινά ολοκληρωτικά κράτη σε υπουργεία προπαγάνδας, στους εκδότες και τους μηντιάρχες, στους δασκάλους και τους καθηγητές.» (έγραφε το 1962, ένα χρόνο πριν πεθάνει ο Αλντους Χάξλεϋ). Γι' αυτό στην Ελλάδα θέλουν να ελέγξουν τα σχολεία. Γι' αυτό θέλουν να δημιουργήσουν "Ωνάσεια".

Μας σκλαβώνουν κι εμείς διασκεδάζουμε με τη σκλαβιά μας. Οι δισεκατομμυριούχοι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ μας «διασκεδάζουν μέχρι θανάτου» όπως σημειώνει και ο Μπέρνι Σάντερς.

Ο Νιλ Πόστμαν στο βιβλίο του "Τηλεόραση, ο πολιτισμός του θανάτου" θεωρούσε την τηλεόραση κρίσιμο εργαλείο για τον πολιτισμό του νέου ολοκληρωτισμού. Κι αυτό γιατί η τηλεόραση είναι μία «μεταφορά» (metaphora), και η μεταφορική λειτουργία της συνίσταται στους συμβολισμούς των πληροφοριών της, τις πηγές, την ποιότητα και την ταχύτητα της ενημέρωσης και το περιβάλλον μέσα στο οποίο παράγονται οι ειδήσεις. Πάρτε παράδειγμα τα περίφημα βίντεο Καπερνάρου-Πορτοσάλτε.

Με την μεταφορική της λειτουργία η τηλεόραση ποιεί πολιτισμό, καθώς μεταβάλλει ριζικά τον τρόπο και το περιεχόμενο του δημόσιου διαλόγου, καθιστώντας τον «έναν πολιτισμό που απομυζούν τα χάχανα» και ο νηπιακός λόγος των δημόσιων συζητήσεων, έναν πολιτισμό συνεχών κύκλων ευτελούς ψυχαγωγίας.

Υφίστανται σήμερα οι πολιτισμοί-φυλακές και οι μηχανισμοί ελέγχου της σκέψης όπως ακριβώς τους περιέγραψε ο Όργουελ. Ο σύγχρονος πολιτισμός χαρακτηρίζεται από την υπερπληροφόρηση που «πνίγει» την αλήθεια μέσα στο «θόρυβο» και τη σύγχυση. Σήμερα, βασανιζόμαστε, όπως ο πληθυσμός στο «Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο» του Χάξλεϋ, όχι γιατί γελάμε αντί να σκεφτόμαστε, αλλά γιατί δεν ξέρουμε ούτε γιατί γελάμε ούτε για ποιο λόγο έχουμε σταματήσει να σκεφτόμαστε, γράφει ο Πόστμαν.

Γι’ αυτό δεν τους ενδιαφέρουν τα «ψέματα» που μας λένε κατάμουτρα. Δεν τους νοιάζει αν ο Πορτοσάλτε και ο Καπερνάρος είχαν το στικάκι με τα βίντεο της εμπορικής αμαξοστοιχίας των Τεμπών πριν τα βρει ο administrator της εταιρείας στο καλάθι ανακύκλωσης! Στην σύγχυση ποντάρουν. Η σύγχυση σ’ έναν εγκέφαλο που έχει σταματήσει να σκέφτεται, έχει ως αποτέλεσμα να αποδέχεται ότι του «σερβίρουν». Το βίντεο αποκτά την αξία "αλήθειας". Όσο αληθινό είναι και το... σήριαλ Grand Hotel.

«Σκέπτομαι» έγραφε για τις ΗΠΑ ο Νόρμαν Μέιλερ (στη Μάγισσα τέχνη) ότι «αυτή η πλούσια και ισχυρή χώρα… ναι, αυτή η Αμερική, η τρομοκρατημένη, κάλλιστα χρειαζόταν την τηλεόραση - είμαι εδώ για να σε νεκρώσω, το χρειάζεσαι!».

Η απονέκρωση τώρα συμβαίνει παντού.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Πώς μπορούμε να σωθούμε;

Η μόνη απάντηση είναι «ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα υπέρ της αποκέντρωσης της εξουσίας και της αυτοοργάνωσης», αυτό «μπορεί να σταματήσει τη σημερινή τάση προς ολοκληρωτισμό.» Κι αυτό το είπε ο Χάξλεϋ το μακρινό 1962.

Γι’ αυτό στις 28 Φεβρουαρίου όλοι στο «ΔΡΟΜΟ»….

Ενάντια στο μπάζωμα της αλήθειας, ενάντια στο μπάζωμα της σκέψης, ενάντια στον ολοκληρωτισμό…

Η στρατηγική Τραμπ...

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / artinews.gr/ 08.12.24 ]

---

«Αυτός δεν είναι δικός μας πόλεμος» διεμήνυσε ο Ντ. Τραμπ αναφερόμενος στην επίθεση τζιχαντιστών και ανταρτών εναντίον του Άσαντ στη Συρία. Η δήλωση αυτή συνιστά ρήξη με την ιδέα των ΗΠΑ ως αυτοκρατορικής δύναμης που εγγυάται με τη στρατιωτική της δύναμη την ασφάλεια των συμμάχων της, γράφει το Politico. Εύλογα όμως θα πει κανείς ότι ο Άσαντ (πληροφορίες αναφέρουν ότι έφυγε από τη Συρία) είναι περισσότερο σύμμαχος της Ρωσίας και του Ιράν και λιγότερο των ΗΠΑ. Όμως οι τζιχαντιστές δεν συνιστούν «εχθρό» των ΗΠΑ και το Ισραήλ; Αυτός δεν ήταν και ο λόγος της στρατιωτικής εμπλοκής των ΗΠΑ στην προηγούμενη σύγκρουση, όπου πανηγύρισαν την νίκη εναντίον του Ισλαμικού Κράτους; Πώς εξηγείται η επιλογή από τον Τραμπ της Tulsi Gabbard ως επικεφαλής της εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών, η οποία έχει ταχθεί υπέρ του Μπασάρ αλ Άσαντ, και ταυτόχρονα η απόσυρση του αμερικανικού ενδιαφέροντος από τη Συρία; Κάποιοι ερμηνεύουν την απόσυρση αυτή ως ρήξη του Τραμπ με τον "αμερικανικό αιώνα" και ως εγκατάλειψη των πυλώνων της αμερικανικής αυτοκρατορίας (Politico).   

Ποιοι είναι οι πυλώνες της αμερικανικής αυτοκρατορίας; Μια οικονομική τάξη βασισμένη σε κανόνες όπως ότι το δολάριο είναι παγκόσμιος ανταλλάκτης, το παγκόσμιο νόμισμα, και θεσμούς όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο ΟΟΣΑ κ.ά. που ελέγχονται από τις ΗΠΑ. Άλλος πυλώνας είναι είναι η εγγύηση της ασφάλειας των συμμάχων με την αμερικανική στρατιωτική ισχύ. Οι ΗΠΑ διαθέτουν 750 βάσεις σε όλο τον κόσμο. Η Pax Americana υπόσχεται προστασία, αλλά απαιτεί οι «προστατευόμενοι» να υπακούουν στους όρους των Αμερικανών. Επίσης η  εξαγωγή πολιτισμού και τεχνογνωσίας λειτουργεί ως «ήπια δύναμη» διαμορφώνοντας την «εικόνα» της αμερικανικής δημοκρατίας όπου ο καθένας μπορεί να βρει την «ευτυχία» (ο όρος υπάρχει στο αμερικανικό Σύνταγμα). Αυτό ήταν το «αμερικανικό όνειρο», που όμως σήμερα δεν ισχύει. Γι’ αυτό πολλοί ζητούν μια νέα «εμπνέουσα αξία». Για τον Τραμπ η αξία αυτή είναι το MAGA (Make America Great Again). Αυτό  σημαίνει ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τις αυτοκρατορικές επιδιώξεις των ΗΠΑ. Απλά θα κινηθεί με διαφορετικό τρόπο απ' ό,τι οι προκάτοχοί του, και δη διττά: Θα κάνει πιο προσεκτικές επιλογές εμπλοκής σε στρατιωτικές συγκρούσεις (υπενθυμίζουμε ότι και ο Μπάιντεν εγκατέλειψε το Αφγανιστάν στα χέρια των Ταλιμπάν), αλλά και με μεγαλύτερη οικονομική και στρατιωτική συμμετοχή των συμμάχων των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ. Αυτό το διεκδίκησε και στην προηγούμενη θητεία τους. Επίσης θα ενισχύσει τα αμερικανικά σύνορα τόσο απέναντι στους ανταγωνιστές με δασμούς (ο Χάουαρντ Λούτνικ, που επιλέχθηκε για υπουργός Εμπορίου, είναι υπέρ μιας επιθετικής πολιτικής δασμών) όσο και με ενίσχυση του τείχους για να ελέγξει τους μετανάστες. Σχετικά με το μεταναστευτικό, τα μεγάλα κονδύλια για την ενίσχυση του τείχους κατά την προηγούμενη θητεία Τραμπ δεν απέφερε κανένα αποτέλεσμα.

Στο οικονομικό πεδίο, τα μεγάλα θύματα της πολιτικής Τραμπ θα είναι οι μικρές και πιο αδύναμες χώρες, που θα υποχρεωθούν να ακολουθούν τις επιταγές του Λευκού Οίκου με το πιστόλι στον κρόταφο. Οι μεγαλύτερες οικονομικά χώρες επιχειρούν ήδη να ξεφύγουν από την εμπορική και νομισματική μέγγενη των ΗΠΑ δημιουργώντας τη συμμαχία των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική, Αίγυπτος, Αιθιοπία, Ιράν και ΗΑΕ). Ο Ντόναλντ Τραμπ αισθάνθηκε την απειλή και διεμήνυσε ότι θα επιβάλει δασμούς 100% στα προϊόντα των χωρών αυτών αν δημιουργήσουν ή υποστηρίξουν ένα εναλλακτικό νόμισμα αντί του δολαρίου. Ένα άλλο παγκόσμιο νόμισμα θα ήταν καταστροφή για τις ΗΠΑ καθώς θα ανατρέψει το σύστημα του Bretton Woods, που ιδρύθηκε το 1944, και συνέδεσε όλα τα νομίσματα με το δολάριο. Η σύνδεση αυτή δημιούργησε τον κύκλο υψηλής ανάπτυξης και χαμηλού πληθωρισμού στις ΗΠΑ. Με την εξαγωγή δολαρίων, οι Ηνωμένες Πολιτείες ουσιαστικά αντάλλαξαν έντυπο χαρτί με αγαθά και υπηρεσίες από άλλες χώρες, δίνοντάς τους οικονομικό πλεονέκτημα. Το σύστημα επέτρεψε στις ΗΠΑ να εκτυπώνουν και να κυκλοφορούν δολάρια παγκοσμίως χωρίς φόβο υποτίμησης του νομίσματος. Επιπλέον τα δάνεια από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα συνοδεύονταν με όρους σύμφωνα με τους οποίους οι δανειζόμενες χώρες υποχρεώνονται να χρησιμοποιούν εργολάβους, αγαθά και υπηρεσίες των ΗΠΑ, δημιουργώντας έτσι ευκαιρίες εξαγωγής για τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Γενικά, το μεταπολεμικό σύστημα δημιούργησε ακμάζουσες αγορές για τις αμερικανικές εξαγωγές.

Σήμερα, η οικονομική ισχύς των ΗΠΑ έχει μειωθεί. Η Κίνα είναι ο μεγάλος ανταγωνιστής. Η απόσυρση των μεγάλων δυτικών βιομηχανιών από την Κίνα και το σχέδιο του Μπάιντεν να δημιουργήσει πολλές «μικρές Κίνες» σε άλλες χώρες δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί. Το σχέδιο Τραμπ για την επιβολή τιμωρητικών δασμών, την σύγκρουση με τις BRICS και την εμπλοκή των συμμάχων στα «έξοδα» των στρατιωτικών επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ, δεν γνωρίζουμε κατά πόσο θα υλοποιηθούν. Βέβαιο πάντως είναι πως θα έχουμε ανακατατάξεις σε όλα τα επίπεδα. Ήδη ο Ίλον Μασκ επιτίθεται πολιτικά στην κυβέρνηση της Βρετανίας γιατί είναι στη φυλακή μετά από δικαστική απόφαση ένας ακροδεξιός ακτιβιστής! Την ίδια στιγμή εκφράζει τη στήριξή του στον επίσης ακροδεξιό Φάρατζ. Η ενίσχυση της ακροδεξιάς σε όλο τον κόσμο είναι στην ατζέντα της διακυβέρνησης Τραμπ με ό,τι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται για όλον τον κόσμο...

*Με πληροφορίες από το Politico

H δεξιά και η ακροδεξιά έχουν καταλάβει τα κοινωνικά δίκτυα

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / artinews.gr

/ 26.11.24 ]

---

Ο Călin Georgescu, ένας ακροδεξιός σταρ του TikTok, που επαινεί τους φασίστες ηγέτες της Ρουμανίας κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο και είναι υπέρ του Πούτιν, προηγείται της κούρσας των προεδρικών εκλογών στη χώρα του. 

Την ίδια στιγμή ο πιο πλούσιος άνθρωπος του πλανήτη, υπουργός προσεχώς του Τραμπ  και ιδιοκτήτης της διαδικτυακής πλατφόρμας X, Έλον Μασκ, επιτέθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο χαρακτηρίζοντας το «τυραννικό αστυνομικό κράτος» και ζητώντας εκ νέου εκλογές στη χώρα αυτή, γιατί όπως είπε: «Ο λαός της Βρετανίας έχει χορτάσει από ένα τυραννικό αστυνομικό κράτος». Θυμίζουμε ότι οι εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο έγιναν μόλις τον προηγούμενο Ιούλιο! Ο Μασκ κατηγόρησε τη βρετανική κυβέρνηση για ένα σύστημα δικαιοσύνης που λειτουργεί με «δύο μέτρα και δύο σταθμά», μεταχειριζόμενη τους λευκούς πιο σκληρά, όπως ισχυρίζεται. Με άλλα λόγια κατηγορεί την βρετανική κυβέρνηση για ρατσισμό εναντίον των λευκών (!), και συγκεκριμένα για την καταδίκη και φυλάκιση του ακροδεξιού Βρετανού ηθοποιού Τόμι Ρόμπινσον, ο οποίος παραδέχτηκε ότι παραβίασε μια δικαστική απόφαση που του επιβλήθηκε μετά τη διάδοση συκοφαντικών και ψευδών ισχυρισμών μέσω ενός βίντεο για έναν μαθητή Σύρο πρόσφυγα. Ο Μασκ μοιράστηκε με τα 200 εκατομμύρια ακολούθους της ιδιόκτητης πλατφόρμας του X, το ξενοφοβικό και ρατσιστικό βίντεο του Ρόμπινσον, επιδοκιμάζοντάς το, γράφει το Politico.

Η αυτοπροβολή του Μασκ και των ιδεών του στο Χ χρειάζονται διερεύνηση, λένε δεκάδες βουλευτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γιατί αποτελεί σημαντικό κίνδυνο. Αλλά η έρευνα μάλλον θα αργήσει και η προβολή των ακροδεξιών ιδεών του Μασκ θα συνεχιστεί αδιατάρακτα παράγοντας τα ολέθρια αποτελέσματά της.

Αλλά δεν είναι μόνο ο Μασκ και το X το πρόβλημα. Τα τελευταία χρόνια έχουν δημιουργηθεί στο διαδίκτυο πολλές πλατφόρμες που κυριαρχούνται από τη δεξιά και την ακροδεξιά, γράφουν οι «The New York Times». Εκατοντάδες χιλιάδες δημοσιεύσεις που επαινούν τον εκλεγμένο πρόεδρο Τραμπ έχουν κατακλύσει το Truth Social, το κοινωνικό δίκτυο που κατέχει ο ίδιος ο νέος πρόεδρος. Οι αναφορές για τις μελλοντικές ενέργειες της νέας κυβέρνησης έχουν πολλαπλασιαστεί στο X του Μασκ, ενώ οι Gab, Parler και άλλες ακροδεξιές πλατφόρμες έχουν πλημμυρίσει από χιλιάδες μιμίδια που δοξάζουν τον Τραμπ.

Η «αριστερά» (σύμφωνα με τους NYT) δεν έχει ανάλογο χώρο στη διάθεσή της. Πριν από τις εκλογές, η Meta και οι πλατφόρμες της (Instagram, Threads και Facebook) δεσμεύτηκαν να κρατήσουν αποστάσεις από την πολιτική αντιπαράθεση. Πέρα όμως από αυτή, είναι γνωστή η υπερσυντηρητική πολιτική στάση του Facebook, ιδίως στο θέμα της Γενοκτονίας των Παλαιστινίων από το Ισραήλ.  

«Όσον αφορά τα κοινωνικά δίκτυα, έχει γίνει προφανές ότι η αριστερά και οι Δημοκρατικοί δεν έχουν τους ίδιους χώρους έκφρασης για να προωθήσουν τις ιδέες τους», σχολιάζει ο Phillip Walzak, πολιτικός σύμβουλος στη Νέα Υόρκη.

Οι αμερικανικές εκλογές καταδεικνύουν την μεγάλη στροφή των κοινωνικών δικτύων προς την δεξιά και την ακροδεξιά. Βέβαια, η στροφή αυτή δεν έγινε από μόνη της, αλλά μετά από τις τεράστιες επενδύσεις σε αυτά δισεκατομυριούχων όπως οι Τραμπ, Μασκ και άλλοι. Οι επενδύσεις συνεχίζονται και πέραν του διαδικτύου, όπως στα παραδοσιακά ΜΜΕ (κυρίως στην τηλεόραση). Δεν είναι τυχαίο ότι «Το βασικό κριτήριο» των επιλογών των μελών της νέας αμερικανικής κυβέρνησης από τον Ντ. Τραμπ είναι να «γράφουν» και να τα «λένε» στην τηλεόραση, σημειώνει η γαλλική Le Monde. Ο Ντόναλντ Τραμπ θέλει έμπειρους ανθρώπους που θα δώσουν την παράσταση επί σκηνής, που θα υπερασπιστούν τη διοίκησή του χωρίς ενδοιασμούς, γράφει η εφημερίδα. Το κριτήριο αυτό αποκαλύπτει ότι η πολιτική δεν είναι για τους ακροδεξιούς παρά μία παράσταση, ένα θέατρο. Οι «πολιτικοί-actors» καλούνται να περάσουν τον δήθεν αντισυστημισμό τους και τις φασιστικές ιδέες τους όπως τον περίφημο «combat culturel», την «πολιτιστική μάχη» υπέρ του "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια" και της «υπεράσπισης του δυτικού τρόπου ζωής και του δυτικού χριστιανικού πολιτισμού» από τους "εισβολείς πρόσφυγες"! 

Αυτά αναπαράγονται, τηρουμένων των αναλογιών, μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αλλά και των παραδοασιακών μέσων ενημέρωσης, παντού...

Για ποια δημοκρατία μιλούν;

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / artinews.gr/ 23.11.24 ]

---

Ρευστοποίηση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, διαγραφή του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου της ΝΔ, ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών από όλα τα κόμματα, το πολιτικό (κομματικό) σύστημα μοιάζει να βρίσκεται σε περιδίνηση.

Ποια είναι η αιτία; Κάποιοι μιλούν γενικά για κρίση αντιπροσώπευσης. Άλλοι για «κρίση» που οφείλεται στη «μη δίκαιη μοιρασιά». Η άποψη των τελευταίων καταδεικνύει ότι η πολιτική αντιπροσώπευση εξαντλείται στην εκπροσώπηση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Το είδαμε στις ΗΠΑ όπου μια ομάδα υπερπλούσιων με επικεφαλής των Ίλον Μασκ, που εκπροσωπεί το «νέο» ψηφιακό καπιταλισμό,  υποστήριξε τον Τραμπ. Στην Ελλάδα του κρατικοδίαιτου κεφαλαίου ο Κυρ. Μητσοτάκης επικράτησε (σύμφωνα και με «δεξιούς» αναλυτές) γιατί είχε στα πανιά του την στήριξη ενός συνασπισμού μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Η προτίμηση όμως του πρωθυπουργού  στον επιχειρηματικό όμιλο Λάτση για μια σειρά μεγάλων έργων προκάλεσε την αντίδραση άλλων ομίλων, κυρίως του ομίλου Μαρινάκη. Οι  επικλήσεις για μια πιο «δίκαιη μοιρασιά» διαφόρων αρθρογράφων, διαμηνυτών και αγγελιοφόρων δεν τελεσφόρησαν. Στο μιντιακό μπετόν αρμέ υπέρ της κυβέρνησης της ΝΔ που χτίστηκε με τις λίστες Πέτσα, αλλά κυρίως με τις κρατικές «δουλειές», προκλήθηκε η πρώτη μεγάλη ρωγμή, με το Mega και το Βήμα να πρωτοστατούν. Η κριτική εναντίον της ΝΔ εκ των έσω (Σαμαράς) οξύνθηκε. Οι δυσαρεστημένοι ολιγάρχες πιέζουν σε όλα τα πεδία: στον τομέα της ενημέρωσης, αλλά και αμιγώς πολιτικά με την στήριξη άλλων πολιτικών παραγόντων και σχηματισμών που θα παίξουν ενδεχομένως ρυθμιστικό ρόλο στο σχηματισμό μελλοντικών κυβερνήσεων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται φυγόκεντρες τάσεις στα κόμματα. Γενικά, οι ολιγάρχες έχουν αναπτύξει ένα δίκτυο θεσμών «νόμιμης παρανομίας» με οσμή μαφίας -ΜΜΕ, ποδοσφαιρικές ομάδες-οπαδικοί στρατοί, ομάδες χρηματοδοτούμενων εμμέσως ή αμέσως βουλευτών, παραδικαστικά κυκλώματα, χορηγίες σε πανεπιστήμια, σε εκκλησιαστικές, παραεκκλησιαστικές και κοινωνικές οργανώσεις με τεράστια επιρροή και διαρκή κατήχηση κ.ά.

Με άλλα λόγια, η κρίση του κομματικού συστήματος μοιάζει να αντιστοιχεί στην κρίση του επιχειρηματικού συνασπισμού που λειτούργησε εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ (Τσίπρα) και υπέρ του Μητσοτάκη. Σ’ αυτό να προσθέσουμε και την ώθηση που δημιουργεί το διεθνές περιβάλλον με την ακροδεξιά να επιτίθεται και την κεντροαριστερά να υποχωρεί.

Τα παραπάνω δείχνουν ότι το πολιτικό σύστημα είναι αποξενωμένο από την κοινωνία, καθώς περιορίζεται να λειτουργεί συνολικά προς όφελος λίγων μεγάλων συμφερόντων. Ουσιαστικά οι μεγάλες επιχειρήσεις «αγοράζουν» το αποτέλεσμα των εκλογών. Αυτές προμηθεύουν στους υπάκουους πολιτικούς τους απαραίτητους πόρους (χρήματα, πρόσβαση στα ΜΜΕ) για να κερδίζουν τις εκλογές, αλλά και ασφαλή καταφύγια στην περίπτωση αποτυχίας (θέσεις σε πανεπιστήμια, οργανισμούς, εταιρείες κ.ά.). Αντιθέτως, διώκουν ή υπονομεύουν (με δολοφονίες χαρακτήρα) τους ανυπάκουους.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αυξανόμενη αποχή των πολιτών, ειδικά των νέων, από την εκλογική αλλά και συνολικά την πολιτική διαδικασία. Έτσι το πολιτικό σύστημα χάνει τη δημοκρατική του νομιμοποίηση. Το ιδεολογικό προκάλυμμα της ψευδο-δημοκρατίας ότι δήθεν ο πλούσιος (Ροβινσώνας) και ο φτωχός εργαζόμενος (Παρασκευάς) μπορούν να συνεργαστούν αντί να βλάπτουν ο ένας τον άλλο, καταπίπτει. Και το ερώτημα που τίθεται είναι: Για ποια δημοκρατία μιλούν;