Το επικίνδυνο προηγούμενο της επίθεσης Τραμπ και ο Μιλέι-Μητσοτάκης

 

[ ARTI news / Κόσμος / 04.01.26 ]

---

 Η στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ εναντίον της Βενεζουέλας άφησε άναυδη τη διεθνή κοινότητα, συμμάχους και αντιπάλους των ΗΠΑ, οι οποίοι αιφνιδιάστηκαν από την θρασύτατη παρέμβαση σε μια ξένη χώρα.

Η αχρήστευση των μηχανισμών επιβολής του διεθνούς δικαίου και το προηγούμενο που δημιουργεί η επίθεση Τραμπ στη Βενεζουέλα ανοίγει την όρεξη στην Κίνα αναφορικά με την Ταϊβάν αλλά και σε περιφερειακές δυνάμεις όπως η Τουρκία. Αλλά αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Κυρ. Μητσοτάκη που ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τους «πανηγυρισμούς» του ακροδεξιού προέδρου της Αργεντινής, Μιλέι!

Η στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ  είναι «σοκαριστική γιατί τίποτα παρόμοιο δεν έχει συμβεί από το 1989», δήλωσε ο Άλαν ΜακΦέρσον, καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Τεμπλ και συγγραφέας του βιβλίου «Σύντομη Ιστορία των Παρεμβάσεων των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική». «Κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί ότι αυτή η εποχή του απροκάλυπτου ιμπεριαλισμού -όπου οι ΗΠΑ επιτυγχάνουν τα πολιτικά αποτελέσματα που θέλουν στη Λατινική Αμερική μέσω καθαρής στρατιωτικής βίας- θα τελείωνε τον 21ο αιώνα, αλλά σαφώς δεν είναι έτσι», πρόσθεσε.

Ο Τζέφρι Ρόμπερτσον KC, ιδρυτικός επικεφαλής των Doughty Street Chambers και πρώην πρόεδρος του δικαστηρίου εγκλημάτων πολέμου του ΟΗΕ στη Σιέρα Λεόνε, δήλωσε ότι η επίθεση στη Βενεζουέλα είναι αντίθετη με το άρθρο 2(4) του χάρτη. Οι ΗΠΑ «παραβιάζουν τον χάρτη των Ηνωμένων Εθνών», πρόσθεσε. «Έχουν διαπράξει το έγκλημα της επίθεσης, το οποίο το δικαστήριο της Νυρεμβέργης χαρακτήρισε ως το υπέρτατο έγκλημα, είναι το χειρότερο έγκλημα από όλα». Και πρόσθεσε: «Δεν υπάρχει κανένας πιθανός τρόπος με τον οποίο η Αμερική μπορεί να ισχυριστεί, αν και αναμφίβολα θα το κάνει, ότι η ενέργεια ελήφθη για λόγους αυτοάμυνας. Αν πρόκειται να χρησιμοποιήσεις αυτοάμυνα, πρέπει να έχεις μια πραγματική και ειλικρινή πεποίθηση ότι πρόκειται να δεχθείς βίαιη επίθεση. Κανείς όμως δεν έχει υπονοήσει ότι ο στρατός της Βενεζουέλας πρόκειται να επιτεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες... Η θέση ότι [ο Μαδούρο] είναι κάποιο είδος υπερασπιστή των ναρκωτικών δεν μπορεί να υπερισχύσει του κανόνα ότι η εισβολή για λόγους αλλαγής καθεστώτος είναι παράνομη».

Το Συμβούλιο Ασφαλείας που είναι ο μηχανισμός πρόληψης για τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, είναι πλέον άχρηστο, αφού οι ΗΠΑ δεν μπορούν να υποστούν κυρώσεις λόγω της χρήσης εκ μέρους τους βέτο. Το προηγούμενο που δημιουργείται είναι φοβερό καθώς ενθαρρύνονται και άλλες χώρες να πραγματοποιήσουν επιχειρήσεις που ενδέχεται να παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. «Η πιο προφανής συνέπεια είναι ότι η Κίνα θα εκμεταλλευτεί την ευκαιρία να εισβάλει στην Ταϊβάν», δήλωσε ο Ρόμπερτσον. «Αυτή είναι η καταλληλότερη στιγμή για να το κάνει, ενισχυμένη από το προηγούμενο της εισβολής του Τραμπ στη Βενεζουέλα και φυσικά την κατευναστική στάση του προς τη Ρωσία στην εισβολή της στην Ουκρανία.

Τέμπη: Η συγκάλυψη του εγκλήματος αποκαλύπτει το πρόβλημα δημοκρατίας

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 22.02.25 ]

---

Έχουν χάσει την ψυχραιμία τους. Βρίσκονται σε έξαλλη κατάσταση. Φωνάζουν. Αλυχτούν. Αρνούνται να παραδεχτούν το έγκλημα των Τεμπών, την συγκάλυψη, την φωνή του 71% των Ελλήνων. Η Μαρία Καρυστιανού φταίει, λένε. Η Αντιπολίτευση φταίει. Όπως και η «συμμορία» όπως την αποκαλούν, του διαδικτύου.

Όσοι στεκόμαστε με αναρτήσεις στο πλάι της Μαρίας Καρυστιανού και των συγγενών των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών, είμαστε «συμμορίτες»! Δεν απομένει παρά να αποστείλουν τον «εθνικό στρατό» των τρολ για να μας επιτεθεί. Ίσως και τα ΜΑΤ. Ήδη απειλούν για να σκιαχτούμε. Παίρνουν τηλέφωνα αχάραγα, με «απόκρυψη» και το κλείνουν.

Αν πέσει ο Μητσοτάκης θα υπάρξει χάος, δεν υπάρχει εναλλακτική, ωρύεται ο πρώην τηλε-βιβλιοπώλης. Απειλούν με νεκρούς στις διαδηλώσεις. Ψεύδονται, συκοφαντούν, απειλούν. Νομίζουν ότι θα εκφοβίσουν. Τελικά όμως αυξάνουν την οργή.

Απευθύνονται στο ακροατήριό τους. Ζητούν από τους οπαδούς της ΝΔ να αντιδράσουν. Καλούν σε «εμφύλιο» στο σπίτι, στα καφενεία, παντού! Μόνο που και οι ίδιοι οι οπαδοί τους τους γυρίζουν την πλάτη.

Υποστηρίζουν ότι ο λαός «κατευθύνεται» από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Έτσι ξέρουν να σκέφτονται. Στα μεγάλα συμφέροντα και την χειραγώγηση μέσω των «πετσωμένων» μίντια στήριξαν τη διακυβέρνησή τους. Δημιουργώντας το περίφημο «επιτελικό κράτος» που μετεξελίχθηκε σ’ ένα συγκεντρωτικό, αυταρχικό κράτος, στηριγμένο στις ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ και τους ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ, στην ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΑΡΧΩΝ, στον ΕΛΕΓΧΟ της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ μέσω του διορισμού της «κεφαλής» της, στον ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟ και την ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ. Τώρα νομίζουν ότι η αιτία του προβλήματος είναι η κακή λειτουργία του «επιτελικοί κράτους». Γι’ αυτό θέλουν να επαναφέρουν τον Γεραπετρίτη στο Μαξίμου. Ίσως να επαναφέρουν και τον Δημητριάδη ή κάποιον σαν κι αυτόν.

Όμως η αιτία είναι το ίδιο το «επιτελικό κράτος», η συγκεντρωτική μορφή αυτή διακυβέρνησης η οποία στην πολιτική επιστήμη αποκαλείται ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΜΟΣ.

Ο βοναπαρτισμός –σύμφωνα με τον Rene Remond- είναι ένα από τα τρία ρεύματα της δεξιάς, που αρνείται την διαίρεση σε πολιτικά κόμματα για χάρη της επιβεβαίωσης της εθνικής ενότητας. «Αν πέσει ο Μητσοτάκης, δεν υπάρχει εναλλακτική» λένε οι υπουργοί του Μητσοτάκη. «Τότε να καταργήσουμε τις εκλογές» λέει ακόμα και ο φιλοκυβερνητικός δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ.  Η πολιτική ιδεολογία του «βοναπαρτισμού» αναπτύσσεται γύρο από  έναν ηγέτη, τον "μεσσία" (έτσι δεν έλεγαν τον Κυρ. Μητσοτάκη;) που θα… σώσει τη χώρα, δημιουργώντας μία συγκεντρωτική εκτελεστική εξουσία, το περίφημο «επιτελικό κράτος».

Η συγκεντρωτική εξουσία του Μαξίμου επιδιώκει τη δημιουργία δικτύων στελεχών, τα οποία στρατολογούνται με βασικό κριτήριο να διάκεινται φιλικά προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και όχι αναγκαία προς το κόμμα της ΝΔ. Στο Μαξίμου συγκεντρώνεται όλη η εξουσία, με μία πρωτοφανή επικοινωνιακή στήριξη από μέσα ενημέρωσης που χρηματοδοτούνται αφειδώς (λίστα Πέτσα, κρατικές διαφημίσεις, χορηγίες Τραπεζών κ.ά.).

Ο δεξιός βοναπαρτισμός υιοθετεί ισχυρά τον αποκαλούμενο «δημοκρατικό ελιτισμό», που δεν θεωρεί σπουδαίο το ζήτημα της συμμετοχής των πολιτών στις επιλογές που αφορούν τη ζωή τους. Θεωρεί ότι ο λαός ως πολιτικό σώμα είναι «ανώριμος». «…Δεν θα βαράμε προσοχή στους πολίτες…» λέει ο Βορίδης. Γι’ αυτό, η αδρανοποίηση των πολιτών μέσω εκβιαστικών διλημμάτων ή του εκφοβισμού είναι ουσιώδης παράγοντας για την ορθή και σταθερή λειτουργία του συστήματος. Με δύο λόγια οι ελιτίστικες θεωρίες στηρίζονται σε δύο βασικές υποθέσεις σύμφωνα με τις οποίες κάθε πληθυσμός είναι στην πραγματικότητα ανίκανος και κατά δεύτερον, «άξεστος» και εξημμένος, χωρίς συνοχή και κανόνες, τείνοντας να καταστρέψει το πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς!

Θυμίζω πως για τα λάθη διαχείρισης της πανδημίας έφταιγαν οι πολίτες (ατομική ευθύνη), για το χιονιά έφταιγαν οι οδηγοί που δεν είχαν αλυσίδες, για τις φωτιές παρομοίως οι πολίτες που δεν έκοψαν τα ξερόχορτα κ.ο.κ.

Για να επιτύχει η συνταγή του «βοναπαρτισμού» ενισχύεται η δοσολογία του «ελιτισμού», ο έλεγχος των μέσων μαζικής ενημέρωσης καθώς και η κυριαρχία επί της πνευματικής παραγωγής, που επιτρέπουν τον αποπροσανατολισμό και εντέλει την πολιτική χειραγώγηση. Γι’ αυτό ο έλεγχος στη λειτουργία των ΜΜΕ είναι καίριας σημασίας.

Συμπερασματικά, επιμένω ότι η μόνη δυνατή απάντηση στην πολιτική χειραγώγηση του ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΜΟΥ είναι ο «Δρόμος» (και με την πολιτική και με την επικοινωνιακή έννοια του όρου).

Όσο για το «επιτελικό κράτος», είναι σωστή η διαπίστωση ότι το πρόβλημα δεν είναι αυτό καθαυτό το επιτελικό κράτος, αλλά γενικά το «αστικό κράτος», συμπεριλαμβανομένων των θεσμών του (όπως είναι και η ελεγχόμενη μέσω του διορισμού της «κεφαλής» της από την κυβέρνηση ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ), το οποίο είναι ταξικά μεροληπτικό,  βραχυκυκλώνοντας κάθε αλλαγή του ταξικού προσανατολισμού της διακυβέρνησης. Αυτός είναι ο λόγος που οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα αφομοιώθηκαν, τελικά, στο κυρίαρχο σύστημα, οδηγώντας στο φαινόμενο του pasokification καθώς του syrizofication, δηλαδή στον πλήρη εκφυλισμό της σοσιαλδημοκρατίας, που ενίσχυσε ακόμα περισσότερο τον βοναπαρτισμό του Κυρ. Μητσοτάκη ο οποίος από bonapartisme soft έγινε απίστευτα σκληρός βοναπαρτισμός …

Τι είναι το «πιο κέντρο από το κέντρο»;

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / artinews.gr

 / 24.11.24 ]

---

Το «πιο κέντρο από το κέντρο» είναι το περίφημο ‘ακραίο κέντρο’; Άγνωστο. Πάντως στη Γαλλία το «ακραίο κέντρο» του Εμ. Μακρόν συναντήθηκε απόλυτα με την ακροδεξιά της Μαρίν Λεπέν καθώς κυβερνά με τη στήριξή της.  

«Ο Εμμανουέλ Μακρόν, αποκάλυψε την απέχθειά του για τα κοινωνικά αιτήματα και επιβεβαίωσε την έλλειψη σεβασμού στη λαϊκή έκφραση», καθώς ήρθε σε συνεννόηση με την Λεπέν προκειμένου να ψηφιστεί ο συντηρητικός Michel Barnier για τη θέση του πρωθυπουργού, αναφέρεται σε άρθρο της εφημερίδας Le Monde.

Τελικά, οι περίφημοι «ακροκεντρώοι» συναντούν τους ακροδεξιούς στην κοινή βάση «της έντονης διάθεσης για βία» σημειώνει ο αρθρογράφος της εφημερίδας. Και συνεχίζει: 

«Μέσα από απίστευτες προσπάθειες δημοσίων σχέσεων ο Μακρόν κατάφερε να χαρακτηριστεί μετριοπαθές το ‘ακροκεντρώο’ κόμμα του. Τα ΜΜΕ τα οποία  ανήκουν στους επιχειρηματικούς ομίλους που τον χορηγούν και από τα οποία προέρχεται ο ίδιος, φροντίζουν  να παρουσιάζουν ως «κεντρώους» όλους εκείνους που υιοθετούν  το πρόγραμμά του και οι οποίο αποκαλούνται γι’ αυτό το λόγο ‘λογικοί, υπεύθυνοι, ισορροπημένοι, ακόμη και κανονικοί’. Αντίθετα, κάθε δημόσιος παράγοντας ή πολίτης που αντιτίθεται στη χυδαιότητα..., θα διακινδυνεύει να χαρακτηριστεί ‘ανεύθυνος, παράλογος, παρανοϊκός, ονειροπόλος, επικίνδυνος, ακόμη και τρελός.’…»

Το «ακραίο κέντρο» είναι ένας εξτρεμισμός, καταλήγει ο αρθρογράφος της Le Monde. «Το ακραίο κέντρο έχει μια εμμονή, ένα πρόγραμμα που πρέπει να υπερασπιστεί με κάθε κόστος: να εγγυηθεί την ανάπτυξη των εταιρειών και την αύξηση των μερισμάτων που καταβάλλονται στους μετόχους τους, να διευκολύνει την πρόσβαση σε δικαστικούς και φορολογικούς παραδείσους, να  κάνει την εργασία επισφαλή, να μετατρέψει την πολιτική οικολογία σε οικολογικό μάρκετινγκ,  να διαλύσει το κοινωνικό κράτος και να ελαχιστοποιήσει τις δαπάνες του…».

Αυτό είναι το «κέντρο» του Μακρόν, αλλά και του πολιτικο-ιδεολογικά ομοίου του, Κυρ. Μητσοτάκη, και ενδεχομένως όλων εκείνων που θέλουν ένα κέντρο «πιο κέντρο από το κέντρο»!

Όσο για το πέραν των διαχωριστικών γραμμών: «αριστερά-δεξιά», και ο Μακρόν το ίδιο λέει!

*Πίνακας του Μαγκρίτ

Για ποια δημοκρατία μιλούν;

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / artinews.gr/ 23.11.24 ]

---

Ρευστοποίηση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, διαγραφή του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου της ΝΔ, ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών από όλα τα κόμματα, το πολιτικό (κομματικό) σύστημα μοιάζει να βρίσκεται σε περιδίνηση.

Ποια είναι η αιτία; Κάποιοι μιλούν γενικά για κρίση αντιπροσώπευσης. Άλλοι για «κρίση» που οφείλεται στη «μη δίκαιη μοιρασιά». Η άποψη των τελευταίων καταδεικνύει ότι η πολιτική αντιπροσώπευση εξαντλείται στην εκπροσώπηση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Το είδαμε στις ΗΠΑ όπου μια ομάδα υπερπλούσιων με επικεφαλής των Ίλον Μασκ, που εκπροσωπεί το «νέο» ψηφιακό καπιταλισμό,  υποστήριξε τον Τραμπ. Στην Ελλάδα του κρατικοδίαιτου κεφαλαίου ο Κυρ. Μητσοτάκης επικράτησε (σύμφωνα και με «δεξιούς» αναλυτές) γιατί είχε στα πανιά του την στήριξη ενός συνασπισμού μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Η προτίμηση όμως του πρωθυπουργού  στον επιχειρηματικό όμιλο Λάτση για μια σειρά μεγάλων έργων προκάλεσε την αντίδραση άλλων ομίλων, κυρίως του ομίλου Μαρινάκη. Οι  επικλήσεις για μια πιο «δίκαιη μοιρασιά» διαφόρων αρθρογράφων, διαμηνυτών και αγγελιοφόρων δεν τελεσφόρησαν. Στο μιντιακό μπετόν αρμέ υπέρ της κυβέρνησης της ΝΔ που χτίστηκε με τις λίστες Πέτσα, αλλά κυρίως με τις κρατικές «δουλειές», προκλήθηκε η πρώτη μεγάλη ρωγμή, με το Mega και το Βήμα να πρωτοστατούν. Η κριτική εναντίον της ΝΔ εκ των έσω (Σαμαράς) οξύνθηκε. Οι δυσαρεστημένοι ολιγάρχες πιέζουν σε όλα τα πεδία: στον τομέα της ενημέρωσης, αλλά και αμιγώς πολιτικά με την στήριξη άλλων πολιτικών παραγόντων και σχηματισμών που θα παίξουν ενδεχομένως ρυθμιστικό ρόλο στο σχηματισμό μελλοντικών κυβερνήσεων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται φυγόκεντρες τάσεις στα κόμματα. Γενικά, οι ολιγάρχες έχουν αναπτύξει ένα δίκτυο θεσμών «νόμιμης παρανομίας» με οσμή μαφίας -ΜΜΕ, ποδοσφαιρικές ομάδες-οπαδικοί στρατοί, ομάδες χρηματοδοτούμενων εμμέσως ή αμέσως βουλευτών, παραδικαστικά κυκλώματα, χορηγίες σε πανεπιστήμια, σε εκκλησιαστικές, παραεκκλησιαστικές και κοινωνικές οργανώσεις με τεράστια επιρροή και διαρκή κατήχηση κ.ά.

Με άλλα λόγια, η κρίση του κομματικού συστήματος μοιάζει να αντιστοιχεί στην κρίση του επιχειρηματικού συνασπισμού που λειτούργησε εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ (Τσίπρα) και υπέρ του Μητσοτάκη. Σ’ αυτό να προσθέσουμε και την ώθηση που δημιουργεί το διεθνές περιβάλλον με την ακροδεξιά να επιτίθεται και την κεντροαριστερά να υποχωρεί.

Τα παραπάνω δείχνουν ότι το πολιτικό σύστημα είναι αποξενωμένο από την κοινωνία, καθώς περιορίζεται να λειτουργεί συνολικά προς όφελος λίγων μεγάλων συμφερόντων. Ουσιαστικά οι μεγάλες επιχειρήσεις «αγοράζουν» το αποτέλεσμα των εκλογών. Αυτές προμηθεύουν στους υπάκουους πολιτικούς τους απαραίτητους πόρους (χρήματα, πρόσβαση στα ΜΜΕ) για να κερδίζουν τις εκλογές, αλλά και ασφαλή καταφύγια στην περίπτωση αποτυχίας (θέσεις σε πανεπιστήμια, οργανισμούς, εταιρείες κ.ά.). Αντιθέτως, διώκουν ή υπονομεύουν (με δολοφονίες χαρακτήρα) τους ανυπάκουους.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αυξανόμενη αποχή των πολιτών, ειδικά των νέων, από την εκλογική αλλά και συνολικά την πολιτική διαδικασία. Έτσι το πολιτικό σύστημα χάνει τη δημοκρατική του νομιμοποίηση. Το ιδεολογικό προκάλυμμα της ψευδο-δημοκρατίας ότι δήθεν ο πλούσιος (Ροβινσώνας) και ο φτωχός εργαζόμενος (Παρασκευάς) μπορούν να συνεργαστούν αντί να βλάπτουν ο ένας τον άλλο, καταπίπτει. Και το ερώτημα που τίθεται είναι: Για ποια δημοκρατία μιλούν;