[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews/ 20.11.26 ]
Οι προσδοκίες για την συνάντηση των Σι, Τραμπ, Πούτιν φαίνεται ότι διαψεύστηκαν για το σύνολο σχεδόν του δυτικού Τύπου:
Ο «πραγματικός στόχος» της συνάντησης «δεν ήταν να τερματιστούν οι πόλεμοι… αλλά να παραχθούν προπαγανδιστικές φωτογραφίες και βίντεο που ο καθένας από τους τρεις ηγέτες θα χρησιμοποιήσει τώρα για να καλύψει τις πολιτικές του αποτυχίες» (The Atlantic) .
“Οι αρχηγοί κρατών των τριών μεγάλων δυνάμεων εκμεταλλεύτηκαν τη σύνοδο κορυφής στην Κίνα για να διατηρήσουν μια ψευδή αίσθηση εγγύτητας, η οποία δεν λέει τίποτα για τις διαφωνίες τους σε θέματα όπως η τεχνητή νοημοσύνη ή τα πυρηνικά οπλοστάσια.” (Le Monde)
Αν όμως δει κανείς τα θέματα που συζητήθηκαν σε μία μακροπρόθεσμη προοπτική, τότε θα διαπιστώσει ότι η συνάντηση είχε σημαντικά αποτελέσματα.
Η κοινή δήλωση των τριών αφορούσε στην ενίσχυση του ενεργειακού εφοδιασμού, τη μεταρρύθμιση των Ηνωμένων Εθνών, τον περιορισμό των εξουσιών του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) και μια σχετική δέσμευση για συζήτηση του πυρηνικού αφοπλισμού.
Κάποιοι που ανέμεναν συμφωνίες για την Ουκρανία και το Ιράν απογοητεύθηκαν.
Κάποιοι άλλοι "είδαν" ως σημαντική την προσπάθεια των Τριών να άρουν τους διεθνείς νομικούς και θεσμικούς περιορισμούς στην άσκηση της ισχύος τους.
Κανείς δεν προσέγγισε την συνάντηση από την οπτική μιας νέας ισορροπίας δυνάμεων στο εσωτερικό των διεθνών θεσμών: οικονομικών (ενέργεια), εμπορικών, νομικών (ΟΗΕ, ΔΠΔ). Αυτή η ισορροπία είναι η προϋπόθεση σύμφωνα με τον διεθνολόγο Τσαρλς Κάπτσαν (και παλαιότερα του μακαρίτη Κίσινγκερ) για να αποφευχθεί ένας νέος μεγάλος πόλεμος.
Με άλλα λόγια, η νέα Γιάλτα της Σενζέν δεν είναι ένα νέο γεωγραφικό μοίρασμα του κόσμου, αλλά το “μοίρασμα” δυνάμεων στο εσωτερικό των παγκόσμιων θεσμών, τέτοιο που θα αποτρέψει μια καταστροφική για όλους πυρηνική σύγκρουση και παράλληλα θα διαμορφώσει το πλαίσιο άσκησης της ισχύος των τριών σε διάφορες περιοχές ενδιαφέροντός τους. Έτσι οι ΗΠΑ θα μπορούν να κάνουν πειρατικές επεμβάσεις σε ανεξάρτητα κράτη όπως η Βενεζουέλα, ή η Κούβα, η Ρωσία στην Ουκρανία, η Κίνα στην Ταϊβάν κ.ο.κ. Οι αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων του ΟΗΕ δεν θα έχουν καμία ισχύ και ίσως “εξαφανιστούν”. Και μόνο το Συμβούλιο Ασφαλείας θα έχει ισχύ, δηλαδή επί της ουσίας οι τρεις.
Οι Τρεις μπορούν να ακολουθούν ένα μικτό δόγμα «έξυπνης δύναμης» (Smart Power) αλλά και «στρατιωτικής ισχύος» χωρίς να υπάρξει αντίδραση στρατιωτικού χαρακτήρα μεταξύ τους. Σε γενικές γραμμές, οι ΗΠΑ και οι άλλοι Δύο θα ακολουθούν ένα δόγμα που θα συνδυάζει την «έξυπνη δύναμη» (πολιτικοί, οικονομικοί και άλλοι εκβιασμοί, κυρώσεις αλλά και ανταλλάγματα, χρήση των μέσων ενημέρωσης, δημοσιογράφων, διανοουμένων, πολιτικών) και την “στρατιωτική ισχύ”. Αυτό δεν θα γίνεται διαζευκτικά, αλλά παράλληλα. Ο Τραμπ δηλαδή μπορεί να χρησιμοποιεί πολιτικούς και οικονομικούς εκβιασμούς (δασμοί, αποκλεισμός Κούβας) και ταυτόχρονα την δύναμη των όπλων χωρίς αυτό να προκαλεί την αντίδραση των άλλων Δύο, ούτε νομικές συνέπειες. (Είμαι βέβαιος ότι η Κούβα θα είναι ο επόμενος στόχος).
Το τι θα συμβεί στην συνέχεια και ποιο θα είναι το τέλος της διαδικασίας αλλαγών που έχουν ανοίξει οι Τρεις στην Σενζέν είναι θέμα πολλών παραγόντων. Ένας από αυτούς και ο πιο σημαντικός είναι ο Νότος (BRICS) όπου έχουν συσπειρωθεί οι αναδυόμενες δυνάμεις όπως η Βραζιλία, η Ινδία, η Ινδονησία κ.ά. Ένας άλλος είναι η Ευρώπη...
*Αν ο Τραμπ έχει εγκλωβιστεί στον πόλεμο με το Ιράν, η Ευρώπη έχει εγκλωβιστεί στον πόλεμο στην Ουκρανία. Η προσπάθεια της Ευρώπης να απομονώσει τον Πούτιν κατέληξε στο να απομονωθεί η ίδια. Ο εγκλωβισμός της Ευρώπης οφείλεται στις τεράστιες επενδύσεις που έχουν γίνει στον πόλεμο όχι μόνο της πολεμικής αλλά και της επισιτιστικής βιομηχανίας (ακόμα και στα κοτόπουλα έχει επεκταθεί ο "πόλεμος"!). Σ’ αυτό προσθέστε την εμμονική άρνηση των Γερμανών να υποχωρούν. Το ίδιο είχε συμβεί και στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, τον οποίο οι ναζί είχαν χάσει στο Στάλινγκραντ, αλλά έπρεπε να ισοπεδωθεί το Βερολίνο για να το παραδεχθούν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου