Ο Αλμοδόβαρ και ο Εγωισμός

“Ο συγγραφέας από τη φύση του είναι εγωιστής, κάτι που μας κάνει επικίνδυνους για τους ανθρώπους γύρω μας. Δεν είναι πολύ ωραίο, αλλά έτσι είναι.” λέει ο Αλμοδόβαρ σε συνέντευξη με αφορμή την τελευταία ταινία του Bitter Christmas.

Ο αυτόματος συνειρμός συνδύασε την ρήση με την αντιπαράθεση στο μικρο-πεδίο της ελληνικής λογοτεχνίας, αλλά και τον κίνδυνο από τους μεγα-νάρκισσους τύπου Τραμπ.

Η γενική αρχή «της Αγάπης για τον εαυτό μας» δημιουργεί μια τεράστια αντίφαση, έγραφε ο Τζιάκομο Λεοπάρντι: “αν δεν υπήρχε η αγάπη για τον εαυτό μας, δεν θα υπήρχε δυστυχία· από την άλλη, όμως, «δεν μπορεί να υπάρχει ευτυχία χωρίς την αγάπη για τον εαυτό μας»”.

Ο Εγωισμός κάνει την ευτυχία μια βίαιη κατάσταση: “Για τους γύρω μας” όταν η βία εξωστρέφεται, “Για τον ίδιο μας τον εαυτό” όταν η βία ενδοβάλλεται, ανάλογα με το πολιτιστικό έδαφος μέσα στο οποίο καλλιεργείται και αναπτύσσεται το Εγώ.

Στην περίπτωση των “πνευματικών δημιουργών” η απομείωση της vita activa (της ζωής της Πράξης) και η διαρκής ενίσχυση της vita contemplativa (θεωρητικός βίος) οδηγεί στην υπερεκτίμηση του πνευματικού έργου και τελικά από το φετιχισμό του χρήματος στον “φετιχισμό του πνεύματος”.

Ο συγγραφέας δεν αρκείται στο “να Είναι”, αλλά επιθυμεί να “είναι Πρώτος”, όπως ο Her Omnes (Κύριος Όλος ο Κόσμος) του Κάφκα.

“Πρώτος” ήθελε να είναι και ο κλοσάρ του Ζενέ και έβαλε στο κεφάλι του, αντί για στέμμα, την μασέλα του! Αυτή είχε…

Η τελευταία εικόνα αποτυπώνει ακριβώς την ελληνική περίπτωση...

Le Monde, η ισραηλινή κοινωνία είναι «εθισμένη» στον πόλεμο

 

[ ARTI news /21.08.26 ]

---

“Η ισραηλινή κοινωνία είναι «εθισμένη» στον πόλεμο” γράφει η γαλλική εφημερίδα Le Monde.

Ο τερματισμός του πολέμου απουσιάζει τόσο από το μυαλό των ανθρώπων όσο και από τα πολιτικά προγράμματα των πολιτικών κομμάτων του Ισραήλ ενόψει των εκλογών της 27ης Οκτωβρίου.

Οι δημοσκοπήσεις δίνουν την εικόνα μιας κοινωνίας που χάνει την ελπίδα της για το μέλλον της και δεν βλέπει εναλλακτική λύση στη χρήση βίας. Γι’ αυτό οι υποψήφιοι είναι προσεκτικοί ώστε να μην υπολείπονται σε θέματα ασφάλειας από τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Η ισραηλινή κοινωνία είναι «εθισμένη» στον πόλεμο, σημειώνει η εφημερίδα.

«Ο πόλεμος έχει γίνει αυτοσκοπός », παρατηρεί ο πρώην κεντρώος βουλευτής Όφερ Σέλαχ και τώρα αναλυτής στο Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας (INSS) στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.

Όπως όμως έχουμε ξαναγράψει στο artinews.gr ο “εθισμός” της ισραηλινής κοινωνίας στον πόλεμο δεν συνέβη μετά την επίθεση της Χαμάς πριν τρία χρόνια αλλά δεκαετίες πριν. “Το Ισραήλ έγινε μια άτεγκτη πολεμική μηχανή” σημείωνε με απογοήτευση ο Εβραίος νομπελίστας Πρίμο Λέβι.

Η διαρκής κατάσταση πολέμου συσπειρώνει τους Ισραηλινούς πολίτες και μειώνει τα περιθώρια για εναλλακτικές πολιτικές προτάσεις ειρήνης.

“Όλα τα εβραϊκά και σιωνιστικά κόμματα της Κνεσέτ [της ισραηλινής Βουλής] έχουν στηρίξει και συνεχίζουν να στηρίζουν τον πόλεμο στη Γάζα. Μια πιο υγιής κοινωνία θα είχε καταφέρει να θέσει ακριβή ερωτήματα για τη συμπεριφορά της, για τις κόκκινες γραμμές που παραβιάστηκαν και για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν. Εξίσου ανύπαρκτη είναι η συζήτηση για τα αποτελέσματα της σύγκρουσης.” γράφει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος της ισραηλινής εφημερίδας Haaretz σε άρθρο του στην Le Monde Diplomatique.

“H ισραηλινή κοινωνία δεν έχει καμία ενοχή και, εάν οι Ισραηλινοί μπορούσαν να γυρίσουν πίσω τον χρόνο, μάλλον θα διεξήγαγαν έναν ακόμη πιο βάρβαρο πόλεμο. Το γεγονός ότι η Χαμάς υπάρχει ακόμη, ότι δεν έχει αφοπλιστεί και ότι το Ισραήλ δεν είναι σήμερα καθόλου πιο ασφαλές από ό,τι στην αρχή της σύγκρουσης θα έπρεπε να είχε οδηγήσει περισσότερους Ισραηλινούς να προβληματιστούν γύρω από τα όρια της στρατιωτικής ισχύος και υπεροπλίας. Τίποτε τέτοιο δεν έχει συμβεί.

Πέντε μήνες μετά την κατάπαυση του πυρός, το Ισραήλ κατέχει ακόμη ένα σημαντικό τμήμα της Λωρίδας της Γάζας και η Χαμάς ελέγχει το υπόλοιπο. Καμία σοβαρή λύση δεν προδιαγράφεται για το «μετά». Είναι δύσκολο να τα θεωρήσουμε όλα αυτά ως μακροπρόθεσμη στρατηγική επιτυχία. Ο ερειπωμένος θύλακας θα συνεχίσει να αποτελεί εστία πολιτικών, κοινωνικών και, αργότερα, στρατιωτικών προβλημάτων, τα οποία το Ισραήλ θα συνεχίσει να ελέγχει προσφεύγοντας αποκλειστικά στη βία και σε μια ένοπλη δύναμη χωρίς όρια.”

“[…] Εκείνοι που δεν έχουν σταματήσει τα τελευταία χρόνια να διαδηλώνουν ενάντια στην κυβέρνηση Νετανιάχου, την στηρίζουν υπάκουα όταν πρόκειται για πόλεμο... Όταν η κυβέρνηση του Λιβάνου γνωστοποίησε ότι ήταν έτοιμη να διεξαγάγει διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός απέρριψε χονδροειδώς την πρόταση. Υπήρχε μια εποχή στο Ισραήλ όπου η ειρήνη με τον Λίβανο ή με οποιαδήποτε άλλη αραβική χώρα αποτελούσε όνειρο. Σήμερα, δεν γίνεται πια λόγος παρά για F-35, ισραηλινά ή αμερικανικά, και όλοι είναι σύμφωνοι. Πρόκειται για εφιάλτη. Η παλαιά, χαρακτηριστική διαταγή των πολέμων του παρελθόντος επιστρέφει: «Σιωπή, επί σκοπώ, πυρ!»[...]

Γιατί η ισραηλινή κοινωνία, η τόσο δυναμική, ζωντανή, θορυβώδης, επίμονη και ισχυρή, σωπαίνει μπροστά στον πόλεμο; Γιατί συσπειρώνεται τόσο ολοκληρωτικά απέναντι στον κίνδυνο, πραγματικό ή φανταστικό; Η απάντηση βρίσκεται ίσως στην ίδια τη διατύπωση του ερωτήματος. Το Ισραήλ έχει ανάγκη τους πολέμους. Δεν είναι μόνο το κυρίαρχο πνεύμα της εθνικής αφήγησής του, είναι επίσης μια υπαρξιακή αναγκαιότητα. Ο πόλεμος επιτρέπει σε μια διαιρεμένη και διχασμένη κοινωνία –σε πολιτικό, κοινωνικό, θρησκευτικό και εθνικό επίπεδο– να ενωθεί, να καλύψει τις αδυναμίες και τις ρωγμές της, να στρέψει την προσοχή της μακριά από άλλα προβλήματα, όπως το άγος της κατοχής της γης ενός άλλου λαού –των Παλαιστινίων– που μοιάζει να μην πρέπει να τελειώσει ποτέ….”

Αυτό συμβαίνει στο Ισραήλ, όπως σημειώνει ο Ισραηλινός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Αλλά για να συμβεί χρειάζεται και την συνεπικούρηση των ΗΠΑ καθώς και των Ευρωπαϊκών χωρών που διατυπώνουν τις… ανησυχίες τους, διαμαρτύρονται για τα “μάτια” της κοινής τους γνώμης, συνεχίζοντας παράλληλα τις πωλήσεις οπλικών συστημάτων στους Ισραηλινούς…

Στο σημερινό αδιέξοδο, η λύση θα προέλθει μόνο από την παγκόσμια κοινή γνώμη που θα στείλει τους μη Ισραηλινούς συνενόχους στο έγκλημα στο "σπίτι" τους. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος…

Free Palestine

Γερμανία, σάλος από την απαγόρευση αντιφασιστικού τραγουδιού

 

"Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον/Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον”, λέει το τραγούδι του Φώντα Λάδη και του Θάνου Μικρούτσικου.

Ένα αντίστοιχο αντιφασιστικό ραπ τραγούδι κάνει θραύση αυτόν τον καιρό στην Γερμανία και βρίσκεται στο top 10 των γερμανικών charts.

Στα τέλη Ιουνίου, το τραγούδι "Keine Angst" ("Χωρίς Φόβο") του ράπερ Danger Dan και του πιανίστα Igor Levit λογοκρίθηκε από την γερμανική δημόσια τηλεόραση ZDF και αφαιρέθηκε από το σατιρικό τηλεοπτικό πρόγραμμα Die Anstalt, όπου είχε αρχικά προγραμματιστεί να παρουσιαστεί.

Η απαγόρευση δημιούργησε σάλο και προσέδωσε τεράστια προβολή στο τραγούδι.

Οι καλλιτέχνες κατήγγειλαν αυτό που θεώρησαν επίθεση στην ελευθερία της έκφρασής τους.

Το τραγούδι είναι κυριολεκτικά «ένα μικρό εγχειρίδιο για αντιφασιστική δράση κατά της ακροδεξιάς» καθώς «παρέχει οδηγίες βήμα προς βήμα για τη δημιουργία τοπικών, οριζόντιων δομών για την καταπολέμηση των ακροδεξιών κινημάτων», εξηγεί η Deutsche Welle.

Οι στίχοι του τραγουδιού Χωρίς Φόβο:

Μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι.

Μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι.

Πρώτα, τηλεφωνήστε σε ένα ή δύο άτομα που εμπιστεύεστε, άτομα στα οποία

μπορείτε να βασιστείτε, κανονίστε μια συνάντηση.

Σχηματίστε μια ομάδα χωρίς όνομα,

ημερομηνία ίδρυσης, σύνδεσμο ή οτιδήποτε τέτοιο.

Μιλήστε σε μπαρ και παμπ, ρωτήστε αν έχουν χώρο για μια βραδιά

για ένα αντιναζιστικό πάρτι.

Προσκαλέστε τους φίλους σας, κάντε ένα μικρό

φεστιβάλ DIY με δωρεάν είσοδο, συγκεντρώστε χρήματα.

Με τα χρήματα αυτά αγοράστε σπρέι,

αγοράστε αυτοκόλλητα και μαρκαδόρους, βεβαιωθείτε ότι όλοι σας βλέπουν, δεν θέλετε φασίστες στην πόλη σας.

Μην σας πιάσουν, ψάξτε για κάμερες ασφαλείας.

Ποτέ μην πηγαίνετε χωρίς γάντια, ποτέ μην αφήνετε δακτυλικό αποτύπωμα

και σίγουρα ποτέ μην βιντεοσκοπείτε ή τραβάτε φωτογραφίες.

Πείτε μόνο σε όσους ήταν εκεί για τις πράξεις σας.

Πρόκειται για αριστερή πολιτική δρόμου, όχι για φήμη.

Χρειάζεστε κανόνες επικοινωνίας.

Όχι μόνο οι Ναζί και οι όμοιοί τους που ζουν στην περιοχή σας,

αλλά και οι υπηρεσίες ασφαλείας θα το προσέξουν γρήγορα.

Από την αρχή, πρέπει να επικοινωνείτε πάντα κρυφά.

Αυτό σημαίνει: όχι μηνύματα, όχι messengers ή email.

Οτιδήποτε θα μπορούσε να είναι παράνομο πρέπει πάντα να γίνεται face to face.

Αφήστε το τηλέφωνό σας στο σπίτι λόγω των προφίλ κίνησης.

Και αν σας πιάσουν: μην τους μιλήσετε.

Μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι.

Μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι.

Θα εκπλαγείτε όταν μάθετε ότι ο πυρήνας

αυτών των ομάδων αποτελείται συνήθως από λίγα μόνο άτομα.

Μια χούφτα ανθρώπων είναι συνήθως αρκετά για να

χτίσετε τις δικές σας τοπικές αντιφασιστικές δομές.

Στη συνέχεια, πρέπει να ερευνήσετε τις δεξιές δομές.

Φωτογραφίστε κρυφά τις συναντήσεις και τις διαδηλώσεις τους.

Μάθετε ποιοι είναι, τι κάνουν, πού ζουν, πού εργάζονται.

Και μάθετε από ποιους περιβάλλονται.

Δημιουργήστε ψεύτικους λογαριασμούς στο TikTok και το Telegram.

Καταγράψτε όλα όσα γράφουν, όλα όσα λένε.

Μαζέψτε τα σκουπίδια τους, ακολουθήστε τους

στα σπίτια τους, στα διαμερίσματά τους, στους χώρους συνάντησής τους και στα μπαρ.

Εγγραφείτε σε κάθε ιστότοπο γνωριμιών.

Με κάποιο τρόπο, τελικά, θα φτάσετε σε κάθε Ναζί.

Να είστε θρασύτατοι, παραβατικοί, σχολαστικοί και δημιουργικοί.

Σιγά σιγά, θα χτίσετε το αντιφασιστικό σας αρχείο.

Οι φασίστες ζουν σε απομόνωση, ζουν σε αυταπάτες.

Συνήθως δεν μπορείτε πια να τους προσεγγίσετε με επιχειρήματα.

Η εμπειρία δείχνει, ωστόσο, ότι κάτι συμβαίνει ακόμα

όταν επικοινωνείτε με ολόκληρο τον κύκλο τους.

Παλιά ονομαζόταν... Ένα είδος «εκστρατείας εκδρομής».

Φυλλάδια και αφίσες κρεμάστηκαν στις γειτονιές όπου ζουν,

με φωτογραφίες και θέσεις, με ονόματα και διευθύνσεις.

Κανείς δεν θέλει ένα ναζιστικό γουρούνι για γείτονά του.

Αυτό συνοδεύτηκε από μερικά τηλεφωνήματα

για να ενημερωθούν τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και οι εργοδότες τους.

Τους είπαν “καλημέρα” κι ύστερα τους ρώτησαν αν

κάτι τέτοιο ταιριάζει στη φιλοσοφία της εταιρείας τους.

Βοηθήστε τις τοπικές εφημερίδες σας με πληροφορίες

αν δεν το έχουν ήδη κάνει μόνες τους,

ότι υπάρχουν προβλήματα με τους Ναζί στην πόλη.

Ίσως τότε ξυπνήσει ακόμη και η εισαγγελία.

Με λίγη τύχη, θα λάβουν ένα γράμμα ή θα πάνε φυλακή.

Αλλά θα ήσασταν ανόητοι αν βασιζόσασταν στο γερμανικό κράτος.

Η εμπειρία δείχνει ακριβώς το αντίθετο:

υπάρχουν πολλοί φασίστες στην αστυνομία.

Μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι.

Μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι.

Οι αρχές ασφαλείας

δεν πολεμούν τις δεξιές δομές, αντίθετα τις προωθούν.

Πολλοί αστυνομικοί είναι υποψήφιοι για το AfD (*το ακροδεξιό κόμμα της Γερμανίας).

Το Uniter (*ακροδεξιά οργάνωση απόστρατων και εν ενεργεία στρατιωτικών) έχει πυρομαχικά από το KSK (*ειδικές δυνάμεις του στρατού).

Αυτό σημαίνει: Εκτός από την έρευνα,

πρέπει να οργανώσετε τη δική σας ασφάλεια.

Οι Ναζί βασίζουν πάντα την πολιτική τους στον φόβο,

το μίσος, την τρομοκρατία και την ωμή βία.

Μπορείτε να τους κατηγορήσετε για πολλά πράγματα, αλλά όχι ότι δεν ξέρουν τι σκοπεύουν να μας κάνουν.

Και η ιστορία μας έχει ήδη δείξει:

Θα χειροτερέψουν τα πράγματα αν δεν κάνετε τίποτα και παραμείνετε σιωπηλοί.

Μην φοβάστε, πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας.

Φαίνονται επικίνδυνοι, αλλά θα τους κατατροπώσουμε.

Συντονιστείτε, ξεκινήστε την εκπαίδευση.

Αν πολεμήσετε μαζί, μπορεί να λειτουργήσει.

Ακόμα και την πρώτη μέρα, όταν κάνετε το πάρτι,

υπάρχει πιθανότητα τα πράγματα να πάνε στραβά έξω.

Γι' αυτό, να σχεδιάζετε πάντα την αντιπαράθεση.

Να έχετε έτοιμες εκπλήξεις όταν έρθουν.

Νομικά, η γκρίζα ζώνη έχει θιχτεί για άλλη μια φορά.

Θα αφήσω τον ελέφαντα στο δωμάτιο προς το παρόν.

Είναι ήδη εκεί ούτως ή άλλως. Είναι ξεκάθαρο τι πρέπει να γίνει, δεν λέω τίποτα περισσότερο γι' αυτό.

Θερμούς χαιρετισμούς στη Λίνα, τον Γκούτσι, τη Μάγια, τον Νανούκ.

Μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, μη φοβάσαι

Μη φοβάσαι...

Τον Απρίλιο του 2026 ο Νετανιάχου έλεγε: «Το Ισραήλ δεν θα παραμείνει σιωπηλό απέναντι σε όσους μας επιτίθενται (επιτιθέμενους θεωρεί όσους καταδικάζουν το Ισραήλ για την γενοκτονία στην Παλαιστίνη). Η Ισπανία δυσφήμησε τους ήρωές μας, τους στρατιώτες των IDF, του πιο ηθικού στρατού στον κόσμο... Δεν σκοπεύω να επιτρέψω σε καμία χώρα να διεξάγει διπλωματικό πόλεμο εναντίον μας χωρίς να πληρώσει άμεσο τίμημα».

Μετά από τρεις μήνες η απειλή του Νετανιάχου υλοποιείται με τη σύμπραξη του αντρείκελου βασιλιά του Μαρόκου. Όπλο τους οι απελπισμένοι που οι ίδιοι δημιούργησαν. Οι μετανάστες.....

Ο Τραμπ, ο Νετανιάχου, η Μελόνι, η ισπανική και η παγκόσμια ακροδεξιά (μεταξύ αυτών και η “μητσοτακική”) βρήκαν την ευκαιρία που οι ίδιοι δημιούργησαν για να κινδυνολογήσουν και πάλι με την θεωρία της “μεγάλης αντικατάστασης”. Για μια ακόμα φορά η μετα-πολιτική της ξενοφοβίας και του μίσους αντιπαρατέθηκε στην ουμανιστική πολιτική της αριστεράς.

Στρέφονται ενάντια στην μεταναστευτική πολιτική του Σάντσεθ, προβάλλοντας την δική τους απάνθρωπη πολιτική των απελάσεων με την δημιουργία ομάδων κυνηγών κεφαλών-μεταναστών, όπως η γκεστάπο ICE του Τραμπ. Προτείνουν τον εκφοβισμό και τις παράνομες απωθήσεις που καταλήγουν συχνά σε θανάτους, ως την μόνη αποτρεπτική πολιτική. Κλείνουν ακόμα και νήπια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανιστηρίων.

Κυρίως, εκφοβίζουν τον ντόπιο πληθυσμό με την επίκληση της θεωρίας της “μεγάλης αντικατάστασης”. Που δεν είναι παρά ένα προπέτασμα για τις πραγματικές αιτίες της φτώχειας και της εξαθλίωσης, καθώς και των τεράστιων ανισοτήτων που δημιουργούν οι ίδιοι.

Διαδίδουν ότι για όλα τα δεινά των “από κάτω” φταίνε οι ξένοι, οι μετανάστες, οι αλλόθρησκοι, οι αλλόφυλλοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι διαφορετικοί, οι Άλλοι.

Ο ΦΟΒΟΣ είναι η βάση της μετα-πολιτικής τους, που αποσκοπεί στη σύμπραξη όχι κριτικά σκεπτόμενων πολιτών αλλά φοβισμένων ψηφοφόρων που χειραγωγούνται μέσω του φοβερού μηχανισμού των "πετσωμένων" μέσων μαζικής προπαγάνδας που μιλούν από το πρωί ως το βράδυ για "εισβολείς", για "μάχιμους άνδρες νεαρής ηλικίας", για "τοπικές κοινωνίες που δεν αντέχουν".

Το ΜΙΣΟΣ και ο λυσσασμένος Ρατσισμός είναι ό,τι δημιουργεί ο φόβος στο σκιαγμένο ζώο...

Τελικά, ο ΦΟΒΟΣ και το ΜΙΣΟΣ διαμορφώνουν μια κοινωνία που τρομοκρατεί και τρομοκρατείται, μια κοινωνία «νοικοκυραίων κυρ-Παντελήδων» όπου κυριαρχεί η "αποσυναίσθηση" και η αποσύνδεση του κοινωνικού ιστού, μια κοινωνία όπου το μίσος δημιουργεί χαρακτήρα και ταυτότητα.

Ο μετανάστης παρουσιάζεται ως βασική αιτία των αδικιών και των ανισοτήτων του συστήματος, ενώ αποκρύπτεται ότι το κέρδος είναι η αιτία, ότι η πλούσια σε ορυκτό πλούτο Αφρική είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους νεοαποικιοκράτες λευκούς δισεκατομμυριούχους ολιγάρχες, ότι οι Αφρικανοί βρίσκονται στο έλεος συμμοριών που χρηματοδοτούνται και εξοπλίζονται από αυτούς, κι ότι δουλεύουν σαν σκλάβοι στα ορυχεία κολτανίου και χρυσού για λίγες πεντάρες.

Η (ακρο)δεξιά προπαγανδιστική μηχανή αντικατέστησε την πραγματική θυματοποίηση των μεταναστών και των έγχρωμων με μια σφυρηλατημένη αφήγηση περί της λευκής θυματοποίησης. Τα θύματα παρουσιάζονται ως θύτες και οι πραγματικοί θύτες ως θύματα.

Στο τελευταίο του βιβλίο, Chain of Ideas, ο I. X. Κέντι γράφει: «Υπάρχει σχεδόν βέβαιη πιθανότητα σε 20 χρόνια, το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, και ο κόσμος, να καθοδηγείται από ρατσιστικές δικτατορίες» «Έχουμε περάσει από τη μοναρχία στη δημοκρατία και στη συνέχεια στη δικτατορία. Κυριολεκτικά πηγαίνουμε προς τα πίσω. Γιατί; Επειδή φοβόμαστε ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε (σ.σ. τους μετανάστες)».

Γι’ αυτό “Μη φοβάσαι, Μη φοβάσαι, Μη φοβάσαι” όπως λέει το αντιφασιστικό τραγούδι που απαγόρευσε η γερμανική δημόσια τηλεόραση.

Μη φοβάσαι τον μετανάστη, θύμα είναι όπως κι εσύ.

φοβάσαι τις φασιστικές ομάδες εφόδου των ολιγαρχών. Θρασύδειλοι είναι.

“...Μην φοβάστε, πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας.

Φαίνονται επικίνδυνοι, αλλά θα τους κατατροπώσουμε.

Συντονιστείτε, ξεκινήστε την εκπαίδευση.

Αν πολεμήσετε μαζί, μπορεί να λειτουργήσει…” (ακούστε το τραγούδι)

Όταν είμαστε μαζί, δεν φοβόμαστε τίποτα…

(φωτογραφία: εκατοντάδες εργάτες έχασαν τη ζωή τους σε ορυχείο κοβαλτίου στο Κονγκό καθώς δεν λαμβάνονται μέτρα ασφαλείας)

Οι ένοχοι...

 

[artinews/ Ελλάδα / 04.08.26 ]

---

Η Ελλάδα, η Γαλλία, η Ισπανία, ο Καναδάς, η Ουάσινγκτον, καίγονται. Η φύση καίγεται. Οι άνθρωποι, τα ζώα, τα σπίτια καίγονται.

“Είναι απλά σπαρακτικό” να βλέπεις τα σπίτια να γίνονται στάχτη λέει ένας κάτοικος της Ουάσινγκτον, της έδρας του βασικού αρνητή της κλιματικής κρίσης, του Ντόναλντ Τραμπ.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν είναι ο μόνος που ευθύνεται για την καταστροφή. Είναι όλοι οι εμμονικοί με την ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Είναι ο Μητσοτάκης, ο Μακρόν, ο Μερτς, η Μελόνι, ο Σι Ζιπινγκ, είναι όλοι. 

Η εμμονή με την ατελείωτη αύξηση του ΑΕΠ και την ανάπτυξη σε έναν πεπερασμένο πλανήτη μπορεί να καταλήξει μόνο σε δάκρυα, λένε αναλυτές στην εφημερίδα Guardian. ​​

Μιλούν για τις φωτιές, για την αμήχανη αντίδραση μιας δημοσιογράφου που αντί για δάκρυα της βγήκαν γέλια μπροστά στην τραγωδία. Μιλούν για τους νεκρούς πυροσβέστες και δικαίως. Αλλά δεν μιλούν για τα εκατομμύρια νεκρούς από τους καύσωνες, τις πλημμύρες, τις κατολισθήσεις και τον καπνό. Πρόσφατες μελέτες υπολογίζουν τον παγκόσμιο αριθμό θανάτων από τον καπνό των πυρκαγιών σε 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους ετησίως. Πριν από τρία χρόνια περισσότεροι από 80.000 άνθρωποι πέθαναν από εισπνοή καπνού (20.000 από αυτούς ήταν στην Ευρώπη), καθώς οι άνεμοι μετέφεραν τη ρύπανση πάνω από τον Ατλαντικό. Μελέτες ταχείας ανάλυσης τα τελευταία χρόνια έχουν αποδώσει το 40-70% του αριθμού των θανάτων από μεγάλους καύσωνες στην Ευρώπη στην αύξηση της θερμοκρασίας λόγω της ρύπανσης από άνθρακα. Άκρα σιωπή γι' αυτά. 

Οι κλιματικές και φυσικές κρίσεις είναι οι μεγαλύτερες απειλές που έχει αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα, ωστόσο πολλά μέσα ενημέρωσης τις υποβαθμίζουν ή τις αγνοούν. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ακόμη χειρότερα, καθώς παραπληροφορούν, αποσπώντας την προσοχή των ανθρώπων από τη βασική αιτία του προβλήματος που είναι οι πετροχημικές εταιρείες, η μεγάλη γεωργία, η άναρχη εγκατάσταση ανεμογεννητριών, η αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι τα περισσότερα οικονομικά μοντέλα υποθέτουν ομαλή γραμμική θέρμανση, παρόλο που πολλοί κλιματολόγοι προειδοποιούν για σημεία καμπής που είναι πιθανό να φέρουν αναταράξεις, επιτάχυνση και καταστροφή. Είναι σαν ένας γιατρός να αντιμετωπίζει τα πάντα ως μια χρόνια, διαχειρίσιμη ασθένεια, αγνοώντας τους πολύ πραγματικούς κινδύνους οξέων, απειλητικών για τη ζωή ασθενειών, λέει ένας περιβαντολόγος στον Guardian, τονίζοντας τις μεγάλες ανισότητες καθώς "Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κλοπή από τους φτωχούς από την απώλεια καθαρού αέρα, γλυκού νερού, γόνιμου εδάφους και ενός σταθερού κλίματος."

Τι μπορούμε να κάνουμε; Πώς μπορούμε να αντιδράσουμε; Το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε για να καταπολεμήσουμε την κλιματική κρίση είναι να μιλήσουμε γι' αυτήν. Να αλλάξουμε αυτούς που μας κυβερνούν και υποστηρίζουν το ισχύον καταστροφικό παραγωγικό μοντέλο της δήθεν αέναης ανάπτυξης, αλλά και να αλλάξουμε τους εαυτούς μας, την κουλτούρα μας, τις καταναλωτικές μας συνήθειες, το τι τρώμε, πώς μετακινούμαστε, πόσο και τι αγοράζουμε. Η επιλογή μας να τρώμε υπερβολικές ποσότητες κρέας και γαλακτοκομικών ευθύνεται για το 12-20% των εκπομπών που συμβάλλουν στη θέρμανση του πλανήτη. “Οι γιατροί συστήνουν στους ανθρώπους στις πλούσιες χώρες να τρώνε πολύ λιγότερο κρέας και γαλακτοκομικά για την υγεία τους, πόσο μάλλον για το κλίμα.”

Αποανάπτυξη λοιπόν απέναντι στην οικονομία του αχαλίνωτου κέρδους, αλλά και αποανάπτυξη στην προσωπική μας οικονομία και την υπερβολική συσσώρευση λίπους...

Πληροφορίες από The Guardian