[artinews.gr/ 03.09.26 ]
Σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν πολλοί κόσμοι:
Υπάρχει ο κόσμος των Ολιγαρχών, των δισεκατομμυριούχων, του Μασκ, του Τραμπ, του Θίελ, του Μπέζος. Υπάρχει ο κόσμος των Μεσαίων του νεοαποικιοκρατικού Βορρά (ΗΠΑ, Ευρώπη, Κίνα, Ρωσία). Υπάρχει ο κόσμος του Νότου (Αφρική, Ασία) και ο κόσμος των Απόκληρων, των χωρίς χαρτιά, των μεταναστών, των αόρατων, που είναι παντού
Ο κόσμος του Τραμπ και του Βανς είναι ο κόσμος του "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια", αυτός που καθ’ ομολογία τους μας “οδηγεί στους έσχατους καιρούς…”.
Θυμίζω τον υπαξιωματικό (NCO)του αμερικανικού στρατού που κατήγγειλε στο MRFF (διακλαδική Επιτροπή Θρησκευτικής Ελευθερίας στο Στρατό) ότι ο διοικητής (του) "μας προέτρεψε να πούμε στα στρατεύματά μας ότι όλα αυτά (η επίθεση στο Ιράν) είναι ‘μέρος του σχεδίου του Θεού’" με πολυάριθμες παραπομπές στην Αποκάλυψη. Τους “έσχατους καιρούς” επικαλείται και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Βανς σε πρόσφατη συνέντευξή του σε ευαγγελιστή ινφλουένσερ.
Αντίστοιχη ρητορική αναπτύσσεται και από τον ακροδεξιό συνασπισμό που κυβερνά το Ισραήλ, του οποίου ο ιδεολογικός μέντορας είναι ο Ισραηλινοαμερικανός Yoram Hazony, το βιβλίο του οποίου ‘Η Αρετή του Εθνικισμού’ ακολουθεί το «δόγμα Τραμπ» και έγινε σημείο αναφοράς για τους υπερεθνικιστές σε ολόκληρο τον κόσμο.
Στην πραγματικότητα πίσω από τη ρητορική της Αποκάλυψης και της εκ Θεού εντολής για την εξάλειψη των "βαρβάρων” βρίσκεται το Χρήμα. Όπως σημειώνει ο οικονομολόγος Τόμας Πικετί σε άρθρο του στην Le Monde, η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν είναι "πάνω απ' όλα μια τρομερή παραδοχή αδυναμίας. Οι αμερικανικές ελίτ συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο την οικονομική, εμπορική και πολιτική αστάθεια της χώρας τους. Οι πιο εθνικιστές ανάμεσά τους έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η μόνη λύση είναι η προσφυγή στα όπλα. Ο δηλωμένος στόχος αυτής της πολεμικής στρατηγικής είναι απολύτως σαφής: δεν πρόκειται για την προώθηση κάποιου συλλογικού ιδανικού, αλλά μάλλον για την αναπλήρωση των ταμείων τους και την αξιοποίηση στο έπακρο της κατοχής του μεγαλύτερου στρατού στον κόσμο."
Οι θεοί και η πίστη λοιπόν δεν είναι παρά για να προετοιμαστούν οι στρατιώτες και το “πόπολο” προκειμένου να γίνουν τα λακανικά ευτυχισμένα θύματα (αφού ο θάνατός τους γίνεται για την πατρίδα, τη θρησκεία, την οικογένεια).
Ποια μπορεί να είναι η ιδεολογική απάντηση της Αριστεράς στο πατριδοκάπηλο “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια” της ακροδεξιάς;
Την Αλληλεγγύη και την Φιλία προτείνει η βουλευτής της ¨Ανυπότακτης Γαλλίας” Clémence Guetté στο βιβλίο της “Για μια Πολιτική Φιλίας” (La Découverte) όπου υποστηρίζει ότι η απάντηση στην ακροδεξιά και τους αντιδραστικούς όλων των αποχρώσεων, που κάνουν την οικογένεια το παν και τον σκοπό όλων των προτάσεών τους, είναι η προώθηση της φιλίας που περιλαμβάνει την οικογένεια όπου υπάρχουν ισότιμα δικαιώματα, αλλά δεν περιορίζεται σ' αυτή. Η φιλία μπορεί να είναι ένας πολιτικός δεσμός που θα καθιερώνεται ως πεδίο για την επινόηση νέων μορφών αλληλεγγύης και κοινωνικών σχέσεων.
Για την Φιλία έχει μιλήσει και ο δικός μας Κώστας Αξελός που έθετε διερωτήσεις όπως
“Πώς να βιώσουμε την εμπειρία της φιλίας μέσα στη δυναμική κοινοτοπία; …”
Και απαντούσε ο ίδιος:
“Η φιλία δεν αποτελεί πρόγραμμα ή ουτοπία, γιατί εδράζεται κάπου στο ρήγμα. Αν η εποχή μάς επιβάλλει τους περιορισμούς της, θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε όχι να πηδήξουμε πάνω από τη σκιά μας, αλλά να επιδοθούμε σε κάποια κίνηση υπέρβασης όπου η φιλικότητα θα εμπλεκόταν και θα μας ενέπλεκε. Αναγνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει τέλεια φιλία, γιατί κάθε φιλική σχέση, κάθε συμπάθεια κατά το μάλλον ή ήττον αμοιβαία, παραμένει αμφίσημη, πρέπει να υποστούμε τη δοκιμασία αυτού που μας επισκέπτεται και μας εγκαταλείπει. Αν υποθέσουμε ότι η φιλία έχει κατά κάποιον τρόπο τη θέση της και ότι μπορεί να μας κάνει να γνωρίσουμε κάποιες στιγμές ή μια μεγάλη περίοδο ξαστεριάς, έχει τις ρίζες της και εξακολουθεί την πορεία της μέσα στην αμοιβαία «ιδιοποίηση», χωρίς καμιά έννοια ιδιοκτησίας, του ανθρώπου και του κόσμου.”*
Αυτό ακριβώς. Η Φιλία ως αμοιβαία ιδιοποίηση, αλλά χωρίς καμιά έννοια ιδιοκτησίας, του ανθρώπου και του κόσμου.
*Κώστας Αξελός - Γράμματα σ ένα νέο στοχαστή (σ.σ. ο Αξελός μιλάει για τη φιλία και στην Ανοιχτή Συστηματική)
*Οι γιαγιάδες της Λέσβου, σύμβολα της κοινωνικής και πολιτικής αλληλεγγύης
