ΗΠΑ: Ο Φρανκενστάιν σκότωσε τον δημιουργό του...

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 13.09.25 ]

---

Η δολοφονία στις 10 Σεπτεμβρίου του ακροδεξιού Τσάρλι Κερκ, συνεργάτη του Τραμπ, δεν είναι η μόνη πρόσφατη πράξη πολιτικής βίας στις ΗΠΑ. Τον περασμένο χρόνο, ένας άνδρας σκότωσε βουλευτή της Μινεσότα. Ένας άλλος έβαλε φωτιά στο σπίτι του κυβερνήτη της Πενσυλβάνια, Τζος Σαπίρο. Επίσης ένας ένοπλος επιχείρησε να σκοτώσει τον Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2024. Το 2022, ένας δράστης εισέβαλε στο σπίτι της Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων Νάνσι Πελόσι και χτύπησε τον σύζυγό της με ένα σφυρί, προκαλώντας κάταγμα στο κρανίο. Τον Ιανουάριο του 2021, ένα πλήθος φιλο-Τραμπ διαδηλωτών εισέβαλε στο Κογκρέσο, έσπασε παράθυρα και ξυλοκόπησε αστυνομικούς. Το 2017, ένας άνδρας πυροβόλησε τέσσερις Ρεπουμπλικάνους που προπονούνταν για τον αγώνα μπέιζμπολ του Κογκρέσου και τραυμάτισε σοβαρά τον βουλευτή της Λουιζιάνα Στιβ Σκάλις. 

Για πυροβολισμό κατευθείαν στην "ελευθερία του λόγου" έκανε λόγο το CNN! Κι αυτό την ώρα που η κυβέρνηση Τραμπ φυλακίζει ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή διαδηλώνουν κατά της γενοκτονίας στην Γάζα!

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ πολιτικοποίησε αμέσως την δολοφονία του Κερκ κατηγορώντας ως υπεύθυνη την «ριζοσπαστική αριστερά». Απεδείχθη όμως ότι αυτό ήταν ένα ακόμη ψέμα. Το ομολόγησε ο ίδιος. Η πράξη βίας δεν ήταν συλλογική, αλλά ατομική. Η μόνη συλλογική πολιτική βία στις ΗΠΑ είναι η κρατική (ομοσπονδιακή) κι αυτή που υποκινείται από "τα πάνω" όπως συνέβη με την εισβολή στο Κογκρέσο των οπαδών του Τραμπ.

 Ποιος λοιπόν έκανε φονιά τον 22χρονο Τάιλερ Ρόμπινσον; Κάποιοι είπαν ότι το χέρι του δολοφόνου το όπλισε το ίδιο το θύμα που ήταν ένθερμος υποστηρικτής της ελεύθερης οπλοκατοχής. Άλλοι αποδίδουν τις ευθύνες σ' αυτούς που διαμορφώνουν τον τρόπο σκέψης και την ψυχή των δολοφόνων. Τους λογής αλχημιστές των θρησκευτικών και πολιτικών πίστεων περιγράφει εδώ και χρόνια η Ούλα Μπερκέβιτς (…ανάλυση του σύγχρονου φανατισμού, εκδ. Καστανιώτη):

«Χριστιανικές θεωρίες της Αποκάλυψης και μεσσιανικές προσδοκίες μπερδεύονται με θεωρίες πολιτικής συνωμοσίας… Τηλεοπτικοί ιεροκήρυκες, αξιωματούχοι της Βίβλου, ιεραπόστολοι της Κυριακής με τεράστιους προϋπολογισμούς στρατολογούν οπαδούς, εκτοξεύουν απειλές και προσηλυτίζουν. Παγιδεύουν φτωχές ψυχές, τις ψήνουν και μετά τις τρώνε. Τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ στο τεξανικό πευκοδάσος… Οι προτεστάντες φονταμενταλιστές στις Ηνωμένες Πολιτείες ανακαλύπτουν τον εχθρό στον κοσμικό ουμανισμό, στην ανθρώπινη ύπαρξη, εκεί όπου υπάρχει ανθρωπιά…».

Ο Κερκ (όπως και ο Τραμπ) ήταν ένας από τους "αλχημιστές", ένας από τους διαπρύσιους κήρυκες του μίσους ενάντια στους μετανάστες, ενάντια στους ανέστιους, στους αλληλέγγυους, ενάντια στους ουμανιστές, ενάντια στους υποστηρικτές της Παλαιστίνης, ενάντια στην ανθρωπιά.

Ο Κερκ δημιούργησε τον Φρανκενστάιν φονιά του.

Όταν η αποανθρωποποίηση είναι ίδιο της πολιτικής (του Ντ. Τραμπ), όταν χιλιάδες μετανάστες συλλαμβάνονται και εξαφανίζονται σε φυλακές-μαύρες τρύπες. Όταν οι κοινωνικές εντάσεις λύνονται με τα όπλα τις εθνοφρουράς, γιατί ένας 22χρονος γιος σερίφη, εκπαιδευμένος στα όπλα, να μη θεωρήσει ότι μπορεί να γράψει τα δικά του επιχειρήματα με τη δική του «γλώσσα» πάνω στις σφαίρες;

Εξάλλου, ο άνθρωπος που διαλέγεται με σφαίρες και όχι με λέξεις, είναι ο "άνθρωπος" του Τραμπ και του Κερκ. Είναι ο άνθρωπος όχι της δύναμης των λέξεων, αλλά της δύναμης του χρήματος και των όπλων. Είναι ο Νετανιάχου και ο Ρόμπινσον. Αυτοί είναι οι άνθρωποι του νέου ολοκληρωτισμού.

Στις «στρατιές της νύχτας» ο Νόρμαν Μέηλερ διατυπώνει τους φόβους του για το ενδεχόμενο διαμόρφωσης ενός νέου ολοκληρωτισμού στην Αμερική, «του φρικτότερου ολοκληρωτισμού που γνώρισε ποτέ ο κόσμος». Για τη δυνατότητα εμφάνισης νέων ολοκληρωτισμών μίλησε και η Χάνα Άρεντ. Αυτό το ενδεχόμενο είναι πλέον ορατό. Αλλά ο ολοκληρωτισμός για να επιβληθεί χρειάζεται και τους ανθρώπους που θα είναι έτοιμοι να τον υπηρετήσουν ή να τον αποδεχθούν. Ο Τάιλερ Ρόμπινσον είναι το πρόπλασμα.

Ο Χένρι Μίλερ περιγράφει το συναισθηματικό κενό, προβλέποντας ότι «Τίποτε από όσα είναι να συμβούν τα επόμενα χρόνια δεν θα με εκπλήξει ποσώς. Όταν σηκώνεται άγρια στα πόδια του ο λευκός αμερικανός φονιάς κι αρχίζει να φτύνει και να γραπώνει, η Ευρώπη, το παλιό θέατρο του μακελειού, φαίνεται πια σαν άσυλο ειρήνης. (…) Ακόμα και τώρα, η όψη ενός αμερικανικού προσώπου είναι διεστραμμένη…»! Το «μαύρο μυρμήγκι» του Θορώ, ο άνθρωπος του νέου ολοκληρωτισμού είναι ένας πρόεδρος που βομβαρδίζει παιδιά στη Βαγδάτη ενώ συγχρόνως οργανώνει βραδιές ποίησης στο Λευκό Οίκο. Είναι ένας στρατιώτης που τραγουδάει γελώντας πως βίασε μια μικρή ιρακινή και σκότωσε την οικογένειά της. Είναι ο Ισραηλινός ελεύθερος σκοπευτής που σκοτώνει τον 19χρονο Σάλεμ γιατί δεν κατανοεί το λόγο που ο νεαρός Παλαιστίνιος θέλει να κηδέψει τον αδερφό του. Είναι οι VIP’S που θα παραθερίσουν στη Ριβιέρα-Γάζα, στο resort που οικοδομείται σαν κοραλλιογενής νήσος πάνω στον σωρό από εκατοντάδες χιλιάδες (200.000 σύμφωνα με τον πρώην αρχηγό του Ισραηλινού στρατού) πτώματα αθώων Παλαιστινίων, αλλά και πάνω στα εκατομμύρια Εγώ-ορυκτά των κενωμένων από την ουσία τους ανθρώπων, ανίκανων να νιώσουν αγάπη και γι’ αυτό απολύτως ικανών να γίνουν φονικές μηχανές…

Μόνο που οι Φρανκενστάιν-φονιάδες τύπου Τάιλερ Ρόμπινσον, ή των ανθρωποειδών-φονικών μηχανών του Ισραήλ στη Γάζα, στρέφονται ενίοτε εναντίον του δημιουργού τους, εναντίον του Τσάρλι Κερκ, εναντίον του ΝτόναλντΤραμπ, εναντίον του Νετανιάχου…

Οι δολοφόνοι δεν διαβάζουν Σοφοκλή

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Πολιτική / 10.09.25 ]

---

Το Ισραήλ είναι ένα κράτος-δολοφόνος, ένα κράτος-τρομοκράτης, ένα κράτος που παραβιάζει κατάφορα κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, βομβαρδίζοντας παράνομα ξένες χώρες ακόμα κι αν δεν συνιστούν απειλή γι’ αυτό όπως το Κατάρ. Δολοφονεί «διαπραγματευτές», οι οποίοι προστατεύονται από το διεθνές δίκαιο, διαπράττει κατά συρροή εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, γενοκτονία εναντίον ενός λαού.   

Το Ισραήλ δεν είναι πλέον «μία άτεγκτη πολεμική μηχανή» όπως το χαρακτήρισε ο Πρίμο Λέβι, επιζήσας του Ολοκαυτώματος και συγγραφέας του βιβλίου «Αν αυτό είναι ο άνθρωπος», είναι μία μηχανή που δολοφονεί αδιακρίτως ακόμα και ανθρώπους που επιχειρούν να περισυλλέξουν τις σορούς των συγγενών τους.

Ο Ντάνιελ Ράαμπ δεν διστάζει να ομολογήσει τη δολοφονία του 19χρονου Σάλεμ Ντογχμός δίπλα στον αδελφό του σε έναν δρόμο στη βόρεια Γάζα. «Αυτή ήταν η πρώτη μου εξόντωση» ("εξόντωση" χαρακτηρίζουν τους φόνους στα βίντεο γκέιμ) λέει ο δολοφόνος. Το βίντεο, που τραβήχτηκε από drone, διαρκεί μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Ο Παλαιστίνιος έφηβος φαίνεται άοπλος όταν δέχεται τον πυροβολισμό στο κεφάλι. Ο Ράαμπ, πρώην παίκτης μπάσκετ της πανεπιστημιακής ομάδας από ένα προάστιο του Σικάγο, ο οποίος έγινε Ισραηλινός ελεύθερος σκοπευτής, παραδέχεται ότι το γνώριζε αυτό. Γνώριζε ότι ο Σάλεμ ήταν άοπλος. Και λέει ότι τον πυροβόλησε απλώς επειδή προσπάθησε να ανακτήσει τη σορό του αγαπημένου μεγαλύτερου αδελφού του, Μοχάμεντ. «Είναι δύσκολο για μένα να καταλάβω γιατί [το έκανε αυτό] και επίσης δεν με ενδιαφέρει πραγματικά», λέει ο Ράαμπ σε μια βιντεοσκοπημένη συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στο X. «Εννοώ, τι ήταν τόσο σημαντικό σε αυτό το πτώμα;» λέει*. 

Είναι βέβαιο, ο δολοφόνος δεν διαβάζει Σοφοκλή.

Για τον Ισραηλινό ο αδερφός του Μοχάμεντ, παρόμοια με την Αντιγόνη, τελεί υπό πλήρη αμετροέπεια. Δεν τον ενδιαφέρει ότι το διεθνές δίκαιο προστατεύει την περισυλλογή των νεκρών. Αυτός κρίνει ότι είναι κρούσμα «παράνοιας». Ο πραγματισμός και ο ωφελιμισμός του δεν μπορεί να κατανοήσει μια διαφορετική συμπεριφορά, το πόσο δηλαδή σημαντική είναι η σορός του Μοχάμεντ για τον αδερφό του. Ο δολοφόνος δεν καταλαβαίνει "τι ήταν τόσο σημαντικό σε αυτό το πτώμα". Κι αφού δεν καταλαβαίνει, λύνει την απορία του με μια σφαίρα. Το ίδιο και οι φασίστες της κυβέρνησης Νετανιάχου θεωρούν ότι η απάντηση σε όλα είναι οι βόμβες!

«…τι ήταν τόσο σημαντικό σε αυτό το πτώμα;», η ερώτηση ηχεί συνεχώς. Ο Ισραηλινός δολοφόνος δεν μπορεί να αξιολογήσει τη σημασία της περισυλλογήςς της σορού. Ότι ο άοπλος 19χρονος Παλαιστίνιος ήθελε να πάει τη σορό του αγαπημένου του αδερφού στο σπίτι, να τον κλάψει η μάνα, τα αδέρφια, να τον κηδέψουν, να τον θάψουν όπως πρέπει. Δεν μπορεί να καταλάβει ο Ισραηλινός δολοφόνος. Λειτουργεί όπως οι Ναζί που όπως γράφει η Τζούλια Κρίστεβα, επειδή έχασαν την απόλυτα συμβολική, υψηλή και αφηρημένη έννοια της ανθρωπότητας (την αξίωση της διιστορικής ανθρώπινης αξιοπρέπειας) και την αντικατέστησαν με μία τοπική, εθνική, ιδεολογική ένταξη, υιοθέτησαν την αγριότητα ως χαρακτηριστικό τους γνώρισμα η οποία ασκήθηκε ενάντια σ’ εκείνους που δεν μοιράζονταν αυτή την ένταξη. Όποιος λοιπόν δεν ασπαζόταν την κουλτούρα τους, έπρεπε να εξαφανιστεί. Η κουλτούρα που «γέννησε» την «κοινοτοπία του κακού» και την τραγωδία του Ολοκαυτώματος, υιοθετήθηκε σήμερα κατά τραγική ειρωνεία από τους επιγόνους των Εβραίων-θυμάτων εναντίον όχι μόνο των Παλαιστινίων αλλά ολόκληρης της Ανθρωπότητας.

Η ρητορική του Νετανιάχου και της ακροδεξιάς στο Ισραήλ συνέδεσε το «συλλογικό τραύμα» του Ολοκαυτώματος με την 7η Οκτωβρίου αλλά και με το παρελθόν. Το 1975 το Ισραήλ είχε αντιδράσει στην απόφαση των Ηνωμένων Εθνών, με την οποία καταγγελλόταν ο σιωνιστικός ρατσισμός. Με το σύνθημα «Όλος ο κόσμος είναι εναντίον μας» οι ακροδεξιοί καλλιέργησαν μια νέα μορφή φανατισμού που τρεφόταν από την θέση ότι οι ισραηλινοί από εκλεκτός λαός του Θεού έγιναν τα επίλεκτα θύματα όλου του κόσμου! Στη θυματοποίηση αυτή βασίζεται και η κατηγορία εναντίον του ίδιου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για «αντισημιτισμό»!

Γι’ αυτό οι γενοκτόνοι φασίστες του Ισραήλ δεν στρέφονται πλέον εναντίον των Παλαιστινίων μόνο, αλλά χτυπούν παντού αδιακρίτως, στρέφονται εναντίον ολόκληρης της ανθρωπότητας γιατί θεωρούν ότι απειλούνται απ' όλους…

*Πληροφορίες από theguardian.com/world/2025/sep/09/

Η ακροδεξιά θέλει να αναθεωρήσει την ιστορία του 20ου αι.

 

[ ARTI news / Κόσμος / 09.09.25 ]

---

Η λαϊκιστική δεξιά (έτσι ονομάζουν την ακροδεξιά στην Ευρώπη) από τον Τραμπ μέχρι τον Φάρατζ επιδιώκουν να αναθεωρήσουν την ιστορία του 20ου αιώνα, γράφει στον The Guardian ο Κότζο Κόραμ καθηγητής στη Νομική Σχολή στο πανεπιστήμιο Μπίρκμπεκ του Λονδίνου.

 Η κυβέρνηση Τραμπ -γράφει ο Κόραμ- δεν καταφεύγει σε πολιτισμικούς πολέμους μόνο επειδή γνωρίζει ότι θα τραβήξουν την προσοχή των μέσων ενημέρωσης, αλλά και για να νομιμοποιήσει νομοθετικές ρυθμίσεις που διαβρώνουν τα δικαιώματα των φτωχών και ευάλωτων κοινοτήτων σε όλους τους τομείς από την εργασία έως τους μετανάστες, τους αφροαμερικανούς, τους ανάπηρους, τις γυναίκες, τους ΛΟΑΤΚΙ. Έτσι κατάργησε μια σειρά πρωτοβουλιών και διαταγμάτων για την ισότητα και την ένταξη (DEI* Diversity, Equity, and Inclusion -Διαφορετικότητα, Ισότητα και Συμπερίληψη-, δηλαδή πρωτοβουλίες για την προώθηση μιας ποικιλόμορφης και χωρίς αποκλεισμούς κουλτούρας).

"...Βλέπουμε -σημειώνει ο Κόραμ- την ίδια στρατηγική από την Ουάσινγκτον μέχρι το Λονδίνο, όπου η λαϊκιστική δεξιά βρίσκεται επίσης σε άνοδο. Στις γενικές εκλογές του περασμένου έτους, το Reform UK (του Φάρατζ) ζήτησε σαρωτικές αλλαγές στον τρόπο διδασκαλίας της βρετανικής ιστορίας, απαιτώντας μια «πατριωτική» και «ισορροπημένη» προσέγγιση που να αντισταθμίζει το αυξημένο ενδιαφέρον για τον βρετανικό ιμπεριαλισμό και το διατλαντικό δουλεμπόριο που έχει προκύψει από την παγκόσμια απήχηση του κινήματος Black Lives Matter. Το Reform παρουσιάζει την αλλαγή του προγράμματος σπουδών ως δήθεν ουδέτερο, ενώ στην πραγματικότητα προσπαθεί να ξαναγράψει την αφήγηση για τη Βρετανία σαν μια «ιστορία νησιού» (και όχι μιας ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας).

Σε αυτό το πλαίσιο, η Βρετανία μεταμορφώνεται από μια αυτοκρατορία αιώνων που εκτείνεται σε όλο τον κόσμο σε ένα πολιορκημένο μικρό νησί, με την εισροή μεταναστών να αποτελεί μια ανεξήγητη σύγχρονη μάστιγα και όχι ως ο μετασεισμός της αυτοκρατορικής εμπλοκής. Οι τοπικές διαμαρτυρίες έξω από προσωρινά καταλύματα για αιτούντες άσυλο μπορούν να απεικονιστούν ως αυθόρμητη άμυνα της κοινότητας, που προωθείται από «ειλικρινά ανήσυχες οικογένειες». Αυτή η αναθεώρηση (στένεμα) της εθνικής ιστορίας νομιμοποιεί τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές του Νάιτζελ Φάρατζ για «μαζικές απελάσεων» αιτούντων άσυλο. Ο ηγέτης της Μεταρρύθμισης δήλωσε στο Channel 4 ότι «δεν μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι για όλες τις αμαρτίες του κόσμου». (arti, ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Η Βρετανία όπως και οι ΗΠΑ είναι υπεύθυνες για ό,τι συμβαίνει στην Αφρική, στην Ασία και γενικά στο Νότο)

Η διάλυση της δημοκρατίας και η επανεγγραφή της ιστορίας του έθνους πάνε μαζί σαν το αλάτι με το πιπέρι στο βιβλίο συνταγών της λαϊκιστικής δεξιάς. Όταν μιλάει για αντίσταση στην αποαποικιοποίηση του προγράμματος σπουδών, επιδιώκει να σβήσει την ιστορία των κατακτήσεων του 20ού αιώνα, όταν, με καθαρά νομικούς όρους, είδαμε τη μεγαλύτερη δημοκρατική κατάκτηση στην ανθρώπινη ιστορία, όπου εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που δεν είχαν ποτέ λόγο στην επιλογή των δικών τους ηγετών απέκτησαν το δικαίωμα ψήφου. Το να το ξεχνάμε αυτό ισοδυναμεί με το να ξεχνάμε ότι η δημοκρατία είναι μία κατάκτηση που έγινε με αγώνες σε παγκόσμιο επίπεδο και δεν είναι κάτι που δίνεται στους αδύναμους από την καλοσύνη των ισχυρών.

Όταν η κυβέρνηση Τραμπ επιτίθεται στην DEI, δεν μιλάει απλώς για την απαλλαγή από την μονότονη εκπαίδευση και τις προκαταλήψεις, αλλά για την απαλλαγή από τον Νόμο περί Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1964.Υπάρχει μια ευρύτερη φιλοδοξία στην πράξη: να αποσυναρμολογηθεί το κοινωνικό συμβόλαιο που στήριξε τη φιλελεύθερη τάξη του 20ού αιώνα και τη νομική αρχιτεκτονική του.

Ο φιλελεύθερος ιδεολογικός νονός των σημερινών ακροδεξιών, Murray Rothbard, δήλωσε το 1992: «Θα καταργήσουμε τον 20ό αιώνα». Αυτό είναι το σύνθημα όλων όσοι επιδιώκουν να κατεδαφίσουν το πλαίσιο του δικαίου των φυλετικών σχέσεων, τα δικαιώματα των γυναικών, την προστασία των εργαζομένων και τους δημοκρατικούς μηχανισμούς που παρέχουν ένα προστατευτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο οι ευάλωτοι άνθρωποι μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια.

Η αντίσταση σε αυτό το εγχείρημα σημαίνει άρνηση των τακτικών του «διαίρει και βασίλευε» στις οποίες βασίζεται η ακροδεξιά. Απαιτεί την οικοδόμηση διακοινοτικής αλληλεγγύης που αναγνωρίζει τα κοινά συμφέροντα μεταξύ εκείνων που στοχοποιούνται από τις φυλετικοποιημένες αφηγήσεις και εκείνων που αντιμετωπίζουν οικονομική στέρηση. Γιατί οι ίδιοι πολιτικοί που είναι πρόθυμοι να στερήσουν από έναν πρόσφυγα την ορθή διαδικασία (ασύλου), θα στερήσουν επίσης από έναν εργαζόμενο τα συνδικαλιστικά δικαιώματα (arti, αυτό γίνεται ήδη στην Ελλάδα με τον αντιμεταναστευτικό νόμο του Πλεύρη και τον αντεργατικό νόμο της Κεραμέως)

…Αν θέλουμε να υπερασπιστούμε τις νίκες του 20ού αιώνα, δεν μπορούμε να αφήσουμε την ιστορία να ξαναγραφεί στον 21ο".

*Ο Δρ. Κότζο Κόραμ διδάσκει στη Νομική Σχολή στο πανεπιστήμιο Μπίρκμπεκ του Λονδίνου. Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου « Uncommon Wealth: Britain and the Aftermath of Empire» (Ασυνήθιστος Πλούτος: Η Βρετανία και οι Συνέπειες της Αυτοκρατορίας).

https://www.theguardian.com/commentisfree/2025/sep/09/washington-westminster-populist-right-smithsonian-nigel-farage

Η νέα ολιγαρχία αμερικανικού τύπου και το δυστοπικό της όραμα

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 06.09.25 ]

---

Τα πιο ισχυρά αφεντικά της Σίλικον Βάλεϊ, συμπεριλαμβανομένων των Μπιλ Γκέιτς, Σούνταρ Πιτσάι, Τιμ Κουκ, Μαρκ Ζάκερμπεργκ και Σαμ Άλτμαν, προσκλήθηκαν σε δείπνο από τον Ντ. Τραμπ την Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου.

Οι επικεφαλής των τεχνολογικών κολοσσών «ευχαρίστησαν τον πρόεδρο, και μερικοί από αυτούς διευκρίνισαν το ύψος των επενδύσεων που οι εταιρείες τους σχεδιάζουν να επενδύσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες».

Στο βίντεο που δημοσιεύτηκε από την αμερικανική εφημερίδα «The Wall Street Journal», ακούμε τον Σαμ Άλτμαν να λέει στον Ντ. Τραμπ «ευχαριστώ που είσαι τόσο φιλοεπιχειρηματικός και καινοτόμος πρόεδρος», τον Τιμ Κουκ να τον ευχαριστεί «για τη δημιουργία των συνθηκών που μας επιτρέπουν να κάνουμε μια μεγάλη επένδυση στις Ηνωμένες Πολιτείες». Ή τη Σάφρα Κατζ, Διευθύνουσα Σύμβουλο της Oracle, να εξηγεί ότι ο πρόεδρος «κατάλαβε αμέσως» ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη «θα αλλάξει τα πάντα».

Ποια η σημασία και το ενδιαφέρον του δείπνου των ολιγαρχών της Σίλικον Βάλεϊ με τον πρόεδρο των ΗΠΑ;

«Αυτό που θέλουν», γράφει ο Φράνκλιν Φόερ στην The Atlantic, «είναι να αξιοποιήσουν τη σχέση τους με το κράτος για να το αντικαταστήσουν τελικά. Θέλουν να πάρουν τον έλεγχο των προγραμμάτων και των συστημάτων που μέχρι τώρα ήταν αποκλειστικό δικαίωμα του κράτους. Η συμμαχία τους με τον Τραμπ είναι, στην πραγματικότητα, μια αρπαγή εξουσίας».

Δεν πρόκειται λοιπόν για μια απλή οικονομική συμμαχία που έχει σχεδιαστεί για να διευκολύνει τη ζωή των μεγάλων αφεντικών, αλλά για την αλλαγή των κανόνων (ή ακόμα και την κατάργησή τους) είτε αυτοί αφορούν την τεχνητή νοημοσύνη, ή τα κρυπτονομίσματα, είτε ακόμη και την εξερεύνηση του διαστήματος. Οι κίνδυνοι της σύγκρουσης συμφερόντων θα είναι πρωτοφανείς σημειώνει σε σχετικό σημείωμα το περιοδικό courrier international που επισημαίνει ότι στο δείπνο δεν παραβρέθηκε ο Ίλον Μασκ. 

Διαφθορά, συγκέντρωση εξουσίας... Ο Φράνκλιν Φόερ στην The Atlantic απαριθμεί τη μακρά λίστα με τις πιθανές υπερβολές αυτής της νεοσύστατης ολιγαρχίας. Αρκεί να έχουμε κατά νου μερικά στοιχεία που ήδη αντικατοπτρίζουν την εξάρτηση της αμερικανικής κυβέρνησης από τις εταιρείες της Σίλικον Βάλεϊ: το 2023, ο Ίλον Μασκ υπέγραψε «σχεδόν 100 διαφορετικά συμβόλαια με 17 ομοσπονδιακές υπηρεσίες» για συνολικά «3 δισεκατομμύρια δολάρια». Τα τελευταία δέκα χρόνια, η SpaceX και, σε μικρότερο βαθμό, η Tesla έχουν συνεργαστεί με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση σε έργα ύψους 15,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Μπορούμε να φανταστούμε τι θα ακολουθήσει. « Οι δισεκατομμυριούχοι με εσωτερικές διασυνδέσεις στην κυβέρνηση θα έχουν σχεδόν αδιαμφισβήτητο έλεγχο σε στρατηγικούς οικονομικούς τομείς», καταγγέλλει η The Atlantic. Το ρίσκο εν προκειμένω είναι ότι πηγαίνει « χέρι-χέρι με άτομα που καθοδηγούνται από το δέλεαρ του κέρδους, αλλά και από έναν μεσσιανικό ζήλο». Εδώ υπονοείται μία μεσσιανική ιδεολογία που μετονομάζεται κατ’ ευφημισμό «όραμα». Η γερμανική Süddeutsche Zeitung ονομάζει αυτό το όραμα «ακραίο καπιταλισμό»: «Η επανεκλογή του Τραμπ αποτελεί, πάνω απ' όλα, για έναν σημαντικό αριθμό μεγάλων ονομάτων στον τομέα της τεχνολογίας, μια επιβεβαίωση του δικού τους οράματος για τον κόσμο», γράφει.

Ποιο άραγε είναι το όραμα αυτό;

Είναι το όραμα της κοινωνίας «Black Mirror». 

Στην καρδιά αυτού του οράματος βρίσκεται η στενή σχέση μεταξύ του κράτους και μιας χούφτας από γίγαντες της Silicon Valley – που θα αναλάβουν με μεγάλο κέρδος τα δημόσια σχολεία, τα νοσοκομεία, τα ιατρικά γραφεία, την αστυνομία και το στρατό…

Ο κύριος σκοπός των ψηφιακών ολιγαρχών είναι να απαιτήσουν εκθετικές αυξήσεις των κυβερνητικών δαπανών για έρευνα στην τεχνητή νοημοσύνη και σε υποδομές τεχνολογίας όπως το 5G.

Ο Anuja Sonalker, γενικός διευθυντής της Steer Tech, μιας εταιρείας με έδρα το Μέρυλαντ που σχεδιάζει λογισμικό αυτόματης στάθμευσης, συνοψίζει ως εξής την κατάσταση: «Υπάρχει μια ξεκάθαρη τρέλα για ανέπαφες τεχνολογίες. Οι άνθρωποι αντιπροσωπεύουν έναν βιολογικό κίνδυνο. Ενώ το μηχάνημα όχι.»

Στο μέλλον τα σπίτια μας δεν θα είναι ποτέ ξανά εντελώς ιδιωτικοί χώροι, αλλά θα λειτουργούν επίσης, χάρη στην ψηφιακή τεχνολογία, ως σχολείο, ιατρικό γραφείο, γυμναστήριο και, εάν το κράτος το διατάξει, και ως φυλακή. «Ένα μέλλον στο οποίο για τους προνομιούχους, σχεδόν τα πάντα θα φτάνουν σπίτι τους με delivery, είτε εικονικά μέσω του streaming και της cloud τεχνολογίας, είτε κυριολεκτικά μέσω οχημάτων χωρίς οδηγούς ή μέσω drones για να "διαμοιραστούν" ακολούθως στην οθόνη μιας διαμεσολαβητικής πλατφόρμας. Ένα μέλλον όπου δεν θα γίνονται αποδεκτά ούτε τα μετρητά ούτε οι πιστωτικές κάρτες (με την πρόφαση του ελέγχου των ιών) και που δεν θα υπάρχει παρά μόνο ελάχιστη κυκλοφορία μέσων μαζικής μεταφοράς και ακόμα λιγότερη ζωντανή τέχνη».  

«Ένα μέλλον που, όπως μας λένε, θα λειτουργεί με καύσιμο την "τεχνητή νοημοσύνη", αλλά στην πραγματικότητα θα στηρίζεται στα δεκάδες εκατομμύρια ανώνυμων εργατών, στριμωγμένων σε αποθήκες, σε "κέντρα πληροφορίας", σε εργοτάξια συντονισμού και εποπτείας ψηφιακού περιεχομένου, σε ηλεκτρονικά sweatshops, σε ορυχεία λιθίου, σε βιομηχανικές φάρμες και σε εγκαταστάσεις επεξεργασίας κρέατος, όπου θα μένουν απροστάτευτοι από τις ασθένειες και από την υπερ-εκμετάλλευση. Ένα μέλλον όπου κάθε μας κίνηση, κάθε μας λέξη και κάθε μας σχέση θα είναι ανιχνεύσιμη και εκμεταλλεύσιμη ως πληροφορία από ένα σύστημα που θα έχει προκύψει από μια άνευ προηγουμένου διαπλοκή ανάμεσα στο κράτος και στους γίγαντες της τεχνολογίας». Όλα αυτά θα τα οικειωθούμε καθώς θα μας τα πουλήσουν στο όνομα «της ευκολίας» και ενός «ευτυχισμένου μέλλοντος» καθώς και ως το μόνο τρόπο να ασφαλίσουμε τις ζωές μας από τις επιδημίες, την εγκληματικότητα, την κλιματική κρίση.

Ο ανταγωνισμός με την Κίνα χρησιμοποιείται από τους κολοσσούς της Σίλικον Βάλεϊ για την απορρόφηση κρατικού χρήματος στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης και της κβαντικής πληροφορικής. Η NSCAI επισημαίνει την προθυμία της Κίνας να προωθήσει τις συμπράξεις δημόσιου-ιδιωτικού τομέα στον τομέα της μαζικής παρακολούθησης και τη συλλογή δεδομένων ως τον λόγο που της παρέχει ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Αυτό είναι το πρόσχημα για να έχουμε τη μαζική παρακολούθηση που πραγματοποιείται αυτή τη στιγμή στη Γάζα όπου οι Ισραηλινοί παρακολουθούν εκατοντάδες χιλιάδες τηλέφωνα Παλαιστινίων με τη χρήση πλατφόρμας της Microsoft.

Γι’ αυτό λέω ότι η Γάζα μας αφορά όλους άμεσα. Είναι το δυστοπικό μέλλον που μας επιφυλάσσει η νέα ολιγαρχία της Σίλικον Βάλεϊ σε συνεργασία με την ακροδεξιά των ΗΠΑ και του Ισραήλ…

Naomi Klein: «Μην αφήσετε τους γίγαντες του διαδικτύου να πάρουν τον έλεγχο της ζωής μας!»

 

[ ARTI news / Κόσμος / 25.06.20 ]

---

«Καθώς ο κορονοϊός συνεχίζει να σκοτώνει χιλιάδες ανθρώπους καθημερινά, οι εταιρείες τεχνολογίας εκμεταλλεύονται την ευκαιρία για να επεκτείνουν την εμβέλεια και την ισχύ τους», γράφει η Naomi Klein σε ένα εκτενές άρθρο της στο The Intercept, που αναδημοσιεύει η βρετανική εφημερίδα The Guardian.

Στις 6 Μαΐου, για μια φευγαλέα στιγμή κατά τη διάρκεια της καθημερινής «ενημέρωσης για τον κορονοϊό» από τον κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Andrew Cuomo, τα απαίσια στοιχεία που έχουν γεμίσει τις οθόνες μας για εβδομάδες έδωσαν τη θέση τους σε αυτό που έμοιαζε με ένα χαμόγελο. Η αιτία του συγκρατημένου χαμόγελου ήταν μια εμφάνιση σε βίντεο του πρώην γενικού διευθυντή της Google, Έρικ Σμιντ, ο οποίος έκανε παρέμβαση στην συνέντευξη Τύπου του κυβερνήτη προκειμένου να ανακοινώσει ότι μόλις ανέλαβε την αποστολή να διαμορφώσει το μετα-Covid μέλλον της Νέας Υόρκης [το επίκεντρο της επιδημίας Covid-19 στις Ηνωμένες Πολιτείες], με έμφαση στη συστηματική ολοκλήρωση της τεχνολογίας σε όλους τους τομείς της τοπικής ζωής.

«Η προτεραιότητα, είπε ο Σμιντ, είναι η τηλεϊατρική, η εξ αποστάσεως εκπαίδευση και η υψηλή ταχύτητα ... Πρέπει να αναζητήσουμε λύσεις που μπορούμε να προτείνουμε τώρα, να τις εφαρμόσουμε το συντομότερο δυνατό και να χρησιμοποιήσουμε αυτή την τεχνολογία για τη βελτίωση της κατάστασης.»...

Την προηγούμενη μέρα, ο Andrew Cuomo είχε ανακοινώσει μια παρόμοια συνεργασία με το Ίδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέητς, με στόχο τη δημιουργία ενός «διασυνδεδεμένου εκπαιδευτικού συστήματος». Ο Andrew Cuomo εξήγησε ότι η πανδημία άνοιξε «ένα ιστορικό παράθυρο για την ολοκλήρωση και την προώθηση των ιδεών [του Μπιλ Γκέητς]», τον οποίο αποκάλεσε «οραματιστή». «Όλα αυτά τα κτίρια, όλες αυτές οι αίθουσες διδασκαλίας, τι νόημα έχουν με όλη αυτή την τεχνολογία που έχουμε στη διάθεσή μας;» ρώτησε ρητορικά.

Πείραμα...

Χρειάστηκε λίγος χρόνος, αλλά αυτό που μοιάζει με την πανδημική εκδοχή της «στρατηγικής του σοκ» αρχίζει να διαμορφώνεται [σ.σ. σύμφωνα με τη «στρατηγική σοκ», οι καπιταλιστές επωφελούνται από μεγάλες καταστροφές για να περάσουν εξαιρετικά νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις]. Ας την ονομάσουμε «Ψηφιακή Νέα Συμφωνία» [σ.σ. όπως το μοντέλο του «Νιου Ντηλ» του Προέδρου Ρούσβελτ που ξεκίνησε το 1933 μετά την κρίση του 1929, και την «Πράσινη Νέα Συμφωνία», που υποστηρίζει σήμερα ένα μέρος των Αμερικανών Δημοκρατικών]. Πολύ πιο τεχνολογικό από οτιδήποτε έχουμε δει μετά από προηγούμενες καταστροφές, το μοντέλο στο οποίο πηγαίνουμε πλησίστιοι, ενώ το μακελειό συνεχίζεται, παρουσιάζεται αυτούς τους μήνες φυσικής απομόνωσης όχι ως κάτι κακό αλλά ως κάτι καλό (για τη διάσωση των ζωών).

Ο Anuja Sonalker, γενικός διευθυντής της Steer Tech, μιας εταιρείας με έδρα το Μέρυλαντ που σχεδιάζει λογισμικό αυτόματης στάθμευσης, συνοψίζει ως εξής την κατάσταση: «Υπάρχει μια ξεκάθαρη τρέλα για ανέπαφες τεχνολογίες. Οι άνθρωποι αντιπροσωπεύουν έναν βιολογικό κίνδυνο. Ενώ το μηχάνημα όχι.»

Είναι ένα μέλλον στο οποίο τα σπίτια μας δεν θα είναι ποτέ ξανά εντελώς ιδιωτικοί χώροι, αλλά θα λειτουργούν επίσης, χάρη στην ψηφιακή τεχνολογία, ως σχολείο, ιατρικό γραφείο, γυμναστήριο και, εάν το κράτος το διατάξει, και ως φυλακή. Προφανώς, για πολλούς από εμάς, το σπίτι ήταν ήδη μια επέκταση του γραφείου και του χώρου διασκέδασης, ακόμη και πριν από την πανδημία, ενώ η παρακολούθηση των κρατουμένων σε ένα ανοιχτό περιβάλλον [χάρη στο ηλεκτρονικό βραχιόλι] ήταν γενικευμένη. Το γεγονός παραμένει ότι, κάτω από την επίδραση της φρενίτιδας λόγω της πανδημίας, όλες αυτές οι τάσεις θα πρέπει να ακολουθήσουν μια ιλιγγιώδη επιτάχυνση.

«Ένα μέλλον στο οποίο για τους προνομιούχους, σχεδόν τα πάντα θα φτάνουν σπίτι τους με delivery, είτε εικονικά μέσω του streaming και της cloud τεχνολογίας, είτε κυριολεκτικά μέσω οχημάτων χωρίς οδηγούς ή μέσω drones για να "διαμοιραστούν" ακολούθως στην οθόνη μιας διαμεσολαβητικής πλατφόρμας. Ένα μέλλον όπου δεν θα γίνονται αποδεκτά ούτε τα μετρητά ούτε οι πιστωτικές κάρτες (με την πρόφαση του ελέγχου των ιών) και που δεν θα υπάρχει παρά μόνο ελάχιστη κυκλοφορία μέσων μαζικής μεταφοράς και ακόμα λιγότερη ζωντανή τέχνη».  

«Ένα μέλλον που, όπως μας λένε, θα λειτουργεί με καύσιμο την "τεχνητή νοημοσύνη", αλλά στην πραγματικότητα θα στηρίζεται στα δεκάδες εκατομμύρια ανώνυμων εργατών, στριμωγμένων σε αποθήκες, σε "κέντρα πληροφορίας", σε εργοτάξια συντονισμού και εποπτείας ψηφιακού περιεχομένου, σε ηλεκτρονικά sweatshops, σε ορυχεία λιθίου, σε βιομηχανικές φάρμες και σε εγκαταστάσεις επεξεργασίας κρέατος, όπου θα μένουν απροστάτευτοι από τις ασθένειες και από την υπερ-εκμετάλλευση. Ένα μέλλον όπου κάθε μας κίνηση, κάθε μας λέξη και κάθε μας σχέση θα είναι ανιχνεύσιμη και εκμεταλλεύσιμη ως πληροφορία από ένα σύστημα που θα έχει προκύψει από μια άνευ προηγουμένου διαπλοκή ανάμεσα στο κράτος και στους γίγαντες της τεχνολογίας». «Αν όλα αυτά δεν μοιάζουν τόσο ανοίκεια, είναι επειδή, πριν από την πανδημία, αυτό ακριβώς το γεμάτο ψηφιακές εφαρμογές μέλλον μας το πουλούσαν στο όνομα της ευκολίας και της εξατομίκευσης...».  

«Αυτό όμως συνέβαινε στο αρχαίο παρελθόν, δηλαδή μέχρι και τον Φεβρουάριο. Σήμερα, όλες οι προηγούμενες ανησυχίες μας έχουν σκεπαστεί από ένα παλιρροϊκό κύμα πανικού, καθώς αυτή η ξαναζεσταμένη δυστοπία έχει μπει σε ταχεία διαδικασία rebranding και μας σερβίρεται πλέον με την υπόσχεση ότι αυτές οι τεχνολογίες είναι ο μόνος τρόπος να ασφαλίσουμε τις ζωές μας από τις επιδημίες». «Τώρα, εν μέσω αυτής της σφαγής, αλλά και εν μέσω του φόβου και της αβεβαιότητας για το μέλλον που έχει σπείρει η πανδημία, είναι ξεκάθαρο ότι οι εταιρείες αυτές έχουν διαπιστώσει πως τώρα είναι η στιγμή για να αποκτήσουν αντίστοιχη εξουσία με εκείνη που απολαμβάνουν οι Κινέζοι ανταγωνιστές τους, οι οποίοι έχουν την πολυτέλεια να λειτουργούν απερίσπαστοι από ενοχλήσεις όπως οι δημοκρατικοί θεσμοί και τα εργασιακά και πολιτικά δικαιώματα». 

Τα συμφέροντα του Έρικ Σμιντ

Όλα περιστρέφονται γύρω από τον Ερικ Σμιντ. Πολύ πριν τον Covid-19, ο Eric Schmidt διεξήγαγε μια επιθετική εκστρατεία λόμπινγκ και επικοινωνίας με στόχο την προώθηση του οράματος της κοινωνίας «Black Mirror» για το οποίο έλαβε εντολή εφαρμογής από τον Andrew Cuomo. Στην καρδιά αυτού του οράματος βρίσκεται η στενή σχέση μεταξύ του κράτους και μιας χούφτας από γίγαντες της Silicon Valley – που θα αναλάβουν με μεγάλο κέρδος τα δημόσια σχολεία, τα νοσοκομεία, τα ιατρικά γραφεία, την αστυνομία και το στρατό…

Είναι ένα όραμα που ο Σμιντ προώθησε ως πρόεδρος του Συμβουλίου Καινοτομίας στην Άμυνας, το οποίο συμβουλεύει το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ σχετικά με την αυξημένη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στον στρατό, καθώς και ως πρόεδρος της ισχυρής Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας για την Τεχνητή Νοημοσύνη(NSCAI), που συμβουλεύει το Κογκρέσο για την «πρόοδο στην τεχνητή νοημοσύνη…» με στόχο την αντιμετώπιση των «εθνικών και οικονομικών αναγκών ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών, συμπεριλαμβανομένου του οικονομικού κινδύνου». Και τα δύο διοικητικά συμβούλια είναι γεμάτα με ισχυρούς διευθύνοντες συμβούλους της Silicon Valley και ανώτερα στελέχη εταιρειών όπως η Oracle, η Amazon, η Microsoft, το Facebook και φυσικά, οι πρώην συνάδελφοι του Σμιντ στην Google.

Ο Σμιντ εξακολουθεί να κατέχει περισσότερα από 5,3 δισεκατομμύρια δολάρια σε μετοχές της Alphabet (μητρική εταιρεία της Google), καθώς και μεγάλες επενδύσεις σε άλλες εταιρείες τεχνολογίας… Ο κύριος σκοπός των δύο διοικητικών συμβουλίων στα οποία προΐσταται ο Σμιθ είναι να απαιτήσουν εκθετικές αυξήσεις των κυβερνητικών δαπανών για έρευνα στην τεχνητή νοημοσύνη και σε υποδομές τεχνολογίας όπως το 5G - επενδύσεις που θα ωφελούσαν άμεσα τις εταιρείες στις οποίες ο Σμιντ και άλλα μέλη αυτών των συμβουλίων έχουν εκτεταμένες συμμετοχές.

Πρώτα σε κλειστές παρουσιάσεις σε βουλευτές και ύστερα σε άρθρα και συνεντεύξεις, το επιχείρημα του Σμιντ είναι ότι από τη στιγμή που η κινεζική κυβέρνηση είναι πρόθυμη να δαπανήσει απεριόριστα χρήματα για την κατασκευή της υποδομής παρακολούθησης υψηλής τεχνολογίας, επιτρέποντας παράλληλα σε κινεζικές εταιρείες υψηλής τεχνολογίας, όπως η Alibaba, η Baidu και η Huawei να κερδίζουν από τις εμπορικές εφαρμογές, η κυρίαρχη θέση των ΗΠΑ στην παγκόσμια οικονομία κινδυνεύει να καταρρεύσει. (Ο ανταγωνισμός με την Κίνα χρησιμοποιείται από τους κολοσσούς της Σίλικον Βάλεϊ για την απορρόφηση κρατικού χρήματος στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης και της κβαντικής πληροφορικής). […]

Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο παράγοντα, ωστόσο, η NSCAI επισημαίνει την προθυμία της Κίνας να προωθήσει τις συμπράξεις δημόσιου-ιδιωτικού τομέα στον τομέα της μαζικής παρακολούθησης και τη συλλογή δεδομένων ως τον λόγο που της παρέχει ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Η παρουσίαση επισημαίνει την «ρητή κυβερνητική υποστήριξη και συμμετοχή της Κίνας, π.χ. στην ανάπτυξη αναγνώρισης προσώπου»… [σ.σ. «Η επιτήρηση» είναι στην πρώτη θέση της ιεράρχησης]

Η μητρική εταιρεία της Google, Alphabet, προωθούσε το ακριβές όραμα μέσω του τμήματος Sidewalk Labs, επιλέγοντας ένα μεγάλο μέρος του Τορόντο ως μοντέλο «έξυπνης πόλης». Αλλά το έργο στο Τορόντο σταμάτησε μετά από δύο χρόνια αδιάκοπης διαμάχης σχετικά με τον τεράστιο όγκο προσωπικών δεδομένων που θα συλλέγει η Alphabet, την έλλειψη προστασίας της ιδιωτικής ζωής και τα αμφισβητήσιμα οφέλη για την πόλη στο σύνολό της. […]

Τώρα, εν μέσω της σφαγής αυτής της συνεχιζόμενης πανδημίας, και της αβεβαιότητας για το μέλλον, αυτές οι εταιρείες βλέπουν ότι ήρθε η στιγμή για να εξαλείψουν τη δημοκρατική δέσμευση. Να έχουν το ίδιο είδος δύναμης με τους Κινέζους ανταγωνιστές τους, οι οποίοι έχουν την πολυτέλεια να λειτουργούν χωρίς να παρεμποδίζονται από τα εργατικά ή τα πολιτικά δικαιώματα.

Να είμαστε σαφείς, η τεχνολογία είναι σίγουρα ένα βασικός τρόπος με τον οποίο πρέπει να προστατεύσουμε τη δημόσια υγεία τους επόμενους μήνες και χρόνια. Το ερώτημα είναι: αυτή η τεχνολογία θα υπόκειται στους κανόνες της δημοκρατίας και της δημόσιας εποπτείας, ή θα υπόκειται στην κατάσταση εξαίρεσης, χωρίς να μπορούμε να θέσουμε κρίσιμα ερωτήματα για το πως θα διαμορφώσουν τη ζωή μας τις επόμενες δεκαετίες; Ερωτήσεις όπως για παράδειγμα: αν πράγματι βλέπουμε πόσο κρίσιμη είναι η ψηφιακή συνδεσιμότητα σε περιόδους κρίσης, θα πρέπει αυτά τα δίκτυα και τα δεδομένα μας να βρίσκονται πραγματικά στα χέρια ιδιωτικών παικτών όπως η Google, η Amazon και η Apple; Εάν τα κράτη πληρώνουν τόσο μεγάλο μέρος, δεν θα πρέπει το κοινό να τα κατέχει και να τα ελέγχει; Εάν το Διαδίκτυο είναι απαραίτητο για τόσα πολλά στη ζωή μας, όπως είναι σαφές, δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μία μη κερδοσκοπική δημόσια υπηρεσία;

Μετά την δημοσιοποίηση της νέας συνεργασίας της πολιτείας της Νέας Υόρκης με το Ίδρυμα Γκέιτς, ο Andy Pallotta, πρόεδρος της ένωσης εκπαιδευτικών της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, αντέδρασε άμεσα λέγοντας πως «Αν θέλουμε να επαναπροσδιορίσουμε την εκπαίδευση, ας αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε την ανάγκη για περισσότερους κοινωνικούς λειτουργούς, συμβούλους ψυχικής υγείας, νοσηλευτές σχολείων, μαθήματα εμπλουτισμού των τεχνών, προχωρημένα μαθήματα και μικρότερα μεγέθη τάξεων...». 

Το ζήτημα δεν είναι εάν τα σχολεία πρέπει να αλλάξουν ενόψει ενός εξαιρετικά μεταδοτικού ιού για τον οποίο δεν έχουμε ούτε θεραπεία ούτε εμβόλιο. Όπως κάθε ίδρυμα όπου οι άνθρωποι συγκεντρώνονται σε ομάδες, θα αλλάξουν. Το πρόβλημα, όπως πάντα σε αυτές τις στιγμές συλλογικού σοκ, είναι η απουσία δημόσιου διαλόγου σχετικά με το πώς θα πρέπει να μοιάζουν αυτές οι αλλαγές και ποιος πρέπει να ωφεληθεί – οι ιδιωτικές εταιρείες τεχνολογίας ή οι σπουδαστές;

Οι ίδιες ερωτήσεις πρέπει να τεθούν για την υγεία… πρέπει να διεξαγάγουμε μια συζήτηση βασισμένη σε στοιχεία σχετικά με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της δαπάνης δημόσιων πόρων στην τηλε-υγεία…

Σε κάθε περίπτωση, αντιμετωπίζουμε πραγματικές και δύσκολες επιλογές μεταξύ επενδύσεων σε ανθρώπους και επενδύσεων σε τεχνολογία. Επειδή η βάναυση αλήθεια είναι ότι, ως έχουν τα πράγματα, είναι απίθανο να κάνουμε και τα δύο… Δημόσια σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία και διαμετακόμιση αντιμετωπίζουν υπαρξιακά ερωτήματα σχετικά με το μέλλον τους. Εάν οι εταιρείες τεχνολογίας κερδίσουν την άγρια ​​εκστρατεία τους για την εξ αποστάσεως μάθηση, την τηλεϋγείας, τα 5G και τα οχήματα χωρίς οδηγό - η Screen New Deal τους - απλά δεν θα απομείνουν χρήματα για επείγουσες δημόσιες προτεραιότητες, όπως η Πράσινη Νέα Συμφωνία που χρειάζεται ο πλανήτης μας επειγόντως.

 Αντιθέτως:

Η τεχνολογία μας παρέχει ισχυρά εργαλεία, αλλά δεν είναι κάθε λύση τεχνολογική. Και το πρόβλημα είναι η ανάθεση βασικών αποφάσεων σε άντρες όπως οι Bill Gates και Schmidt που πιστεύουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα που δεν μπορεί να επιλύσει η τεχνολογία.

Για αυτούς, και για πολλούς άλλους στη Silicon Valley, η πανδημία είναι μια χρυσή ευκαιρία να λάβουν όχι μόνο την ευγνωμοσύνη, αλλά την σεβασμό και την εξουσία που αισθάνονται ότι στερήθηκαν..

Αποσπάσματα από The Guardian ( The Intercept)

Επιμέλεια artinews

Naomi Klein: Τεχνητή νοημοσύνη, η μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία

 

[ ARTI news / Κόσμος / 27.05.23 ]

---

Μέσα στις πολλές συζητήσεις σχετικά με την ταχεία ανάπτυξη της λεγόμενης τεχνητής νοημοσύνης, υπάρχει μια σχετικά ασαφής αψιμαχία που επικεντρώνεται στην επιλογή της λέξης «παραισθήσεις»…

Οικειοποιούμενοι μια λέξη που χρησιμοποιείται συνήθως στην ψυχολογία και τις διάφορες μορφές μυστικισμού, οι ενισχυτές της τεχνητής νοημοσύνης (AI), ενώ αναγνωρίζουν το σφάλμα των μηχανών τους, τροφοδοτούν ταυτόχρονα την πιο αγαπημένη μυθολογία του κλάδου: ότι χτίζοντας αυτά τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα και εκπαιδεύοντάς τα σε οτιδήποτε Εμείς οι άνθρωποι έχουμε γράψει, πει και αναπαραστήσει οπτικά, θα μπορούν να «γεννήσουν» μια ισχυρή νοημοσύνη που θα πυροδοτήσει ένα εξελικτικό άλμα για το είδος μας…

Η γενετική τεχνητή νοημοσύνη θα δώσει τέλος στη φτώχεια, μας λένε. Θα θεραπεύσει όλες τις ασθένειες. Θα λύσει το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής. Θα κάνει τις δουλειές μας πιο ουσιαστικές και συναρπαστικές. Θα απελευθερώσει στιγμές αναψυχής και περισυλλογής, βοηθώντας μας να ανακτήσουμε την ανθρωπιά που χάσαμε από την όψιμη καπιταλιστική μηχανοποίηση. Θα τελειώσει η μοναξιά. Θα κάνει τις κυβερνήσεις μας ορθολογικές και ανταποκρινόμενες (στις ανάγκες μας). Αυτές, φοβάμαι, είναι οι πραγματικές παραισθήσεις της τεχνητής νοημοσύνης και τις ακούμε όλοι σε «βρόχο» από τότε που κυκλοφόρησε το Chat GPT στα τέλη του περασμένου έτους.

Υπάρχει ένας κόσμος στον οποίο η γενετική τεχνητή νοημοσύνη, ως ισχυρό εργαλείο πρόβλεψης έρευνας και εκτέλεσης κουραστικών εργασιών ρουτίνας, θα μπορούσε πράγματι να δημιουργηθεί προς όφελος της ανθρωπότητας, των άλλων ειδών ζωής και του κοινού μας σπιτιού. Αλλά για να συμβεί αυτό, αυτές οι τεχνολογίες θα πρέπει να αναπτυχθούν μέσα σε μια πολύ διαφορετική οικονομική και κοινωνική τάξη από τη δική μας, που θα είχε ως σκοπό την κάλυψη των ανθρώπινων αναγκών και την προστασία των πλανητικών συστημάτων που υποστηρίζουν τη ζωή, αλλά το τρέχον σύστημά μας δεν είναι μια τέτοια περίπτωση. Αντίθετα, είναι φτιαγμένο για να μεγιστοποιήσει την εξαγωγή πλούτου και κέρδους –τόσο από την εκμετάλλευση του ίδιου του ανθρώπου όσο και από τον φυσικό κόσμο– μια πραγματικότητα που μας έφερε σε αυτό που θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε ως το «τεχνο-νεκρο» στάδιο του καπιταλισμού. Σε αυτήν την πραγματικότητα της υπερσυγκεντρωμένης δύναμης και πλούτου, η τεχνητή νοημοσύνη – μακριά από το να ανταποκρίνεται σε όλες αυτές τις ουτοπικές ψευδαισθήσεις – είναι πολύ πιο πιθανό να γίνει ένα τρομακτικό εργαλείο περαιτέρω εκποίησης και λεηλασίας…

…βλέπουμε τις πλουσιότερες εταιρείες στην ιστορία (Microsoft, Apple, Google, Meta, Amazon…) να δεσμεύουν μονομερώς το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης που υπάρχει σε ψηφιακή μορφή και να την περικλείουν σε ιδιόκτητα προϊόντα...

Το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων εν προκειμένω είναι καίριο.

Γιατί, για παράδειγμα, θα πρέπει να επιτρέπεται σε μια κερδοσκοπική εταιρεία να τροφοδοτεί με πίνακες, σχέδια και φωτογραφίες καλλιτεχνών που βρίσκονται εν ζωή, ένα πρόγραμμα όπως το Stable Diffusion ή το Dall-E 2, τα οποία στη συνέχεια τα χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει εκδόσεις doppelganger αυτών των καλλιτεχνών, που αποφέρουν οφέλη σε όλους εκτός από τους ίδιους τους καλλιτέχνες;

Η ζωγράφος και εικονογράφος Molly Crabapple βοηθά στην ηγεσία ενός κινήματος καλλιτεχνών που αμφισβητούν αυτήν την κλοπή. «Οι γεννήτριες τέχνης τεχνητής νοημοσύνης εκπαιδεύονται σε τεράστια σύνολα δεδομένων, που περιέχουν εκατομμύρια-εκατομμύρια εικόνες που προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα, που έχουν συλλεχθεί χωρίς να το γνωρίζει ο δημιουργός τους, χωρίς συναίνεση και αποζημίωση. Αυτή είναι ουσιαστικά η μεγαλύτερη ληστεία της τέχνης στην ιστορία, που διαπράττεται από αξιοσέβαστες, φαινομενικά, εταιρικές οντότητες που υποστηρίζονται από επιχειρηματικά κεφάλαια της Silicon Valley. Είναι ληστεία «στο φως της ημέρας», αναφέρει (η Molly Crabapple) σε μια νέα ανοιχτή επιστολή της.

Το κόλπο, φυσικά, είναι ότι η Silicon Valley αποκαλεί συνήθως την κλοπή "διαταραχή" - και έτσι πολύ συχνά ξεφεύγει. Γνωρίζουμε αυτή την κίνηση: προχωρήστε σε παράνομη περιοχή, ισχυριστείτε ότι οι παλιοί κανόνες δεν ισχύουν για τη νέα σας τεχνολογία, ουρλιάξτε ότι ο κανονισμός θα βοηθήσει μόνο την Κίνα ... Όταν όλοι ξεπεράσουμε την καινοτομία αυτών των νέων παιχνιδιών και αρχίσουμε να κάνουμε απολογισμό των κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών συντριμμιών, η τεχνολογία είναι ήδη τόσο πανταχού παρούσα που τα δικαστήρια και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής σηκώνουν τα χέρια ψηλά.

Το είδαμε με τη σάρωση βιβλίων και τέχνης από την Google. Με τον διαστημικό αποικισμό του Μασκ. Με την επίθεση της Uber στη βιομηχανία ταξί. Με την επίθεση της Airbnb στην αγορά των ενοικίων. Με την ακολασία του Facebook στα δεδομένα μας. Μη ζητάς άδεια, αρέσκονται να λένε οι «διαταράκτες», ζήτα συγνώμη…

Στο The Age of Surveillance Capitalism, η Shoshana Zuboff περιγράφει σχολαστικά πώς οι χάρτες Street View της Google ξεπέρασαν τους κανόνες απορρήτου, στέλνοντας τα αυτοκίνητά της με κάμερα έξω για να φωτογραφίσουν τους δημόσιους δρόμους και το εξωτερικό των σπιτιών μας. Όταν κυκλοφόρησαν οι αγωγές για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων απορρήτου, το Street View ήταν ήδη τόσο πανταχού παρόν στις συσκευές μας (…) που λίγα δικαστήρια εκτός Γερμανίας ήταν πρόθυμα να παρέμβουν.

Τώρα το ίδιο που συνέβη στο εξωτερικό των σπιτιών μας συμβαίνει με τα λόγια μας, τις εικόνες μας, τα τραγούδια μας, ολόκληρη την ψηφιακή μας ζωή. Όλα κατασχέθηκαν επί του παρόντος και χρησιμοποιούνται για την εκπαίδευση των μηχανών για την προσομοίωση της σκέψης και της δημιουργικότητας. Αυτές οι εταιρείες πρέπει να γνωρίζουν ότι εμπλέκονται σε κλοπές… απλώς ελπίζουν για άλλη μια φορά ότι η κλίμακα της ληστείας είναι ήδη τόσο μεγάλη και εκτυλίσσεται με τέτοια ταχύτητα που τα δικαστήρια και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα σηκώσουν και πάλι τα χέρια τους ψηλά μπροστά στο υποτιθέμενο αναπόφευκτο...

Μέχρι τώρα, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ακούσει για την έρευνα που ζητούσε από ερευνητές και προγραμματιστές τεχνητής νοημοσύνης να εκτιμήσουν την πιθανότητα τα προηγμένα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης να προκαλέσουν την «εξαφάνιση του ανθρώπου ή παρόμοια μόνιμη και σοβαρή αποδυνάμωση του ανθρώπινου είδους»…. 

Πώς μπορεί κανείς λογικά να πάει στη δουλειά και να προωθήσει εργαλεία που εγκυμονούν τέτοιους υπαρξιακούς κινδύνους; Συχνά, η δικαιολογία που δίνεται είναι ότι αυτά τα συστήματα έχουν τεράστιες πιθανές θετικές πλευρές – εκτός από το ότι αυτά τα πλεονεκτήματα είναι, ως επί το πλείστον, «ψευδαισθήσεις». Ας δούμε μερικές απ’ αυτές, τις πιο σημαντικές.

Ψευδαίσθηση #1: Η τεχνητή νοημοσύνη θα λύσει την κλιματική κρίση

…Το ακούσαμε αυτό από όλους, από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ μέχρι το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων μέχρι το Boston Consulting Group…

Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η αποτυχία να «λυθούν» μεγάλα προβλήματα όπως η κλιματική αλλαγή οφείλεται σε έλλειμμα ευφυΐας. Αλλά τι παραπάνω θα πουν οι μηχανές από τα βαριά διδακτορικά και τα βραβεία Νόμπελ, που λένε στις κυβερνήσεις μας εδώ και δεκαετίες ότι για να βγούμε από αυτό το χάος πρέπει να μειώσουν τις εκπομπές αερίων;….

Ο λόγος που αγνοήθηκε αυτή η συμβουλή δεν οφείλεται σε πρόβλημα κατανόησης ή επειδή κατά κάποιον τρόπο χρειαζόμαστε μηχανές για να κάνουν τη σκέψη αυτή για εμάς. Οφείλεται στο ότι αν κάνουμε αυτό που απαιτεί από εμάς η κλιματική κρίση, θα δεσμεύονταν τρισεκατομμύρια δολάρια περιουσιακών στοιχείων ορυκτών καυσίμων, θα αμφισβητούνταν το μοντέλο ανάπτυξης που βασίζεται στην κατανάλωση… Η κλιματική κρίση δεν είναι, στην πραγματικότητα, ένα μυστήριο ή ένας γρίφος που δεν έχουμε ακόμη λύσει λόγω ανεπαρκών δεδομένων. Ξέρουμε τι θα χρειαζόταν, αλλά δεν είναι μια γρήγορη λύση – είναι μια αλλαγή παραδείγματος […]

Όσο μας πλημμυρίζουν με ψεύτικες απομιμήσεις και κλώνους διαφόρων ειδών, τόσο περισσότερο έχουμε την αίσθηση ότι βυθιζόμαστε σε μία ενημερωτική κινούμενη άμμο. Ο Geoffrey Hinton, «ο νονός της τεχνητής νοημοσύνης»…, το κατάλαβε καλά, όταν παραιτούμενος από την Google, είπε στους New York Times για τον κίνδυνο οι άνθρωποι «να μη μπορούν πλέον να γνωρίζουν τι είναι αλήθεια».

…όταν δεν έχουμε εμπιστοσύνη σε όλα όσα διαβάζουμε και βλέπουμε στα μίντια, τότε γινόμαστε ακόμη λιγότερο εξοπλισμένοι για να λύσουμε πιεστικά συλλογικά προβλήματα. Η κρίση εμπιστοσύνης προϋπήρχε του ChatGPT, φυσικά, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο πολλαπλασιασμός των deep fakes θα συνοδεύεται από μια εκθετική αύξηση στις ήδη ακμάζουσες κουλτούρες συνωμοσίας…

Ψευδαίσθηση #2: Η τεχνητή νοημοσύνη θα προσφέρει σοφή διακυβέρνηση

Αυτή η ψευδαίσθηση αφορά στο εγγύς μέλλον κατά το οποίο οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες, βασιζόμενοι στην τεράστια συγκεντρωτική δύναμη των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης, θα είναι σε θέση «να δουν πρότυπα ανάγκης και να αναπτύξουν προγράμματα βασισμένα σε στοιχεία» που έχουν μεγαλύτερα οφέλη για τους ψηφοφόρους τους. Αυτός ο ισχυρισμός προέρχεται από ένα έγγραφο που δημοσιεύτηκε από το ίδρυμα του Boston Consulting Group, αλλά επαναλαμβάνεται σε πολλά κέντρα σκέψης και συμβούλους διαχείρισης. Και είναι ενδεικτικό ότι αυτές οι συγκεκριμένες εταιρείες –προσλαμβάνονται από κυβερνήσεις και πολυεθνικές για να προσδιορίσουν την εξοικονόμηση κόστους, που συχνά καταλήγει στην απόλυση μεγάλου αριθμού εργαζομένων…

 …αλλά ο λόγος που οι πολιτικοί επιβάλλουν σκληρές και αναποτελεσματικές πολιτικές είναι ότι υποφέρουν από έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων; …Δεν κατανοούν το ανθρώπινο κόστος της λιμοκτονίας, της δημόσιας υγειονομικής περίθαλψης εν μέσω πανδημιών ή της αποτυχίας να επενδύσουν σε μη εμπορεύσιμες κατοικίες όταν οι σκηνές (αστέγων) γεμίζουν τα αστικά μας πάρκα ή της έγκρισης νέων υποδομών ορυκτών καυσίμων ενώ οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν στα ύψη; Χρειάζονται την τεχνητή νοημοσύνη για να τους κάνει «εξυπνότερους…;

 

Ψευδαίσθηση #3:…

Ερωτηθείς εάν ανησυχεί για το ChatGPT, ο Άλτμαν είπε ότι ανησυχεί, αλλά πρόσθεσε: «Ελπίζουμε ότι όλα θα πάνε καλά». Για τους συναδέλφους του CEOs στον τομέα της τεχνολογίας - αυτούς που ανταγωνίζονται για να βγουν βιαστικά τα ανταγωνιστικά chatbots τους - είπε: «Νομίζω ότι οι καλοί άγγελοι θα κερδίσουν».

Οι καλοί άγγελοι όμως απολύθηκαν από την Google επειδή δημοσίευσαν επικριτικά έγγραφα σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη… (πιο πρόσφατα ο Hinton). Αυτό συμβαίνει επειδή, σε αντίθεση με τις ψευδαισθήσεις των ανθρώπων που επωφελούνται περισσότερο από την τεχνητή νοημοσύνη, η Google δεν λαμβάνει αποφάσεις με βάση το καλύτερο για τον κόσμο – λαμβάνει αποφάσεις με βάση το καλύτερο για τους μετόχους της Alphabet, που δεν θέλουν να χάσουν…

Ψευδαίσθηση # 4 : Η τεχνητή νοημοσύνη θα μας απελευθερώσει από την αγγαρεία

Αν οι παραισθήσεις της Silicon Valley φαίνονται εύλογες σε πολλούς, υπάρχει ένας απλός λόγος για αυτό. Το Generative AI βρίσκεται επί του παρόντος σε αυτό που θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως το στάδιο του «ψευδούς σοσιαλισμού». Ο χρυσός κανόνας της Silicon Valley ζητά: Πρώτον, τη δημιουργία ενός ελκυστικού προϊόντος (μια μηχανή αναζήτησης, ένα εργαλείο χαρτογράφησης, ένα κοινωνικό δίκτυο, μια πλατφόρμα βίντεο, μια κοινή χρήση διαδρομής…). Το οποίο αρχικά θα δοθεί δωρεάν ή σχεδόν δωρεάν για μερικά χρόνια… («Παίξτε με τα bots», μας λένε, «δείτε τι διασκεδαστικά πράγματα μπορείτε να δημιουργήσετε!»). Θα το περιβάλλουν με πολύ ωραία λόγια και στόχους, όπως η δημιουργία μιας «πλατείας της πόλης» ή ενός «κοινού ανταλλαγής πληροφοριών» ή για τις «διασυνδέσεις μεταξύ ανθρώπων», όλα αυτά περιβάλλονται συγχρόνως με ωραία λόγια για την ελευθερία και τη δημοκρατία (και να μην είστε «τοξικοί»). Κι ενώ οι άνθρωποι γαντζώνονται από αυτά τα δωρεάν εργαλεία και οι εταιρείες που ανταγωνίζονται το προϊόν σας  κηρύσσουν πτώχευση, εσείς εισαγάγετε στοχευμένες διαφημίσεις, συνεχή επιτήρηση, αστυνομικές συμβάσεις, πωλήσεις δεδομένων μαύρου κουτιού και κλιμακούμενες συνδρομές[…]

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν θα είναι το τέλος της απασχόλησης, μας λένε, μόνο η «βαρετή δουλειά » θα τελειώσει! Τα chatbot θα κάνουν όλες τις εργασίες τις εργασίες ρουτίνας, ενώ οι άνθρωποι απλώς θα τα επιβλέπουν (σ.σ. η διάκριση της εργασίας σε άχθος και δημιουργία από την Χ. Άρεντ ισχύει!)…

Επικαλούνται το όραμα αριστερών (όπως του γαμπρού του Καρλ Μαρξ, Πολ Λαφάργκ, ο οποίος έγραψε το μανιφέστο με τίτλο The Right To Be Lazy -Το δικαίωμα στην τεμπελιά). Αλλά αν το να κερδίζουμε χρήματα δεν είναι πλέον επιτακτική ανάγκη για τη ζωή, τότε πρέπει να υπάρχουν άλλοι τρόποι για να καλύψουμε τις ανάγκες μας για στέγη και διατροφή. Ένας κόσμος χωρίς άθλιες θέσεις εργασίας σημαίνει ότι το ενοίκιο πρέπει να είναι δωρεάν, η υγειονομική περίθαλψη πρέπει να είναι δωρεάν και κάθε άτομο πρέπει να έχει αναφαίρετα οικονομικά δικαιώματα. Και ξαφνικά δεν μιλάμε καθόλου για τεχνητή νοημοσύνη – μιλάμε για σοσιαλισμό.

…Ζούμε (όμως) στον καπιταλισμό, και σε αυτό το σύστημα έχουμε μια πλημμυρίδα με τεχνολογίες που μπορούν να εκτελέσουν την εργασία αμέτρητων εργαζομένων, οι οποίοι θα είναι ξαφνικά ελεύθεροι (σ.σ. δηλαδή άνεργοι) για να γίνουν φιλόσοφοι και καλλιτέχνες! 

Σύμφωνα με τον Hinton, αφαιρούν μεν «την βαρετή δουλειά» αλλά «μπορεί να αφαιρέσουν περισσότερα από αυτό».

«Η τέχνη της γενετικής τεχνητής νοημοσύνης είναι βαμπιρική, διασκεδάζει με έργα τέχνης προηγούμενων γενεών, ακόμη και όταν απορροφά τη ζωή από ζωντανούς καλλιτέχνες». Αλλά υπάρχουν τρόποι να αντισταθούμε: μπορούμε να αρνηθούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα προϊόντα και να οργανωθούμε για να απαιτήσουμε από τους εργοδότες και τις κυβερνήσεις μας να τα απορρίψουν επίσης… 

 …ο στόχος τους... Ήταν πάντα το κέρδος από τη μαζική εξαθλίωση, η οποία, στον καπιταλισμό, είναι η κραυγαλέα και λογική συνέπεια της αντικατάστασης των ανθρώπινων λειτουργιών με bots.

• Η Naomi Klein είναι αρθρογράφος και συγγραφέας του Guardian των ΗΠΑ. Είναι η συγγραφέας των μπεστ σέλερ των No Logo και The Shock Doctrine και καθηγήτρια Climate Justice και συνδιευθύντρια του Centre for Climate Justice στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας
• Σκίτσο Alex
• https://www.theguardian.com/commentisfree/2023/may/08/ai-machines-hallucinating-naomi-klein (αποσπάσματα) απόδοση από ΓΧΠ