Η μόνη δύναμη που μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο...

 

[ ARTI news /21.04.26 ]

---

Υπάρχουν τρεις δυναμικές που αναπτύσσονται αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή και οι οποίες δεν προοιωνίζονται το τέλος του πολέμου.

Η πρώτη είναι η ισραηλινή και για την ακρίβεια του Νετανιάχου που έχει επιβάλει τη θέση του (και για εκλογικούς λόγους) σύμφωνα με την οποία η νίκη (και κατ’ επέκταση η ειρήνη) μπορεί να επιτευχθεί μόνο δια της βίας και την «πλήρη εξάλειψη» του εχθρού.

Επειδή δεν προσφέρει τίποτα άλλο παρά πόλεμο ή ολική ήττα (εξαφάνιση), όχι μόνο στον ιρανικό άξονα αλλά και στους Παλαιστίνιους, τους Σύρους, τους Λιβανέζους και γενικότερα στους Άραβες, το Ισραήλ καταδικάζει τον εαυτό του να μη νικήσει πραγματικά ποτέ.

Το Ιράν επίσης, όπως το Ισραήλ, προτιμά έναν ατέλειωτο πόλεμο από έναν συμβιβασμό. Δεν θα παραδεχτεί ποτέ την ήττα του όποιες κι αν είναι οι απώλειες καθώς η μεγαλύτερη νίκη για το καθεστώς θα είναι η απλή επιβίωσή του.

Ο τρίτος παράγοντας, ο Τραμπ, ήθελε μία γρήγορη νίκη για να μείνει στην ιστορία. Τώρα θέλει μια συμφωνία για τον ίδιο λόγο. Όμως στην περίπτωση του Ιράν αυτό θα σήμαινε παραδοχή ήττας. Εξάλλου και μια κακή συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν δεν θα εμποδίσει Ισραήλ και Ιράν να επιδίδονται σ’ έναν πόλεμο φθοράς.

Η εμπόλεμη κατάσταση θα συνεχίζεται στο διηνεκές όσο δεν εκλείπουν οι δυνάμεις που έχουν συμφέρον απ’ αυτή. Όσο παραμένει ο Νετανιάχου του οποίου η πολιτική επιβίωση είναι συναρτημένη με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και πολέμου. Όσο στο Ιράν το καθεστώς θα βρίσκει διέξοδο στον πόλεμο καθώς η εσωτερική αμφισβήτηση θα αμβλύνεται λόγω αυτού μέχρι εξαφάνισης. Όσο το αυτοκρατορικό Εγώ του Τραμπ θα αναζητά πολεμικές και οικονομικές νίκες για να «τρέφεται». Και μαζί με όλους αυτούς, ο πόλεμος θα συνεχίζεται όσο θα υπάρχουν τα συμφέροντα των βιομηχανιών όπλων. Ακόμη και η Ιαπωνία απελευθέρωσε τις εξαγωγές των πολεμικών της βιομηχανιών για την ενίσχυση -λέει- της οικονομίας της χώρας. Τεράστια συμφέροντα έχουν και οι ολιγάρχες των νέων τεχνολογιών. Ακόμη και ο τζόγος «τρέφεται» από τον πόλεμο καθώς δισεκατομμύρια παίζονται από τις ομάδες στοιχημάτων που χρησιμοποιούν  «εσωτερική πληροφόρηση» για τις κυβερνητικές αποφάσεις που αοφορύν επιθέσεις ή συμφωνίες.

Απέναντι σε όλο αυτό το σύμπλεγμα των συμφερόντων του θανάτου βρίσκεται μόνο μία δύναμη, αυτή των λαών. Για την ακρίβεια η δύναμη των «από κάτω» που είναι η «τροφή» για τα κανόνια και τους πυραύλους των «από πάνω».

Όλοι αυτοί έχουν συμφέρον να βγουν στους δρόμους.

Μόνο η δύναμη των ξεσηκωμένων λαών μπορεί να γείρει τη ζυγαριά υπέρ της ειρήνης και κατά του πολέμου…  

Ο πραγματικός λόγος για την κατάπαυση του πυρός

 

[artinews.gr/ 08.04.26 ]

---

Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντ. Τραμπ, ανακοίνωσε στο δίκτυό του Truth Social την κατάπαυση του πυρός για δύο εβδομάδες καθώς «έλαβε μια πρόταση δέκα σημείων από το Ιράν» την οποία θεωρεί «βιώσιμη για την έναρξη διαπραγματεύσεων».

Τα δέκα σημεία περιλαμβάνουν το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ, την απόσυρση των στρατιωτικών δυνάμεών των ΗΠΑ από την περιοχή, την άρση των οικονομικών κυρώσεων κατά του Ιράν, την καταβολή αποζημιώσεων για τις πολεμικές ζημιές και την άδεια του Ιράν να διατηρήσει τον έλεγχο του Ορμούζ.  

Είναι αδύνατον να φανταστεί κανείς ότι ο Τραμπ θα συμφωνήσει πραγματικά με οποιονδήποτε από αυτούς τους όρους. Συνεπώς η εκεχειρία έχει ως μοναδικό στόχο το άνοιγμα προς ώρας των στενών του Ορμούζ και την έξοδο των 3.000 τάνκερ που είναι καθηλωμένα στον Περσικό Κόλπο με κίνδυνο να τινάξουν στον αέρα την παγκόσμια οικονομία καθώς της στερούν τα έντεκα εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου την ημέρα που χρειάζεται. Ολόκληρες αλυσίδες εφοδιασμού με βάση τους υδρογονάνθρακες έχουν διαταραχθεί: όχι μόνο οι εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά και οι προμήθειες ουρίας που χρησιμοποιείται σε λιπάσματα, ηλίου για ημιαγωγούς και θείου για αμυντικό εξοπλισμό. Έχοντας υποφέρει εδώ και καιρό από τις δυτικές κυρώσεις, το Ιράν ανέπτυξε τώρα ένα ανάλογο οικονομικό όπλο.

Όπως σημειώνει το ηλεκτρονικό περιοδικό Equator «Η κρίση των στενών του Ορμούζ είναι τόσο ένα οικονομικό stress test όσο και μια γεωπολιτική αναμέτρηση που θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της κυριαρχίας του αμερικανικού δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος και ως παγκόσμιου μέτρου αξίας του - ένα καθεστώς που στηρίζει την αμερικανική ηγεμονία για επτά δεκαετίες.»

Είναι η δεύτερη φορά μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που ένα πολιορκημένο έθνος κλείνει μια στρατηγική θαλάσσια οδό.  Η πρώτη φορά ήταν το 1956 όταν η Αίγυπτος του Νάσερ έκλεισε τη Διώρυγα του Σουέζ για πέντε μήνες - μια πράξη που διέλυσε το αυτοκρατορικό νόμισμα της Βρετανίας και εγκαινίασε την εποχή των πετροδολαρίων. Έτσι για πρώτη φορά μια μικρή χώρα προκάλεσε τεράστια ζημιά στην οικονομική τάξη που την είχε υποτάξει. Τώρα το Ιράν έχει ουσιαστικά αποκλείσει το Στενό του Ορμούζ, μέσω του οποίου διέρχεται το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πετρελαίου που μεταφέρεται μέσω θαλάσσης.

«Το ερώτημα είναι αν αυτή η κρίση προαναγγέλλει το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας - και σηματοδοτεί την έναρξη της διαμάχης για το ποιος ή τι θα την αντικαταστήσει.» καταλήγει το Equator.