Πώς αξιολογούνται οι ειδήσεις και τα γεγονότα στα κοινωνικά δίκτυα; Η απάντηση είναι εύκολη. Το βασικό κριτήριο είναι το συναίσθημα. Πρώτη είδηση λοιπόν ο θάνατος του συμπαθούς Γιώργου Μαζωνάκη. Αντίθετα, απασχόλησε ελάχιστους η εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη και οι κυρώσεις εναντίον του Ισραήλ από το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και η τρομακτική δήλωση ότι ο κόσμος θα καταστραφεί μέχρι το 2030 από τα “υπερ-νοήμονα” μοντέλα, ότι «η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορούσε να σκοτώσει όλους τους ανθρώπους!» (Δήλωση στελεχών της Anthropic).
Ζούμε στη «δικτατορία των συναισθημάτων» καθώς τα συναισθήματα επιβάλλονται ως το μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης και εκτίμησης της πραγματικότητας, αντικαθιστώντας τη λογική και τον ορθολογικό διάλογο.
Στον αποκλεισμό του κριτικού λόγου και στην επικράτηση μόνο της συναισθηματικής προσέγγισης της πραγματικότητας συντείνουν ο τρόπος λειτουργίας της τηλεόρασης αλλά και ο λόγος που αναπτύσσεται στα κοινωνικά δίκτυα όπου οι αλγόριθμοι αποκλείουν την αντίθετη άποψη ενισχύοντας το φαινόμενο της “φούσκας”.
Σ’ αυτό το περιβάλλον ενισχύονται ο φανατισμός, ο φονταμενταλισμός και ο κυνισμός.
Έτσι, η εξαγορά της ψήφου των Αμερικανών από τον Τραμπ (1 τρις δολάρια) στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, χειροκροτήθηκε ενθουσιωδώς από τους οπαδούς του. Το ίδιο και οι όποιες αυξήσεις στους συνταξιούχους και δυσαρεστημένους “πολίτες-πελάτες” του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η Αριστερά από την πλευρά της αδυνατεί να παρουσιάσει μια συνεκτική πολιτική, οικονομική και πολιτιστική πρόταση, και προσπαθεί να ανταγωνιστεί τη Δεξιά υιοθετώντας τους δικούς της όρους και μηχανισμούς. Έτσι όμως οδηγείται σε ένα «παιχνίδι χαμένο από τα αποδυτήρια».
Το γεγονός ότι η ακροδεξιά επελαύνει δείχνει ότι κάτι δεν έχει προσεχθεί. Κι αυτό που παραγνωρίζεται είναι η προώθηση της ακροδεξιάς από τους αλγόριθμους των μεγάλων πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης των ολιγαρχών. Δεν είναι τυχαίο ότι οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που ασκούν κριτική από τα αριστερά, λογοκρίνονται με διάφορους τρόπους μέσω της διαμόρφωσης συγκεκριμένων αλγορίθμων. Συνοπτικά, οι ολιγάρχες εκτός από τον ξέφρενο ανταγωνισμό στην ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης με τις τερατώδεις συνέπειες, παρεμβαίνουν παντού και επηρεάζουν καθοριστικά το πολιτικό παιγνίδι μέσα από τις πλατφόρμες και τα κοινωνικά δίκτυα που διαθέτουν.
Ακόμα και όταν Αριστερά ή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ανέλθουν στην εξουσία, η υπονόμευσή τους είναι βέβαιη. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ισπανία παρά τις επιτυχίες του σοσιαλδημοκράτη Σάντσεθ, η ακροδεξιά σχεδόν έχει διπλασιάσει τη δύναμή της. Επίσης, στην Χιλή του Αλιέντε και του Πάμπλο Νερούδα η ακροδεξιά επανήλθε, αυτή τη φορά χωρίς τανκς!
Πώς απαντά η Αριστερά σ’ αυτό το νέο περιβάλλον; Δυστυχώς δεν αναπτύσσει μια απάντηση και περιορίζεται να δρα στο πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει οι ολιγάρχες.
Η εν πολλοίς δεξιά βοναπαρτίστικη (προσωποπαγής) αντίληψη για τη λειτουργία των πολιτικών κομμάτων υιοθετείται ασμένως από την Αριστερά, εξαφανίζοντας τις διεκδικήσεις της όχι μόνο για εσωκομματική, αλλά και γενικευμένη άμεση δημοκρατία και την πραγματικά ενεργό λαϊκή συμμετοχή. Γι' αυτό θα επιμείνω ότι η Αριστερά δεν μπορεί να είναι μία «αριστερά των δικτύων και των ΜΚΟ» ούτε να παίζει στο γήπεδο της δεξιάς, δηλαδή στο πεδίο των ΜΜΕ όπου κυριαρχεί ο δεξιός λόγος των οργανικών διανοουμένων της συντήρησης και οι αλγόριθμοι των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης που προωθούν την ακροδεξιά.
Αν τα κόμματα της Αριστεράς δεν επαναεφεύρουν την Δημοκρατία τόσο στο εσωτερικό τους όσο και σε ολόκληρη την κοινωνία, αν δεν προσδώσουν και πάλι στην έννοια του Πολίτη το ουσιαστικό της περιεχόμενο, αν δεν αποσαφηνίσουν την ανάγκη αλλαγής κουλτούρας (δηλαδή της κυρίαρχης καταναλωτικής πολιτισμικής τάξης και του συνακόλουθου τρόπου σκέψης), αν δεν επαναπροσδιορίσουν την πολιτική και επικοινωνιακή σημασία του Δρόμου, και αν δεν προσδιορίσουν επακριβώς τι εννοούν με την πρόταση “αλλαγή παραγωγικού μοντέλου” (το ισχύον μοντέλο είναι ο καπιταλισμός), αν δηλαδή συνεχίζουν να “παίζουν” στο γήπεδο της Δεξιάς, τότε θα συνεχίζεται η απογοήτευση των "από κάτω" που θα οδεύουν απαυδισμένοι και αηδιασμένοι προς την ακροδεξιά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου