Η AI και ο Μαρξ

 [ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 29.12.25 ]

---

Ο Μπέρνι Σάντερς, ο ανεξάρτητος γερουσιαστής του Βερμόντ, εξέφρασε σε εκπομπή του CNN τους φόβους του για την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) την οποία αποκάλεσε ως «την πιο σημαντική τεχνολογία στην ιστορία της ανθρωπότητας» που θα «μεταμορφώσει» τις ΗΠΑ και τον κόσμο.

«Αν δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας και οι άνθρωποι δεν θα είναι απαραίτητοι για τα περισσότερα πράγματα, πώς θα αποκτήσουν εισόδημα για να θρέψουν τις οικογένειές τους, να λάβουν υγειονομική περίθαλψη ή να πληρώσουν το ενοίκιο;» αναρωτήθηκε ο Σάντερς συμπληρώνοντας ότι «Δεν έχει γίνει ούτε μια σοβαρή κουβέντα στο Κογκρέσο για αυτή την πραγματικότητα».

Τι θα συμβεί αλήθεια αν η Τεχνητή Νοημοσύνη οδηγήσει σε μαζική ανεργία; Το 2025 εκτιμάται ότι το 37% των εταιρειών έχει αντικαταστήσει θέσεις εργασίας με AI.

Πώς θα ζουν (καταναλώνουν) λοιπόν οι άνθρωποι χωρίς δουλειά; Και από που άραγε θα αντλούν κέρδος οι κεφαλαιούχοι αν καταργηθεί η εξάρτηση από την εργασία;

Αν η παραγωγή γίνεται εξ ολοκλήρου από μηχανές με ελάχιστο κόστος, η έννοια της αγοράς και του κέρδους χάνει το νόημά της. Ο πλούτος θα συγκεντρωθεί σε ελάχιστους και η πλειονότητα των ανθρώπων δεν θα μπορεί να καταναλώσει. Το σύστημα οδηγείται έτσι σε στασιμότητα και κοινωνική έκρηξη. Ο παραδοσιακός καπιταλισμός θα αντιμετωπίσει υπαρξιακή κρίση καθώς δεν θα υπάρχει η εργασιακή υπεραξία.

Η «αφθονία» που προκύπτει από τις νέες τεχνολογίες, αντί να οδηγήσει στην απελευθέρωση όλων των ανθρώπων από την ΑΝΑΓΚΗ και στην απόκτηση περισσότερου «ελεύθερου χρόνου», οδηγεί σε μία «μετακαπιταλιστική» συνθήκη όπου θα έχουμε αποσύνδεση εργασίας και εισοδήματος και η πλειονότητα των ανθρώπων δεν θα ζει από την πώληση της εργασίας τους αλλά με εξευτελιστικά επιδόματα και δη με το περίφημο Καθολικό Βασικό Εισόδημα.  

 Θα έχουμε έτσι ένα πισωγύρισμα στην φεουδαρχία και δη στην «τεχνοφεουδαρχία» όπου ελάχιστοι τεχνολογικοί κολοσσοί θα κατέχουν τις υποδομές της AI (τα "νέα φέουδα") ελέγχοντας την οικονομική δραστηριότητα και εισπράττοντας "ενοίκιο" από τη χρήση των δεδομένων και των αλγορίθμων τους.

Αλλά τι θα γίνει όταν όλοι θα εξαρτώνται από το Καθολικό Βασικό Εισόδημα; Ποιος θα το δίνει; Από που ποιους θα το αντλεί, αν όχι από τους ελάχιστους έχοντες; Τα ερωτήματα αυτά οδηγούν σε ανατριχιαστικές απαντήσεις, καθώς οι κρίσεις και οι αναμενόμενες συγκρούσεις θα είναι τρομακτικές.

 Ο καπιταλισμός θα επιβιώσει μέσω της «δημιουργικής καταστροφής» υποστηρίζουν οι συστημικοί οικονομολόγοι επιστρέφοντας στον Σουμπέτερ.

Τι όμως και ποιος θα καταστραφεί; Θα έχουμε τις φοβερές συγκρούσεις μεταξύ των Ολιγαρχών των νέων τεχνολογιών για το ποιος θα ελέγξει το κράτος και το μηχανισμό αναδιανομής του πλούτου (κρατικές συμβάσεις); Θα οδηγηθούμε σ’ ένα δυστοπικό ολοκληρωτικό σύστημα επιτήρησης όπου οι Όργουελ και Χάξλεϋ θα ωχριούν καθώς θα υπάρξει ένα σύστημα που θα κάνει «τους σκλάβους να τους αρέσει η σκλαβιά»; Η αστυνομοκρατία και η πλύση εγκεφάλου (καθώς και τα τσιπ εγκεφάλου) θα είναι  αναγκαία για την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής; 

 Ο Μαρξ αληθεύει 

Σε αυτό το εφιαλτικό περιβάλλον οι δομικές αντιφάσεις του καπιταλισμού που ο Μαρξ είχε περιγράψει από τον 19ο αιώνα επανέρχονται στην επικαιρότητα. 

Ο Μαρξ είχε προβλέψει ότι ο καπιταλισμός θα έτεινε να «απελευθερωθεί» από το κόστος εργασίας και θα οδηγούνταν αναπόφευκτα στην πλήρη αυτοματοποίηση για την αύξηση της παραγωγικότητας. Είχε προβλέψει επίσης ότι η αυτοματοποίηση (σήμερα μέσω της AI) αντί να μηδενίσει τον ανθρώπινο μόχθο, στο καπιταλιστικό σύστημα οδηγεί σε μαζική ανεργία και φτώχεια και όχι σε περισσότερο ελεύθερο χρόνο, επειδή ο σκοπός είναι το κέρδος και όχι η κάλυψη των ανθρώπινων αναγκών.

Στην «τεχνοφεουδαρχία», που προτείνεται ως διέξοδος από τους Ολιγάρχες, όπου οι λίγοι ελέγχουν την τεχνολογία και οι πολλοί ζουν με εξευτελιστικά επιδόματα, ο Μαρξ αντιπροτείνει τον κοινωνικό έλεγχο των μέσων παραγωγής, εν προκειμένω των νέων τεχνολογιών (των αλγόριθμων και των υποδομών AI) έτσι ώστε η "αφθονία" που παράγουν να μοιράζεται σε όλους…

O «Εχθρός του λαού» και η πλειοψηφία

[ artinews/ 26.12.25 ]

Είδα χθες το θεατρικό έργο του Ίψεν «Εχθρός του λαού».

Ο Ίψεν αποτυπώνει με το θεατρικό του λόγο τη δύναμη της εξουσίας να επιβάλει τη δική της ωφελιμιστική λογική, τη δική της φονική «αλήθεια».

Στη διασκευή του ο Οστερμάγιερ εμπλέκει άμεσα στην πλοκή και το κοινό, το οποίο καλείται να πάρει θέση.

Είναι η «πλειοψηφία» που ψήφισε τους εκπροσώπους της στην εξουσία. «Είστε όλοι συνένοχοι» θα πει ο αφυπνισμένος μοναχικός αμφισβητίας, ο «Εχθρός του λαού» που τελικά εξοντώνεται στο όνομα της… πόλης, του κοινού καλού, της ανάπτυξης και της πλειοψηφίας!

Αλλά τι σημαίνει αυτή η «ιεροποίηση» της πλειοψηφίας; Μήπως και ο Χίτλερ δεν ήταν ο εκπρόσωπος της πλειοψηφίας αφού εξελέγη με κανονικές εκλογές; Η ισχνή μειοψηφία των αντιναζί που διώχτηκε αιματηρά, δεν αποδείχτηκε τελικά ότι ήταν αυτή που είχε δίκιο;

Ποιος ήταν λοιπόν ο εχθρός του λαού στην ναζιστική Γερμανία, ο Χίτλερ ή οι αντιναζί;

Γι’ αυτό μόνο ένας Γερμανός, ο Χάμπερμας (τον επικαλέστηκα χθες) θα μπορούσε να πει ότι μία Δημοκρατία ανέχεται ακόμη και τους αντιπάλους της, όπως τους «βλέπει» η πλειοψηφία, οι οποίοι αύριο θα μπορούσαν να αποδειχθούν οι πραγματικοί φίλοι της. Ο εχθρός του λαού λοιπόν μπορεί να αποδειχθεί ο πραγματικός φίλος του λαού και της Δημοκρατίας.

Οι μειοψηφίες εξάλλου είναι αυτές που είναι υπεύθυνες για όλους τους νεωτερισμούς, είναι αυτές που εισαγάγουν αυτό που αύριο θα γίνει πλειοψηφικό. Και υπ’ αυτή την οπτική πρέπει να προστατεύονται και όχι να διώκονται. Οι απηνείς διώξεις συνεπώς από την κυβέρνηση Μητσοτάκη (και απ' όλες του ίδιου νεοφιλελεύθερου τύπου) των μειοψηφικών ομάδων (των «σκουπιδιών» όπως τις χαρακτηρίζει ο Τραμπ) στο όνομα της "πλειοψηφικής δημοκρατίας", στην πραγματικότητα στρέφονται εναντίον εκείνων που αύριο θα είναι η πλειοψηφία.

Όμως ο λόγος της μειοψηφίας σήμερα όταν δεν λογοκρίνεται, χάνεται στο «θόρυβο» των άπειρων «αληθειών» που διαδίδει το διαδίκτυο.

Αυτό μας ξεμοναχιάζει, μας αποδυναμώνει και μας δηλητηριάζει νου και ψυχή, ρητορεύει ο Τόμας. Κάποιοι τον λένε «λαϊκιστή». Το κοινό τον χειροκροτεί δυνατά. Η νέα πλειοψηφία συγκροτείται.

Αυτή η νέα πλειοψηφία θα υπονομευτεί από τη νέα Τεχνητή Νοημοσύνη. Τα chatbots όπως το ChatGPT (OpenAI), το Gemini (Google) και άλλα έχουν παρουσιαστεί ως αμερόληπτες πηγές, στην πραγματικότητα όμως παρουσιάζουν αποκλειστικά την αλήθεια των «από πάνω». Το Grok μάλιστα είναι το chatbot της επαλήθευσης γεγονότων που ενσωματώθηκε στο δίκτυο X, και έχει τη λογική του Μασκ! Στοχεύει όπως ισχυρίζεται στην «αλήθεια και τη μέγιστη χρησιμότητα, χωρίς τις διαστρεβλωμένες προτεραιότητες ή τις κρυφές φιλοδοξίες που μαστίζουν τους άλλους»!

Η «χρησιμότητα» πάνω απ’ όλα! Αυτό είναι το κριτήριο της αλήθειας των δισεκατομμυριούχων. Αυτό το οποίο δυστυχώς ενστερνίζονται και οι «από κάτω».

Ο Τόμας και μερικοί ακόμα, είμαστε ο «Εχθρός του λαού», οι «άλλοι» που μαστιζόμαστε από... διαστρεβλωμένες προτεραιότητες, όπως η προστασία του περιβάλλοντος, η προστασία των πόλεων από τον υπερτουρισμό, η εξάλειψη των ανισοτήτων και της νεοαποικιοκρατίας που οδηγεί εκατομμύρια ανθρώπους στον ξεριζωμό, αυτούς που ο Τραμπ, ο Όρμπαν και ο Πλεύρης θα χαρακτηρίσουν στη συνέχεια «εισβολείς» και «κακούς Αι Βασίληδες»!

Τη νέα αυτή λογική την διαδίδουν πλέον ανοιχτά πλατφόρμες όπως η Arya (θυμίζει την άρια φυλή), που έχει λάβει οδηγίες να συμπεριφέρεται σαν «ένα μοντέλο Τεχνητής Νοημοσύνης της απροκάλυπτα χριστιανικής και εθνικιστικής δεξιάς».

Βγαίνοντας από το θέατρο ένιωσα τον ηλεκτρισμό… Πρόταση δεν υπήρξε, αλλά ένιωσα κάτι να αιωρείται στην ατμόσφαιρα…

Δεν ξέρω γιατί, αλλά στο μυαλό μου καρφώθηκε η λέξη «οργάνωση». Ζωντανή επικοινωνία και οργάνωση.

Να ξαναβρεθούμε λοιπόν στο θέατρο του δρόμου…

Το «παράθυρο Όβερτον» του Μαξίμου και η Μαρία Καρυστιανού

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 22.12.25 ]

---

Αυτό που ζούμε με το έγκλημα των Τεμπών και την προσπάθεια συγκάλυψής του είναι καθεστωτισμός. Αυτό που ζούμε με την εισβολή της ΑΑΔΕ στα γραφεία του Συλλόγου των Θυμάτων και Συγγενών των Τεμπών, λέγεται επιχείρηση χειραγώγησης με την τεχνική που ονομάζεται «παράθυρο Όβερτον».

Σύμφωνα με την τεχνική αυτή ένα καθεστώς επιδιώκει να διευρύνει το πλαίσιο αποδοχής μιας ιδέας, ή να το συρρικνώσει. Έτσι φερ’ ειπείν, η διάδοση μιας εγκληματικής πράξης από έναν μετανάστη και η ψευδής γενίκευση ότι όλοι οι μετανάστες είναι εγκληματίες, οδηγεί στην έμφοβη και εχθρική στάση της κοινή γνώμης απέναντι στους μετανάστες και στη συρρίκνωση του «παραθύρου» ανοχής για τους ξεριζωμένους. Θα ακολουθήσει η αντιμεταναστευτική νομοθεσία που θα φανεί στην πλειονότητα ως εντελώς «λογική».

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την αντιμετώπιση από την κυβέρνηση του κινήματος για το έγκλημα των Τεμπών. Η έφοδος της ΑΑΔΕ (πρώην ΣΔΟΕ) στα γραφεία του Συλλόγου Θυμάτων και Συγγενών των Τεμπών επιχειρεί να εντάξει στο πλαίσιο του «παραθύρου Όβερτον» την Μαρία Καρυστιανού, η οποία ετοιμάζεται να σχηματίσει πολιτικό κόμμα. Επιχειρεί δηλαδή τη δολοφονία χαρακτήρα της Μ. Καρυστιανού και την ένταξή της στο «κάδρο» του «Όλοι ίδιοι είναι».

Κι αυτό γιατί αυτή τη στιγμή η Μαρία Καρυστιανού έχει πασίδηλα (δίκαια ή άδικα, σωστά ή λάθος δεν έχει σημασία) την αποδοχή όλων όσοι αποδοκιμάζουν συνολικά το πολιτικό σύστημα.

Εντάσσοντας λοιπόν την Καρυστιανού στο «παράθυρο Όβερτον» την ακυρώνουν…

Όμως ενέργειες όπως αυτή της ΑΑΔΕ μπορεί να προκαλέσουν και το «εφέ μπούμπεραγκ» λειτουργώντας ενισχυτικά για το κόμμα της Καρυστιανού και αρνητικά για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ακυρώνοντας την τεχνική χειραγώγησης του «παραθύρου Όβερτον»…

Χιλή, ή πως η Αριστερά ανοίγει τον δρόμο στην (ακρο)δεξιά

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 20.12.25 ]

---

Ο Ιγνάσιο Σεγκόβια, ένας 23χρονος φοιτητής, υποστηρικτής του ακροδεξιού νέου χιλιανού προέδρου, φορά ένα κόκκινο καπέλο με την επιγραφή «Να κάνουμε τη Χιλή ξανά σπουδαία». Ο Τραμπ παντού.

Η νίκη του ακροδεξιού Καστ στη Χιλή, οπαδού του Πινοσέτ, σηματοδοτεί την τελευταία νίκη για την αναδυόμενη ακροδεξιά στη Λατινική Αμερική. Είχε προηγηθεί αυτή του Ντανιέλ Νομπόα στο Εκουαδόρ, του Ναγίμπ Μπουκέλε στο Ελ Σαλβαδόρ και του Χαβιέρ Μιλέι στην Αργεντινή. Επίσης, τον Οκτώβριο, η εκλογή του Ροντρίγκο Παζ έβαλε τέλος σε σχεδόν δύο δεκαετίες σοσιαλιστικής διακυβέρνησης στη Βολιβία.

Ο «τυφώνας» Τραμπ σαρώνει την αμερικανική ήπειρο. Το MAGA μεταφέρεται παντού προσαρμοζόμενο αναλόγως. Παντού η ίδια ρητορική: Ασφάλεια και μετανάστευση.

Αλλά γιατί η Χιλή, η χώρα του εκπληκτικού λαϊκού κινήματος του 2019, ψήφισε ακροδεξιά;

Τι έγιναν τα εκατομμύρια των Χιλιανών που βγήκαν στους δρόμους (φωτογραφία) για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στο φρικτό νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο που υλοποίησε η δικτατορία του Πινοσέτ, και το οποίο βασίζεται στην ιδιωτικοποίηση, την απορρύθμιση και την ελάχιστη κρατική παρέμβαση; Γιατί ψήφισαν κάποιον που υποστηρίζει το ίδιο μοντέλο που με έναν μεγαλειώδη αγώνα και αίμα αμφισβήτησαν; 

Για τον Πατρίσιο Ναβία, διακεκριμένο Χιλιανό πολιτικό επιστήμονα, «Ο πιο πιθανός λόγος για τη νίκη του Καστ είναι ότι ο κόσμος είναι δυσαρεστημένος από τις μεταρρυθμίσεις που εφάρμοσε ο (αριστερός) Μπόριτς...».

Τα μέτρα κοινωνικής πρόνοιας του Μπόριτς δεν ήταν αρκετά για να απαλύνουν τις ανισότητες που παρέμειναν επίμονα υψηλές και οι βασικές υπηρεσίες, από τις συντάξεις έως την εκπαίδευση, παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό σε ιδιωτικά χέρια. Ο νεοφιλελευθερισμός παρέμεινε ο ίδιος και επί Αριστεράς.

Κρίσιμη παράμετρος που προστέθηκε στην κοινωνική δυσαρέσκεια ήταν ο φόβος.

Η Χιλή η θεωρούμενη ως η πλέον ασφαλής χώρα της Λατινικής Αμερικής «αισθάνθηκε» ξαφνικά ανασφαλής, «σαν να εξαπλώθηκε ένα ψευδές αίσθημα ανασφάλειας» λέει η χιλιανή Χαβιέρα Καράσκο.

Ο φόβος εξαπλώθηκε παντού, διογκούμενος και τροφοδοτούμενος από τα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ακολούθησε η σχετική ρητορική του νεοκλεγέντος ακροδεξιού προέδρου: «Χωρίς ασφάλεια, δεν υπάρχει ειρήνη. Χωρίς ειρήνη, δεν υπάρχει δημοκρατία και χωρίς δημοκρατία δεν υπάρχει ελευθερία, και η Χιλή θα επιστρέψει απαλλαγμένη από το έγκλημα, το άγχος και τον φόβο». Σε λίγο το αστυνομικό κράτος θα αποκαθαρθεί από τα εγκλήματά του και θα ταυτισθεί με την ασφάλεια, την ειρήνη και τη… δημοκρατία.  

Το θέμα λοιπόν είναι η «ασφάλεια» από τον εχθρό που είναι δήθεν ο μετανάστης, ο παραβατικός, ο διπλανός στη δουλειά, στη γειτονιά, στην πολυκατοικία, ακόμα και στην ανεργία!

Αυτή η τερατώδης ιδέα ότι για την αδικία ευθύνεται ο Άλλος, ο διπλανός μας, ο όμοιός μας, αναπτύσσεται και πολλαπλασιάζεται αθόρυβα.

Οι καλύτερες παρορμήσεις και η δίψα για δικαιοσύνη και ισότητα δεν απευθύνονται πια στους «από πάνω» αλλά στον διπλανό. Έτσι μετατρέπονται σε διατομική αντιπαράθεση και κάθε συλλογική δέσμευση και διεκδίκηση υπονομεύεται εκ προοιμίου και ακυρώνεται. 

Οι τερατώδεις ιδέες με τις οποίες μας εκπαιδεύουν, σαν καρκινικά κύτταρα επιτίθενται σε μας τους ίδιους.

Η μέθοδος χειραγώγησης είναι παλιά. «Οι κυβερνήτες και οι πλούσιοι εξουσιάζουν τους εργάτες επειδή και οι εργάτες επιθυμούν το ίδιο, με τους ίδιους τρόπους να εξουσιάζουν τον αδελφό τους εργάτη. Για τον λόγο αυτόν –επειδή ταυτίζονται μαζί τους απέναντι στη ζωή- οι εργάτες δεν μπορούν να εξεγερθούν σε μία πραγματική επανάσταση εναντίον των καταπιεστών τους… (γιατί) μέσα (στον εργάτη) υπάρχει η συναίσθηση ότι κι αυτός θα έκανε το ίδιο, ή το κάνει κιόλας έστω σε μικρότερο βαθμό απέναντι στ’ αδέλφια του… Αν οι εργάτες δεν ήταν το ίδιο καταπιεστές… ζούσαν αδελφικά… θυμούνταν και βοηθούσαν τους άλλους, κανείς δεν θα μπορούσε να τους σκλαβώσει…» (Ο Τολστόι, Ελληνικά Γράμματα).

Η Αριστερά λοιπόν έχει δύο προβλήματα να επιλύσει. Το ένα είναι ότι για να εφαρμόσει μια άλλη οικονομική πολιτική πέρα από το νεοφιλελευθερισμό, είναι σαν να θέλει να ακολουθήσει μια άλλη πολιτική από αυτή που επιβάλλει η παγκόσμια μαφία (Στο περιβάλλον αυτό η Αριστερά δεν έχει πολλά περιθώρια, είναι εκ προοιμίου παγιδευμένη.)

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι η αντιμετώπιση της κυρίαρχης πολιτικής κουλτούρας που εκπαιδεύει τον πληθυσμό στον ατομικισμό και τον ρατσισμό, με συνέπεια ο φτωχός να νομίζει ότι έχει τα ίδια συμφέροντα με τον πλούσιο και μάλιστα με αντιπάλους τους ομοίους του.

Με ανεπίλυτα αυτά τα δύο προβλήματα η Αριστερά (για την ακρίβεια η σοσιαλδημοκρατία) όντας κυβέρνηση δεν κάνει σήμερα τίποτ' άλλο παρά να ανοίγει το δρόμο στην (ακρο)δεξιά...  

Στο Σίδνεϊ και στη Γάζα οι δολοφόνοι είναι ίδιοι

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 16.12.25 ]

---

«Ίσως να πεθάνω. Να πεις στην οικογένειά μου ότι πήγα να σώσω ανθρώπους». Είναι ο Αχμέντ που μιλάει στο φίλο του. Είναι ο 43χρονος πρόσφυγας από το Ιντλίμπ της Συρίας, αυτός που αφόπλισε τον δολοφόνο στην παραλία του Σίδνεϊ, σώζοντας δεκάδες ζωές. Είναι αυτός που απέδειξε ότι στην ίδια θρησκεία, όπως σε όλες, υπάρχουν τόσο οι φανατικοί του μίσους όσο και οι φανατικοί της ανθρωπιάς.

Ναι, κύριε, εσύ που διακωμωδούσες την αλληλεγγύη λέγοντας πως είναι μπίζνα, εσύ που αποκαλούσες κάθε μουσουλμάνο εισβολέα και βιαστή, δες τον Αχμέντ που διακινδύνευσε τη ζωή του για να σώσει ανθρώπους.

Και ναι, μην αγανακτείς, οι δολοφόνοι μουσουλμάνοι του Σίδνεϊ είναι ίδιοι με τους φανατικούς ακροδεξιούς γενοκτόνους της κυβέρνησης Νετανιάχου, ίδιοι με τους Ταλιμπάν και τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού κράτους που εξέθρεψε η Δύση.

«Όχι στον συμψηφισμό» φωνάζει έξαλλος ο δημοσιογράφος. Κι όμως αυτός ισχύει.

Υπάρχει, στις μέρες μας, ένας δυτικός φονταμενταλισμός που δεν αντιτίθεται στον ισλαμικό ούτε στον εβραϊκό φονταμενταλισμό αλλά όλοι μαζί φαίνεται να συμπράττουν, να αλληλοτροφοδοτούνται, να λειτουργούν συμπληρωματικά.

Ο φονταμενταλισμός αυτός προκύπτει από έναν καθαγιασμένο, ιερό πυρήνα, μια υπερβολή που υπάρχει σε κάθε θρησκεία και στην οποία δεν ισχύουν τα κανονικά μέτρα. Εδώ εδράζεται ο ρατσισμός, ο φανατισμός και η μυστικοποίηση της ιστορίας.

Η φανατική πλευρά κάθε θρησκείας εκλαμβάνει τον εαυτό της ως το μοναδικό μοντέλο ενός οικουμενικού πολιτισμού. Μόνο που αυτό πίστευαν και οι ναζί, θεωρώντας πως όσοι δεν υπάκουαν σ' αυτή την αντίληψη έπρεπε να εξαφανιστούν (Τζούλια Κρίστεβα)!

Γι’ αυτό  θα το ξαναπώ: Οι φανατικοί δολοφόνοι του Σίδνεϊ είναι ίδιοι με τους γενοκτόνους της Γάζας …

Τα κόμματα των ινφλουένσερ και η Αριστερά

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr / 09.12.25 ]

---

Για ένα κίνημα από τα κάτω μιλούν διάφοροι πολιτικοί με τελευταίο τον Αλέξη Τσίπρα.  

Δεν πρόκειται ασφαλώς για κάποιο αυτοοργανωμένο κίνημα από τα κάτω όπως αφήνουν να εννοηθεί, αλλά για μία μορφή πολιτικής επικοινωνίας που κατευθύνεται "από τα πάνω" και μιμείται τις μορφές επικοινωνίας της αμερικανικής και ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, του Μαμντάνι για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης πρόσφατα, αλλά και των αυθόρμητων ad hoc κινημάτων όπως αυτό για το έγκλημα των Τεμπών.

«Πρέπει να επιστρέψουμε στην πολιτική βάση» δηλώνει η Λίζα Γουίτερ, διευθύνουσα σύμβουλος του ιδρύματος Better Politics, ενός κέντρου που εκπαιδεύει νέους πολιτικούς και ακτιβιστές στις σύγχρονες τεχνικές προεκλογικής εκστρατείας, που σχετίζονται με τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, του TikTok, του Instagram και των άλλων πλατφορμών, που χρησιμοποιεί το κόμμα Fidesz του Βίκτορ Όρμπαν με τους πληρωμένους influencers στην Ουγγαρία, το ακροδεξιό κόμμα Συμμαχία για την Ένωση των Ρουμάνων (AUR) που συνδυάζει τη χρήση παιχνιδιάρικων εφαρμογών για την προσέλκυση και την επιβράβευση νέων ακτιβιστών με την παραδοσιακή πολιτική του «πόρτα-πόρτα», ή όπως κάνει επίσης το κόμμα D66 του ολλανδού Ρομπ Γέτεν που χρησιμοποίησε με επιτυχία μερικές από τις ίδιες τεχνικές για να πετύχει μια εκλογική νίκη έκπληξη.

Παντού τα κομματικά στελέχη και οι παραδοσιακοί τοπικοί κομματικοί πάτρωνες αντικαθιστώνται από τους "ινφλουένσερ". Ο Αλέξης Τσίπρας θα "εκτοπίσει" στον εξώστη του Παλλάς τους παλιούς του συντρόφους και θα τους αντικαταστήσει αντλώντας ενδεχομένως από την δεξαμενή του διαδικυακού κινήματος! Αν ο Ανδρέας Παπανδρέου γύρισε την πλάτη στην Ένωση Κέντρου, αντλώντας νέα στελέχη από το αντιδικτατορικό κίνημα, ο Αλέξης Τσίπρας θα αντλήσει από το μόνο κίνημα που υπάρχει αυτή τη στιγμή, αυτό των... ινφλουένσερ. Ένας πολιτικός σχηματισμός αυτού του τύπου παραπέμπει στον "βοναπαρτισμό" ο οποίος είναι εφεύρεση της γαλλικής δεξιάς και αξιοποιεί έναν χαρισματικό ηγέτη στον οποίο οι περιστάσεις επιτρέπουν να ενώσει τις διάσπαρτες δυνάμεις και να δημιουργήσει μία πλήρως ελεγχόμενη από τον ίδιο συγκεντρωτική εξουσία. Το νέο στοιχείο που αλλάζει το σκηνικό σήμερα είναι το διαδίκτυο. Οι "ινφλουένσερ" είναι οι νέοι παράγοντες στο πολιτικό παιγνίδι. 

Όμως εκτός από τους ιφλουένσερ και τα μέσα διάχυσης της προπαγάνδας χρειάζεται κι ένα ορισμένο πολιτικό περιεχόμενο που να αφορά στην αντιμετώπιση των βασικών αναγκών των ανθρώπων, όπως η προσιτή στέγαση, οι καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, οι αποτελεσματικές δημόσιες υπηρεσίες. Οι λύσεις των αναγκών αυτών θα καθορίσουν το πολιτικό πρόσημο ενός κομματικού σχηματισμού. Πολλοί Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες και αριστεροί είναι ενθουσιασμένοι με τη νίκη του Ζόραν Μαμντάνι στις δημοτικές εκλογές της Νέας Υόρκης με βάση μια πλατφόρμα που εστίασε σε θέματα όπως η δωρεάν χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, ο έλεγχος των ενοικίων, τα δημόσια μη κερδοσκοπικά παντοπωλεία σε φτωχές γειτονιές, η δωρεάν φροντίδα των παιδιών και η κατασκευή πιο προσιτών κατοικιών. Επισημαίνουν επίσης την επιτυχία της κυβέρνησης της Ισπανίας, η οποία αύξησε τα κοινωνικά επιδόματα και καλωσόρισε τη μετανάστευση, ενώ παράλληλα ηγείται της ταχύτερα αναπτυσσόμενης οικονομίας στην Ευρώπη. Ωστόσο, αυτό δεν έχει σταματήσει την άνοδο της ακροδεξιάς. Το αντιμεταναστευτικό κόμμα Vox της Ισπανίας έχει δει την υποστήριξή του να αυξάνεται από 12,4% στις γενικές εκλογές του 2023 σε σχεδόν 20% τώρα.

Το γεγονός ότι παρόλ' αυτά η ακροδεξιά επελαύνει δείχνει ότι κάτι πάει λάθος, ή ότι κάτι δεν έχει προσεχθεί. Κι αυτό που παραγνωρίζεται είναι η προώθηση της ακροδεξιάς από τους αλγόριθμους των μεγάλων πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης. Δεν είναι τυχαίο ότι οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που ασκούν κριτική από τα αριστερά, λογοκρίνονται με διάφορους τρόπους. Το μεγάλο πρόστιμο στο X του Ίλον Μασκ από την ΕΕ είναι γιατί αρνήθηκε τον έλεγχο για τη χρήση παράνομων ή παράτυπων αλγορίθμων. Το ίδιο ισχύει και για τις άλλες πλατφόρμες του διαδικτύου. Συνοπτικά, οι ολιγάρχες των νέων μέσων κοινωνικής δικτύωσης παρεμβαίνουν παντού και επηρεάζουν καθοριστικά το πολιτικό παιγνίδι.

Ακόμα και όταν αριστερά ή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ανέλθουν στην εξουσία, η υπονόμευσή τους είναι βέβαιη. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ισπανία παρά τις επιτυχίες του σοσιαλδημοκράτη Σάντσεθ, η ακροδεξιά σχεδόν έχει διπλασιάσει τη δύναμή της. Επίσης, σήμερα στην Χιλή του Αλιέντε και του Πάμπλο Νερούδα επανέρχεται η ακροδεξιά, αυτή τη φορά χωρίς τανκς! Η περίφημη «χρυσή και ενάρετη δεκαετία στη Λατινική Αμερική» τείνει να χαθεί και όχι μόνο από την επίθεση της αυτοκρατορίας αλλά και από τα σημαντικά λάθη της ίδιας της Αριστεράς όπως έχει επισημάνει εδώ και καιρό ο βολιβιανός πολιτικός και διανοούμενος Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα.  

Τι δουλειά λοιπόν έχει η Αριστερά στο στρατόπεδο του Βοναπάρτη; Αλλιώς, τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι της δεξιάς; Την υποχρεώνει η ιστορική ανάγκη, η αλλαγή του πολιτικού πλαισίου και η ύπαρξη των νέων μέσων επικοινωνίας μπορεί να ισχυριστεί κάποιος. Όμως η αυταρχική, εν πολλοίς δεξιά βοναπαρτίστικη (προσωποπαγής) αντίληψη για τη λειτουργία των πολιτικών κομμάτων εξαφανίζει τις παραδόσεις και τις διεκδικήσεις της Αριστεράς, όχι μόνο για εσωκομματική, αλλά και γενικευμένη άμεση δημοκρατία και την πραγματικά ενεργό λαϊκή συμμετοχή. Γι' αυτό θα επιμείνω ότι η Αριστερά δεν μπορεί να είναι μία «αριστερά των δικτύων και των ΜΚΟ» ούτε να παίζει στο γήπεδο της δεξιάς, δηλαδή στο πεδίο των ΜΜΕ όπου κυριαρχεί ο δεξιός λόγος των οργανικών διανοουμένων της συντήρησης και οι αλγόριθμοι των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης που προωθούν την ακροδεξιά. 

Αν στην τακτική των αριστερών κομμάτων δεν προστεθεί ο στρατηγικός στόχος που είναι η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου (αλήθεια, ο Α. Τσίπρας συμφωνεί με την Ευγενία Φωτονιάτα;), τότε η εκρηκτική αύξηση του πλούτου από τη μια και της φτώχιας από την άλλη, θα συνεχίζεται μαζί με την απογοήτευση των "από κάτω" που θα οδεύουν απαυδισμένοι και αηδιασμένοι προς την ακροδεξιά... 

Φασισμός...

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr / 04.12.25 ]

---

Ο Τραμπ σ’ ένα παραλήρημα ρατσισμού και ξενοφοβίας χαρακτήρισε τους Σομαλούς «απόβλητα», ενώ η υπουργός του Κρίστι Νόεμ μίλησε για αιμοδιψείς και τοξικομανείς υπηκόους «καταραμένων χωρών». 

«Καταραμένη χώρα» η Δημοκρατία του Κονγκό της οποίας το κοβάλτιο "ληστεύουν" οι ΗΠΑ. Γυναίκες, άνδρες, ακόμα και νήπια -αυτά τα... απόβλητα- δουλεύουν στα ορυχεία κοβαλτίου σαν σκλάβοι υπό την επιτήρηση στρατιωτικών συμμοριών που μισθοδοτούνται και εξοπλίζονται από τις πολυεθνικές εταιρείες.

Στη Μοζαμβίκη (δεν ανήκει ακόμα στις «καταραμένες» χώρες) στρατιώτες της κυβέρνησης της Μοζαμβίκης που πληρώνονται από την TotalEnergies, σφάζουν και βιάζουν.  

Αυτά λοιπόν κάνουν οι πολυεθνικές των «ευλογημένων χωρών» στους κατοίκους των «καταραμένων» χωρών. Σε λίγο το ίδιο θα κάνουν και στους κατοίκους των δικών τους χωρών. Αυτό συμβαίνει ήδη στους άστεγους, στους άνεργους, στους ΛΟΑΤΚΙ κ.ά. στις Ηνωμένες Πολιτείες και αλλού όπου έχει επικρατήσει η ακροδεξιά. Οι μέθοδοι εξόντωσης που αναπτύχθηκαν στις αποικίες έρχονται για να χρησιμοποιηθούν και στη μητρόπολη.

Το αντιμεταναστευτικό σώμα ICE του Τραμπ παραπέμπει στα χιτλερικά SS.

Και στην Ευρώπη συμβαίνει το ίδιο. Στην Ουκρανία άντρες του φοβερού TCK, αυτούς που η ηθοποιός Έλενα Ρέπινα (εμφανίστηκε δίπλα στον Ζελένσκι στη διάσημη τηλεοπτική σειρά «Υπηρέτης του Λαού») αποκάλεσε «φασίστες», κάνουν επιδρομές «αναγκαστικής στρατολόγησης» απαγάγοντας πολίτες από το δρόμο, τους σταθμούς, τα σπίτια, σέρνοντάς τους γυμνούς, απεγνωσμένους στα κέντρα στρατολόγησης κι από εκεί στην πρώτη γραμμή, συχνά εντελώς ανεκπαίδευτους, κρέας για τα κανόνια.

 Ένα κύμα συγκρούσεων μεταξύ πολιτών και ταγμάτων στρατολόγησης έχει παρατηρηθεί τον τελευταίο καιρό. Τον Αύγουστο, υπήρξαν αυθόρμητες διαδηλώσεις στις πόλεις Κόβελ και Βίνιτσα. Οι άνθρωποι προσπάθησαν να εισβάλουν σε κέντρα στρατολόγησης και να απελευθερώσουν όσους κρατούνταν μέσα. Τα γεγονότα "θάφτηκαν" από τα διεθνή ΜΜΕ. 

Αυτού του είδους η πολιτική ανυπακοή ενόχλησε τον ακροδεξιό πολιτικό Ντμίτρο Κορτσίνσκι, ο οποίος κάλεσε τους στρατιώτες να ανοίξουν πυρ σε όποιον αντιστέκεται στη στράτευση. Η προτροπή του εισακούστηκε και στις 19 Αυγούστου, στο χωριό Νόβι Τσερβίτσα στην περιφέρεια Βολίν, άντρες του TCK άνοιξαν πυρ σε μια ομάδα συνταξιούχων γυναικών.

Το βαθύ σκοτάδι της φασιστικής βίας απλώνεται ήδη στην καρδιά της Ευρώπης μέσα στην σιωπή...

Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΓΚΑΓΚΣΤΕΡ

Σαν παγκόσμιος γκάγκστερ, χρησιμοποιώντας τη δύναμη των αεροπλανοφόρων του, απαίτησε από τον πρόεδρο της Βενεζουέλας να φύγει από τη χώρα του. «Μπορείτε να σώσετε τον εαυτό σας και τους πιο κοντινούς σας ανθρώπους, αλλά πρέπει να φύγετε από τη χώρα τώρα», φέρεται να είπε ο Ντόναλντ Τραμπ στον Μαδούρο. Ωμά, κυνικά, χωρίς κανένα πρόσχημα.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ παρεμβαίνει επίσης με πρωτοφανή τρόπο στις εκλογές των ανεξάρτητων χωρών της αμερικανικής ηπείρου εκβιάζοντάς τες με οικονομικό «στραγγαλισμό» σε περίπτωση μη υπερψήφισης των ακροδεξιών υποψηφίων της αρεσκείας του.

Βέβαια, η πολιτική αυτή των ΗΠΑ δεν είναι νέα. Η διαφορά συνίσταται στον απροσχημάτιστο και ωμό τρόπο που την ασκεί ο Τραμπ.

Ακόμα και τον 19ο αιώνα όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν εκστρατεία για την δήθεν «εξερεύνηση» της Καραϊβικής, ή όταν έκαναν τους «πολέμους της μπανάνας» χρησιμοποίησαν το πρόσχημα του «πατριωτισμού». Σήμερα το ίδιο πρόσχημα ισχύει εμπλουτισμένο με την δήθεν «απειλή» των μεταναστών για να νομιμοποιήσει την πιο άγρια βία στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Απομένει να τη δούμε και στο εξωτερικό.

Ο X. Θορώ ο σπουδαίος οικολόγος και φιλόσοφος, επισημαίνει τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της αμερικάνικης πολιτικής αλλά και το ιδεολογικό της περίβλημα, τον αμερικάνικο «πατριωτισμό», ήδη από το 1840: «…είναι πατριώτες, μπορούν και θυσιάζουν το μεγάλο για το μικρό… Ο πατριωτισμός είναι ένα σκουλήκι που τους τρώει το κεφάλι. Τι άλλο νόημα είχε εκείνη η εξερευνητική αποστολή στις νότιες θάλασσες;» γράφει στο Walden. Η κριτική αυτή ασκείται για την εκστρατεία του αμερικανικού ναυτικού στο νότιο Ειρηνικό το 1838-1842.

Και ακόμα, «Πόσο γελοία είναι η απαίτηση της Αγγλίας και της Αμερικής να μιλά ο κόσμος με τρόπο που να τον καταλαβαίνουν (σ.σ. να μιλούν και να σκέφτονται αγγλοσαξονικά)! Ούτε οι άνθρωποι ούτε τα μανιτάρια μεγαλώνουν έτσι» σημείωνε ο Θορώ. Αλλά ποιος ξέρει σήμερα τον Θορώ;

Ποιος ξέρει την ιστορία των παλιών τους εγκλημάτων; Κανείς. Κι έτσι ανιστόρητοι οδηγούμαστε στις «επιστροφές» και σε νέα εγκλήματα. Το βραχυκύκλωμα του «ενεστώτος και παρελθόντος χρόνου» υπογραμμίζει ο Μπένγιαμιν οδηγεί στον «καταναγκασμό της επανάληψης», όχι πλέον ως φάρσας ή τραγωδίας, αλλά ως τραγωδία πάνω στην τραγωδία, ως καταστροφή πάνω στην καταστροφή, ως ερείπια πάνω στα ερείπια, ως γενοκτονίες και οικοκτονίες πάνω στις γενοκτονίες και τις οικοκτονίες. Και δεν υπάρχει φρένο, παρά μόνο η συνεχής επιτάχυνση στο κενό, στο χάος…

Υπάρχει ελπίδα αλλαγής κατεύθυνσης; Όχι, όταν κυρίαρχη αξία είναι τα φράγκα. Τα χοντρά φράγκα. Όταν Χρήμα ίσον δύναμη και δύναμη ίσον να τη σκαπουλάρεις με το φόνο. Όπου Φόνος ίσον ζωή.

Και καθώς στην Σίλικον Βάλεϊ δαπανώνται τρισεκατομμύρια δολάρια για την επίτευξη της απόλυτης "χειραγώγησης της κοινής γνώμης", απέναντι σ’ αυτόν τον κόσμο του χρήματος, του λανθάνοντος, του γαλακτώδους, του θανατερού, μόνο μία δύναμη θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί: "η λογική της ερήμου, η άτρωτη χάρη του κλίματος, προνόμιο της φύσης που αποτελειώνει τον παράλογο πλούτο που είναι ο πλούτος των ανθρώπων", γράφει ο Ζ. Μποντριγιάρ.

Ήδη επισυμβαίνουν παντού καταστροφές: Στην Ασία, στην Αμερική, στην Ελλάδα, παντού…

Ερείπια και αίμα στη Γάζα, στην Ουκρανία, στο Σουδάν...

Η Τεχνητή Υπερνοημοσύνη λένε οι επιστήμονες που την δημιουργούν θα δώσει την χαριστική βολή στον «πολιτισμό του ανθρώπου»...

ΓΙΩΡΓΟΣ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ