Παρασκευή 8 Μαΐου 2026

Ισραηλινός ιστορικός μιλάει στην Le Monde για την αδιαφορία της ισραηλινής κοινωνίας για την Γάζα

 

[ ARTI news / Κόσμος / 07.05.26 ]


Ομέρ Μπάρτοφ: «Είμαστε μάρτυρες μιας σιωπηρής αποδοχής, μιας παραίτησης, ακόμη και αδιαφορίας, από την πλευρά της ισραηλινής κοινωνίας απέναντι σε όσα συμβαίνουν στη Γάζα».

 Μετά το ξέσπασμα του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας το 2023, ο ιστορικός και ακαδημαϊκός Ομέρ Μπάρτοφ είναι ένας από τους πρώτους Ισραηλινούς διανοούμενους που προειδοποίησε για τον «κίνδυνο γενοκτονίας». Στη συνέχεια υποστήριξε ότι η γενοκτονία στη Γάζα επισυνέβη.

Στο δοκίμιό του, «Ισραήλ: Ένας Αγώνας Δρόμου Προς την Άβυσσο», εξετάζει τα αίτια της συνεχιζόμενης τραγωδίας και την αδιαφορία της ισραηλινής κοινωνίας μπροστά στα εγκλήματα που διαπράχθηκαν και διαπράττονται.

Ο Ισραηλινός ιστορικός, ειδικός στο Ολοκαύτωμα, σε συνέντευξή του στην γαλλική εφημερίδα «Le Monde», μιλάει για την άρνηση των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν στη Λωρίδα της Γάζας εκ μέρους των Ισραηλινών και αποδίδει τη στάση τους αυτή στους εξής παράγοντες:

*Απόκρυψη από τα ΜΜΕ: τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης επιλέγουν συνειδητά να μην προβάλλουν τις εικόνες καταστροφής και τις φρικαλεότητες που διαπράττονται στη Γάζα. Ως αποτέλεσμα, οι πολίτες ζουν σε μια «φούσκα» όπου οι ενέργειες του στρατού παρουσιάζονται μόνο ως απαραίτητες για την ασφάλεια.

*Συλλογική άρνηση και δικαιολόγηση: Ο Μπαρτοφ επισημαίνει την εντυπωσιακή ικανότητα των Ισραηλινών να αγνοούν ή να δικαιολογούν τη συστηματική ισοπέδωση της Γάζας, παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους αποκλειστικά ως θύματα (λόγω της 7ης Οκτωβρίου), γεγονός που τους εμποδίζει να δουν την ευθύνη για τη βία που ασκείται στο όνομά τους.

*Ο Μπάρτοφ στο βιβλίο του Israel: What Went Wrong? (2026), σημειώνει ότι ο Σιωνισμός έχει μετεξελιχθεί σε μια υπερεθνικιστική ((ethnonationalism), εξτρεμιστική ιδεολογία που απανθρωποποιεί τους Παλαιστίνιους, καθιστώντας την αδιαφορία για τη μοίρα τους δομικό στοιχείο της κρατικής ιδεολογίας. Αυτή η ιδεολογική μετατόπιση παραπέμπει στα ευρωπαϊκά εθνικιστικά και φασιστικά κινήματα του 20ού αιώνα που οδήγησαν σε εθνοκαθάρσεις, καθώς θεωρούν ότι η ύπαρξη του ενός έθνους απαιτεί την εξαφάνιση ή την πλήρη υποταγή του «άλλου».

 Ο Μπάρτοφ από τον Μάιο του 2024 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα συνιστούν γενοκτονία, τονίζοντας ότι η σιωπή και η αδιαφορία στο εσωτερικό της χώρας αποτελούν «προειδοποίηση για το μέλλον».

Ως ιστορικός μάλιστα του Ολοκαυτώματος επισημαίνει τις ανησυχητικές ομοιότητες μεταξύ του παρελθόντος και της σημερινής κατάστασης στη Γάζα. Αν και τονίζει ότι η Γάζα δεν είναι το Ολοκαύτωμα, εντοπίζει ωστόσο συγκεκριμένα μοτίβα συμπεριφοράς και ιδεολογίας που επαναλαμβάνονται.

Ο Μπάρτοφ συγκρίνει τη νοοτροπία ορισμένων Ισραηλινών στρατιωτών με εκείνη των Γερμανών στρατιωτών κατά την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση. Όπως οι Γερμανοί στρατιώτες είχαν εσωτερικεύσει την προπαγάνδα ότι οι Σοβιετικοί ήταν «υπάνθρωποι», έτσι και τώρα η ρητορική του ισραηλινού κράτους παρουσιάζει όλους τους κατοίκους της Γάζας ως συνένοχους της Χαμάς. Οι στρατιώτες πιστεύουν ότι διεξάγουν έναν «πολιτισμικό πόλεμο» ενάντια σε βαρβάρους, γεγονός που τους επιτρέπει να διαπράττουν φρικαλεότητες χωρίς ηθικούς φραγμούς.

Ο Μπάρτοφ παρομοιάζει τις συνθήκες στη Γάζα με εκείνες των εβραϊκών γκέτο πριν από την «Τελική Λύση». Η συστηματική στέρηση τροφής, νερού και ιατρικής περίθαλψης, καθώς και ο συνωστισμός σε «ασφαλείς ζώνες» που αργότερα βομβαρδίζονται, θυμίζουν τη στρατηγική αποδυνάμωσης ενός πληθυσμού μέσω της πείνας και των ασθενειών. Επίσης η χρήση της πείνας ως όπλου παραπέμπει στην πολιορκία του Λένινγκραντ από τους Ναζί.

Ο «Διπλωματικός Σιδηρούς Θόλος» (κατά το αντίστοιχο του σιδηρού θόλου) είναι όρος που χρησιμοποιεί ο Μπάρτοφ για να περιγράψει την προστασία που παρέχουν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη στο Ισραήλ. Παραλληλίζει δε τη στάση των Δυτικών με την ιστορική αδιαφορία των μεγάλων δυνάμεων κατά τη διάρκεια παρελθόντων γενοκτονιών, όπου η πολιτική σκοπιμότητα υπερτερούσε της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

 *Ο Ομέρ Μπάρτοφ είναι ιστορικός και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μπράουν (ΗΠΑ), ειδικός στη ναζιστική Γερμανία και το Ολοκαύτωμα. Το πρώτο του βιβλίο καταδεικνύει την εμπλοκή του γερμανικού στρατού στις ναζιστικές βαρβαρότητες στο Ανατολικό Μέτωπο, ξεκινώντας με τις σφαγές των Εβραίων ( Στρατός του Χίτλερ: Η Βέρμαχτ, οι Ναζί και ο Πόλεμος, επανέκδοση από τις Les Belles Lettres, 2024). Το βιβλίο «Ανατομία μιας Γενοκτονίας » (Plein Jour) , που εκδόθηκε το 2021, καταγράφει την καταστροφή των Εβραίων της Ανατολικής Γαλικίας (σημερινή δυτική Ουκρανία), της περιοχής από την οποία κατάγεται η οικογένειά του.


Πέμπτη 7 Μαΐου 2026

Ο ΝΕΟΣ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 07.05.26 ]


Ρωτούσαν τον Έρικ Χομπσμπάουμ αν η τεχνικο-επιστημονική επανάσταση και η καταστροφή του περιβάλλοντος μπορούν να προκαλέσουν νέες εξεγέρσεις και η απάντησή του ήταν καταφατική.

Έλεγε όμως πως για να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα, πρέπει η εξέγερση να ξεπεράσει το εθνικό επίπεδο και να γίνει διεθνής.

Η «αλλαγή» λοιπόν, ή θα είναι διεθνής ή θα είναι εκ προοιμίου αναποτελεσματική.

Τα σημερινά κινήματα -αν και το πεδίο πολιτικής δράσης παραμένει το έθνος-κράτος- θα πρέπει να αναγνωρίσουν την ανάγκη πολιτικής δράσης σε διεθνές επίπεδο, (αξιοποιώντας, κατά μεγάλο μέρος, την επανάσταση των τεχνολογιών της επικοινωνίας).

Ζούμε σε μία «μιντιακή κοινωνία», έλεγε ο Χομπσμπάουμ, κι αυτό πρέπει να το λαμβάνουν υπόψη οι εξεγερμένοι ώστε να δίνουν άμεσα τη μεγαλύτερη δημοσιότητα στις ενέργειές τους.

Δεν είναι φερ’ ειπείν δυνατόν οι αντιδραστικές ντιρεκτίβες των Βρυξελλών για τα εργασιακά δικαιώματα ή το ασφαλιστικό να μην βρίσκουν απέναντί τους ένα πανευρωπαϊκό κίνημα. Δεν μπορεί η αντίδραση για την καταστροφή του περιβάλλοντος να μην είναι παγκόσμια, αντίστοιχη δηλαδή στην οικονομική παγκοσμιοποίηση. Δεν μπορεί η γενοκτονία στη Γάζα και ο πόλεμος στην Μέση Ανατολή να μην προκαλεί την αντίδραση της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

Ο Χομπσμπάουμ μιλούσε για το παράδειγμα του Μάη του 1968. Τότε ήταν η πρώτη φορά που οι ιδέες μιας εξέγερσης διαδόθηκαν παντού και εκδηλώθηκαν σε όλο τον κόσμο νεανικά κινήματα δίκην αλυσιδωτής αντίδρασης…

Γι' αυτό λέω πως χρειάζεται ένας "νέος διεθνισμός"...


Οδικός χάρτης στον καιρό της ακροδεξιάς και της ψηφιακής επανάστασης

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 06.05.26 ]


 Υπάρχει μια  παγκόσμια πολιτική κρίση. Για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια, τα αυταρχικά καθεστώτα έχουν πολλαπλασιαστεί. Βλέπουμε την αποδόμηση ακόμα και των αστικών δημοκρατικών κανόνων, τη διάβρωση των ελέγχων και των ισορροπιών… Όπως επισημαίνει ο Στ. Λίντμπεργκ, του Ινστιτούτου V-Dem στο Γκέτεμποργκ: «Για τον Όρμπαν στην Ουγγαρία, χρειάστηκαν περίπου τέσσερα χρόνια. για τον Βούτσιτς στη Σερβία, οκτώ χρόνια, και για τον Ερντογάν στην Τουρκία και τον Μόντι στην Ινδία, χρειάστηκαν περίπου 10 χρόνια, ενώ για να επιτευχθεί η καταστολή των δημοκρατικών θεσμών στις ΗΠΑ από τον Ντόναλντ Τραμπ χρειάστηκε μόλις ένας χρόνος».

Ο κόσμος βιώνει μια έξαρση βίας που δεν έχει ξαναδεί από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει εισέλθει στον πέμπτο χρόνο του, χωρίς να διαφαίνεται το τέλος του. Στη Γάζα, το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία... Στο Σουδάν, περισσότεροι από 13 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί και εκατοντάδες χιλιάδες έχουν σκοτωθεί. Σε δύο ημέρες τον περασμένο Οκτώβριο, στην πόλη Ελ Φασέρ σφαγιάστηκαν περίπου 10.000 άνθρωποι. Και μόλις φέτος, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν έναν παράνομο πόλεμο στο Ιράν που έχει σκοτώσει περισσότερους από 3.300 ανθρώπους, ενώ παράλληλα έχει προκαλέσει χάος στην παγκόσμια οικονομία. 

Ο κόσμος βρίσκεται πιο κοντά από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως σε ένα «σημείο χωρίς επιστροφή», μετά το οποίο η ανεξέλεγκτη υπερθέρμανση του πλανήτη δεν μπορεί να σταματήσει. Το παγκόσμιο σύστημα τροφίμων απειλείται και οι πληθυσμοί της άγριας ζωής έχουν μειωθεί πάνω από 70% από το 1970. Οι φτωχότεροι υποφέρουν περισσότερο από την κλιματική καταστροφή. Ταυτόχρονα, η παγκόσμια συναίνεση σχετικά με την ανάγκη για επείγουσα δράση υπονομεύεται από δεξιούς λαϊκιστές.

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Έκθεση για την Ανισότητα λιγότεροι από 60.000 άνθρωποι - το 0,001% του παγκόσμιου πληθυσμού - ελέγχουν τρεις φορές περισσότερο πλούτο από ολόκληρο το κατώτερο μισό της ανθρωπότητας. Η έκθεση αναφέρει ότι η ακραία συγκέντρωση πλούτου δεν είναι πλέον μόνο ένα οικονομικό ζήτημα. Είναι επίσης μια δημοκρατική τοξίνη που αποδυναμώνει την κοινωνική συνοχή και διαλύει τις κοινότητες.

Όλοι αναζητούν την κοινότητα. Μοναχικοί άνθρωποι, αποκομμένοι, συχνά καταφεύγουν στο διαδίκτυο, σε ανθρώπους που τους μιλάνε απευθείας, δίνοντάς τους απλές αφηγήσεις για το ποιος φταίει για τον πόνο τους: οι ελίτ, οι εργαζόμενες γυναίκες, οι Μουσουλμάνοι, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, οι μετανάστες. Ταυτόχρονα, οι influencers των μέσων κοινωνικής δικτύωσης πλουτίζουν εξυμνώντας τον ατομικιστικό καπιταλισμό, τον μισογυνισμό, τα κρυπτονομίσματα – προσφέροντας μια κενή αίσθηση του ανήκειν.

Ο κόσμος αλλάζει προς το χειρότερο, αλλά οι πολιτικοί αδυνατούν να ανταποκριθούν και μιλούν για μερικά μερεμέτια και ρετούς εδώ κι εκεί.

Οι  κρίσεις επιδεινώνονται από την ψηφιακή επανάσταση. Βρισκόμαστε στη μέση μιας ιστορικής μετάβασης από τη μια εποχή στην άλλη. Στο πρόσφατο βιβλίο της, Don't Burn Anyone at the Stake Today, η Naomi Alderman υποστηρίζει πειστικά ότι αυτό που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι μια κρίση πληροφοριών, με πολύ λίγα προηγούμενα στην ανθρώπινη ιστορία. «Ζούμε σε ένα τσουνάμι δεδομένων», γράφει. Αλλά μας λείπουν οι «κοινωνικές και πληροφοριακές δομές […] για να το διαχειριστούμε».

Αυτό το παλιρροϊκό κύμα δεδομένων περιέχει πολλά πολύτιμα στοιχεία, αλλά αυτό δεν το εμποδίζει να είναι αποσταθεροποιητικό.

Ο κόσμος είναι γεμάτος κακούς παράγοντες που τροφοδοτούν ενεργά την κρίση της πληροφορίας. Κανείς δεν το γνωρίζει αυτό περισσότερο από τους δημοσιογράφους. Ένα μέτρο της σημασίας αυτού του έργου είναι το πόσο μακριά θα φτάσουν οι ισχυροί για να το σταματήσουν: μέσω λογοκρισίας ή νομικών διώξεων ή μολύνοντας το περιβάλλον της πληροφορίας με τη βοήθεια τρολ, bots και προπαγανδιστών, έτσι ώστε η αλήθεια να μη μπορεί να διακριθεί. («Πλημμυρίστε τη ζώνη με σκατά», όπως έλεγε ο ακροδεξιός σύμβουλος του Τραμπ, Steve Bannon)

Στην πιο ακραία μορφή της, οι αντίπαλοι της αλήθειας απλώς σκοτώνουν τους εχθρούς τους. Πέρυσι, 129 δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στα μέσα ενημέρωσης σκοτώθηκαν. Αυτός είναι ο υψηλότερος αριθμός από τότε που η Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων άρχισε να συλλέγει δεδομένα πριν από από 30 χρόνια. Πενήντα τέσσερις από τους νεκρούς είναι Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι στη Γάζα...

Δεν είναι τυχαίο ότι οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας διοικούνται από ένα πολύ στενό κομμάτι της ανθρωπότητας: πλούσιους άνδρες, με έδρα τη συντριπτική πλειοψηφία τους στη δυτική ακτή των ΗΠΑ. Αυτές οι εταιρείες λαχταρούν τεράστια κέρδη και δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία για το δημόσιο καλό. Οι περισσότερες είναι πρόθυμες να υποκύψουν στους δημαγωγούς, αν αυτό είναι καλό για τα κέρδη τους.

Η τεχνητή νοημοσύνη και τα deepfakes είναι πλέον τόσο ανεξέλεγκτα που δίνει την αίσθηση ότι ο εγκέφαλός μας δεν μπορεί πλέον να υπολογίσει τι βλέπει. Κάποτε μιλούσαμε για ψευδείς ειδήσεις. Τώρα η ίδια η πραγματικότητα είναι αυτή που μοιάζει ψεύτικη. Η πλειοψηφία των πολιτών του κόσμου αμφιβάλλει για την ικανότητά της να διακρίνει την αλήθεια από το ψέμα.

Πριν από τριάντα χρόνια, η Τόνι Μόρισον προειδοποίησε για ένα μέλλον στο οποίο η αγορά θα είχε καταπιεί την κοινωνία. Όταν «το μάρκετινγκ της ζωής ολοκληρωθεί», έγραψε, «θα βρεθούμε να ζούμε όχι σε ένα έθνος αλλά σε μια κοινοπραξία βιομηχανιών, και εντελώς ακατανόητο για εμάς, εκτός από αυτό που βλέπουμε μέσα από μια οθόνη σκοτεινή».

Σε ένα πρόσφατο άρθρο του Guardian, η Rebecca Solnit έγραψε για το πώς οι διευθύνοντες σύμβουλοι της Silicon Valley κηρύττουν ότι πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στην «ευκολία, την αποτελεσματικότητα, την παραγωγικότητα, την κερδοφορία» πάνω απ' όλα. «Μας έχουν πει ότι το να βγαίνουμε στον κόσμο, να αλληλοεπιδρούμε με άλλους, είναι επικίνδυνο, δυσάρεστο, αναποτελεσματικό, χάσιμο χρόνου». «Έχουμε αποσυρθεί και μας λένε συνεχώς ότι αυτό είναι καλό, ενώ έχει αποδειχθεί κακό με χίλιους μικρούς τρόπους, αποδυναμώνοντας τη δημόσια ζωή και τους τοπικούς θεσμούς, απομονώνοντάς μας».

Μερικές φορές αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους στο διαδίκτυο σαν να είναι ήδη δημιουργημένοι από υπολογιστή.

Η υπόσχεση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχει διαλυθεί σε μια τοξική ερημιά, γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία να χτίζουμε κοινότητες και να φιλοξενούμε συζητήσεις, άμεσες και με φυσική επικοινωνία. Να δημιουργούμε κοινότητες πραγματικών ανθρώπων και όχι τρολ και bots.  

Είμαστε παγκόσμιοι, αλλά ταυτόχρονα έχουμε ρίζες και υπάρχουμε μέσα σε συλλογικότητες.

Η Σιμόν Βέιλ (L’ enracinement, folio essays, Gallimard, 1949) επισημαίνει πως μία ανθρώπινη ύπαρξη έχει μία ρίζα από την πραγματική, ενεργητική και φυσική συμμετοχή της στην ύπαρξη μιας συλλογικότητας... Η φυσική συμμετοχή σημαίνει αυτόματα τον τόπο, τη γέννηση, το επάγγελμα, το ανθρώπινο περιβάλλον. Αλλά κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη από ποικίλες ρίζες, όπως η ηθική, η πνευματική και διανοητική ζωή. Το γεγονός ότι η ανθρώπινη ύπαρξη έχει έναν αιώνιο προορισμό, επιβάλλει μία και μόνο υποχρέωση, αυτή του «σεβασμού». Η υποχρέωση δεν επιτελείται παρά εάν είναι πραγματικά εκφρασμένη μ’ έναν τρόπο πραγματικό κι όχι φανταστικό. Επιτελείται δηλαδή μέσω των επίγειων αναγκών του ανθρώπου. Οι Αιγύπτιοι πχ σκέφτονταν ότι μία ψυχή δεν μπορεί να δικαιωθεί μετά θάνατον εάν δεν μπορεί να πει: «Δεν άφησα κανέναν να υποφέρει από πείνα».

Όμως μερικές συλλογικότητες αντί να προσφέρουν τροφή, κανιβαλίζουν τις ψυχές. Εδώ έχουμε μία «κοινωνική ασθένεια» (σ.σ. η Βέιλ μιλάει για  τους ναζί), και η πρώτη υποχρέωση είναι να επιχειρήσουμε τη θεραπεία της, ίσως και χειρουργικά. Γι΄ αυτό τον φασισμό τσάκισέ τον που λέει και ο ποιητής.

Να ξανασυναντηθούμε λοιπόν στις συλλογικότητες, στους δρόμους, στις παρέες, στις πλατείες που διαδηλώνουμε κατά της γενοκτονίας στη Γάζα και κατά του πολέμου, στα πανηγύρια που στήνονται οι χοροί, στα τραγούδια και γύρω από τα τραπέζια της γιορτής εκεί όπου θυσιάζεται σαν σε πότλατς το περίσσιο που σώζει από τη βία της συσσώρευσης.

 

Επιλογές και σκέψεις από ένα άρθρο της αρχισυντάκτριας της Γκάρντιαν

https://www.theguardian.com/media/ng-interactive/2026/may/06/how-to-survive-the-information-crisis-we-once-talked-about-fake-news-now-reality-itself-feels-fake

Τρίτη 28 Απριλίου 2026

Το τέλος της ήπιας ισχύος των ΗΠΑ

 ..................

Η καταστροφική αποτυχία του αμερικανοϊσραηλινού πολέμου στο Ιράν φαίνεται βέβαιο ότι θα εγκαινιάσει μια ακόμη επανάσταση στην παγκόσμια συνείδηση. Το ισχυρότερο έθνος στην παγκόσμια ιστορία υπέστη μια στρατηγική ήττα - μια σύγχρονη Τσουσίμα στο Στενό του Ορμούζ.

Σε αντίθεση με το Σουέζ, όπου η αδυναμία της παλιάς Ευρώπης διορθώθηκε απότομα από τον ανερχόμενο αμερικανικό ηγεμόνα, το Ορμούζ εκρήγνυται σε ένα τοπίο όπου η ηθική και υλική «ήπια ισχύς» της Δύσης έχει αποτεφρωθεί στα ερείπια της γενοκτονίας του Ισραήλ στη Γάζα και έχει υπονομευτεί από το θέαμα του κραυγαλέου λευκού υπερεθνικισμού και της γελοίας ανικανότητας στην Ουάσινγκτον. Οι συναισθηματικές και ψυχολογικές συνέπειες αυτής της κατάρρευσης της μεταϊστορικής ψευδαίσθησης είναι βαθιές.

Ο πόλεμος κατά του Ιράν, που σχεδιάστηκε για να ικανοποιήσει τις μαξιμαλιστικές φαντασιώσεις ενός Ισραηλινού εταίρου και να καταρρεύσει η Ισλαμική Δημοκρατία, δεν έχει επιτύχει κανένα από τα δύο. Αντίθετα, η επιβίωση του ιρανικού κράτους ενάντια σε όλο το φάσμα του αμερικανικού καταναγκασμού έχει διευκρινίσει τα περιγράμματα ενός μετα-αμερικανικού κόσμου.

Η υλική ισχύς της αμερικανικής αυτοκρατορίας παραμένει τεράστια. Αλλά αυτό που δεν μπορεί να ανακτηθεί είναι η αληθοφάνεια της αμερικανικής ιστορίας: η κυρίαρχη αφήγηση των ΗΠΑ ως μοντέλου για όλη την ανθρωπότητα· του ορθολογικού κέντρου της ανθρώπινης προόδου γύρω από το οποίο ο κόσμος ήταν προορισμένος να περιστραφεί.

Δεν υπάρχει αμφιβολία για την ιστορική καινοτομία, την απόλυτη πρωτοτυπία των ΗΠΑ - μιας χώρας που ιδρύθηκε για να απαλλάξει τους πολίτες από το βάρος της ιστορίας και να τους προσανατολίσει προς το μέλλον. Έτσι, η παγκόσμια δυσαρέσκεια για την Αμερική σήμερα είναι αναμφισβήτητα ένα πιο εκτεταμένο και τραυματικό γεγονός από την απογοήτευση των Ευρωπαίων Ρομαντικών με την επαναστατική Γαλλία ή την απώλεια πίστης στον κομμουνισμό τον εικοστό αιώνα. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ήρθαν να επενδύσουν την πίστη τους στο αμερικανικό όνειρο. Η διάλυση αυτής της φλογερά φανταστικής πατρίδας αφήνει ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας πνευματικά και ηθικά ακυβέρνητο.

Πέρα από την στρατιωτική και οικονομική πρωτοκαθεδρία της Ουάσιγκτον, το ουσιαστικό στοιχείο της ηγεμονίας της Αμερικής μετά τον Ψυχρό Πόλεμο ήταν η πρωταρχική της ικανότητα να αφηγείται και να περιγράφει τον κόσμο: να νομοθετεί την έννοια των παγκόσμιων γεγονότων σύμφωνα με τις δικές της αρχές. Το Ολοκαύτωμα και οι ήττες του Ναζισμού και του Κομμουνισμού παρέμειναν ορόσημα της παγκόσμιας ιστορίας, ακόμη και όταν η αυξανόμενη δύναμη χωρών όπως η Κίνα και η Ινδία επιβεβαίωνε ότι η αποαποικιοποίηση ήταν το καθοριστικό γεγονός του εικοστού αιώνα. Ακόμα και όταν η αριθμητική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού και η αυξανόμενη οικονομική δύναμη των αργότερα αναπτυσσόμενων εθνών άρχισαν να μετατοπίζουν την ισορροπία, η κυριαρχία της αγγλόφωνης πνευματικής ζωής παρέμεινε ως ένα είδος συγγραφικού νομισματικού δικαιώματος, το οποίο αρνήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας την άδεια να αφηγηθεί την ιστορία καθώς αυτή εξελισσόταν.

Τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, αυτό το προνόμιο –που ασκούνταν από ένα αγγλοαμερικανικό πνευματικό και πολιτικό κατεστημένο– διασφάλιζε ότι τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον περνούσαν για την κοινή λογική. Αυτή η αδιαμφισβήτητη δικαιοδοσία να αυτοαποκαλείται ο μοναδικός κριτής της προόδου ήταν η κορύφωση της δυτικής ιδιαιτερότητας – αυτό που ο Reinhold Niebuhr περιέγραψε ως την τάση να «θεωρούμε τα εξαιρετικά ενδεχομενικά επιτεύγματα του πολιτισμού μας ως την τελική μορφή και τον κανόνα της ανθρώπινης ύπαρξης».

Για δύο γενιές ακλόνητων σχολιαστών του Ατλαντισμού, ο «υπόλοιπος κόσμος» εμφανιζόταν μόνο ως μια απόκλιση από την πορεία προς τη νεωτερικότητα. Ένα κράτος όπως το Ιράν δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει κατανοητό με τους δικούς του όρους - ως ένας ανθεκτικός σχηματισμός με μακρά πολιτισμική ιστορία και δική του εσωτερική λογική - αλλά μόνο ως μια παθολογική αντίσταση στην αναπόφευκτη σύγκλιση με το δυτικό μοντέλο.

Η Δύση είχε σταθερά στερηθεί το λεξιλόγιο που χρειαζόταν για να περιγράψει μέρη, είτε στην Κίνα είτε στο Ιράν, που επιδίωκαν τον εκσυγχρονισμό έξω από το φιλελεύθερο-καπιταλιστικό καλούπι. Είναι εντυπωσιακό να σκεφτεί κανείς την αμοιβαία αμηχανία παρατηρητών τόσο διαφορετικών όσο ο VS Naipaul και ο Michel Foucault, οι οποίοι και οι δύο δεν κατάφεραν να κατανοήσουν την επανάσταση του 1979. Εκεί που ο Naipaul έβλεπε ισλαμική «οργή» και «αναρχία» και ο Foucault έβλεπε μια «πολιτική πνευματικότητα», μια πιο διαυγής ανάλυση θα είχε διακρίνει μια κοσμική δέσμευση στην κυριαρχία του έθνους-κράτους. Το ιρανικό επαναστατικό εγχείρημα ήταν μια σκόπιμη οικειοποίηση της πιο επιδραστικής ιδέας της Δύσης - της επανάστασης - και των πιο ισχυρών διοικητικών και τεχνικών μορφών του σύγχρονου κράτους. Η κατανόηση της Τεχεράνης απαιτούσε λιγότερη προσοχή στην αγιογραφία της Μάχης της Καρμπάλα και περισσότερο στις εμπειρικές μετρήσεις του γυναικείου γραμματισμού και της επιστημονικής δημοσίευσης - τους δείκτες μιας κοινωνίας που υιοθετεί τις τεχνικές των αντιπάλων της, ενώ απορρίπτει την κηδεμονία τους.

Ο κίνδυνος αυτής της στιγμής έγκειται στο γεγονός ότι ενώ η αφήγηση της Δύσης έχει καταρρεύσει, η ικανότητά της για βία παραμένει. Ο αμερικανο-ισραηλινός άξονας, απογυμνωμένος από τις ηθικές του αξιώσεις, μπορεί ακόμα να προκαλέσει τεράστια σωματική βλάβη, ωστόσο αυτή η δύναμη δεν φέρει πλέον το βάρος της εξουσίας, καθώς ο κόσμος όλο και περισσότερο δεν βλέπει πλέον το δικό του μέλλον στον καθρέφτη του παρόντος της Αμερικής. Δεν υπάρχει διάδοχος ηγεμόνας που να περιμένει να προσφέρει έναν νέο οικουμενισμό, αλλά ένα μετα-αμερικανικό μέλλον γίνεται νοητό. Στη θέση του αναδύονται τα βασικά στοιχεία μιας συνείδησης απελευθερωμένης από τις ματαιοδοξίες της Δύσης: μιας συνείδησης που μπορεί να καταστήσει κατανοητό έναν πρόσφατα αποκαλυπτόμενο κόσμο και να μετατρέψει την εκτεταμένη απελπισία της εποχής μας σε πνευματική διέγερση και αναζωογόνηση.

Η πλειοψηφία του κόσμου απομακρύνεται σταθερά από τα χαραγμένα μονοπάτια του ατλαντικού χάρτη, παύοντας να αναζητά καθοδήγηση από ανθρώπους που είναι οι ίδιοι χαμένοι. Σε αυτή τη νέα διαμόρφωση, το τέρμα της ιστορίας δεν είναι μια μεμονωμένη δυτική πρωτεύουσα. Ο δρόμος έχει επιστρέψει στη θάλασσα.

Είναι εδώ, στα κρύα νερά του σύγχρονου περάσματος, που το φάντασμα του Βαλτικού Στόλου συναντά τελικά τον σύγχρονο διάδοχό του, όχι σε μια μόνο ναυτική εμπλοκή, αλλά στις χαμένες ψευδαισθήσεις που κάποτε στήριζαν το αυτοκρατορικό εγώ. Εκατόν είκοσι χρόνια αργότερα, η αντιιμπεριαλιστική συνείδηση ​​που αναζωπυρώθηκε στην Τσουσίμα έχει επιστρέψει ως το προεπιλεγμένο σκηνικό για τον εικοστό πρώτο αιώνα.

https://www.equator.org/articles/ghost-fleet-iran-post-american-world

Δευτέρα 27 Απριλίου 2026

Η Αντίσταση στην Τεχνοφεουδαρχία

 

Δύο είναι οι ειδήσεις της ημέρας που έχουν ίση και μεγαλύτερη βαρύτητα από την γενοκτονία στη Γάζα και τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή: Η δικαστική διαμάχη μεταξύ των δύο πρώην συνεταίρων τεχνοφεουδαρχών Ίλον Μασκ και Σαμ Άλτμαν. Και η πρόβλεψη του CEO της Verizon ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη και η ρομποτική θα οδηγήσουν σε ανεργία 20%-30% μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια.

Στην πρώτη είδηση, ο 54χρονος Μασκ κατηγορεί τον 41χρονο Άλτμαν ότι τον πρόδωσε μετατρέποντας το OpenAI (την είχαν ιδρύσει μαζί το 2015), που αρχικά ήταν μη κερδοσκοπικό ίδρυμα, σε εμπορική εταιρεία με τη βοήθεια της Microsoft. Πίσω από την δήθεν «ηθική προδοσία» και τους δήθεν ευγενείς σκοπούς (για ανάπτυξη της ΤΝ προς όφελος της ανθρωπότητας, καθώς το λογισμικό της θα παρέμενε ανοιχτού κώδικα-open source) βρίσκεται ο ανταγωνισμός και η οικονομική μάχη για τα μερίδια στην αγορά της ΤΝ. Η δίκη είναι ένας τρόπος ώστε ο Μασκ να επιβραδύνει την OpenAI και να «μάθει» τα μυστικά της μέσω της δικαστικής οδού ώστε να αναπτύξει την δική του εταιρεία xAI.

Πίσω λοιπόν από το επίχρισμα των «υψηλών ιδανικών» για τη σωτηρία της ανθρωπότητας, βρίσκονται το χρήμα, η εξουσία και η κυριαρχία στην αγορά.

Η αντιπαράθεση είναι η επιτομή του καπιταλισμού της Silicon Valley για τρεις συγκεκριμένους λόγους: Η OpenAI, από ένα μικρό ερευνητικό εργαστήριο, μετατράπηκε σε έναν οικονομικό γίγαντα με αξία εκατοντάδων δισεκατομμυρίων και έγινε ο κύριος συνεργάτης της Microsoft, ενισχύοντας έναν από τους μεγαλύτερους ανταγωνιστές του Μασκ στην τεχνολογία.

Η xAI του Μασκ χρειάζεται ένα μερίδιο της αγοράς για να μπορέσει να επιβιώσει. Αν η δικαιοσύνη αναγκάσει την OpenAI να κάνει την τεχνολογία της «ανοιχτή» (open source), αυτό θα ήταν το μεγαλύτερο δώρο για τον Μασκ, καθώς θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον κώδικα και τα ευρήματά τους για να βελτιώσει το δικό του μοντέλο (Grok) χωρίς να ξοδέψει δισεκατομμύρια σε έρευνα.

Όποιος κερδίσει στον αγώνα της Τεχνητής Νοημοσύνης, θα ελέγχει την παγκόσμια οικονομία τις επόμενες δεκαετίες. Ο ανταγωνισμός εδώ δεν αφορά μόνο το ποιος θα έχει το καλύτερο chatbot, αλλά ποιος θα κατέχει την «πνευματική ιδιοκτησία» της επόμενης βιομηχανικής επανάστασης.

Στην πραγματικότητα, ο Μασκ χρησιμοποιεί το επιχείρημα του «κοινού καλού» ως νομικό μοχλό πίεσης για να πλήξει το επιχειρηματικό μοντέλο του Άλτμαν, το οποίο αυτή τη στιγμή είναι το πιο επιτυχημένο στον κόσμο.

Κι ενώ οι τεχνοφεουδάρχες μονομαχούν, τα πρώτα θύματα είναι οι απλοί εργαζόμενοι που μένουν χωρίς δουλειά. Ο ανταγωνισμός των ολιγαρχών τους οδηγεί σε εργαλεία που δεν βοηθούν τον εργαζόμενο, αλλά στοχεύουν στην πλήρη αντικατάστασή του για τη μείωση του κόστους.

Θύμα είναι και η αστική Δημοκρατία που μετατρέπεται σ’ έναν άγριο ολοκληρωτισμό, καθώς τα μοντέλα AI, του Μασκ με το X και του Άλτμαν με τη Microsoft έχουν πρόσβαση σε τεράστια δεδομένα και με την AI μπορούν να αναλύσουν τις συμπεριφορές μας σε τέτοιο βάθος, που πλέον ο έλεγχος και η «επιτήρηση» δεν αφορούν μόνο το πού και τι είμαστε, αλλά και το πώς σκεφτόμαστε. Δημιουργούν με άλλα λόγια υποδομές που θα καθορίζουν τη ζωή μας χωρίς εμείς να έχουμε λόγο σε αυτό.

 

Οδηγούμαστε έτσι από τη δημοκρατία των πολιτών στην τεχνοφεουδαρχία των αλγορίθμων, καθώς η βάση της καθημερινής μας ζωής (επικοινωνία, εργασία, ενημέρωση, πρόσβαση σε υπηρεσίες) θα ανήκει σε δύο-τρεις ανθρώπους. Ο αλγόριθμος θα καθορίζει τι θα δεις, τι θα πιστέψεις και ποια πληροφορία θα σου κρυφτεί. Για να συμμετέχεις στην κοινωνία θα «πληρώνεις» με τα δεδομένα σου, παραχωρώντας το δικαίωμα στους κατόχους της τεχνολογίας να σε επιτηρούν και να προβλέπουν τις κινήσεις σου, δηλαδή να σε χειραγωγούν.

Σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς βασισμένο στην AI, η καταστολή δεν χρειάζεται βία· αρκεί ο αποκλεισμός σου από το ψηφιακό σύστημα ή η σταδιακή χειραγώγηση της σκέψης σου.

Σ’ αυτό το δυστοπικό μέλλον υπάρχει προοπτική αντίστασης;

 

Στις αρχές του 2026, παρατηρείται η άνοδος νέων μορφών συνδικαλισμού. Δεν είναι πλέον μόνο οι παραδοσιακοί εργάτες, αλλά και οι "ψηφιακοί εργάτες" (data labelers, moderators) που αντιδρούν στις άθλιες συνθήκες εργασίας πίσω από την εκπαίδευση της AI.  Υπάρχει επίσης μια αυξανόμενη πίεση για "AI-inclusive" εργασιακά δικαιώματα, με διεθνείς οργανισμούς όπως ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ILO) να προσπαθούν να επιβάλουν κανόνες που προστατεύουν τους ανθρώπους από την αυθαίρετη αντικατάσταση από τα ρομπότ.

Το πρόβλημα σε πολιτικό επίπεδο είναι η χειραγώγηση τόσο των πολιτών όσο και των πολιτικών από τους νέους τεχνοφεουδάρχες αλλά και τους παραδοσιακούς ολιγάρχες.

Μπορεί κανείς να αρνηθεί την Τεχνητή Νοημοσύνη ως μορφή αντίστασης; Η απάντηση είναι «Όχι». Δεν ευθύνονται οι αλγοριθμικές μηχανές για τη χρήση που τους κάνουν οι τεχνοφεουδάρχες της Σίλικον Βάλεϊ. Πάντως ως μια πρώτη αντίδραση είναι οι «τοπικές αντιστάσεις» στο παγκόσμιο μοντέλο που ελέγχει τα πάντα, όπως αυτές που αναπτύσσουν  κοινότητες και πανεπιστήμια. Αυτό εμποδίζει τη συγκέντρωση όλων των δεδομένων μας στη "μαύρη τρύπα" στη Silicon Valley.

Η απάντηση στην τεχνολογία δεν είναι η αποχή, αλλά η εναλλακτική τεχνολογία: Η ενίσχυση μοντέλων AI που δεν ανήκουν σε εταιρείες-κολοσσούς και που επιτρέπουν στους χρήστες να ελέγχουν τα δεδομένα τους και να μην εξαρτώνται από "ψηφιακά ενοίκια". Πρωτοβουλίες όπως το "EuroStack" προτείνουν μια ανεξάρτητη ψηφιακή υποδομή (cloud, chips, AI) που θα λειτουργεί ως δημόσιο αγαθό και όχι ως μέσο εκμετάλλευσης. 

 Κοινωνική και Εργατική Αυτοοργάνωση

Η "τεχνοφεουδαρχία" βασίζεται στην εργασία εκατομμυρίων ανθρώπων (cloud serfs) που παράγουν δεδομένα δωρεάν.

Αναπτύσσεται ένας Νέος Συνδικαλισμός με την ανάδειξη κινημάτων που διεκδικούν δικαιώματα επί των δεδομένων και προστασία από την αλγοριθμική διαχείριση της εργασίας.

Συλλογική Δράση και προσπάθειες "πολιτικής ανυπακοής" στον ψηφιακό χώρο με απαίτηση για διαφάνεια στους αλγορίθμους λήψης αποφάσεων. 

Η μεγαλύτερη αντίσταση είναι η άρνηση της κανονικοποίησης του ελέγχου. Η σάτιρα, η τέχνη και η πολιτική κριτική αναδεικνύουν την "τεχνοφεουδαρχία" ως ένα παρωχημένο και άδικο σύστημα, σπάζοντας το μύθο ότι η τεχνολογική πρόοδος είναι αναγκαστικά ασύμβατη με την ελευθερία. 

Τελικά, το αίτημα για Δημοκρατία και Ελευθερία και αντίσταση στον ολοκληρωτισμό επανατίθεται σήμερα πιο επιτακτικά και από την περίοδο του Μεσοπολέμου…

Παρασκευή 24 Απριλίου 2026

Palantir, Μητσοτάκης, μαζική επιτήρηση, τεχνοφασισμός


«Αλλοιώνουν συνειδήσεις» έλεγε στον ΣΚΑΪ ο ευρωβουλευτής αναφερόμενος στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Αρνήθηκε όμως τη λέξη εκλογική «νοθεία» γιατί τη θεώρησε ενδεχομένως «βαριά».

Η αμηχανία του ευρωβουλευτή καταδεικνύει ότι το ελληνικό πολιτικό προσωπικό αγνοεί τους σύγχρονους τρόπους χειραγώγησης των πολιτών και του εκλογικού αποτελέσματος.

Το σκάνδαλο του Κέιμπριτζ Αναλύτικα όπου τα δεδομένα εκατομμυρίων χρηστών των κοινωνικών δικτύων χρησιμοποιήθηκαν τεχνηέντως για να λάβει συγκεκριμένη κατεύθυνση η ψήφος των πολιτών όπως επί παραδείγματι στο Brexit, αγνοείται ή παραγνωρίζεται.

Η συμφωνία της κυβέρνησης Μητσοτάκη με την περίφημη Palantir προκειμένου να συλλέγει δεδομένα πολιτών τον καιρό της πανδημίας, δεν αξιολογήθηκε ως ιδιαίτερα σοβαρή από την αντιπολίτευση. Κι ας είναι η Palantir, η εταιρεία που έχει καταγγελθεί για τη συνεργασία της με τον γενοκτόνο στρατό του Ισραήλ καθώς και για τη συνεργασία με την κυβέρνηση Τραμπ συλλέγοντας τεράστιους όγκους προσωπικών δεδομένων με στόχο τους μετανάστες αλλά και γενικότερα όλους τους πολίτες.

Σήμερα, η Palantir Technologies με μανιφέστο 22 θέσεων που αναρτήθηκε στο X, ζητάει τη δυνατότητα μαζικής επιτήρησης των πολιτών όλου του κόσμου για «την άμυνα των ΗΠΑ και γενικότερα στη διατήρηση της ισχύος της Δύσης». Την παραγωγή όπλων τεχνητής νοημοσύνης. Ενώ υποστηρίζει ότι «Ορισμένοι πολιτισμοί έχουν παραγάγει θαύματα. (ενώ) Άλλοι αποδείχθηκαν μέτριοι ή και επιβλαβείς». Θέσεις που χαρακτηρίζονται ως παράδειγμα ρατσισμού και «τεχνοφασισμού».

Οι θέσεις της Palantir δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Από το 2014 είχε γίνει γνωστό το πρόγραμμα Minerva σύμφωνα με το οποίο το αμερικανικό Πεντάγωνο χρηματοδοτούσε έρευνες πανεπιστημίων των ΗΠΑ προκειμένου να μελετήσουν τα κοινωνικά κινήματα σε 58 χώρες καθώς και τους «μολυσματικούς κινδύνους» που θα μπορούσαν να απειλήσουν τα στρατηγικά αμερικανικά συμφέροντα.

Οι έρευνες ανατέθηκαν σε τμήματα ανθρωπιστικών σπουδών, όπως αυτό του πανεπιστημίου Cornell υπό τη διεύθυνση της Υπηρεσίας έρευνας της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ. Εκεί δημιουργηθήθηκε ένα μοντέλο της «δυναμικής της κινητοποίησης και της μολυσματικότητας ενός κοινωνικού κινήματος». Γι’ αυτό το σκοπό κατασκόπευαν  τις ανταλλαγές μηνυμάτων στα κοινωνικά δίκτυα προκειμένου να ταυτοποιήσουν τα άτομα που κινητοποιούνται στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Ανάλογη έρευνα για τους «όρους γέννησης των πολιτικών κινημάτων που επιδιώκουν μια οικονομική και πολιτική αλλαγή ευρείας κλίμακας» έκανε και το πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον.

Επίσης, το πανεπιστήμιο του Μαίριλαντ είχε επιφορτιστεί να ερευνήσει τους κινδύνους κοινωνικής ανάφλεξης, που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο πρόγραμμα Minerva υπήρχε μία ερευνητική εργασία με τίτλο «ποιος δεν γίνεται τρομοκράτης και γιατί;», όπου εξομοιώνονται όλοι οι ακτιβιστές με τους οπαδούς της πολιτικής βίας!

Οι έρευνες αυτές σήμερα έχουν εξελιχθεί τρομακτικά με τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης, δημιουργώντας ένα οργουελικό περιβάλλον που οδηγεί σ’ έναν ολοκληρωτισμό μπροστά στον οποίο όλοι οι προηγούμενοι θα ωχριούν… 


Τετάρτη 22 Απριλίου 2026

Η μόνη δύναμη που μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο...

 

[ ARTI news /21.04.26 ]


Υπάρχουν τρεις δυναμικές που αναπτύσσονται αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή και οι οποίες δεν προοιωνίζονται το τέλος του πολέμου.

Η πρώτη είναι η ισραηλινή και για την ακρίβεια του Νετανιάχου που έχει επιβάλει τη θέση του (και για εκλογικούς λόγους) σύμφωνα με την οποία η νίκη (και κατ’ επέκταση η ειρήνη) μπορεί να επιτευχθεί μόνο δια της βίας και την «πλήρη εξάλειψη» του εχθρού.

Επειδή δεν προσφέρει τίποτα άλλο παρά πόλεμο ή ολική ήττα (εξαφάνιση), όχι μόνο στον ιρανικό άξονα αλλά και στους Παλαιστίνιους, τους Σύρους, τους Λιβανέζους και γενικότερα στους Άραβες, το Ισραήλ καταδικάζει τον εαυτό του να μη νικήσει πραγματικά ποτέ.

Το Ιράν επίσης, όπως το Ισραήλ, προτιμά έναν ατέλειωτο πόλεμο από έναν συμβιβασμό. Δεν θα παραδεχτεί ποτέ την ήττα του όποιες κι αν είναι οι απώλειες καθώς η μεγαλύτερη νίκη για το καθεστώς θα είναι η απλή επιβίωσή του.

Ο τρίτος παράγοντας, ο Τραμπ, ήθελε μία γρήγορη νίκη για να μείνει στην ιστορία. Τώρα θέλει μια συμφωνία για τον ίδιο λόγο. Όμως στην περίπτωση του Ιράν αυτό θα σήμαινε παραδοχή ήττας. Εξάλλου και μια κακή συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν δεν θα εμποδίσει Ισραήλ και Ιράν να επιδίδονται σ’ έναν πόλεμο φθοράς.

Η εμπόλεμη κατάσταση θα συνεχίζεται στο διηνεκές όσο δεν εκλείπουν οι δυνάμεις που έχουν συμφέρον απ’ αυτή. Όσο παραμένει ο Νετανιάχου του οποίου η πολιτική επιβίωση είναι συναρτημένη με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και πολέμου. Όσο στο Ιράν το καθεστώς θα βρίσκει διέξοδο στον πόλεμο καθώς η εσωτερική αμφισβήτηση θα αμβλύνεται λόγω αυτού μέχρι εξαφάνισης. Όσο το αυτοκρατορικό Εγώ του Τραμπ θα αναζητά πολεμικές και οικονομικές νίκες για να «τρέφεται». Και μαζί με όλους αυτούς, ο πόλεμος θα συνεχίζεται όσο θα υπάρχουν τα συμφέροντα των βιομηχανιών όπλων. Ακόμη και η Ιαπωνία απελευθέρωσε τις εξαγωγές των πολεμικών της βιομηχανιών για την ενίσχυση -λέει- της οικονομίας της χώρας. Τεράστια συμφέροντα έχουν και οι ολιγάρχες των νέων τεχνολογιών. Ακόμη και ο τζόγος «τρέφεται» από τον πόλεμο καθώς δισεκατομμύρια παίζονται από τις ομάδες στοιχημάτων που χρησιμοποιούν  «εσωτερική πληροφόρηση» για τις κυβερνητικές αποφάσεις που αοφορύν επιθέσεις ή συμφωνίες.

Απέναντι σε όλο αυτό το σύμπλεγμα των συμφερόντων του θανάτου βρίσκεται μόνο μία δύναμη, αυτή των λαών. Για την ακρίβεια η δύναμη των «από κάτω» που είναι η «τροφή» για τα κανόνια και τους πυραύλους των «από πάνω».

Όλοι αυτοί έχουν συμφέρον να βγουν στους δρόμους.

Μόνο η δύναμη των ξεσηκωμένων λαών μπορεί να γείρει τη ζυγαριά υπέρ της ειρήνης και κατά του πολέμου…  


Δευτέρα 20 Απριλίου 2026

Ο τοξικός λόγος, η ακροδεξιά και η κυβέρνηση Μητσοτάκη

 [ ARTI news / Κόσμος / 19.04.26 ]


Ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης εγκαλεί για τοξικότητα τους αντιπάλους του, παρακάμπτοντας ότι είναι εκείνος που δημιούργησε ή ανέχτηκε την «μηχανή» που παραγάγει «δηλητήριο».

Γιατί είναι οι υπουργοί του Κυρ. Μητσοτάκη που χαρακτηρίζουν τον «Άλλο», τον αναγκεμένο, τον ξεριζωμένο, «εισβολέα», «λαθραίο», «τρομοκράτη», «βιαστή» και οιονεί απειλή. Αυτοί χυδαιολογούν εναντίον του Ιάσονα Αποστολόπουλου και της Ολλανδής δημοσιογράφου, και πολλών άλλων. Αυτοί δημιουργούν το περιβάλλον τοξικότητας, που τελικά γυρίζει μπούμερανγκ εναντίον τους.  

Αλλά ο «τοξικός λόγος» δεν επιστρέφει απλά για να χτυπήσει τους δημιουργούς του, χρησιμοποιώντας το συναίσθημα χτυπάει την ίδια την ουσία της αστικής δημοκρατίας, καθώς δημιουργεί ακροδεξιά εκβλαστώματα που λειτουργούν σαν καρκίνος στο σώμα της.

Πολλοί όμως ρωτούν, γιατί η κρίση ενισχύει την ακροδεξιά και όχι την αριστερά;

Όπως σημειώνει στο βιβλίο του If We Tolerate This ο Daniel Trilling (Pan Macmillan) «Ο θυμός δεν οδηγεί αυτόματα σε ακροδεξιές πολιτικές.» Τα κινήματα που ακολούθησαν την οικονομική κρίση του 2008, οι «διαμαρτυρίες του κινήματος Occupy στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίες στόχευαν το ίδιο το τραπεζικό σύστημα· τα κινήματα κατά της λιτότητας στη νότια Ευρώπη· οι εξεγέρσεις για μεγαλύτερη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή, τη Ρωσία και την Ουκρανία· οι μαζικές διαμαρτυρίες κατά της διαφθοράς και του κόστους ζωής στη Βραζιλία· το κίνημα Black Lives Matter και το αίτημά του για φυλετική ισότητα...." ήταν προοδευτικά. Σύμφωνα μάλιστα με μια έρευνα, οι μαζικές διαμαρτυρίες αυξήθηκαν κατά 36% παγκοσμίως μεταξύ 2008 και 2019.

Τι συνέβη άραγε και τα κινήματα αυτά έχασαν τη δυναμική τους; Γιατί καταλήξαμε στην επικράτηση του ακροδεξιού λαϊκισμού, που παρουσιάζεται ως εναλλακτική λύση στις παλιές, καθιερωμένες ελίτ; Τι έχουν να προσφέρουν οι ακροδεξιοί που δεν προσφέρει η αριστερά;

Ο θεωρητικός Ρίτσαρντ Σέιμουρ θεωρεί ότι οι ακροδεξιοί λαϊκιστές προσφέρουν στους ψηφοφόρους τον «εθνικισμό της καταστροφής». Οι ακροδεξιοί υπόσχονται την εθνική αναγέννηση λαμβάνοντας τολμηρά μέτρα για την οικονομία. Ο πρόεδρος της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι, ποζάρει στη σκηνή με ένα αλυσοπρίονο, συμβολίζοντας τον τρόπο με τον οποίο θα μειώσει τις σπάταλες κρατικές δαπάνες. Το δασμολογικό καθεστώς του Ντόναλντ Τραμπ θα κάνει τους Αμερικανούς να νιώσουν ξανά νικητές. Ωστόσο, τα πραγματικά οικονομικά οφέλη του ακροδεξιού λαϊκισμού δεν είναι καθόλου σαφή. Ο Σέιμουρ υποστηρίζει ότι η πραγματική ανταμοιβή που προσφέρει η ακροδεξιά είναι ψυχολογική, είναι ο εθνικισμός της καταστροφής σύμφωνα με τον οποίο για να νιώσει κάποιος νικητής, κάποιος άλλος πρέπει να χάσει, και μάλιστα άσχημα. Χρειάζεται συνεπώς ένας ΕΧΘΡΟΣ.

«Χωρίς εξαίρεση, οι ακροδεξιοί υπόσχονται να τιμωρήσουν ορισμένες ομάδες ανθρώπων εκ μέρους της πλειοψηφίας, προκειμένου η πλειοψηφία να νιώσει ξανά νικήτρια. Πολλοί υπόσχονται να περιορίσουν τα δικαιώματα των μειονοτικών ομάδων. Στην Ιταλία, η κυβέρνηση Μελόνι έχει διατάξει τα συμβούλια να καταχωρούν μόνο τους βιολογικούς γονείς στα πιστοποιητικά γέννησης, εξαιρουμένων των συντρόφων του ίδιου φύλου. Εξίσου συχνά, υπόσχονται να αποκαταστήσουν τους παραδοσιακούς, ιεραρχικούς κοινωνικούς ρόλους: στη Βραζιλία, ο (πρώην πρόεδρος) Μπολσονάρο εξελέγη πρόεδρος με την υποστήριξη των ευαγγελικών Χριστιανών που είχαν κηρύξει πόλεμο στην «ιδεολογία του φύλου»... στην Ινδία, όπου το δόγμα της ευημερίας του Μόντι συνοδεύεται από μια προσπάθεια να αναδιαμορφωθεί μια ιστορικά πολυθρησκευτική χώρα ως αποκλειστικά ινδουιστική, με τους Μουσουλμάνους ειδικότερα να παρουσιάζονται ως επικίνδυνοι και παρείσακτοι.» Στην Ελλάδα ο μεγάλος ΕΧΘΡΟΣ είναι οι ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ και διαχρονικός οι Τούρκοι.

«…το κοινό νήμα που ενώνει τους ακροδεξιούς σε όλο τον κόσμο είναι ο ισχυρισμός ότι το έθνος - το δικό τους έθνος, για να είμαστε πιο ακριβείς - βρίσκεται υπό τρομερή απειλή. Βλέπουν καταστροφή σε κάθε γωνιά. Επιπλέον, λένε, αυτός ο κίνδυνος προκαλείται από συγκεκριμένους εθνικούς εχθρούς που μπορούν να κατονομαστούν, να κατηγορηθούν και να τιμωρηθούν. Οι συγκεκριμένοι στόχοι μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με τα συμφραζόμενα και, εκ πρώτης όψεως, μπορεί να μην έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Αλλά μοιράζονται μια κοινή λογική. Ο εθνικός κίνδυνος είναι πάντα υπαιτιότητα μιας επικίνδυνης κατώτερης τάξης, σε συνδυασμό με τις ενέργειες μιας ύπουλης ελίτ.»

Οι ακροδεξιοί «Αυτό που πραγματικά προσφέρουν, λέει ο Seymour, είναι κάτι βαθιά καταστροφικό: εκδίκηση απέναντι στον μεγάλο ΕΧΘΡΟ. Οι απογοητευμένες ινδουιστικές μεσαίες τάξεις της Ινδίας θα καρπωθούν τα οφέλη της ανάπτυξης αν η ζωή γίνει αφόρητη για τους μουσουλμάνους γείτονές τους. Οι άνδρες στην Αμερική θα γίνουν ξανά νικητές όταν αποκατασταθούν οι παραδοσιακοί έμφυλοι ρόλοι (σ.σ. όταν δηλαδή επανέλθουν οι γυναίκες στην… πρότερη τάξη). Οι οικονομικά υποβαθμισμένες περιοχές της Ευρώπης θα αναζωογονηθούν από τις μαζικές απελάσεις προσφύγων... Στο Ισραήλ, η ρητορική της ακροδεξιάς για την εξόντωση έχει δώσει τον τόνο στη γενοκτονική βία που ασκείται σε βάρος των Παλαιστινίων στη Γάζα…, καθώς και στις επιθέσεις των εποίκων στη Δυτική Όχθη. Και η Ινδία πλήττεται περιοδικά από εκρήξεις βίας του όχλου από Ινδουιστές εθνικιστές.»

«Οι ακροδεξιοί εκμεταλλεύονται ένα αντιφατικό μείγμα συναισθημάτων. Αφενός, υπόσχονται ένα μεγαλύτερο αίσθημα κοινότητας, για παράδειγμα μέσω της έμφασης σε μια ομοιογενή εθνική κουλτούρα - και αφετέρου, προσφέρουν έναν τρόπο να το καταστρέψουν όλο αυτό. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους ένα τέτοιο μείγμα μπορεί να άκμασε τα τελευταία χρόνια. Ο πρώτος, τουλάχιστον στη Δύση, συνδέεται με το οικονομικό και πολιτικό σύστημα στο οποίο ζούμε. Μετά την οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1970, οι κυβερνήσεις υιοθέτησαν μια νέα προσέγγιση στη διαχείριση του καπιταλισμού, γνωστή ως νεοφιλελευθερισμός… Σε γενικές γραμμές, οι οικονομικές πολιτικές έχουν οδηγήσει στη μετατόπιση της εξουσίας και των πόρων από τον δημοκρατικό έλεγχο προς τις μεγάλες επιχειρήσεις, ιδίως τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Το χρήμα και ο πλούτος επιτρέπεται να κινούνται σε όλο τον κόσμο με λιγότερους περιορισμούς, όπως και τα αγαθά και ορισμένες εγκεκριμένες κατηγορίες ανθρώπων. Μια τυπική νεοφιλελεύθερη πολιτική είναι η ιδιωτικοποίηση της βιομηχανίας ύδρευσης της Αγγλίας, η οποία πραγματοποιήθηκε το 1989. Από τότε που στις ιδιωτικές εταιρείες επετράπη να λειτουργούν αυτή τη ζωτική υπηρεσία με σκοπό το κέρδος, οι μέτοχοί τους έχουν κερδίσει 85 δισεκατομμύρια λίρες, σύμφωνα με την ομάδα εκστρατείας We Own It , από μια υπηρεσία που όλοι εμείς στην Αγγλία πληρώνουμε με τους λογαριασμούς και τους φόρους μας.

Υπό τον νεοφιλελευθερισμό, τα κυρίαρχα κόμματα στη Δύση συνέκλιναν σε παρόμοιες πολιτικές και κυριαρχήθηκαν από μια τάξη επαγγελματιών που έβλεπαν ως δουλειά τους να διασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία του συστήματος, χρησιμοποιώντας το κράτος για να στηρίζουν τις μεγάλες επιχειρήσεις όταν χρειαζόταν, αλλά όχι να παρεμβαίνουν πολύ έντονα… Σήμερα, τα ποτάμια και οι παραλίες της Αγγλίας είναι γεμάτα λύματα, επειδή οι ιδιωτικές εταιρείες ύδρευσης θεωρούν την απόκτηση χρημάτων για τους μετόχους τους ως μεγαλύτερη προτεραιότητα από την επένδυση σε υποδομές. Ωστόσο, διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν αποκλείσει την επιστροφή του νερού, ενός πόρου που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε, στην ιδιοκτησία του δημοσίου.

Ένα σύστημα σαν κι αυτό δεν καλλιεργεί αλληλεγγύη. Μπορεί να μας κάνει πιο πιθανό να βλέπουμε τους γείτονές μας ως πιθανούς ανταγωνιστές παρά ως συμμάχους …». Κι όταν επιχειρείται η ανάπτυξη της Αλληλεγγύης, τότε κάνουν έφοδο τα πετσωμένα τρολ για να την κατασυκοφαντήσουν χαρακτηρίζοντάς την «μπίζνα».   

Ο τοξικός λόγος προέρχεται από την εξουσία και τα «μεγάφωνά» της. «Τα τοξικά συναισθήματα δεν είναι αναπόφευκτο αποτέλεσμα. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να αντιδράσουμε στην έλλειψη κοινότητας προσπαθώντας να βρούμε περισσότερη» λέει ο Seymour. Αλλά οι αντιδράσεις μας διαμορφώνονται επίσης από τα εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προσφέρουν έναν νέο τρόπο να συνδεθούμε μεταξύ μας, αλλά έχουν επίσης εθιστικές, ψυχαναγκαστικές ιδιότητες που εκμεταλλεύονται τα χειρότερα ένστικτά μας - ειδικά όταν οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης επιδιώκουν να αξιοποιήσουν αυτές τις ιδιότητες για να μας κρατήσουν συνδεδεμένους, προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα διαφημιστικά τους έσοδα.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν επίσης αποδειχθεί ένας εξαιρετικά αποτελεσματικός αγωγός για θεωρίες συνωμοσίας, ένα κεντρικό χαρακτηριστικό της ακροδεξιάς κοσμοθεωρίας, και έχουν καλλιεργήσει τις πιο ακραίες υποκουλτούρες όπως ο νεοναζισμός και η μισογυνιστική σκηνή των «incel». Έχουν μάλιστα μετατρέψει την τρομοκρατία των «μοναχικών λύκων» - στην οποία αγανακτισμένα άτομα, σχεδόν πάντα άνδρες, ξεσπούν τον θυμό τους στον κόσμο με θεαματικές πράξεις βίας - σε ένα είδος φρικιαστικού meme.

"Η φιλόσοφος Χάνα Άρεντ περιέγραψε αξιομνημόνευτα τον φασισμό ως ένα είδος «προσωρινής συμμαχίας μεταξύ του όχλου και της ελίτ». Μία από τις μεγαλύτερες διαφορές μεταξύ του φασισμού του 20ού αιώνα και της σημερινής ακροδεξιάς είναι ότι ο φασισμός απαιτούσε μαζικά, στρατιωτικοποιημένα πολιτικά κόμματα για να εδραιώσει αυτή τη συμμαχία. Λίγα τέτοια κόμματα υπάρχουν σήμερα. Αλλά στις χειρότερες περιπτώσεις, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιτρέπουν μια παρόμοια σχέση.

Αυτού του είδους η ακροδεξιά πολιτική είναι φευγαλέα και ασταθής και μπορεί να ξεφύγει επικίνδυνα από τον έλεγχο. Αλλά μπορεί επίσης να εξαφανιστεί - ειδικά αν αμφισβητηθεί πειστικά." καταλήγει ο Σέιμουρ.

*Πληροφορίες και απόσπασμα του βιβλίου If We Tolerate This του Daniel Trilling (Pan Macmillan) που δημοσιεύτηκε στο https://www.theguardian.com/news/2026/apr/18/the-impossible-promise-are-we-witnessing-the-return-of-fascism

Παρασκευή 17 Απριλίου 2026

Ο Κυρ. Μητσοτάκης και η Χάνα Άρεντ

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 16.04.26 ]

 «Η ηθική εξόντωση του άλλου είναι το πρώτο βήμα προς τον φασισμό», είπε από το βήμα της Βουλής ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και για να προσδώσει κύρος στην απόφανσή του την απέδωσε στην Χάνα Άρεντ. Αυτό του έγραψαν αυτό είπε. Αλί κι αν έχει διαβάσει σελίδα από Χάνα Άρεντ.

Η Άρεντ εξηγεί πώς η έλλειψη ενσυναίσθησης και η «αδυναμία σκέψης» (thoughtlessness) επιτρέπουν την ηθική αποσύνθεση μιας κοινωνίας. Όταν ο «άλλος» παύει να αναγνωρίζεται ως άνθρωπος με ηθική υπόσταση, ο δρόμος προς τον αυταρχισμό και τη βαρβαρότητα ανοίγει.

Αλλά έχει τάχα «ενσυναίσθηση» ο Κυρ. Μητσοτάκης; Δυστυχώς όχι.

«Ενσυναίσθηση» δεν είναι να μπαίνεις στη θέση του ομοίου σου (του δικού  σου, του εαυτού σου), αλλά του «άλλου», του διαφορετικού, του αντιπάλου, ακόμα και του εχθρού. Έχει αλήθεια ο Κυρ. Μητσοτάκη την «ενστικτώδη, ζωική αντίδραση οίκτου που προκαλεί σε κάθε φυσιολογικό άνθρωπο η παρουσία σωματικής οδύνης» όπως λέει η Χάνα Άρεντ; Όχι, δεν την έχει. Αν την είχε, θα καταδίκαζε την γενοκτονία στη Γάζα. Θα καταλάβαινε τον πόνο των μανάδων των δεκάδων χιλιάδων παιδιών που δολοφονήθηκαν. Αλλά ο κυρ. Μητσοτάκης θεωρεί τον… όρο «γενοκτονία βαρύ»! Αν είχε ενσυναίσθηση θα αποδοκίμαζε τον ρατσιστικό λόγο των υπουργών του, που επιτίθενται λεκτικά σε δυστυχισμένες υπάρξεις που ξεσπιτώνονται βίαια, θα αντιμετώπιζε αλλιώς τους πρόσφυγες και τους μετανάστες και θα καταργούσε τα φρικτά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αν ένιωθε, θα είχε ένα λόγο αυτοκριτικής και συμπάθειας για τους γονείς των νεκρών των Τεμπών, για τους ευάλωτους πολίτες που πετάγονται στο δρόμο από τα funds και τις τράπεζες.

Αυτός που επικαλείται την Άρεντ την αγνοεί παντελώς. Η Χάνα Άρεντ χαρακτήριζε λαϊκισμό τον πολιτικό τρόπο να μιλάς και να πράττεις στους δημόσιους χώρους χωρίς να σκέφτεσαι, χωρίς να διαλογίζεσαι και να διαλέγεσαι όχι επιχειρηματολογώντας, αλλά μόνο συνθηματολογώντας, χρησιμοποιώντας εκφράσεις κλισέ, ευφημισμούς, ψεύδη και λέξεις που δεν έχουν ως στόχο το διάλογο αλλά τον πόλεμο και την ψυχολογική εξόντωση του αντιπάλου (την «δολοφονία χαρακτήρα»). Γιατί είναι δολοφονία χαρακτήρα να κατηγορείς τους πολιτικούς σου αντιπάλους ως υπαίτιους για το εγκεφαλικό του συνεργάτη σου. Αυτό έκανε ο Κυρ. Μητσοτάκης: «δεν αναγνωρίζει τη σχετικότητα της δικής του αλήθειας, ...στην απολυτότητα της λεκτικής του βίας δεν αισθάνεται την ανάγκη να αποδώσει μια κάποια δικαιοσύνη στον αντίπαλο, αναγκαία προϋπόθεση για έναν μελλοντικό διάλογο, αναγκαίο όρο για τις δημοκρατικές συνθέσεις» επισημαίνει η Χ. Άρεντ.

 Γι’ αυτό ο λόγος του Κυρ. Μητσοτάκη είναι βαθιά διχαστικός. Επιχειρεί να συσπειρώσει τους δικούς του, σ’ αυτούς μόνο απευθύνεται. Σημασία έχουν «οι δικοί», οι ψηφοφόροι-πελάτες. Από εδώ εκκινεί η διαφθορά, η σήψη…

Ισραηλινός ιστορικός μιλάει στην Le Monde για την αδιαφορία της ισραηλινής κοινωνίας για την Γάζα

  [   ARTI news   /   Κόσμος   / 07.05.26 ] Ομέρ Μπάρτοφ: «Είμαστε μάρτυρες μιας σιωπηρής αποδοχής, μιας παραίτησης, ακόμη και αδιαφορίας, α...