Ο ΚΟΣΜΟΣ της ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 25.10.25 ]

Oι οθόνες έχουν γεμίσει από προσωποποιημένη Τεχνητή Νοημοσύνη. Μόνο που τα πρόσωπα της AI είναι όλα σχεδόν γυναίκες: Από την εικονική ηθοποιό Tilly Norwood μέχρι την εικονική τραγουδίστρια Tata Taktumi και την Αλβανή υπουργό κατά της διαφθοράς Diella, Το ίδιο και τα ανθρωποειδή ρομπότ της Κίνας, όλα είναι γυναίκες! Γυναικείες είναι και οι φωνές στο gps, στον κινηματογράφο (Her) και στη φωνητική βοήθεια (Alexa). Το ερώτημα λοιπόν είναι, γιατί όλοι αυτοί οι «ψεύτικοι άνθρωποι» (humanoides) είναι γυναίκες;

Σύμφωνα με τους ειδικούς του μάρκετινγκ τα θηλυκά ρομπότ θεωρούνται πιο θερμά έναντι των ψυχρών αρσενικών. Τα στερεότυπα της πατριαρχίας σύμφωνα με τα οποία οι γυναίκες είναι πιο εύπλαστες και πιο προσαρμοστικές κυριαρχούν κι εδώ. «Εξοπλίζοντας αυτές τις μηχανές με αυτά τα χαρακτηριστικά, καθιστούν τους αλγόριθμους λιγότερο ψυχρούς και διευκολύνουν την αποδοχή τους» λέει η Sylvie Boreau καθηγήτρια μάρκετινγκ. Η θέση αυτή υπενθυμίζει το «πόσο βαθιά ριζωμένος είναι στις κοινωνίες μας ο έλεγχος του σώματος, ιδιαίτερα του γυναικείου» σημειώνει ο κοινωνιολόγος Olivier Glassey.

Όμως εδώ συμβαίνει κάτι πολύ περισσότερο από τον έλεγχο του σώματος και την ενίσχυση από το AI του σεξισμού. Εδώ επιχειρείται η πλήρης αντιμενικοποίηση των ανθρώπων γενικά.

Η γενικευμένη αντικειμενοποίηση συμβαίνει γιατί το περιβάλλον των ανθρώπων δεν είναι πλέον οι άλλοι άνθρωποι αλλά τα αντικείμενα και «όπως το λυκόπαιδο που γίνεται λύκος για να ζήσει μαζί με τους λύκους», έτσι κι εμείς για να είμαστε λειτουργικοί γινόμαστε σαν τα ρομπότ και τα αντικείμενα.

Η εμπορευματοποίηση των πάντων (ανθρώπων και πραγμάτων) και η νέα κοινωνική κατάσταση επιβάλλεται μέσα από την «υπερπραγματικότητα» των προσομοιώσεων που επιβάλλουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, όπου εικόνες και θέαμα αντικαθιστούν τον κόσμο του νοήματος, τις έννοιες της ταξικής σύγκρουσης και της παραγωγής. Ο κόσμος αισθητικοποιείται, μετασχηματίζεται σε εικόνες και οργανώνεται σημειολογικά. Φτάσαμε στις έσχατες συνέπειες του τεχνολατρικού πολιτισμού, καθώς «η αφαιρετική ενοποίηση» οδήγησε «στο μαθηματικό φάντασμα της πραγματικότητας» και στη «φαντασιακή κοινωνία» που αποτελείται από ανθρώπους-πράγματα.

Η ψευδαισθησιακή, «συλλογική πραγματοποίηση του Μεγάλου Ονείρου» που παρουσιάζεται από τα μίντια ενταφιάζει τον αναγεννησιακό άνθρωπο και θα αφήσει στη θέση του τον «λειτουργικό άνθρωπο».

Οι συγκινήσεις, τα συναισθήματα, τα βιώματα και οι μεταφυσικές αγωνίες, ο έρωτας και η ομορφιά έγιναν παγωμένα σύνολα ημιτόνων, λογαρίθμων και τριγώνων, για να εξοβελιστούν, τελικά, στο χώρο των αυταπατών. Η «ψυχή» κενώθηκε. Ο Φρανκενστάιν έγινε το δημιούργημά του, το "Πλάσμα".

Κι επιβεβαιώνεται η Χάνα Άρεντ που έλεγε πως «αν διαχωριστεί η γνώση από την κριτική σκέψη τότε ο άνθρωπος κινδυνεύει να γίνει δούλος των τεχνικών δημιουργημάτων του.»

Οι «ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ» και ο «ΝΕΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ»

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr

/ 20.10.25 ]

---

«Τέλος οι βασιλιάδες. Στην Αμερική, εμείς ο λαός θα κυβερνήσουμε.» λέει ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς απευθυνόμενος στα εκατομμύρια Αμερικανών που διαδήλωσαν στις ΗΠΑ εναντίον του «Τραμπ» και των δισεκατομμυριούχων ολιγαρχών.

Εκ πρώτης όψεως ο ξεσηκωμός εναντίον του «τραμπισμού» και των δισεκατομμυριούχων μοιάζει ως μια υγιής αντίδραση των Αμερικανών δημοκρατικών πολιτών.

Αλλά ποιοι είναι ο σύμφωνα με τον Σάντερς "εργαζόμενος λαός"; Ο Σάντερς μιλάει για τις «εργαζόμενες οικογένειες» που δεν έχουν υγειονομική περίθαλψη και που τα βγάζουν δύσκολα πέρα. Είναι ο λαός που υφίσταται την «απληστία» των δισεκατομμυριούχων «βασιλιάδων», λέει ο γερουσιαστής.

Ο Σάντερς δεν εξηγεί την κακή κατάσταση των εργαζομένων λόγω της εκμετάλλευσής τους από το κεφάλαιο, δε μιλάει για εκείνο το ξόανο (του θεού-κέρδος) που πίνει το νέκταρ από το κρανίο των δολοφονημένων» εργατών (Μαρξ), αντίθετα αναφέρεται σ’ έναν ψυχολογικό παράγοντα, στην «ακόρεστη απληστία». Με αυτό το κριτήριο έχουμε τους "κακούς", άπληστους δισεκατομμυριούχους κεφαλαιοκράτες, και τους "καλούς" «μη άπληστους» εκατομμυριούχους όπως και ο Σάντερς, που συντάσσονται με τον «εργαζόμενο λαό» και την πατρίδα (μη και τους πουν αντιπατριώτες)!

Αλλά γιατί οι «εκατομμυριούχοι» πήραν τ’ άρματα;

Θυμίζω ότι την 17η Μαΐου 2021 (artinews.gr 9 Μαΐου, 2021) εκατομμυριούχοι διαδήλωσαν στη Νέα Υόρκη έξω από το σπίτι του Τζεφ Μπέζος της Άμαζον ζητώντας μεγαλύτερη φορολογία των δισεκατομμυριούχων!

Οι διαδηλωτές ήταν οι αποκαλούμενοι «Πατριώτες Εκατομμυριούχοι» (κάθε συνειρμός με τον παρ’ ημίν «νέο πατριωτισμό» είναι εύλογος).

«Καταλήγουμε μια χούφτα πλούσιοι και πολλοί φτωχοί. Δεν λειτουργεί έτσι. Δεν χτίζουμε μια βιώσιμη κοινωνία έτσι», δήλωσε τότε ο Morris Pearl, ο πρόεδρος της οργάνωσης των εκατομμυριούχων, στην βρετανική εφημερίδα The Guardian. Όταν ο Pearl αναφέρεται σε βιώσιμη κοινωνία, εννοεί ασφαλώς την επιβίωση των εκατομμυριούχων, οι οποίοι θα φτωχοποιηθούν, θα εξαφανιστούν από μια δράκα ολιγαρχών δισεκατομμυριούχων. Αλλά αυτό λέγεται «συγκεντροποίηση του κεφαλαίου» κύριε Pearl. Έτσι λειτουργεί ο καπιταλισμός (και δεν είναι θέμα "απληστίας" κύριε Σάντερς).

Οι «εκατομμυριούχοι» που κινδυνεύουν από τους «δισεκατομμυριούχους» δεν ζητούν από τον Τραμπ ούτε να σταματήσει το πογκρόμ εναντίον των μεταναστών ούτε καλύτερες συνθήκες δουλειάς και αύξηση μισθών, μόνο ψελλίζουν κάτι για την υγειονομική περίθαλψη, ενώ ζητούν κυρίως μια φορολογική ρύθμιση ώστε να μην πηγαίνουν όλα τα λεφτά στην «κορυφή» της πυραμίδας του πλούτου. Με άλλα λόγια, πίσω από την "διαμαρτυρία" των No Kingsκρύβονται τα μεγάλα συμφέροντα που απειλούνται να κανιβαλιστούν από τα πιο μεγάλα. Γιατί ο καπιταλισμός, τελικά, σκοτώνει τα «αδύνατα» παιδιά του…

Πίσω λοιπόν από τα ευαίσθητα λόγια για «δημοκρατία» και «αξιοπρέπεια» των πολιτικών εκπροσώπων των «εκατομμυριούχων» κρύβονται απτά οικονομικά συμφέροντα.

Το ερώτημα που τίθεται είναι: συμφέρει τους εργαζόμενους να συμμαχήσουν με μία μερίδα του πλούτου εναντίον εκείνης που τείνει να σαρώσει σαν θεριζοαλωνιστική μηχανή ό,τι βρει μπροστά της; Εάν η συμμαχία ορίζεται και καθορίζεται από τον εργαζόμενο λαό και τις πολιτικές εκφράσεις του, η απάντηση θα μπορούσε να είναι και θετική. Αλλά στις ΗΠΑ σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχει πολιτική εκπροσώπηση των συμφερόντων των εργαζομένων. Γι’ αυτό η όποια σύγκρουση θα περιοριστεί στις λεγόμενες «ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις» με τους εργαζόμενους να χρησιμοποιούνται ως κομπάρσοι σ’ αυτή…

*Τηρουμένων των αναλογιών, και αλλαχού (Ελλάδα) θα έχουμε εγχειρήματα «νέο-πατριωτικών» εγχειρημάτων... Βέβαια στη χώρα μας δεν θα υπάρξει αντιπαράθεση εκατομμυριούχων και δισεκατομμυριούχων, αλλά οι αντιθέσεις των μεγάλων συμφερόντων που έχουν πρόσβαση στην κυβέρνηση και εξυπηρετούνται απ’ αυτή, με εκείνα που δεν έχουν. Τα τελευταία θα απευθυνθούν για μία ακόμα φορά στη «μεσαία τάξη» μιλώντας μέσω των ΜΜΕ που ελέγχουν, για «δημοκρατία», «διαφάνεια» και «αξιοπρέπεια», που όμως θα ξεχαστούν την επόμενη μέρα της κατάληψης της εξουσίας, καθώς θα έχουμε απλώς μια αναδιανομή της "κρατικής πίτας" υπέρ των οικονομικών συμφερόντων εκείνων που το "πολιτικό τους άλογο" θα επικράτησει στην εκλογική κούρσα…

**Στην εικόνα η "πίτα" με τους δισεκατομμυριούχους στις ΗΠΑ που κοινοποίησε ο Σάντερς.

Οι No Kings, η Woke κουλτούρα, οι μετανάστες και το... μωρό

[ Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 11.10.25 ]

No Kings, «Όχι Βασιλιάδες», έτσι λέγεται το κίνημα των Δημοκρατικών που αντιτίθεται στον Τραμπ (αυτός και οι δισεκατομμυριούχοι ολιγάρχες είναι οι «βασιλιάδες») και το οποίο διοργανώνει μια σειρά διαδηλώσεων εναντίον του Αμερικανού προέδρου της επόμενης εβδομάδας.

Εκδηλώσεις μίσους κατά της Αμερικής τις χαρακτηρίζουν οι ρεπουμπλικάνοι. Αντί «να διατηρήσει προσιτή υγειονομική περίθαλψη ή να μειώσει το κόστος για τις εργαζόμενες οικογένειες, επιτίθεται σε μέλη Αμερικανούς που συγκεντρώνονται ειρηνικά για να πουν ότι η Αμερική ανήκει στον λαό της, όχι στους βασιλιάδες» απαντούν οι διοργανωτές του No Kings.

Κανείς Δημοκρατικός, όμως, ούτε ο Μπέρνι Σάντερς, δεν μιλάει για τη Μόνικα Μορέτα Γκαλάρζα και τον σύζυγο της Ρούμπεν Αβελάρδο Ορτίς Λόπες, για τους τρομακτικούς μπάτσους της μετανάστευσης, για τις οικογένειες που διαλύονται. Μιλούν μόνο γενικά για ελευθερία και αυταρχισμό.

Αυτή η γενική «θολούρα» επιτρέπει στον Τραμπ και την ακροδεξιά να «αλωνίζει» παντού. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κοντόφθαλμες αναλύσεις της «αριστεράς» που ασκεί κριτική εν μέρει δικαίως στη Woke κουλτούρα και τον «δικαιωματισμό», πετώντας όμως μαζί με τα απόνερα του μπάνιου και το μωρό.

Η Woke Κουλτούρα

Πολλές, ακόμη και σοβαρές πολιτικές αναλύσεις, αναφέρονται στη ζημία που έκανε η Woke coultura (και ο… δικαιωματισμός) στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Μάλιστα πολλοί αποδίδουν στην κουλτούρα αυτή την άνοδο του Τραμπ, δηλαδή της ακροδεξιάς, στην εξουσία.

Άραγε δεν ισχύει η πατριαρχία, η ομοφοβία, ο σεξισμός και η ξενοφοβία στην αμερικανική και την ευρωπαϊκή κοινωνία· Τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι λόγοι και τα δικαιώματα των μειονοτήτων των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των μεταναστών, των μαύρων δεν είναι θεμελιωμένα στο εθνικό και το διεθνικό δίκαιο και στην παράδοση των προοδευτικών κινημάτων; Ασφαλώς και είναι. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε λοιπόν την υπεράσπιση των δικαιωμάτων αυτών. Εκείνο που αρνούμαστε είναι η αναγωγή κάθε δικαιώματος σε πρωταρχικό και μοναδικό. Αρνούμαστε δηλαδή τον φονταμενταλισμό κάθε δικαιωματικού κινήματος ξεχωριστά.

Πολλοί φίλοι και φίλοι αναφέρονται στην «έμφαση σε θέματα φύλου» που έδωσαν οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ, ενώ άφησαν ανθρώπους στην ανεργία, χωρίς υγειονομική περίθαλψη, και υποστήριξαν τον γενοκτόνο Νετανιάχου.

Η Αμερικανίδα φιλόσοφος και διευθύντρια του Αϊνστάιν Φόρουμ στο Βερολίνο, Σούζαν Νάιμαν στο βιβλίο της «Η Αριστερά δεν είναι woke» σημειώνει ότι το wokeness είναι μια ασαφής έννοια, θεμελιωμένη σε παραδοσιακές αριστερές πεποιθήσεις αλλά με πολύ δεξιούς συνειρμούς. «Η Αριστερά δεν ξύπνησε και ούτε θα πρέπει να είναι, αλλά είναι αλήθεια ότι οι Δημοκρατικοί έχουν συχνά υπάρξει woke», αναφέρει. Έδωσαν έμφαση σε συμβολικά, αντί για ουσιαστικά, θέματα, εξηγεί. «Και αυτό έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ».

Η φιλόσοφος «αγγίζει» την ουσία του ζητήματος εξ απαλών ονύχων. Ναι, οι Δημοκρατικοί έδωσαν και δίνουν έμφαση στα «συμβολικά», εγώ θα πω στα δευτερεύοντας, ενώ τα «ουσιαστικά» και τα πρωτεύοντα αφήνουν στην άκρη. Κι αυτό γιατί επί της ουσίας είναι «ίδιοι» με τους Ρεπουμπλικάνους, τα ίδια με αυτά τα οικονομικά συμφέροντα υπηρετούν. Αλλά στάση αυτή φθάνει πολύ πίσω στην ιστορία των ΗΠΑ. Η μεγάλη «εφεύρεση» των «από πάνω» (WASP's) στις ΗΠΑ (Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων) ήταν η ανάδειξη των δευτερευουσών πολιτικών και πολιτικών αντιθέσεων σε κεντρικές, ενώ τίθενται στο περιθώριο των τελευταίων.

Αν έχετε δει την ταινία (ουσιαστικά δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ) «Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης» του Σκορσέζε, θα αντιληφθείτε ότι όσο επικρατούσαν οι πολιτιστικές -εθνοτικές, φυλετικές, θρησκευτικές- αντιθέσεις τότε συνέβαινε ένας «κοινωνικός εμφύλιος» στους «από κάτω» που υποδαυλίζονταν διαρκώς από τους «από πάνω». Κάθε εθνοτική, φυλετική, θρησκευτική ομάδα έρχονταν σε αντιπαράθεση με τις άλλες επιχειρήσεις ανάδειξης της πιο ισχυρής στην ιεραρχία των «από κάτω». Το αποτέλεσμα ήταν να αλληλοεξουδετερώνονται κι έτσι να ελέγχονται από τους WASP's. Όταν όλες οι κοινωνικές ομάδες των «από κάτω» είδαν ότι ο πραγματικός τους αντίπαλος ήταν οι «από πάνω» και ενώθηκαν, τότε οι τελευταίοι έστειλαν τον στρατό και τα κανόνια. Τότε φάνηκε το πραγματικό «πρόσωπο» της άρχουσας τάξης και του κράτους.

Για να το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν. Τα ζητήματα που θέτει η Woke κουλτούρα είναι υπαρκτά. Το θέμα είναι ότι αυτά δεν είναι τα πρωτεύοντα. Όπου προβάλλονται ως πρωτεύοντα αποκρύπτουν την κυρίαρχη αντίθεση που είναι οικονομική και εργασιακή, κρύβουν τον πραγματικό αντίπαλο, που είναι οι ολιγάρχες της Σίλικον Βάλεϊ, του μεγα-εμπορίου, οι βιομηχανίες αντίθετων, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, δείχνοντας ψευδώς ως «αντίπαλο». τον διπλανό ομοφοβικό, τον ματσό, τον ρατσιστή, που επίσης βλέπει ως αντίπαλο τον μετανάστη και τον πρόσφυγα, στον οποίο μετατίθεται τελικά καθώς θεωρείται ο βασικός υπαίτιος, όλες οι αδικίες του συστήματος. Στη βάση του «μετανάστη-εισβολέα» και του φόβου της «απειλής» που υποτίθεται ότι συνιστά, αρμολογούνται διατακτικά (καθώς θολώνεται η κεντρική αντίθεση) τόσο η αμερικανική όσο και οι ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Οι μετανάστες*

Για να γίνει ο μετανάστης ο αποδιοπομπαίος τράγος ολόκληρης της κοινωνίας (και των πάνω αλλά και των κάτω) χρειάζεται συστηματική εκπαίδευση.

Ο συνηθισμένος ηθικισμός προσωποποίησε το «κακό», κανοντάς το μια υπόθεση αρχών, μια ηθική. Το «κακό» παύει έτσι να ενυπάρχει μεταξύ άλλων στην ανθρώπινη πράξη και γίνεται ένα προ-εγγεγραμμένο χαρακτηριστικό των ανθρώπων. Ο χαρακτηρισμός κάποιου ως «κακού» εκ γενετής και προέλευσης του αποδίδει (και του υποβάλλει) μια αθεμελίωτη ανορθολογική Ενοχή. Αυτό συνέβαινε με τους Αφροαμερικανούς και συμβαίνει σήμερα και με τους μουσουλμάνους. Είχαν προηγηθεί οι Γερμανοί στον πρώτο και στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ακολούθησαν οι κομμουνιστές. Κατ' αυτόν τον τρόπο ο προτεσταντισμός νομιμοποίησε τους αποκλεισμούς και οι Αμερικανοί μέσα από μία μεγάλη διαδρομή κατέληξαν από τις μάγισσες του Σαλέμ να κυνηγούν σήμερα τις μάγισσες του Ισλάμ και τους μετανάστες!

Αυτόν τον ιδιότυπο ηθικιστικό ρατσισμό (ο οποίος στις ΗΠΑ θα αποκληθεί και ο «πατριωτισμός» ) θα τον υποστούν πρώτοι οι Μαύροι από τους αγγλοσάξονες Έποικους και στη συνέχεια οι Ξένοι, οι νέοι μετανάστες (το εξωτερικό προλεταριάτο). Ο ρατσισμός δεν είναι παρά ένα παιχνίδι μετάθεσης καθώς στο Ξένο μετατίθενται όλα τα «κακά» της κοινωνίας. Κυρίως, όμως, ο ρατσισμός μεταθέτει τον εσωτερικό κοινωνικό ανταγωνισμό σε κάτι και σε κάποιον που βρίσκεται «εκτός», στον ξένο, η είσοδος του οποίου υποτίθεται ότι θα επιφέρει τη διαφθορά και τη διάβρωση του κοινωνικού ιστού. Έτσι, έχουμε μια «οργανική συνεργασία» των υπό κανονικές συνθήκες αντιτιθέμενων μερών της κοινωνίας στο όνομα του «κοινού εισβολέα-εχθρού», που είναι ο Ξένος, στο όνομα αυτού που υποτίθεται ότι εισάγει την αναστάτωση. Εδώ οφείλονται οι ιδεολογικά φανατικές συντηρητικές αναδιπλώσεις της αμερικανικής κοινωνίας (σήμερα και της ευρωπαϊκής). Γιατί αυτό που συμβαίνει με τη ρατσιστική αντιπαλότητα είναι ότι παραμορφώνει την αναπαράσταση του κοινωνικού ανταγωνισμού. Έτσι, ο Ξένος γίνεται ένα φετίχ που αρνείται και συγχρόνως ενσαρκώνει τη δομική αδυναμία της κοινωνίας. Με άλλα λόγια, καθώς για «όλα φταίει ο ξένος», αποκρύπτεται η πραγματική ανταγωνιστική κοινωνική αντίθεση μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου.

Από την οικονομία στην ψυχολογία

Ο Ρ. Ρόρτυ στο βιβλίο του «Η αριστερή σκέψη του 20ου αιώνα στην Αμερική» αναφέρεται στη ναρκισσιστική κοινωνία (Κρίστοφερ Λας) και στην «κουλτούρα του ναρκισσισμού των μικρών διαφορών» (Φρόυντ). Οι κοινωνικές αντιθέσεις εξηγούνται εδώ με την κουλτούρα του ναρκισσισμού , δηλαδή από μία πολιτιστική σύνταξη και μια ψυχολογική κατάσταση που τους διέπει τους πάντες (και τους πάνω και τους κάτω). Ο ψυχολογισμός αυτός αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ από τη «λόγια αριστερά» των πανεπιστημίων δημιουργώντας έναν καπνό απόκρυψης των κεντρικών κοινωνικών και πολιτικών αντιθέσεων όπως οι οικονομικές ανισότητες και οι εργασιακές σχέσεις. έχουν δηλαδή την ενίσχυση των «μικρών διαφορών» και τη μετάθεση της σύγκρουσης σε δευτερεύοντα ζητήματα όπως είναι αυτά που ενσωματώνει η Woke κουλτούρα. Ακριβώς στο έδαφος αυτό αναπτύχθηκε η Woke κουλτούρα. Έτσι, οι διαφορές του Ίλον Μασκ κι ενός μαύρου του Μπρονξ ή της Νέας Ορλεάνης, που ζει στα χαρτόκουτα, ή ενός παρανόμου Μεξικανού περιορίστηκαν στις απόψεις τους για τα «φύλακα» και όχι στην άγρια ​​εκμετάλλευση από τον ολιγάρχη που τους οδηγεί στην κόλαση…

Το θέμα λοιπόν είναι να αποκαταστήσουμε την ιεράρχηση των αντιθέσεων με τρόπο που να μην φαλκιδεύεται η κεντρική ταξική αντίθεση αλλά και χωρίς να αποκλείονται τα άλλα κοινωνικά δικαιώματα και διεκδικήσεις...

*(πιο αναλυτική αναφορά κάνω στο βιβλίο Homo americanus, 2008)

ΑΠΟΚΤΗΝΩΣΗ

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr

/ 05.10.25 ]

---

«Έσυραν τη μικρή Γκρέτα [Τούνμπεργκ] από τα μαλλιά μπροστά στα μάτια μας, την χτύπησαν και την ανάγκασαν να φιλήσει την ισραηλινή σημαία. Της έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν, ως προειδοποίηση για τους άλλους», δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων Anadolu ο Τούρκος ακτιβιστής Ερσίν Τσελίκ, συμμετέχων στον στολίσκο Sumud.

Σε email που έστειλε το σουηδικό υπουργείο Εξωτερικών σε άτομα κοντά στην Τούνμπεργκ, ένας αξιωματούχος που επισκέφθηκε την ακτιβίστρια στη φυλακή είπε ότι κρατήθηκε σε ένα κελί γεμάτο κοριούς, με πολύ λίγο φαγητό και νερό.

Εδώ δεν έχουμε πλέον να κάνουμε με την «κοινοτοπία του κακού», αλλά με την αποκτήνωση ενός λαού. «Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να μετρηθεί η έκταση της ζημιάς που έχει προκαλέσει αυτός ο πόλεμος στην ισραηλινή κοινωνία και το κράτος. Η αλλαγή είναι σαφώς ριζική…Τόσο η Γάζα όσο και το Ισραήλ έχουν καταστραφεί, ίσως ανεπανόρθωτα, το καθένα με τον δικό του τρόπο...» γράφει ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Haaretz Γκίντεον Λέβι στην Le Monde Diplomatique.

Η Γάζα και το Ισραήλ έχουν καταστραφεί. Αλλά υπάρχει μια ποιοτική διαφορά η οποία συνίσταται στο ότι η μία καταστροφή είναι αυτή του θύματος και η άλλη του θύτη, η μία είναι ανθρωπιστική και η άλλη ηθική. Η μία είναι η καταστροφή ενός ανθρώπου που δολοφονείται και η άλλη είναι η ηθική καταστροφή του δολοφόνου του που εδώ είναι μια ολόκληρη κοινωνία, ένα κράτος που έχει καταστεί μία άτεγκτη πολεμική μηχανή, όπως έλεγε ο Πρίμο Λέβι, και έχει ως μοναδική λειτουργία του να σκοτώνει…

Σταματήστε τους δολοφόνους...