Υπάρχει μια παγκόσμια πολιτική κρίση. Για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια, τα αυταρχικά καθεστώτα έχουν πολλαπλασιαστεί. Βλέπουμε την αποδόμηση ακόμα και των αστικών δημοκρατικών κανόνων, τη διάβρωση των ελέγχων και των ισορροπιών… Όπως επισημαίνει ο Στ. Λίντμπεργκ, του Ινστιτούτου V-Dem στο Γκέτεμποργκ: «Για τον Όρμπαν στην Ουγγαρία, χρειάστηκαν περίπου τέσσερα χρόνια. για τον Βούτσιτς στη Σερβία, οκτώ χρόνια, και για τον Ερντογάν στην Τουρκία και τον Μόντι στην Ινδία, χρειάστηκαν περίπου 10 χρόνια, ενώ για να επιτευχθεί η καταστολή των δημοκρατικών θεσμών στις ΗΠΑ από τον Ντόναλντ Τραμπ χρειάστηκε μόλις ένας χρόνος».
Ο κόσμος βιώνει μια έξαρση βίας που δεν έχει ξαναδεί από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει εισέλθει στον πέμπτο χρόνο του, χωρίς να διαφαίνεται το τέλος του. Στη Γάζα, το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία... Στο Σουδάν, περισσότεροι από 13 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί και εκατοντάδες χιλιάδες έχουν σκοτωθεί. Σε δύο ημέρες τον περασμένο Οκτώβριο, στην πόλη Ελ Φασέρ σφαγιάστηκαν περίπου 10.000 άνθρωποι. Και μόλις φέτος, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν έναν παράνομο πόλεμο στο Ιράν που έχει σκοτώσει περισσότερους από 3.300 ανθρώπους, ενώ παράλληλα έχει προκαλέσει χάος στην παγκόσμια οικονομία.
Ο κόσμος βρίσκεται πιο κοντά από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως σε ένα «σημείο χωρίς επιστροφή», μετά το οποίο η ανεξέλεγκτη υπερθέρμανση του πλανήτη δεν μπορεί να σταματήσει. Το παγκόσμιο σύστημα τροφίμων απειλείται και οι πληθυσμοί της άγριας ζωής έχουν μειωθεί πάνω από 70% από το 1970. Οι φτωχότεροι υποφέρουν περισσότερο από την κλιματική καταστροφή. Ταυτόχρονα, η παγκόσμια συναίνεση σχετικά με την ανάγκη για επείγουσα δράση υπονομεύεται από δεξιούς λαϊκιστές.
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Έκθεση για την Ανισότητα λιγότεροι από 60.000 άνθρωποι - το 0,001% του παγκόσμιου πληθυσμού - ελέγχουν τρεις φορές περισσότερο πλούτο από ολόκληρο το κατώτερο μισό της ανθρωπότητας. Η έκθεση αναφέρει ότι η ακραία συγκέντρωση πλούτου δεν είναι πλέον μόνο ένα οικονομικό ζήτημα. Είναι επίσης μια δημοκρατική τοξίνη που αποδυναμώνει την κοινωνική συνοχή και διαλύει τις κοινότητες.
Όλοι αναζητούν την κοινότητα. Μοναχικοί άνθρωποι, αποκομμένοι, συχνά καταφεύγουν στο διαδίκτυο, σε ανθρώπους που τους μιλάνε απευθείας, δίνοντάς τους απλές αφηγήσεις για το ποιος φταίει για τον πόνο τους: οι ελίτ, οι εργαζόμενες γυναίκες, οι Μουσουλμάνοι, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, οι μετανάστες. Ταυτόχρονα, οι influencers των μέσων κοινωνικής δικτύωσης πλουτίζουν εξυμνώντας τον ατομικιστικό καπιταλισμό, τον μισογυνισμό, τα κρυπτονομίσματα – προσφέροντας μια κενή αίσθηση του ανήκειν.
Ο κόσμος αλλάζει προς το χειρότερο, αλλά οι πολιτικοί αδυνατούν να ανταποκριθούν και μιλούν για μερικά μερεμέτια και ρετούς εδώ κι εκεί.
Οι κρίσεις επιδεινώνονται από την ψηφιακή επανάσταση. Βρισκόμαστε στη μέση μιας ιστορικής μετάβασης από τη μια εποχή στην άλλη. Στο πρόσφατο βιβλίο της, Don't Burn Anyone at the Stake Today, η Naomi Alderman υποστηρίζει πειστικά ότι αυτό που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι μια κρίση πληροφοριών, με πολύ λίγα προηγούμενα στην ανθρώπινη ιστορία. «Ζούμε σε ένα τσουνάμι δεδομένων», γράφει. Αλλά μας λείπουν οι «κοινωνικές και πληροφοριακές δομές […] για να το διαχειριστούμε».
Αυτό το παλιρροϊκό κύμα δεδομένων περιέχει πολλά πολύτιμα στοιχεία, αλλά αυτό δεν το εμποδίζει να είναι αποσταθεροποιητικό.
Ο κόσμος είναι γεμάτος κακούς παράγοντες που τροφοδοτούν ενεργά την κρίση της πληροφορίας. Κανείς δεν το γνωρίζει αυτό περισσότερο από τους δημοσιογράφους. Ένα μέτρο της σημασίας αυτού του έργου είναι το πόσο μακριά θα φτάσουν οι ισχυροί για να το σταματήσουν: μέσω λογοκρισίας ή νομικών διώξεων ή μολύνοντας το περιβάλλον της πληροφορίας με τη βοήθεια τρολ, bots και προπαγανδιστών, έτσι ώστε η αλήθεια να μη μπορεί να διακριθεί. («Πλημμυρίστε τη ζώνη με σκατά», όπως έλεγε ο ακροδεξιός σύμβουλος του Τραμπ, Steve Bannon)
Στην πιο ακραία μορφή της, οι αντίπαλοι της αλήθειας απλώς σκοτώνουν τους εχθρούς τους. Πέρυσι, 129 δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στα μέσα ενημέρωσης σκοτώθηκαν. Αυτός είναι ο υψηλότερος αριθμός από τότε που η Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων άρχισε να συλλέγει δεδομένα πριν από από 30 χρόνια. Πενήντα τέσσερις από τους νεκρούς είναι Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι στη Γάζα...
Δεν είναι τυχαίο ότι οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας διοικούνται από ένα πολύ στενό κομμάτι της ανθρωπότητας: πλούσιους άνδρες, με έδρα τη συντριπτική πλειοψηφία τους στη δυτική ακτή των ΗΠΑ. Αυτές οι εταιρείες λαχταρούν τεράστια κέρδη και δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία για το δημόσιο καλό. Οι περισσότερες είναι πρόθυμες να υποκύψουν στους δημαγωγούς, αν αυτό είναι καλό για τα κέρδη τους.
Η τεχνητή νοημοσύνη και τα deepfakes είναι πλέον τόσο ανεξέλεγκτα που δίνει την αίσθηση ότι ο εγκέφαλός μας δεν μπορεί πλέον να υπολογίσει τι βλέπει. Κάποτε μιλούσαμε για ψευδείς ειδήσεις. Τώρα η ίδια η πραγματικότητα είναι αυτή που μοιάζει ψεύτικη. Η πλειοψηφία των πολιτών του κόσμου αμφιβάλλει για την ικανότητά της να διακρίνει την αλήθεια από το ψέμα.
Πριν από τριάντα χρόνια, η Τόνι Μόρισον προειδοποίησε για ένα μέλλον στο οποίο η αγορά θα είχε καταπιεί την κοινωνία. Όταν «το μάρκετινγκ της ζωής ολοκληρωθεί», έγραψε, «θα βρεθούμε να ζούμε όχι σε ένα έθνος αλλά σε μια κοινοπραξία βιομηχανιών, και εντελώς ακατανόητο για εμάς, εκτός από αυτό που βλέπουμε μέσα από μια οθόνη σκοτεινή».
Σε ένα πρόσφατο άρθρο του Guardian, η Rebecca Solnit έγραψε για το πώς οι διευθύνοντες σύμβουλοι της Silicon Valley κηρύττουν ότι πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στην «ευκολία, την αποτελεσματικότητα, την παραγωγικότητα, την κερδοφορία» πάνω απ' όλα. «Μας έχουν πει ότι το να βγαίνουμε στον κόσμο, να αλληλοεπιδρούμε με άλλους, είναι επικίνδυνο, δυσάρεστο, αναποτελεσματικό, χάσιμο χρόνου». «Έχουμε αποσυρθεί και μας λένε συνεχώς ότι αυτό είναι καλό, ενώ έχει αποδειχθεί κακό με χίλιους μικρούς τρόπους, αποδυναμώνοντας τη δημόσια ζωή και τους τοπικούς θεσμούς, απομονώνοντάς μας».
Μερικές φορές αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους στο διαδίκτυο σαν να είναι ήδη δημιουργημένοι από υπολογιστή.
Η υπόσχεση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχει διαλυθεί σε μια τοξική ερημιά, γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία να χτίζουμε κοινότητες και να φιλοξενούμε συζητήσεις, άμεσες και με φυσική επικοινωνία. Να δημιουργούμε κοινότητες πραγματικών ανθρώπων και όχι τρολ και bots.
Είμαστε παγκόσμιοι, αλλά ταυτόχρονα έχουμε ρίζες και υπάρχουμε μέσα σε συλλογικότητες.
Η Σιμόν Βέιλ (L’ enracinement, folio essays, Gallimard, 1949) επισημαίνει πως μία ανθρώπινη ύπαρξη έχει μία ρίζα από την πραγματική, ενεργητική και φυσική συμμετοχή της στην ύπαρξη μιας συλλογικότητας... Η φυσική συμμετοχή σημαίνει αυτόματα τον τόπο, τη γέννηση, το επάγγελμα, το ανθρώπινο περιβάλλον. Αλλά κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη από ποικίλες ρίζες, όπως η ηθική, η πνευματική και διανοητική ζωή. Το γεγονός ότι η ανθρώπινη ύπαρξη έχει έναν αιώνιο προορισμό, επιβάλλει μία και μόνο υποχρέωση, αυτή του «σεβασμού». Η υποχρέωση δεν επιτελείται παρά εάν είναι πραγματικά εκφρασμένη μ’ έναν τρόπο πραγματικό κι όχι φανταστικό. Επιτελείται δηλαδή μέσω των επίγειων αναγκών του ανθρώπου. Οι Αιγύπτιοι πχ σκέφτονταν ότι μία ψυχή δεν μπορεί να δικαιωθεί μετά θάνατον εάν δεν μπορεί να πει: «Δεν άφησα κανέναν να υποφέρει από πείνα».
Όμως μερικές συλλογικότητες αντί να προσφέρουν τροφή, κανιβαλίζουν τις ψυχές. Εδώ έχουμε μία «κοινωνική ασθένεια» (σ.σ. η Βέιλ μιλάει για τους ναζί), και η πρώτη υποχρέωση είναι να επιχειρήσουμε τη θεραπεία της, ίσως και χειρουργικά. Γι΄ αυτό τον φασισμό τσάκισέ τον που λέει και ο ποιητής.
Να ξανασυναντηθούμε λοιπόν στις συλλογικότητες, στους δρόμους, στις παρέες, στις πλατείες που διαδηλώνουμε κατά της γενοκτονίας στη Γάζα και κατά του πολέμου, στα πανηγύρια που στήνονται οι χοροί, στα τραγούδια και γύρω από τα τραπέζια της γιορτής εκεί όπου θυσιάζεται σαν σε πότλατς το περίσσιο που σώζει από τη βία της συσσώρευσης.
Επιλογές και σκέψεις από ένα άρθρο της αρχισυντάκτριας της Γκάρντιαν
https://www.theguardian.com/media/ng-interactive/2026/may/06/how-to-survive-the-information-crisis-we-once-talked-about-fake-news-now-reality-itself-feels-fake
