Βραζιλία: Μια ανάλυση για την σύγχρονη Ακροδεξιά

 

[ ARTI news / Κόσμος / 02.10.26 ]

---

Το αποτέλεσμα των εκλογών στην Βραζιλία, ο πρώτος γύρος των οποίων θα διεξαχθεί στις 4 Οκτωβρίου, θα μπορούσε να γείρει σχεδόν ολοκληρωτικά την αμερικανική ήπειρο προς την άκρα δεξιά, στο στρατόπεδο του Τραμπ. Αυτό θα συμβεί αν ο Λούλα ηττηθεί από τον Φλάβιο Μπολσονάρου, γιο του Ζαΐχ.

Αλλά και για όλον τον κόσμο τα διακυβεύματα από το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι σημαντικά: διακυβεύεται «το μέλλον της Mercosur, η πολιτική για το κλίμα στον Αμαζόνιο και η ισορροπία των σχέσεων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Κίνας και των BRICS», σημειώνει το «Connectas».

Αλλά γιατί οι άνθρωποι και μάλιστα οι αδύνατοι, οι “από κάτω” ψηφίζουν Ακροδεξιά; Απαντήσεις στο ερώτημα αυτό μας δίνει ο Βραζιλιάνος πολιτικός φιλόσοφος Ροντρίγκο Νούνες, συγγραφέας του βιβλίου «Ούτε Κάθετο ούτε Οριζόντιο: Μια Θεωρία της Πολιτικής Οργάνωσης»*.

Σύμφωνα με τον Νούνες από το Brexit και τον Τραμπ, όταν το πολιτικό κλίμα άλλαξε  δραματικά, η αριστερά έχει κάνει δύο βασικές προσεγγίσεις στο φαινόμενο της ακροδεξιάς: Η πρώτη παρουσιάζει την ακροδεξιά σαν μια εξέγερση των ελίτ χωρίς πραγματική λαϊκή βάση, ενώ η δεύτερη ως μια εξέγερση της αριστεράς, μιας εργατικής τάξης που προδόθηκε από τον φιλελεύθερο ελιτισμό και μετατοπίστηκε στον απέναντι πόλο.

“Καμία από αυτές τις αφηγήσεις δεν με πείθει” λέει ο Νούνες σε συνέντευξή του στο περιοδικό Equator. “Αντίθετα, πιστεύω ότι η σύγχρονη ακροδεξιά είναι ένα διαταξικό φαινόμενο. Κι ένας τρόπος να την κατανοήσουμε είναι να την δούμε σαν ένα κίνημα που φέρνει κοντά μια κατώτερη τάξη που έχει πάψει να περιμένει τις υποσχέσεις για εκσυγχρονισμό της εργασίας, των θεσμών και για ισονομία, με μία ελίτ που δεν προσποιείται πλέον καν ότι αυτές οι υποσχέσεις προσφέρονται. Ανάμεσα στις δύο ομάδες, βρίσκεται ένας πιο σκληρός πυρήνας, όχι η μεγαλύτερη ομάδα στατιστικά, αλλά η πιο παθιασμένη, την οποία αποκαλώ, δανειζόμενος μια φράση από τον Όργουελ, «κατώτερη-ανώτερη-μεσαία τάξη».  Πρόκειται για τους ανθρώπους που πατούν σε δύο βάρκες, που έχουν ένα καλό βιοτικό επίπεδο αλλά δεν έχουν τα περιουσιακά στοιχεία ή το κοινωνικό κεφάλαιο της πραγματικής ελίτ. Τα μέλη αυτής της ομάδας δεν στοιχειώνονται μόνο από τον φόβο της καθοδικής κοινωνικής κινητικότητας (σ.σ. του φόβου της χρεοκοπίας δηλαδή), αλλά αισθάνονται ότι απειλούνται και από οποιαδήποτε μικρή ανοδική κινητικότητα που επιτυγχάνεται από όσους βρίσκονται από κάτω τους, όπως κατά τη διάρκεια της Ροζ Παλίρροιας στη Λατινική Αμερική, όταν οι φτωχοί έγιναν λιγότερο φτωχοί - άρχισαν να φοιτούν στο πανεπιστήμιο, να ταξιδεύουν στο εξωτερικό και ούτω καθεξής. Αυτό δημιούργησε ένα αίσθημα δυσαρέσκειας που εύκολα εργαλειοποιήθηκε. (σ.σ.: σ' εμάς η εργαλειοποίηση αυτού του φόβου προσωποποιείται στους μετανάστες που παρουσιάζονται από την ακροδεξιά ως υπαρξιακή απειλή)

Η ελκυστικότητα της σύγχρονης ακροδεξιάς αλλάζει ανάλογα με την κοινωνική θέση. Η άρχουσα τάξη τη βλέπει ως την πιο αρπακτική μορφή καπιταλισμού και ως την εξουδετέρωση όλων των προκλήσεων από τα κάτω. Η λαϊκή βάση έλκεται από τον λόγο περί νόμου και τάξης και την προοπτική μιας πιο απελευθερωμένης οικονομίας που θα «τους σηκώσει από την πλάτη της το κράτος», επιτρέποντάς της να ανταγωνίζεται πιο αποτελεσματικά στην αγορά. Επίσης, για μια ομάδα που προέρχεται και από τα δύο στρατόπεδα, η ακροδεξιά συνιστά και μια επαγγελματική ευκαιρία καθώς ένα μέλος της μπορεί να βγάλει καλά χρήματα ως ακροδεξιός αγκιτάτορας.

Ο Μπολσονάρου, ως κίνημα της ακροδεξιάς, έχει τρία δομικά πλεονεκτήματα.

Πρώτον, είναι πολύ πιο συμβατό με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, επομένως μπορεί να βασιστεί στην υποστήριξη των μεγάλων επιχειρήσεων και των συστημικών μέσων ενημέρωσης με τρόπους που η αριστερά δεν θα μπορούσε ποτέ.

Δεύτερον, αντί να αλλάξει την κοινωνία, θέλει να διατηρήσει τον υφιστάμενο συσχετισμό δυνάμεων, ίσως και να εντείνει τις διαφορές, γεγονός που καθιστά την οικοδόμηση συνασπισμών πολύ πιο εύκολη. Κάθε εταίρος έχει τη δική του σφαίρα - οι γαιοκτήμονες τη γη της, η χρηματοπιστωτική ολιγαρχία τους οικονομικούς της μοχλούς - και εφόσον ικανοποιούνται τα συμφέροντα όλων, όλοι μαζί μπορούν να συνεργαστούν.  Αυτοί συνήθως δεν διαφωνούν για την ιεράρχηση των αναγκών ή για στρατηγικές διαφορές, όπως συμβαίνει με τα προβλήματα που ταλανίζουν την αριστερά.

Το τρίτο πλεονέκτημα πηγάζει από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία δομούν τη δημόσια σφαίρα ως μια αγορά στην οποία οι άνθρωποι ανταγωνίζονται ατομικά για likes και κοινοποιήσεις, τα οποία αποτελούν δείγματα αναγνώρισης και προσοχής. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τόσο την υπερ-εξατομίκευση της πολιτικής όσο και την προνομιακή θέση της διαδικτυακής συμμετοχής έναντι της οργάνωσης εκτός διαδικτύου. Και διαμορφώνει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένο το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης ακροδεξιάς σαν ένα είδος πυραμίδας του οποίου τα δομικά στοιχεία είναι οι «πολιτικοί ινφλουένσερ» - άτομα που, από θέση εξέχουσας θέσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή στα παραδοσιακά μέσα, παράγουν περιεχόμενο που ταυτόχρονα συγκεντρώνει προσοχή, κοινωνικό και πολιτικό κεφάλαιο.

Μέσα από μια συνεχή ροή περιεχομένου που τραβάει την προσοχή, διατηρούν τη βάση τους συνεχώς απασχολημένη, αλλά και ατομικοποιημένη, στερημένη από κανάλια για μη ψηφιακή συμμετοχή. Ως εκ τούτου, μπορούν να κινητοποιηθούν και να αποκινητοποιηθούν λίγο πολύ κατά βούληση. Είναι ενδεικτικό ότι ο Μπολσονάρου δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να χτίσει ένα πραγματικό δικό του κόμμα - ούτε ο Φάρατζ ούτε ο Τραμπ. Θεωρούν τη δομή του κόμματος όχι ως στόχο καθαυτό, αλλά μόνο ως μέσο για μια πολιτική που πραγματικά ασκείται αλλού. (σ.σ. παραδόξως σ’ αυτή την -μη- οργανωτική λογική κινείται και ο Αλ. Τσίπρας για την ΕΛ.ΑΣ.).

Όταν η πολιτική αποικίζεται από την οικονομία της προσοχής, τότε ο δημόσιος λόγος μετατρέπεται σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη θάλασσα οργής. Σήμερα, αυτό, αύριο, εκείνο. Είναι μια κατάσταση πραγμάτων εντελώς αντίθετη με την χειραφετητική πολιτική, η οποία βασίζεται στην ενίσχυση της ικανότητας των ανθρώπων να λαμβάνουν αποφάσεις για τη συλλογική τους μοίρα και να συμμετέχουν σε διαρκείς προσπάθειες για την αλλαγή του status quo. Ο Τραμπ μας κρατά απασχολημένους με τίτλους και αναρτήσεις αργά το βράδυ, ενώ το πραγματικό έργο της καταστροφής συνεχίζεται στο παρασκήνιο.” (το ίδιο κάνει και ο Κυρ. Μητσοτάκης με τα δικά του τρολ)

Σε ιδεολογικό επίπεδο, τι αντιπροσωπεύει ο Μπολσονάρου και σε τι διαφέρει από την παραδοσιακή δεξιά;

Στο ερώτημα αυτό ο Νούνες απαντά ως εξής: “Παρερμηνεύουμε την ακροδεξιά εκλαμβάνοντας τον λόγο της κατά γράμμα. Είναι λάθος να πιστεύουμε τον Τραμπ, τον Μπολσονάρου κ.ά. όταν μιλούν για ένα βήμα πίσω από την «παγκοσμιοποίηση», για επιστροφή σε ένα φορντικό όνειρο βιομηχανικών θέσεων εργασίας, για την επιστροφή του χρόνου στη σεξουαλική επανάσταση και για την επαναϊεροποίηση της πυρηνικής οικογένειας και των παραδοσιακών έμφυλων ρόλων. Αυτές οι ιδέες έχουν μια προφανή ψυχολογική απήχηση σε ορισμένους ψηφοφόρους, αλλά δεν επιβεβαιώνονται από τις ενέργειες της σύγχρονης ακροδεξιάς. Αντίθετα, είναι ένα κίνημα που τροφοδοτείται από την κοινωνική αποσύνθεση που προκαλείται από δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού και επιταχύνει αυτή τη διαδικασία προς έναν ορισμένο ορίζοντα όπου το κράτος παραιτείται από την ολοένα και μεγαλύτερη ευθύνη για τη διαμεσολάβηση στις κοινωνικές συγκρούσεις και αντ' αυτού κατοχυρώνει τον κανόνα της ωμής βίας...

Επιτρέψτε μου να δώσω ένα αποκαλυπτικό παράδειγμα. Το 2019, παράνομοι υλοτόμοι στην πολιτεία Ροντόνια του Αμαζονίου έβαλαν φωτιά σε ένα βυτιοφόρο καυσίμων που εξυπηρετούσε μια ομοσπονδιακή επιχείρηση επιβολής του νόμου, η οποία στη συνέχεια αναγκάστηκε να ακυρωθεί. Δύο εβδομάδες αργότερα, ο υπουργός Περιβάλλοντος ταξίδεψε στην πόλη για να συναντήσει τους υλοτόμους και να ακούσει τα αιτήματά τους. Το σαφές μήνυμα ήταν: «Είμαι στο πλευρό σας. Είναι εντάξει αν κάψετε κρατική περιουσία, σκοτώσετε τους αυτόχθονες των οποίων τη γη υλοτομείτε και συνεργαστείτε με τους εμπόρους ναρκωτικών που χρησιμοποιούν τις ίδιες διαδρομές - όλα αυτά είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις και δεν παρεμβαίνουμε στις ιδιωτικές επιχειρήσεις». Η ίδια ιδέα διαπνέει τη σχέση του Τραμπ με τις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας.

Αυτό μπορεί να λάβει τη μορφή αυτού που έχω ονομάσει «καπιταλισμό της επιτήρησης». Σε οικονομίες φυτειών όπως η Βραζιλία και ο αμερικανικός Νότος, η αστυνόμευση ήταν μια δημόσια λειτουργία που προέκυψε από μια ιδιωτική. Ο επιβλέπων που προσλαμβανόταν για να πειθαρχήσει το εργατικό δυναμικό των φυτειών έγινε, μετά την κατάργηση, ο αστυνομικός που κρατούσε τους απελευθερωμένους άνδρες και γυναίκες στη θέση τους. Σήμερα, αυτή η δημόσια λειτουργία γίνεται ξανά ιδιωτική. Ο Wagner και η Blackwater, οι ναρκέμποροι στο Μεξικό, οι πολιτοφυλακές στο Ρίο - τέτοιοι μη κρατικοί φορείς ασκούν όλο και περισσότερο το μονοπώλιο της βίας στις περιοχές που ελέγχουν. Ο καπιταλισμός της επιτήρησης συνεπάγεται τη συμμαχία μεταξύ του κεφαλαίου και αυτών των ελεύθερων πρακτόρων καταστολής, οι οποίοι συμμετέχουν στον συνασπισμό όχι απλώς ως πληρωμένα όπλα αλλά ως ισότιμοι πολιτικοί εταίροι. Μια τέτοια σύγκλιση προαναγγέλθηκε στην πρώτη κυβέρνηση Bolsonaro και θα μπορούσε εύκολα να εδραιωθεί υπό τον (γιο του) Flávio (αν κερδίσει τις εκλογές.

Είναι σαφές γιατί οι ισχυροί θα έλκονταν από ένα τέτοιο μοντέλο που τους υπόσχεται απεριόριστη απόλαυση της εξουσίας. Αλλά γιατί το ψηφίζουν και οι πιο αδύναμοι; Λόγω των ψυχολογικών αντισταθμισμάτων που περιλαμβάνονται στο πακέτο. Η υπόσχεση είναι: «ακόμα κι αν παραμένετε υπερεκμεταλλευόμενοι στη δουλειά σας, ακόμα κι αν οι προσδοκίες σας για τη ζωή συρρικνώνονται καθημερινά, θα διασφαλίσουμε ότι υπάρχει τουλάχιστον μία σφαίρα της ζωής στην οποία η δύναμή σας είναι ελεύθερη. Στο σπίτι, μπορείτε να ξεσπάσετε στη γυναίκα σας ή στα παιδιά σας, κανείς δεν θα παρέμβει και κανείς δεν μπορεί να σας πει να μην κάνετε αστεία για τους μαύρους ή τους ομοφυλόφιλους»

Ποια θα μπορούσε να είναι μια ριζοσπαστική απάντηση στη σύγχρονη ακροδεξιά;

Ο Νούνες απαντά: "Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με ένα παράδοξο από τη θεωρία της πληροφορίας: για να γίνει δεκτό ένα σήμα ως πληροφορία, πρέπει να είναι αρκετά διαφορετικό από τον θόρυβο του περιβάλλοντος, αλλά όχι τόσο διαφορετικό ώστε να μην καταγράφεται καθόλου ως σήμα. Όταν εφαρμόζουμε αυτήν την ιδέα στην πολιτική, συνειδητοποιούμε ότι ο ριζοσπαστισμός δεν είναι η πιστότητα σε μια αρχή στην πιο αγνή, αφηρημένη μορφή της. είναι μάλλον μια απόκλιση από τον κανόνα που εξακολουθεί να είναι ευανάγνωστη.

Βρίσκεις μια τακτική που σε απομακρύνει όσο το δυνατόν περισσότερο από την υπάρχουσα κατάσταση – αλλά μπορεί να ενσωματωθεί σε αυτήν: μια τακτική που εμπνέει την εμπιστοσύνη των ανθρώπων, που τους πείθει να συμμετάσχουν, που παράγει πραγματικό αποτέλεσμα.

Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι όλα τα πράγματα που πραγματικά πρέπει να γίνουν φαίνονται εξαιρετικά ριζοσπαστικά. Πάρτε για παράδειγμα τη συγκέντρωση εξουσίας. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ένας επιχειρηματίας μπορεί να απενεργοποιήσει μέρος του στρατού μιας χώρας, όπως έκανε ο Έλον Μασκ όταν έκοψε την κάλυψη του Starlink από τις ουκρανικές δυνάμεις στη μέση της αντεπίθεσής τους το 2022 - κάτι που θα ήταν μια πλεκτάνη James Bond τη δεκαετία του 1970. Η λογική απάντηση είναι να περάσει η κυβερνητική πολιτική που εμποδίζει τους ιδιώτες να ασκούν τέτοια εξουσία. Αλλά αν προτείνετε μια τέτοια πολιτική σήμερα, θα κατηγορηθείτε ότι ζητάτε απαλλοτρίωση ή ότι παραβιάζετε τα ατομικά δικαιώματα. Έχουμε προχωρήσει τόσο πολύ προς τη μία κατεύθυνση που μπορείς να επέμβεις μόνο τραβώντας πολύ δυνατά προς την άλλη.

Εδώ μπορούμε να μάθουμε κάτι από την άκρα δεξιά. Λέγονται πράγματα σήμερα - για παράδειγμα, ότι πολίτες με λάθος χρώμα δέρματος πρέπει να απελαύνονται - που ήταν αδιανόητα πριν από λίγο καιρό. Από το 2016 το αδιανόητο δεν έχει σταματήσει να συμβαίνει και το ανεκδιήγητο έχει γίνει κοινή λογική. Η άκρα δεξιά έχει επιβάλει τα όρια του δυνατού προς την κατεύθυνση αυτού που πιστεύει ότι πραγματικά πρέπει να γίνει.

Ίσως τίποτα από αυτά που πραγματικά χρειάζεται να κάνουμε δεν είναι εφικτό σήμερα - αλλά δεν θα μπορέσουμε να το κάνουμε ούτε αύριο, εκτός αν αρχίσουμε να χτίζουμε τις συνθήκες τώρα. Πρέπει να χτίσουμε μια κοινωνική βάση για τους στόχους μας. Δεν μπορούμε μόνο να παρέχουμε ορθολογικά επιχειρήματα και αξιόπιστη πολιτική. Πρέπει να ενσταλάξουμε μια επιθυμία, ριζωμένη στην καθημερινή εμπειρία των ανθρώπων, για έναν άλλο, καλύτερο κόσμο. Οι άνθρωποι πρέπει να αισθάνονται όχι μόνο ότι θα ζούσαν καλύτερα σε έναν αναδιαμορφωμένο κόσμο, αλλά ότι αρχίζουν να ζουν καλύτερα συμμετέχοντας στο κίνημα για να το πετύχουν.” (Γ. Χ. Παπ)

*https://www.equator.org/articles/brazil-far-right-rodrigo-nunes-lula-bolsonaro

Γιατί οι εργάτες ψηφίζουν ακροδεξιά;

 

[artinews.gr/ 17.05.26 ]

---

«Unite the Kingdom» (Ενώστε το Βασίλειο), «Θέλουμε πίσω τη χώρα μας» («We want our country back»), «Σταματήστε τα πλοία» με τους μετανάστες («Stop the boats»),  «Απελάστε τους όλους» / «Στείλτε τους πίσω» («Deport them all», «Send them back»), «Ο Χριστός είναι Βασιλιάς» («Christ is king»), «Έλον-Μασκ ευχαριστούμε». Αυτοί που κραυγάζουν αυτά τα συνθήματα, ξερνώντας δηλητηριώδες μίσος που κυλάει  στους δρόμους του Λονδίνου, οι δεκάδες χιλιάδες οπαδοί του ακροδεξιού Βρετανού ακτιβιστή Τόμι Ρόμπινσον, είναι εργάτες! Είναι η «Λευκή εργατική τάξη» (Working Class), είναι οι λευκοί Βρετανοί από υποβαθμισμένες οικονομικά περιοχές ή πρώην βιομηχανικές πόλεις εκτός Λονδίνου, που νιώθουν οικονομικά και κοινωνικά περιθωριοποιημένοι. Είναι τα μικροαστικά στρώματα (Lower Middle Class) των αυτοαπασχολούμενων ( τεχνίτες, οδηγοί, ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων), που νιώθουν ότι απειλούνται ταυτόχρονα από τις μεγάλες πολυεθνικές, την κρατική φορολογία αλλά και τις κοινωνικές αλλαγές που επιφέρει η μετανάστευση.

Γιατί οι εργάτες αυτοί κατέφυγαν στον ακροδεξιό ακτιβιστή Τόμι Ρόμπινσον και όχι στο στρατόπεδο των συμπολιτών τους που διαδηλώνουν στο Λονδίνο κατά της Γενοκτονίας στη Γάζα, για την 78η επέτειο της Nakba, εναντίον του φασισμού;

Την απάντηση στο ερώτημα την βρήκα σε άρθρο του Γάλλου οικονομολόγου Τομά Πικετί. Η Αριστερά δεν προσφέρει (εδώ και καιρό) ένα ξεκάθαρο, φιλόδοξο σχέδιο οικονομικής δικαιοσύνης και οι εργατικές τάξεις νιώθουν εγκαταλελειμμένες και γι’ αυτό στρέφονται προς τον εθνικισμό και την ακροδεξιά, σημειώνει ο Πικετί. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές χώρες οι πολίτες που πριν ψήφιζαν Αριστερά, τώρα ψηφίζουν ακροδεξιά. Για να αναστραφεί αυτό «Η αριστερά πρέπει να επανασυνδεθεί με την φιλοδοξία της ισότητας του παρελθόντος και να ενώσει τις εργατικές τάξεις από όλες τις περιοχές», όλων των χωρών, των φυλών, των πολιτισμών και των «χρωμάτων», γράφει ο Γάλλος οιονομολόγος (www.lemonde.fr).

Η αποστασιοποίηση των εργατών από τα προοδευτικά κόμματα μπορεί να εξηγηθεί και από το γεγονός ότι οι κάτοικοι των μικρών πόλεων και των αγροτικών περιοχών υφίστανται το κύριο βάρος του διεθνούς ανταγωνισμού, ενώ παράλληλα συνδέονται όλο και λιγότερο με σημαντικές δημόσιες υπηρεσίες, όπως πανεπιστήμια και νοσοκομεία. Επίσης, ο κύριος μοχλός αυτής της ρήξης παραμένει η πολιτική επιλογή των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων να εγκαταλείψουν τις πολιτικές προοδευτικής φορολογίας και αναδιανομής, ωθώντας το μη προνομιούχο και λιγότερο μορφωμένο εκλογικό σώμα προς την εθνικιστική ψήφο ή την μαζική αποχή, σημειώνει ο Πικετί.

Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε μία βασική παρατήρηση για την σταδιακή μετατροπή των κομμάτων της Αριστεράς σε κόμματα των ιδιαίτερα μορφωμένων και των προνομιούχων. Πρόκειται για την «Βραχμανική Αριστερά», όπως την αποκαλεί ο Πικετί, όπου έχουμε ένα  «χάσμα» επικοινωνίας μεταξύ των μορφωμένων και των λιγότερο μορφωμένων μελών. Συχνά το «χάσμα» αυτό μετατρέπεται σε «περιφρόνηση», σε ρήξη και αποκλεισμό ή αποχώρηση των λιγότερο μορφωμένων που γι’ αυτό το λόγο ενσωματώνονται εύκολα στον «αντιδιανοουμενισμό» της ακροδεξιάς.  

Η ιστορία σήμερα φαίνεται να επαναλαμβάνει ένα μοτίβο ανταγωνισμού μεταξύ των ελίτ γράφει ο Πικετί. Από τη μία πλευρά είναι μια εμπορική, πολεμοχαρής, εθνικιστική δεξιά που αρέσκεται να παρουσιάζεται ως αντιδιανοούμενη και "πρακτική", την οποία ενσαρκώνει στις Ηνωμένες Πολιτείες ο Ντόναλντ Τραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι. Από την άλλη, έχουμε μια «βραχμανική» αριστερά, μορφωμένη, φιλελεύθερη και διεθνιστική, την οποία εκπροσωπούν οι Δημοκρατικοί. Η αντίθεση μεταξύ της εμπορικής δεξιάς και της βραχμανικής Αριστεράς σε μεγάλο βαθμό είναι τεχνητή. Και επιτρέπει στις εθνικιστικές και φιλελεύθερες ελίτ να μοιράζονται την εξουσία και να εδραιώνουν την κυριαρχία τους επί των εργατικών τάξεων. Το παράδειγμα αυτό αναπαράγεται και σε σε μας με διάφορες αποχρώσεις.

Γι' αυτό απαιτείται το ξεπέρασμα της «Βραχμανικής Αριστεράς», η υπέρβαση του γεωγραφικού χάσματος (ανάμεσα στους εργαζόμενους των μεγάλων αστικών κέντρων και της επαρχίας) και του πολιτισμικού χάσματος και η αποδοχή του γεγονότος ότι τη στιγμή της μεγάλης κοινωνικής ρήξης οι οικονομικές και πνευματικές ελίτ αναπόφευκτα θα ενωθούν…

Η αριστερά οφείλει να προτείνει ριζοσπαστικές αλλά εφαρμόσιμες μεταρρυθμίσεις για την αναδιανομή του πλούτου. Να προτείνει φορολόγηση του μεγάλου πλούτου για τη χρηματοδότηση του κοινωνικού κράτους. Να απαιτήσει την παροχή ενός βασικού κεφαλαίου σε κάθε πολίτη μόλις ενηλικιωθεί. Να απαιτήσει αυξημένους φορολογικούς συντελεστές για τα ανώτατα εισοδήματα και τις μεγάλες περιουσίες. Να συνδεθεί η οικολογική μετάβαση με την κοινωνική δικαιοσύνη για να μην επιβαρύνονται οι φτωχότεροι. Να υπάρξουν ισχυρές επενδύσεις στην παιδεία, την υγεία και τις υποδομές προπάντων εκτός των μεγάλων πόλεων. Και κυρίως να υπάρξει ένας παγκόσμιος φόρος περιουσίας για τις πολυεθνικές. Τέλος να επανέλθει στο επίκεντρο το θέμα της οικονομικής ισότητας...

Τα ακροδεξιά τρολ επιτίθενται

 Η ομοιόμορφη, μαζική επίθεση ακροδεξιών τρολ στο διαδίκτυο που δικαιολογούν (!) τον βίαιο θάνατο των 15 προσφύγων στη Χίο, και μιλούν για «εισβολή» «λαθρομεταναστών», ενισχύει την πεποίθηση ότι έχουμε επανάληψη της δράσης και του λόγου ομάδων που προέρχονται από την Χρυσή Αυγή ή που υιοθετούν τη ρητορική της.

Θυμίζω ότι το 2016 είχαμε στη Χίο οργανωμένες επιθέσεις από ακροδεξιές ομάδες (συνδεδεμένες τότε με τη Χρυσή Αυγή) με βόμβες μολότοφ κατά προσφύγων. Οργανωμένη επίθεση κατά προσφύγων είχαμε και στην Μυτιλήνη το 2018. Επίσης κατά τη διάρκεια των μεγάλων πυρκαγιών στον Έβρο, εμφανίστηκαν ομάδες πολιτών που αυτοαποκαλούνταν «πολιτοφύλακες» οι οποίοι «συνέλαβαν» και φυλάκισαν σε κοντέινερ πρόσφυγες ως δήθεν εμπρηστές. Οι πρόσφυγες αυτοί αθωώθηκαν τον Φεβρουάριο του 2024. Να προσθέσουμε εδώ και τη φρικτή δολοφονία από δύο χρυσαυγίτες του Σαχζάτ Λουκμάν το 2013 στα Πετράλωνα και του Σιράζ Σαφτάρ ( τον Αύγουστο του 2023) στη Ριζούπολη.

Τα γεγονότα αυτά συνοδεύτηκαν τότε από μαζικές ψηφιακές αναρτήσεις οργανωμένων ακροδεξιών τρολ, που ενισχύονταν από τον δημόσιο λόγο στελεχών της κυβέρνησης Μητσοτάκη με ακροδεξιά χαρακτηριστικά. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα, καθώς οι ακροδεξιές ομάδες ενισχύονται από τον δημόσιο λόγο του υπουργού Πλεύρη, αλλά και της επίδοξης αρχηγού κόμματος κας. Καρυστιανού. Η βασική επωδός των τρολ είναι ο όρος «ειβολή» (σημειώνουμε ότι τον πρωτοχρησιμοποίησε ο Τραμπ και ο ακροδεξιός σύμβουλός του Μπάνον).

Σε κάθε περίπτωση η ένταση και η ομοιομορφία της επίθεσης ενισχύουν την πεποίθηση ότι πρόκειται περί οργανωμένου σχεδίου. Η χρήση συγκεκριμένων hashtags και η ταυτόχρονη εμφάνιση σχολίων που αναπαράγουν τα ίδια επιχειρήματα (ενοχοποίηση των θυμάτων ως «εισβολέων») υποδηλώνει συντονισμό.

Θυμίζω ότι η Χρυσή Αυγή ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε το διαδίκτυο ως κύριο εργαλείο στρατολόγησης και προπαγάνδας, αναπτύσσοντας ένα δίκτυο από επίσημες ιστοσελίδες, τοπικά blogs και προσωπικά προφίλ που αναπαρήγαγαν ομοιόμορφη ρητορική.

Η ακροδεξιά προπαγάνδα σήμερα έχει γίνει πολυμορφική, ενσωματώνοντας πολιτισμικά αφηγήματα και ψηφιακές στρατηγικές που στοχεύουν στην "εθνική καθαρότητα". Η οργάνωση ρατσιστικών επιθέσεων στο διαδίκτυο δεν φαίνεται να προέρχεται πλέον από ένα ενιαίο κέντρο, αλλά από ένα διάσπαρτο δίκτυο μικρότερων ομάδων, πολιτικών σχηματισμών και «αυτόνομων» ψηφιακών κοινοτήτων που ενοποιούνται κατά περίπτωση και θέμα.

Πρώην μέλη της Χρυσής Αυγής έχουν ενταχθεί πλέον σε νέες οργανώσεις, όπως το Μέτωπο Νεολαίας (που λειτουργεί ως συνέχεια της οργάνωσης). Επίσης, η οργάνωση Εθνικιστική Νεολαία Θεσσαλονίκης στρατολογεί ακόμα και ανήλικους και ασκεί ρατσιστική βία.

Σε περιοχές όπως ο Έβρος, η βόρεια Ελλάδα γενικά, και τα νησιά, λειτουργούν ομάδες που αυτοαποκαλούνται «πολιτοφύλακες» ή «επιτροπές αγώνα». Αυτές οι ομάδες χρησιμοποιούν το Viber και το Telegram για να συντονίζουν δράσεις και να διασπείρουν fake news και την ξενοφοβική τους ρητορική.

Πρώην στελέχη και νέοι ακροδεξιοί influencers χρησιμοποιούν πλατφόρμες βίντεο για να προσεγγίσουν νεανικά κοινά, εκμεταλλευόμενοι τους αλγόριθμους που προωθούν τη βία. Υπάρχουν ενδείξεις για συντονισμένες καμπάνιες από ανώνυμους λογαριασμούς που αναπαράγουν τα ίδια hashtags και επιχειρήματα (περί «εισβολής») αμέσως μετά από τραγωδίες όπως αυτή στη Χίο.

Η ρητορική μίσους βρίσκει επίσης στέγη σε κόμματα που εκπροσωπούνται στη Βουλή, όπως οι Σπαρτιάτες (που έλαβαν στήριξη από τον έγκλειστο Ηλία Κασιδιάρη), η Ελληνική Λύση και η Νίκη. Τα κόμματα αυτά χρησιμοποιούν τα κοινωνικά δίκτυα για να καλλιεργήσουν ένα κλίμα «εθνικού κινδύνου», το οποίο συχνά μεταφράζεται σε ψηφιακό trolling και επιθέσεις κατά προσφύγων (τους οποίους χαρακτηρίζουν «λαθρο» και «εισβολείς»).

Η «κανονικοποίηση» της ακροδεξιάς ρητορικής στον δημόσιο λόγο που ενίσχυεται από κόμματα της Βουλής αλλά και την κυβέρνηση, νομιμοποιεί άτομα ή ακροδεξιές ομάδες να δρουν βίαια, θεωρώντας ότι εκφράζουν την πλειοψηφία.

Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου

Χιλή, ή πως η Αριστερά ανοίγει τον δρόμο στην (ακρο)δεξιά

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 20.12.25 ]

---

Ο Ιγνάσιο Σεγκόβια, ένας 23χρονος φοιτητής, υποστηρικτής του ακροδεξιού νέου χιλιανού προέδρου, φορά ένα κόκκινο καπέλο με την επιγραφή «Να κάνουμε τη Χιλή ξανά σπουδαία». Ο Τραμπ παντού.

Η νίκη του ακροδεξιού Καστ στη Χιλή, οπαδού του Πινοσέτ, σηματοδοτεί την τελευταία νίκη για την αναδυόμενη ακροδεξιά στη Λατινική Αμερική. Είχε προηγηθεί αυτή του Ντανιέλ Νομπόα στο Εκουαδόρ, του Ναγίμπ Μπουκέλε στο Ελ Σαλβαδόρ και του Χαβιέρ Μιλέι στην Αργεντινή. Επίσης, τον Οκτώβριο, η εκλογή του Ροντρίγκο Παζ έβαλε τέλος σε σχεδόν δύο δεκαετίες σοσιαλιστικής διακυβέρνησης στη Βολιβία.

Ο «τυφώνας» Τραμπ σαρώνει την αμερικανική ήπειρο. Το MAGA μεταφέρεται παντού προσαρμοζόμενο αναλόγως. Παντού η ίδια ρητορική: Ασφάλεια και μετανάστευση.

Αλλά γιατί η Χιλή, η χώρα του εκπληκτικού λαϊκού κινήματος του 2019, ψήφισε ακροδεξιά;

Τι έγιναν τα εκατομμύρια των Χιλιανών που βγήκαν στους δρόμους (φωτογραφία) για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στο φρικτό νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο που υλοποίησε η δικτατορία του Πινοσέτ, και το οποίο βασίζεται στην ιδιωτικοποίηση, την απορρύθμιση και την ελάχιστη κρατική παρέμβαση; Γιατί ψήφισαν κάποιον που υποστηρίζει το ίδιο μοντέλο που με έναν μεγαλειώδη αγώνα και αίμα αμφισβήτησαν; 

Για τον Πατρίσιο Ναβία, διακεκριμένο Χιλιανό πολιτικό επιστήμονα, «Ο πιο πιθανός λόγος για τη νίκη του Καστ είναι ότι ο κόσμος είναι δυσαρεστημένος από τις μεταρρυθμίσεις που εφάρμοσε ο (αριστερός) Μπόριτς...».

Τα μέτρα κοινωνικής πρόνοιας του Μπόριτς δεν ήταν αρκετά για να απαλύνουν τις ανισότητες που παρέμειναν επίμονα υψηλές και οι βασικές υπηρεσίες, από τις συντάξεις έως την εκπαίδευση, παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό σε ιδιωτικά χέρια. Ο νεοφιλελευθερισμός παρέμεινε ο ίδιος και επί Αριστεράς.

Κρίσιμη παράμετρος που προστέθηκε στην κοινωνική δυσαρέσκεια ήταν ο φόβος.

Η Χιλή η θεωρούμενη ως η πλέον ασφαλής χώρα της Λατινικής Αμερικής «αισθάνθηκε» ξαφνικά ανασφαλής, «σαν να εξαπλώθηκε ένα ψευδές αίσθημα ανασφάλειας» λέει η χιλιανή Χαβιέρα Καράσκο.

Ο φόβος εξαπλώθηκε παντού, διογκούμενος και τροφοδοτούμενος από τα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ακολούθησε η σχετική ρητορική του νεοκλεγέντος ακροδεξιού προέδρου: «Χωρίς ασφάλεια, δεν υπάρχει ειρήνη. Χωρίς ειρήνη, δεν υπάρχει δημοκρατία και χωρίς δημοκρατία δεν υπάρχει ελευθερία, και η Χιλή θα επιστρέψει απαλλαγμένη από το έγκλημα, το άγχος και τον φόβο». Σε λίγο το αστυνομικό κράτος θα αποκαθαρθεί από τα εγκλήματά του και θα ταυτισθεί με την ασφάλεια, την ειρήνη και τη… δημοκρατία.  

Το θέμα λοιπόν είναι η «ασφάλεια» από τον εχθρό που είναι δήθεν ο μετανάστης, ο παραβατικός, ο διπλανός στη δουλειά, στη γειτονιά, στην πολυκατοικία, ακόμα και στην ανεργία!

Αυτή η τερατώδης ιδέα ότι για την αδικία ευθύνεται ο Άλλος, ο διπλανός μας, ο όμοιός μας, αναπτύσσεται και πολλαπλασιάζεται αθόρυβα.

Οι καλύτερες παρορμήσεις και η δίψα για δικαιοσύνη και ισότητα δεν απευθύνονται πια στους «από πάνω» αλλά στον διπλανό. Έτσι μετατρέπονται σε διατομική αντιπαράθεση και κάθε συλλογική δέσμευση και διεκδίκηση υπονομεύεται εκ προοιμίου και ακυρώνεται. 

Οι τερατώδεις ιδέες με τις οποίες μας εκπαιδεύουν, σαν καρκινικά κύτταρα επιτίθενται σε μας τους ίδιους.

Η μέθοδος χειραγώγησης είναι παλιά. «Οι κυβερνήτες και οι πλούσιοι εξουσιάζουν τους εργάτες επειδή και οι εργάτες επιθυμούν το ίδιο, με τους ίδιους τρόπους να εξουσιάζουν τον αδελφό τους εργάτη. Για τον λόγο αυτόν –επειδή ταυτίζονται μαζί τους απέναντι στη ζωή- οι εργάτες δεν μπορούν να εξεγερθούν σε μία πραγματική επανάσταση εναντίον των καταπιεστών τους… (γιατί) μέσα (στον εργάτη) υπάρχει η συναίσθηση ότι κι αυτός θα έκανε το ίδιο, ή το κάνει κιόλας έστω σε μικρότερο βαθμό απέναντι στ’ αδέλφια του… Αν οι εργάτες δεν ήταν το ίδιο καταπιεστές… ζούσαν αδελφικά… θυμούνταν και βοηθούσαν τους άλλους, κανείς δεν θα μπορούσε να τους σκλαβώσει…» (Ο Τολστόι, Ελληνικά Γράμματα).

Η Αριστερά λοιπόν έχει δύο προβλήματα να επιλύσει. Το ένα είναι ότι για να εφαρμόσει μια άλλη οικονομική πολιτική πέρα από το νεοφιλελευθερισμό, είναι σαν να θέλει να ακολουθήσει μια άλλη πολιτική από αυτή που επιβάλλει η παγκόσμια μαφία (Στο περιβάλλον αυτό η Αριστερά δεν έχει πολλά περιθώρια, είναι εκ προοιμίου παγιδευμένη.)

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι η αντιμετώπιση της κυρίαρχης πολιτικής κουλτούρας που εκπαιδεύει τον πληθυσμό στον ατομικισμό και τον ρατσισμό, με συνέπεια ο φτωχός να νομίζει ότι έχει τα ίδια συμφέροντα με τον πλούσιο και μάλιστα με αντιπάλους τους ομοίους του.

Με ανεπίλυτα αυτά τα δύο προβλήματα η Αριστερά (για την ακρίβεια η σοσιαλδημοκρατία) όντας κυβέρνηση δεν κάνει σήμερα τίποτ' άλλο παρά να ανοίγει το δρόμο στην (ακρο)δεξιά...  

Τα κόμματα των ινφλουένσερ και η Αριστερά

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr / 09.12.25 ]

---

Για ένα κίνημα από τα κάτω μιλούν διάφοροι πολιτικοί με τελευταίο τον Αλέξη Τσίπρα.  

Δεν πρόκειται ασφαλώς για κάποιο αυτοοργανωμένο κίνημα από τα κάτω όπως αφήνουν να εννοηθεί, αλλά για μία μορφή πολιτικής επικοινωνίας που κατευθύνεται "από τα πάνω" και μιμείται τις μορφές επικοινωνίας της αμερικανικής και ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, του Μαμντάνι για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης πρόσφατα, αλλά και των αυθόρμητων ad hoc κινημάτων όπως αυτό για το έγκλημα των Τεμπών.

«Πρέπει να επιστρέψουμε στην πολιτική βάση» δηλώνει η Λίζα Γουίτερ, διευθύνουσα σύμβουλος του ιδρύματος Better Politics, ενός κέντρου που εκπαιδεύει νέους πολιτικούς και ακτιβιστές στις σύγχρονες τεχνικές προεκλογικής εκστρατείας, που σχετίζονται με τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, του TikTok, του Instagram και των άλλων πλατφορμών, που χρησιμοποιεί το κόμμα Fidesz του Βίκτορ Όρμπαν με τους πληρωμένους influencers στην Ουγγαρία, το ακροδεξιό κόμμα Συμμαχία για την Ένωση των Ρουμάνων (AUR) που συνδυάζει τη χρήση παιχνιδιάρικων εφαρμογών για την προσέλκυση και την επιβράβευση νέων ακτιβιστών με την παραδοσιακή πολιτική του «πόρτα-πόρτα», ή όπως κάνει επίσης το κόμμα D66 του ολλανδού Ρομπ Γέτεν που χρησιμοποίησε με επιτυχία μερικές από τις ίδιες τεχνικές για να πετύχει μια εκλογική νίκη έκπληξη.

Παντού τα κομματικά στελέχη και οι παραδοσιακοί τοπικοί κομματικοί πάτρωνες αντικαθιστώνται από τους "ινφλουένσερ". Ο Αλέξης Τσίπρας θα "εκτοπίσει" στον εξώστη του Παλλάς τους παλιούς του συντρόφους και θα τους αντικαταστήσει αντλώντας ενδεχομένως από την δεξαμενή του διαδικυακού κινήματος! Αν ο Ανδρέας Παπανδρέου γύρισε την πλάτη στην Ένωση Κέντρου, αντλώντας νέα στελέχη από το αντιδικτατορικό κίνημα, ο Αλέξης Τσίπρας θα αντλήσει από το μόνο κίνημα που υπάρχει αυτή τη στιγμή, αυτό των... ινφλουένσερ. Ένας πολιτικός σχηματισμός αυτού του τύπου παραπέμπει στον "βοναπαρτισμό" ο οποίος είναι εφεύρεση της γαλλικής δεξιάς και αξιοποιεί έναν χαρισματικό ηγέτη στον οποίο οι περιστάσεις επιτρέπουν να ενώσει τις διάσπαρτες δυνάμεις και να δημιουργήσει μία πλήρως ελεγχόμενη από τον ίδιο συγκεντρωτική εξουσία. Το νέο στοιχείο που αλλάζει το σκηνικό σήμερα είναι το διαδίκτυο. Οι "ινφλουένσερ" είναι οι νέοι παράγοντες στο πολιτικό παιγνίδι. 

Όμως εκτός από τους ιφλουένσερ και τα μέσα διάχυσης της προπαγάνδας χρειάζεται κι ένα ορισμένο πολιτικό περιεχόμενο που να αφορά στην αντιμετώπιση των βασικών αναγκών των ανθρώπων, όπως η προσιτή στέγαση, οι καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, οι αποτελεσματικές δημόσιες υπηρεσίες. Οι λύσεις των αναγκών αυτών θα καθορίσουν το πολιτικό πρόσημο ενός κομματικού σχηματισμού. Πολλοί Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες και αριστεροί είναι ενθουσιασμένοι με τη νίκη του Ζόραν Μαμντάνι στις δημοτικές εκλογές της Νέας Υόρκης με βάση μια πλατφόρμα που εστίασε σε θέματα όπως η δωρεάν χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, ο έλεγχος των ενοικίων, τα δημόσια μη κερδοσκοπικά παντοπωλεία σε φτωχές γειτονιές, η δωρεάν φροντίδα των παιδιών και η κατασκευή πιο προσιτών κατοικιών. Επισημαίνουν επίσης την επιτυχία της κυβέρνησης της Ισπανίας, η οποία αύξησε τα κοινωνικά επιδόματα και καλωσόρισε τη μετανάστευση, ενώ παράλληλα ηγείται της ταχύτερα αναπτυσσόμενης οικονομίας στην Ευρώπη. Ωστόσο, αυτό δεν έχει σταματήσει την άνοδο της ακροδεξιάς. Το αντιμεταναστευτικό κόμμα Vox της Ισπανίας έχει δει την υποστήριξή του να αυξάνεται από 12,4% στις γενικές εκλογές του 2023 σε σχεδόν 20% τώρα.

Το γεγονός ότι παρόλ' αυτά η ακροδεξιά επελαύνει δείχνει ότι κάτι πάει λάθος, ή ότι κάτι δεν έχει προσεχθεί. Κι αυτό που παραγνωρίζεται είναι η προώθηση της ακροδεξιάς από τους αλγόριθμους των μεγάλων πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης. Δεν είναι τυχαίο ότι οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που ασκούν κριτική από τα αριστερά, λογοκρίνονται με διάφορους τρόπους. Το μεγάλο πρόστιμο στο X του Ίλον Μασκ από την ΕΕ είναι γιατί αρνήθηκε τον έλεγχο για τη χρήση παράνομων ή παράτυπων αλγορίθμων. Το ίδιο ισχύει και για τις άλλες πλατφόρμες του διαδικτύου. Συνοπτικά, οι ολιγάρχες των νέων μέσων κοινωνικής δικτύωσης παρεμβαίνουν παντού και επηρεάζουν καθοριστικά το πολιτικό παιγνίδι.

Ακόμα και όταν αριστερά ή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ανέλθουν στην εξουσία, η υπονόμευσή τους είναι βέβαιη. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ισπανία παρά τις επιτυχίες του σοσιαλδημοκράτη Σάντσεθ, η ακροδεξιά σχεδόν έχει διπλασιάσει τη δύναμή της. Επίσης, σήμερα στην Χιλή του Αλιέντε και του Πάμπλο Νερούδα επανέρχεται η ακροδεξιά, αυτή τη φορά χωρίς τανκς! Η περίφημη «χρυσή και ενάρετη δεκαετία στη Λατινική Αμερική» τείνει να χαθεί και όχι μόνο από την επίθεση της αυτοκρατορίας αλλά και από τα σημαντικά λάθη της ίδιας της Αριστεράς όπως έχει επισημάνει εδώ και καιρό ο βολιβιανός πολιτικός και διανοούμενος Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα.  

Τι δουλειά λοιπόν έχει η Αριστερά στο στρατόπεδο του Βοναπάρτη; Αλλιώς, τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι της δεξιάς; Την υποχρεώνει η ιστορική ανάγκη, η αλλαγή του πολιτικού πλαισίου και η ύπαρξη των νέων μέσων επικοινωνίας μπορεί να ισχυριστεί κάποιος. Όμως η αυταρχική, εν πολλοίς δεξιά βοναπαρτίστικη (προσωποπαγής) αντίληψη για τη λειτουργία των πολιτικών κομμάτων εξαφανίζει τις παραδόσεις και τις διεκδικήσεις της Αριστεράς, όχι μόνο για εσωκομματική, αλλά και γενικευμένη άμεση δημοκρατία και την πραγματικά ενεργό λαϊκή συμμετοχή. Γι' αυτό θα επιμείνω ότι η Αριστερά δεν μπορεί να είναι μία «αριστερά των δικτύων και των ΜΚΟ» ούτε να παίζει στο γήπεδο της δεξιάς, δηλαδή στο πεδίο των ΜΜΕ όπου κυριαρχεί ο δεξιός λόγος των οργανικών διανοουμένων της συντήρησης και οι αλγόριθμοι των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης που προωθούν την ακροδεξιά. 

Αν στην τακτική των αριστερών κομμάτων δεν προστεθεί ο στρατηγικός στόχος που είναι η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου (αλήθεια, ο Α. Τσίπρας συμφωνεί με την Ευγενία Φωτονιάτα;), τότε η εκρηκτική αύξηση του πλούτου από τη μια και της φτώχιας από την άλλη, θα συνεχίζεται μαζί με την απογοήτευση των "από κάτω" που θα οδεύουν απαυδισμένοι και αηδιασμένοι προς την ακροδεξιά... 

Φασισμός...

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr / 04.12.25 ]

---

Ο Τραμπ σ’ ένα παραλήρημα ρατσισμού και ξενοφοβίας χαρακτήρισε τους Σομαλούς «απόβλητα», ενώ η υπουργός του Κρίστι Νόεμ μίλησε για αιμοδιψείς και τοξικομανείς υπηκόους «καταραμένων χωρών». 

«Καταραμένη χώρα» η Δημοκρατία του Κονγκό της οποίας το κοβάλτιο "ληστεύουν" οι ΗΠΑ. Γυναίκες, άνδρες, ακόμα και νήπια -αυτά τα... απόβλητα- δουλεύουν στα ορυχεία κοβαλτίου σαν σκλάβοι υπό την επιτήρηση στρατιωτικών συμμοριών που μισθοδοτούνται και εξοπλίζονται από τις πολυεθνικές εταιρείες.

Στη Μοζαμβίκη (δεν ανήκει ακόμα στις «καταραμένες» χώρες) στρατιώτες της κυβέρνησης της Μοζαμβίκης που πληρώνονται από την TotalEnergies, σφάζουν και βιάζουν.  

Αυτά λοιπόν κάνουν οι πολυεθνικές των «ευλογημένων χωρών» στους κατοίκους των «καταραμένων» χωρών. Σε λίγο το ίδιο θα κάνουν και στους κατοίκους των δικών τους χωρών. Αυτό συμβαίνει ήδη στους άστεγους, στους άνεργους, στους ΛΟΑΤΚΙ κ.ά. στις Ηνωμένες Πολιτείες και αλλού όπου έχει επικρατήσει η ακροδεξιά. Οι μέθοδοι εξόντωσης που αναπτύχθηκαν στις αποικίες έρχονται για να χρησιμοποιηθούν και στη μητρόπολη.

Το αντιμεταναστευτικό σώμα ICE του Τραμπ παραπέμπει στα χιτλερικά SS.

Και στην Ευρώπη συμβαίνει το ίδιο. Στην Ουκρανία άντρες του φοβερού TCK, αυτούς που η ηθοποιός Έλενα Ρέπινα (εμφανίστηκε δίπλα στον Ζελένσκι στη διάσημη τηλεοπτική σειρά «Υπηρέτης του Λαού») αποκάλεσε «φασίστες», κάνουν επιδρομές «αναγκαστικής στρατολόγησης» απαγάγοντας πολίτες από το δρόμο, τους σταθμούς, τα σπίτια, σέρνοντάς τους γυμνούς, απεγνωσμένους στα κέντρα στρατολόγησης κι από εκεί στην πρώτη γραμμή, συχνά εντελώς ανεκπαίδευτους, κρέας για τα κανόνια.

 Ένα κύμα συγκρούσεων μεταξύ πολιτών και ταγμάτων στρατολόγησης έχει παρατηρηθεί τον τελευταίο καιρό. Τον Αύγουστο, υπήρξαν αυθόρμητες διαδηλώσεις στις πόλεις Κόβελ και Βίνιτσα. Οι άνθρωποι προσπάθησαν να εισβάλουν σε κέντρα στρατολόγησης και να απελευθερώσουν όσους κρατούνταν μέσα. Τα γεγονότα "θάφτηκαν" από τα διεθνή ΜΜΕ. 

Αυτού του είδους η πολιτική ανυπακοή ενόχλησε τον ακροδεξιό πολιτικό Ντμίτρο Κορτσίνσκι, ο οποίος κάλεσε τους στρατιώτες να ανοίξουν πυρ σε όποιον αντιστέκεται στη στράτευση. Η προτροπή του εισακούστηκε και στις 19 Αυγούστου, στο χωριό Νόβι Τσερβίτσα στην περιφέρεια Βολίν, άντρες του TCK άνοιξαν πυρ σε μια ομάδα συνταξιούχων γυναικών.

Το βαθύ σκοτάδι της φασιστικής βίας απλώνεται ήδη στην καρδιά της Ευρώπης μέσα στην σιωπή...

Οι No Kings, η Woke κουλτούρα, οι μετανάστες και το... μωρό

[ Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 11.10.25 ]

No Kings, «Όχι Βασιλιάδες», έτσι λέγεται το κίνημα των Δημοκρατικών που αντιτίθεται στον Τραμπ (αυτός και οι δισεκατομμυριούχοι ολιγάρχες είναι οι «βασιλιάδες») και το οποίο διοργανώνει μια σειρά διαδηλώσεων εναντίον του Αμερικανού προέδρου της επόμενης εβδομάδας.

Εκδηλώσεις μίσους κατά της Αμερικής τις χαρακτηρίζουν οι ρεπουμπλικάνοι. Αντί «να διατηρήσει προσιτή υγειονομική περίθαλψη ή να μειώσει το κόστος για τις εργαζόμενες οικογένειες, επιτίθεται σε μέλη Αμερικανούς που συγκεντρώνονται ειρηνικά για να πουν ότι η Αμερική ανήκει στον λαό της, όχι στους βασιλιάδες» απαντούν οι διοργανωτές του No Kings.

Κανείς Δημοκρατικός, όμως, ούτε ο Μπέρνι Σάντερς, δεν μιλάει για τη Μόνικα Μορέτα Γκαλάρζα και τον σύζυγο της Ρούμπεν Αβελάρδο Ορτίς Λόπες, για τους τρομακτικούς μπάτσους της μετανάστευσης, για τις οικογένειες που διαλύονται. Μιλούν μόνο γενικά για ελευθερία και αυταρχισμό.

Αυτή η γενική «θολούρα» επιτρέπει στον Τραμπ και την ακροδεξιά να «αλωνίζει» παντού. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κοντόφθαλμες αναλύσεις της «αριστεράς» που ασκεί κριτική εν μέρει δικαίως στη Woke κουλτούρα και τον «δικαιωματισμό», πετώντας όμως μαζί με τα απόνερα του μπάνιου και το μωρό.

Η Woke Κουλτούρα

Πολλές, ακόμη και σοβαρές πολιτικές αναλύσεις, αναφέρονται στη ζημία που έκανε η Woke coultura (και ο… δικαιωματισμός) στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Μάλιστα πολλοί αποδίδουν στην κουλτούρα αυτή την άνοδο του Τραμπ, δηλαδή της ακροδεξιάς, στην εξουσία.

Άραγε δεν ισχύει η πατριαρχία, η ομοφοβία, ο σεξισμός και η ξενοφοβία στην αμερικανική και την ευρωπαϊκή κοινωνία· Τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι λόγοι και τα δικαιώματα των μειονοτήτων των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των μεταναστών, των μαύρων δεν είναι θεμελιωμένα στο εθνικό και το διεθνικό δίκαιο και στην παράδοση των προοδευτικών κινημάτων; Ασφαλώς και είναι. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε λοιπόν την υπεράσπιση των δικαιωμάτων αυτών. Εκείνο που αρνούμαστε είναι η αναγωγή κάθε δικαιώματος σε πρωταρχικό και μοναδικό. Αρνούμαστε δηλαδή τον φονταμενταλισμό κάθε δικαιωματικού κινήματος ξεχωριστά.

Πολλοί φίλοι και φίλοι αναφέρονται στην «έμφαση σε θέματα φύλου» που έδωσαν οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ, ενώ άφησαν ανθρώπους στην ανεργία, χωρίς υγειονομική περίθαλψη, και υποστήριξαν τον γενοκτόνο Νετανιάχου.

Η Αμερικανίδα φιλόσοφος και διευθύντρια του Αϊνστάιν Φόρουμ στο Βερολίνο, Σούζαν Νάιμαν στο βιβλίο της «Η Αριστερά δεν είναι woke» σημειώνει ότι το wokeness είναι μια ασαφής έννοια, θεμελιωμένη σε παραδοσιακές αριστερές πεποιθήσεις αλλά με πολύ δεξιούς συνειρμούς. «Η Αριστερά δεν ξύπνησε και ούτε θα πρέπει να είναι, αλλά είναι αλήθεια ότι οι Δημοκρατικοί έχουν συχνά υπάρξει woke», αναφέρει. Έδωσαν έμφαση σε συμβολικά, αντί για ουσιαστικά, θέματα, εξηγεί. «Και αυτό έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ».

Η φιλόσοφος «αγγίζει» την ουσία του ζητήματος εξ απαλών ονύχων. Ναι, οι Δημοκρατικοί έδωσαν και δίνουν έμφαση στα «συμβολικά», εγώ θα πω στα δευτερεύοντας, ενώ τα «ουσιαστικά» και τα πρωτεύοντα αφήνουν στην άκρη. Κι αυτό γιατί επί της ουσίας είναι «ίδιοι» με τους Ρεπουμπλικάνους, τα ίδια με αυτά τα οικονομικά συμφέροντα υπηρετούν. Αλλά στάση αυτή φθάνει πολύ πίσω στην ιστορία των ΗΠΑ. Η μεγάλη «εφεύρεση» των «από πάνω» (WASP's) στις ΗΠΑ (Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων) ήταν η ανάδειξη των δευτερευουσών πολιτικών και πολιτικών αντιθέσεων σε κεντρικές, ενώ τίθενται στο περιθώριο των τελευταίων.

Αν έχετε δει την ταινία (ουσιαστικά δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ) «Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης» του Σκορσέζε, θα αντιληφθείτε ότι όσο επικρατούσαν οι πολιτιστικές -εθνοτικές, φυλετικές, θρησκευτικές- αντιθέσεις τότε συνέβαινε ένας «κοινωνικός εμφύλιος» στους «από κάτω» που υποδαυλίζονταν διαρκώς από τους «από πάνω». Κάθε εθνοτική, φυλετική, θρησκευτική ομάδα έρχονταν σε αντιπαράθεση με τις άλλες επιχειρήσεις ανάδειξης της πιο ισχυρής στην ιεραρχία των «από κάτω». Το αποτέλεσμα ήταν να αλληλοεξουδετερώνονται κι έτσι να ελέγχονται από τους WASP's. Όταν όλες οι κοινωνικές ομάδες των «από κάτω» είδαν ότι ο πραγματικός τους αντίπαλος ήταν οι «από πάνω» και ενώθηκαν, τότε οι τελευταίοι έστειλαν τον στρατό και τα κανόνια. Τότε φάνηκε το πραγματικό «πρόσωπο» της άρχουσας τάξης και του κράτους.

Για να το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν. Τα ζητήματα που θέτει η Woke κουλτούρα είναι υπαρκτά. Το θέμα είναι ότι αυτά δεν είναι τα πρωτεύοντα. Όπου προβάλλονται ως πρωτεύοντα αποκρύπτουν την κυρίαρχη αντίθεση που είναι οικονομική και εργασιακή, κρύβουν τον πραγματικό αντίπαλο, που είναι οι ολιγάρχες της Σίλικον Βάλεϊ, του μεγα-εμπορίου, οι βιομηχανίες αντίθετων, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, δείχνοντας ψευδώς ως «αντίπαλο». τον διπλανό ομοφοβικό, τον ματσό, τον ρατσιστή, που επίσης βλέπει ως αντίπαλο τον μετανάστη και τον πρόσφυγα, στον οποίο μετατίθεται τελικά καθώς θεωρείται ο βασικός υπαίτιος, όλες οι αδικίες του συστήματος. Στη βάση του «μετανάστη-εισβολέα» και του φόβου της «απειλής» που υποτίθεται ότι συνιστά, αρμολογούνται διατακτικά (καθώς θολώνεται η κεντρική αντίθεση) τόσο η αμερικανική όσο και οι ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Οι μετανάστες*

Για να γίνει ο μετανάστης ο αποδιοπομπαίος τράγος ολόκληρης της κοινωνίας (και των πάνω αλλά και των κάτω) χρειάζεται συστηματική εκπαίδευση.

Ο συνηθισμένος ηθικισμός προσωποποίησε το «κακό», κανοντάς το μια υπόθεση αρχών, μια ηθική. Το «κακό» παύει έτσι να ενυπάρχει μεταξύ άλλων στην ανθρώπινη πράξη και γίνεται ένα προ-εγγεγραμμένο χαρακτηριστικό των ανθρώπων. Ο χαρακτηρισμός κάποιου ως «κακού» εκ γενετής και προέλευσης του αποδίδει (και του υποβάλλει) μια αθεμελίωτη ανορθολογική Ενοχή. Αυτό συνέβαινε με τους Αφροαμερικανούς και συμβαίνει σήμερα και με τους μουσουλμάνους. Είχαν προηγηθεί οι Γερμανοί στον πρώτο και στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ακολούθησαν οι κομμουνιστές. Κατ' αυτόν τον τρόπο ο προτεσταντισμός νομιμοποίησε τους αποκλεισμούς και οι Αμερικανοί μέσα από μία μεγάλη διαδρομή κατέληξαν από τις μάγισσες του Σαλέμ να κυνηγούν σήμερα τις μάγισσες του Ισλάμ και τους μετανάστες!

Αυτόν τον ιδιότυπο ηθικιστικό ρατσισμό (ο οποίος στις ΗΠΑ θα αποκληθεί και ο «πατριωτισμός» ) θα τον υποστούν πρώτοι οι Μαύροι από τους αγγλοσάξονες Έποικους και στη συνέχεια οι Ξένοι, οι νέοι μετανάστες (το εξωτερικό προλεταριάτο). Ο ρατσισμός δεν είναι παρά ένα παιχνίδι μετάθεσης καθώς στο Ξένο μετατίθενται όλα τα «κακά» της κοινωνίας. Κυρίως, όμως, ο ρατσισμός μεταθέτει τον εσωτερικό κοινωνικό ανταγωνισμό σε κάτι και σε κάποιον που βρίσκεται «εκτός», στον ξένο, η είσοδος του οποίου υποτίθεται ότι θα επιφέρει τη διαφθορά και τη διάβρωση του κοινωνικού ιστού. Έτσι, έχουμε μια «οργανική συνεργασία» των υπό κανονικές συνθήκες αντιτιθέμενων μερών της κοινωνίας στο όνομα του «κοινού εισβολέα-εχθρού», που είναι ο Ξένος, στο όνομα αυτού που υποτίθεται ότι εισάγει την αναστάτωση. Εδώ οφείλονται οι ιδεολογικά φανατικές συντηρητικές αναδιπλώσεις της αμερικανικής κοινωνίας (σήμερα και της ευρωπαϊκής). Γιατί αυτό που συμβαίνει με τη ρατσιστική αντιπαλότητα είναι ότι παραμορφώνει την αναπαράσταση του κοινωνικού ανταγωνισμού. Έτσι, ο Ξένος γίνεται ένα φετίχ που αρνείται και συγχρόνως ενσαρκώνει τη δομική αδυναμία της κοινωνίας. Με άλλα λόγια, καθώς για «όλα φταίει ο ξένος», αποκρύπτεται η πραγματική ανταγωνιστική κοινωνική αντίθεση μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου.

Από την οικονομία στην ψυχολογία

Ο Ρ. Ρόρτυ στο βιβλίο του «Η αριστερή σκέψη του 20ου αιώνα στην Αμερική» αναφέρεται στη ναρκισσιστική κοινωνία (Κρίστοφερ Λας) και στην «κουλτούρα του ναρκισσισμού των μικρών διαφορών» (Φρόυντ). Οι κοινωνικές αντιθέσεις εξηγούνται εδώ με την κουλτούρα του ναρκισσισμού , δηλαδή από μία πολιτιστική σύνταξη και μια ψυχολογική κατάσταση που τους διέπει τους πάντες (και τους πάνω και τους κάτω). Ο ψυχολογισμός αυτός αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ από τη «λόγια αριστερά» των πανεπιστημίων δημιουργώντας έναν καπνό απόκρυψης των κεντρικών κοινωνικών και πολιτικών αντιθέσεων όπως οι οικονομικές ανισότητες και οι εργασιακές σχέσεις. έχουν δηλαδή την ενίσχυση των «μικρών διαφορών» και τη μετάθεση της σύγκρουσης σε δευτερεύοντα ζητήματα όπως είναι αυτά που ενσωματώνει η Woke κουλτούρα. Ακριβώς στο έδαφος αυτό αναπτύχθηκε η Woke κουλτούρα. Έτσι, οι διαφορές του Ίλον Μασκ κι ενός μαύρου του Μπρονξ ή της Νέας Ορλεάνης, που ζει στα χαρτόκουτα, ή ενός παρανόμου Μεξικανού περιορίστηκαν στις απόψεις τους για τα «φύλακα» και όχι στην άγρια ​​εκμετάλλευση από τον ολιγάρχη που τους οδηγεί στην κόλαση…

Το θέμα λοιπόν είναι να αποκαταστήσουμε την ιεράρχηση των αντιθέσεων με τρόπο που να μην φαλκιδεύεται η κεντρική ταξική αντίθεση αλλά και χωρίς να αποκλείονται τα άλλα κοινωνικά δικαιώματα και διεκδικήσεις...

*(πιο αναλυτική αναφορά κάνω στο βιβλίο Homo americanus, 2008)

ΗΠΑ: Ο Φρανκενστάιν σκότωσε τον δημιουργό του...

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 13.09.25 ]

---

Η δολοφονία στις 10 Σεπτεμβρίου του ακροδεξιού Τσάρλι Κερκ, συνεργάτη του Τραμπ, δεν είναι η μόνη πρόσφατη πράξη πολιτικής βίας στις ΗΠΑ. Τον περασμένο χρόνο, ένας άνδρας σκότωσε βουλευτή της Μινεσότα. Ένας άλλος έβαλε φωτιά στο σπίτι του κυβερνήτη της Πενσυλβάνια, Τζος Σαπίρο. Επίσης ένας ένοπλος επιχείρησε να σκοτώσει τον Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2024. Το 2022, ένας δράστης εισέβαλε στο σπίτι της Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων Νάνσι Πελόσι και χτύπησε τον σύζυγό της με ένα σφυρί, προκαλώντας κάταγμα στο κρανίο. Τον Ιανουάριο του 2021, ένα πλήθος φιλο-Τραμπ διαδηλωτών εισέβαλε στο Κογκρέσο, έσπασε παράθυρα και ξυλοκόπησε αστυνομικούς. Το 2017, ένας άνδρας πυροβόλησε τέσσερις Ρεπουμπλικάνους που προπονούνταν για τον αγώνα μπέιζμπολ του Κογκρέσου και τραυμάτισε σοβαρά τον βουλευτή της Λουιζιάνα Στιβ Σκάλις. 

Για πυροβολισμό κατευθείαν στην "ελευθερία του λόγου" έκανε λόγο το CNN! Κι αυτό την ώρα που η κυβέρνηση Τραμπ φυλακίζει ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή διαδηλώνουν κατά της γενοκτονίας στην Γάζα!

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ πολιτικοποίησε αμέσως την δολοφονία του Κερκ κατηγορώντας ως υπεύθυνη την «ριζοσπαστική αριστερά». Απεδείχθη όμως ότι αυτό ήταν ένα ακόμη ψέμα. Το ομολόγησε ο ίδιος. Η πράξη βίας δεν ήταν συλλογική, αλλά ατομική. Η μόνη συλλογική πολιτική βία στις ΗΠΑ είναι η κρατική (ομοσπονδιακή) κι αυτή που υποκινείται από "τα πάνω" όπως συνέβη με την εισβολή στο Κογκρέσο των οπαδών του Τραμπ.

 Ποιος λοιπόν έκανε φονιά τον 22χρονο Τάιλερ Ρόμπινσον; Κάποιοι είπαν ότι το χέρι του δολοφόνου το όπλισε το ίδιο το θύμα που ήταν ένθερμος υποστηρικτής της ελεύθερης οπλοκατοχής. Άλλοι αποδίδουν τις ευθύνες σ' αυτούς που διαμορφώνουν τον τρόπο σκέψης και την ψυχή των δολοφόνων. Τους λογής αλχημιστές των θρησκευτικών και πολιτικών πίστεων περιγράφει εδώ και χρόνια η Ούλα Μπερκέβιτς (…ανάλυση του σύγχρονου φανατισμού, εκδ. Καστανιώτη):

«Χριστιανικές θεωρίες της Αποκάλυψης και μεσσιανικές προσδοκίες μπερδεύονται με θεωρίες πολιτικής συνωμοσίας… Τηλεοπτικοί ιεροκήρυκες, αξιωματούχοι της Βίβλου, ιεραπόστολοι της Κυριακής με τεράστιους προϋπολογισμούς στρατολογούν οπαδούς, εκτοξεύουν απειλές και προσηλυτίζουν. Παγιδεύουν φτωχές ψυχές, τις ψήνουν και μετά τις τρώνε. Τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ στο τεξανικό πευκοδάσος… Οι προτεστάντες φονταμενταλιστές στις Ηνωμένες Πολιτείες ανακαλύπτουν τον εχθρό στον κοσμικό ουμανισμό, στην ανθρώπινη ύπαρξη, εκεί όπου υπάρχει ανθρωπιά…».

Ο Κερκ (όπως και ο Τραμπ) ήταν ένας από τους "αλχημιστές", ένας από τους διαπρύσιους κήρυκες του μίσους ενάντια στους μετανάστες, ενάντια στους ανέστιους, στους αλληλέγγυους, ενάντια στους ουμανιστές, ενάντια στους υποστηρικτές της Παλαιστίνης, ενάντια στην ανθρωπιά.

Ο Κερκ δημιούργησε τον Φρανκενστάιν φονιά του.

Όταν η αποανθρωποποίηση είναι ίδιο της πολιτικής (του Ντ. Τραμπ), όταν χιλιάδες μετανάστες συλλαμβάνονται και εξαφανίζονται σε φυλακές-μαύρες τρύπες. Όταν οι κοινωνικές εντάσεις λύνονται με τα όπλα τις εθνοφρουράς, γιατί ένας 22χρονος γιος σερίφη, εκπαιδευμένος στα όπλα, να μη θεωρήσει ότι μπορεί να γράψει τα δικά του επιχειρήματα με τη δική του «γλώσσα» πάνω στις σφαίρες;

Εξάλλου, ο άνθρωπος που διαλέγεται με σφαίρες και όχι με λέξεις, είναι ο "άνθρωπος" του Τραμπ και του Κερκ. Είναι ο άνθρωπος όχι της δύναμης των λέξεων, αλλά της δύναμης του χρήματος και των όπλων. Είναι ο Νετανιάχου και ο Ρόμπινσον. Αυτοί είναι οι άνθρωποι του νέου ολοκληρωτισμού.

Στις «στρατιές της νύχτας» ο Νόρμαν Μέηλερ διατυπώνει τους φόβους του για το ενδεχόμενο διαμόρφωσης ενός νέου ολοκληρωτισμού στην Αμερική, «του φρικτότερου ολοκληρωτισμού που γνώρισε ποτέ ο κόσμος». Για τη δυνατότητα εμφάνισης νέων ολοκληρωτισμών μίλησε και η Χάνα Άρεντ. Αυτό το ενδεχόμενο είναι πλέον ορατό. Αλλά ο ολοκληρωτισμός για να επιβληθεί χρειάζεται και τους ανθρώπους που θα είναι έτοιμοι να τον υπηρετήσουν ή να τον αποδεχθούν. Ο Τάιλερ Ρόμπινσον είναι το πρόπλασμα.

Ο Χένρι Μίλερ περιγράφει το συναισθηματικό κενό, προβλέποντας ότι «Τίποτε από όσα είναι να συμβούν τα επόμενα χρόνια δεν θα με εκπλήξει ποσώς. Όταν σηκώνεται άγρια στα πόδια του ο λευκός αμερικανός φονιάς κι αρχίζει να φτύνει και να γραπώνει, η Ευρώπη, το παλιό θέατρο του μακελειού, φαίνεται πια σαν άσυλο ειρήνης. (…) Ακόμα και τώρα, η όψη ενός αμερικανικού προσώπου είναι διεστραμμένη…»! Το «μαύρο μυρμήγκι» του Θορώ, ο άνθρωπος του νέου ολοκληρωτισμού είναι ένας πρόεδρος που βομβαρδίζει παιδιά στη Βαγδάτη ενώ συγχρόνως οργανώνει βραδιές ποίησης στο Λευκό Οίκο. Είναι ένας στρατιώτης που τραγουδάει γελώντας πως βίασε μια μικρή ιρακινή και σκότωσε την οικογένειά της. Είναι ο Ισραηλινός ελεύθερος σκοπευτής που σκοτώνει τον 19χρονο Σάλεμ γιατί δεν κατανοεί το λόγο που ο νεαρός Παλαιστίνιος θέλει να κηδέψει τον αδερφό του. Είναι οι VIP’S που θα παραθερίσουν στη Ριβιέρα-Γάζα, στο resort που οικοδομείται σαν κοραλλιογενής νήσος πάνω στον σωρό από εκατοντάδες χιλιάδες (200.000 σύμφωνα με τον πρώην αρχηγό του Ισραηλινού στρατού) πτώματα αθώων Παλαιστινίων, αλλά και πάνω στα εκατομμύρια Εγώ-ορυκτά των κενωμένων από την ουσία τους ανθρώπων, ανίκανων να νιώσουν αγάπη και γι’ αυτό απολύτως ικανών να γίνουν φονικές μηχανές…

Μόνο που οι Φρανκενστάιν-φονιάδες τύπου Τάιλερ Ρόμπινσον, ή των ανθρωποειδών-φονικών μηχανών του Ισραήλ στη Γάζα, στρέφονται ενίοτε εναντίον του δημιουργού τους, εναντίον του Τσάρλι Κερκ, εναντίον του ΝτόναλντΤραμπ, εναντίον του Νετανιάχου…