Αναρτήσεις

Τα ακροδεξιά τρολ επιτίθενται

  Η ομοιόμορφη, μαζική επίθεση ακροδεξιών τρολ στο διαδίκτυο που δικαιολογούν (!) τον βίαιο θάνατο των 15 προσφύγων στη Χίο, και μιλούν για «εισβολή» «λαθρομεταναστών», ενισχύει την πεποίθηση ότι έχουμε επανάληψη της δράσης και του λόγου ομάδων που προέρχονται από την Χρυσή Αυγή ή που υιοθετούν τη ρητορική της. Θυμίζω ότι το 2016 είχαμε στη Χίο οργανωμένες επιθέσεις από ακροδεξιές ομάδες (συνδεδεμένες τότε με τη Χρυσή Αυγή) με βόμβες μολότοφ κατά προσφύγων. Οργανωμένη επίθεση κατά προσφύγων είχαμε και στην Μυτιλήνη το 2018. Επίσης κατά τη διάρκεια των μεγάλων πυρκαγιών στον Έβρο, εμφανίστηκαν ομάδες πολιτών που αυτοαποκαλούνταν «πολιτοφύλακες» οι οποίοι «συνέλαβαν» και φυλάκισαν σε κοντέινερ πρόσφυγες ως δήθεν εμπρηστές. Οι πρόσφυγες αυτοί αθωώθηκαν τον Φεβρουάριο του 2024. Να προσθέσουμε εδώ και τη φρικτή δολοφονία από δύο χρυσαυγίτες του Σαχζάτ Λουκμάν το 2013 στα Πετράλωνα και του Σιράζ Σαφτάρ ( τον Αύγουστο του 2023) στη Ριζούπολη. Τα γεγονότα αυτά συνοδεύτηκαν τότε από μαζικέ...

Κτηνωδία

  [   Γιώργος X. Παπασωτηρίου   /artinews.gr / 06.02.26 ] Κτήνη υλακτούν στο διαδίκτυο γύρω από πτώματα δυστυχισμένων προσφύγων. Τους αποκαλούν «εισβολείς» επαναλαμβάνοντας τον Τραμπ, τον Πλεύρη, τον Μητσοτάκη και εσχάτως την Καρυστιανού. Κτήνη που οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους και οι ολιγάρχες του διαδικτύου εκτρέφουν με άφθονο «φόβο» και «μίσος», επινοώντας έναν κόσμο πολλαπλών απειλών:  Φόβο για τους μουσουλμάνους, φόβο για τους ξένους, φόβο για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, φόβο για τον διπλανό, φόβο όλων εναντίον όλων. «Ή πατάς ή σε πατούν», «ή τους τρως ή σε τρώνε», αυτή είναι η κοινωνία του «δομικού εγωισμού» που επιβάλει ο νεοφιλελευθερισμός. Ο συνδετικός ιστός στην νεοφιλελεύθερη κοινωνία είναι ο φόβος για τους «άλλους», κυρίως τους μετανάστες, το «κακό» που εισβάλει ως εποικιστής που πρέπει να αποβληθεί από το "σώμα", να περάσουμε από πάνω του, να το λιώσουμε σαν κόνιδα. Απειλούν με βία εκείνους/ες, που έχουν χαρακτηριστεί δαιμονικές δυνά...

Λαϊκή ποίηση...

Εικόνα
  Η λαϊκή ποίηση για τις δολοφονημένες εργάτριες της Βιολάντα σ’ ένα πανό φιλάθλων της ΑΕΚ, που θυμίζει το ξεκίνημα του ποδοσφαίρου ως το «μπαλέτο των εργατών», πριν καταντήσει ένα ακόμα εμπόρευμα των ολιγαρχών και μια ελεγχόμενη απ’ αυτούς σάπια, βίαιη, χουλιγκανική συλλογικότητα που εκκολάπτει τους φασίστες του non politica. Παντού ωστόσο -κόντρα στο ρεύμα και τη χειραγώγηση των ολιγαρχών- ευδοκιμούν πυρήνες οπαδών που φέρουν τη μνήμη της εργατικής προέλευσης του ποδοσφαίρου και το αξιακό φορτίο της ομάδας, της αγνής συλλογικότητας, της άδολης χαράς, της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης, όπως συμβαίνει με τους antifa του Περιστερίου, της Νέας Φιλαδέλφειας κ.ά.. Ας ενισχύσουμε αυτές τις συλλογικότητες κόντρα στον «εκ-σαπισμό» και «εκ-φασισμό» που επιχειρούν οι «από πάνω». Οι εργαζόμενοι δεν έχουν άλλον «μαγικό τρόπο» για να υπάρχουν πέρα από το αγωνιστικό «Εμείς»… Το «Εγώ» δεν είναι δικό τους, είναι των άλλων…

Ένα μυθιστόρημα για τη Γάζα

  [   Γιώργος X. Παπασωτηρίου   /artinews.gr / 27.01.26 ] Glyph Της Ali Smith, Μυθιστόρημα εκδόσεις Hamish Hamilton  Ο Έντουαρντ Σαΐντ μέμφονταν τους «ειδήμονες» και την «ειδημοσύνη» που έχει καταστεί μία υπηρεσία πωλούμενη στην κεντρική εξουσία, η οποία βασίζεται στη «μη παρέμβαση». «Λέμε στους φοιτητές μας», έλεγε ο Σαΐντ, «ότι υπερασπιζόμαστε την κλασική παιδεία, τις αρετές μιας φιλελεύθερης εκπαίδευσης και τις πολύτιμες απολαύσεις της λογοτεχνίας ακόμη και όταν παραμένουμε αδρανείς (ίσως και ανίκανοι) σε ό,τι αφορά τον ιστορικό και κοινωνικό κόσμο (…) οι ανθρωπιστές και οι διανοούμενοι αποδέχονται την ιδέα ότι κάποιος μπορεί να διαβάζει υψηλή λογοτεχνία και ταυτόχρονα να σκοτώνει και να ακρωτηριάζει, επειδή ο πολιτιστικός κόσμος χρησιμεύει γι’ αυτό το είδος μεταμφίεσης..» (Ε. Σαΐντ, Η κριτικής της κριτικής κριτικής).  Το θυμήθηκα διαβάζοντας για το μυθιστόρημα της Ali Smith, Glyph στον The Guardian. Ένα μυθιστόρημα που παραπέμπει στη γενοκτονία που...

Ο δομικός εγωισμός και η Αριστερά

  [   Γιώργος X. Παπασωτηρίου   /artinews.gr / 22.01.26 ]  Γιατί ψηφίζουμε «ναρκισσιστές» όπως ο Τραμπ; Γιατί υπάρχει μια προτίμηση στην ακροδεξιά αντί για την αριστερά; Πολλοί θεωρούν ότι αυτό οφείλεται στην «ναρκισσιστικοποίηση της κοινωνίας» λόγω της υποχώρησης του λόγου της αριστεράς και των συνδικάτων και της απαξίωσης της συλλογικότητας. Η εξήγηση αυτή αποδίδει μεγαλύτερη βαρύτητα στην ιδεολογία και τη διάδοσή της μέσω των ιδεολογικών μηχανισμών. Γι’ αυτό εδώ μιλάμε περισσότερο για τον «ατομικισμό» που είναι μια ατομική επιλογή, ενώ σήμερα μιλάμε για τον «δομικό εγωισμό» που δεν είναι επιλογή, αλλά καταναγκασμός. Ο κοινωνιολόγος Camille Peugny στο βιβλίο του "Le triomphe des égoïsmes: Une nouvelle contrainte sociale" (Ο θρίαμβος των εγωισμών: ένας νέος κοινωνικός καταναγκασμός), που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2026, υποστηρίζει ότι ο εγωισμός έχει μετατραπεί από ατομικό και ψυχολογικό χαρακτηριστικό σε μια γενικευμένη κοινωνική λογική...

Δημοκρατίες ζόμπι και κόμματα ζόμπι

  [   Γιώργος X. Παπασωτηρίου   /artinews.gr / 20.01.26 ] Οι δημοκρατίες τον 21ο αιώνα δεν ανατρέπονται, αλλά απονεκρώνονται καθώς σταδιακά διαβρώνονται. Γι’ αυτό αποκαλούνται «δημοκρατίες ζόμπι». Ο όρος δημοκρατία ζόμπι περιγράφει ένα πολίτευμα που διατηρεί την εξωτερική του μορφή αλλά που έχει χάσει το στοιχειώδες αστικοδημοκρατικό περιεχόμενο. Εκλογές διεξάγονται, αλλά είναι κενές νοήματος τελετουργίες, καθώς το κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία ελέγχει τον εκλογικό μηχανισμό (χρηματοδοτεί τα ΜΜΕ, τους ψηφοφόρους -ΟΠΕΚΕΠΕ-, τάζει δουλειές σε επιχειρηματίες αλλά και εργαζόμενους). Οι θεσμοί είναι κελύφη αδειανά. Η δικαιοσύνη, τα ΜΜΕ και η δημόσια διοίκηση χάνουν την ανεξαρτησία τους και μετατρέπονται σε «όργανα» της εκάστοτε κυβέρνησης.  Κρατικοί αξιωματούχοι - εισαγγελείς, γενικοί επιθεωρητές, επικεφαλής ανεξάρτητων αρχών, επίτροποι, κεντρικοί τραπεζίτες - απολύονται ή δεν εξελίσσονται και οι θέσεις τους παραδίδονται σε υπαλλήλους πιστούς στον ηγέτη. Η νο...

Ιράν, τι συμβαίνει πραγματικά;

  Μια συζήτηση με τον  Αράνγκ Κεσαβαρζιάν Δημοσιεύουμε «Μια συζήτηση για «τις πιο έντονες διαμαρτυρίες» από το 1979, την προοπτική αμερικανικής επέμβασης, την σουρεαλιστική αναβίωση του Ρεζά Παχλεβί - και το μέλλον της ιρανικής κοινωνίας» στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Equator (https://www.equator.org/articles/iran-explosion-long-in-the-making). -…Αυτές είναι οι πιο έντονες διαμαρτυρίες που έχουμε δει στο μετεπαναστατικό Ιράν. Περιλαμβάνουν μεγάλες πόλεις όπως η Τεχεράνη και η Μασάντ, μικρές πόλεις σε όλη τη χώρα και περιαστικές γειτονιές στα περίχωρα μεγάλων πόλεων. Καλύπτουν επίσης πολλαπλές τάξεις. Έχουμε ξεπεράσει κατά πολύ τις αρχικές ημέρες διαμαρτυριών που επικεντρώνονταν σε εμπόρους σε εμπορικά κέντρα που αντιδρούσαν στην κατακόρυφη πτώση της αξίας του ριάλ και στον εκτοξευόμενο πληθωρισμό. Αλλά με τον όρο ένταση, αναφέρομαι επίσης στον θυμό που είναι αισθητός μεταξύ των Ιρανών. Ένας θυμός που έχει τις ρίζες του σε ένα διάχυτο αίσθημα απελπισίας. Η κλιμάκωση τη...