Ναόμι Κλάιν... Μια απάντηση στον φασισμό

[ ARTI news / Κόσμος / 14.09.26 ]

---

Διαβάζω αποσπάσματα* από το βιβλίο της Ν. Κλάιν και της Α. Τέηλορ: Ο φασισμός των έσχατων καιρών... (End Times Fascism: And the Fight for the Living World), που κυκλοφορεί αύριο, 15 Σεπτεμβρίου από τις εκδόσεις Farrar, Straus και Giroux.

Η διαπίστωση ότι οι ολιγάρχες της τεχνολογίας “βλέπουν” την λύση των προβλημάτων στην Γη (περιορισμένοι πόροι…) στον αποικισμό του διαστήματος είναι γνωστό. Ότι στο διάστημα μπορούν να πάνε μόνο οι λίγοι "εκλεκτοί" και οι οικογένειές τους, είναι επίσης γνωστό. Οι υπόλοιποι; Αυτό δεν μας το λένε.

Αλλά γιατί οι ολιγάρχες τύπου Μασκ, Μπέζος, Θίελ είναι φασίστες; “Ο φασισμός είναι πάντα μια διαστρεβλωμένη απάντηση σε πραγματικές κρίσεις. Και ο φασισμός των έσχατων καιρών είναι μια απάντηση σε πραγματικές κρίσεις πλανητικής κλίμακας.… “, γράφουν οι δύο συγγραφείς του βιβλίου. Οι φασίστες ολιγάρχες “θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι αυτό που χτυπάει την πόρτα μας είναι η ανθρώπινη ιστορία: οπότε βεβαιωθείτε ότι είστε ανάμεσα στους εκλεκτούς που θα περάσουν στον επόμενο κόσμο. Προσευχηθείτε στον Θεό σας για σωτηρία. Εμφυτεύστε το τσιπ, συγχωνευτείτε με τις μηχανές. Στρατιωτικοποιήστε και καθαρίστε το καταφύγιο-έθνος σας. Οπλιστείτε και κρυφτείτε πίσω από την περιουσία σας. Μην ανησυχείτε για τους (άλλους) ανθρώπους, τα ζώα, τα δέντρα, τα ποτάμια και τους υφάλους που δεν θα τα καταφέρουν.”. Αυτά λένε οι ολιγάρχες, αυτά λέει η ακροδεξιά και οι φασίστες της εποχής μας, αυτά ισχυρίζεται “Μια ανίερη συμμαχία (που) εργάζεται για ένα αποκαλυπτικό μέλλον από το οποίο μόνο λίγοι εκλεκτοί θα βγουν αλώβητοι…” γράφουν οι Κλάιν και Τέηλορ. Γι’ αυτό “Οι σημερινές γραμμές μάχης δεν είναι απλώς μεταξύ ανθρώπων που αγωνίζονται να επιβιώσουν υπό ολοένα και πιο υποβαθμισμένες και δαπανηρές συνθήκες και μιας τάξης ολιγαρχών που σκέφτεται ολοένα και πιο γελοίους τρόπους για να σπαταλήσει τον πλούτο της. Είναι πιο κοσμολογικές από αυτό.

Ποιοι είναι οι αντίπαλοι;

Από τη μία πλευρά είμαστε όσοι από εμάς δεν έχουμε σχέδιο διαφυγής, ούτε καταφύγιο στον ουρανό ή στο υπόγειο, και ως εκ τούτου είμαστε υποχρεωμένοι να μείνουμε εδώ, στην πολυπλοκότητα της γήινης πραγματικότητάς μας, ο ένας με τον άλλον και που γνωρίζουμε ότι πρέπει να κάνουμε αυτόν τον πλανήτη ασφαλέστερο για το πλήθος των όντων, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι αυτό είναι το ένα και μοναδικό μας σπίτι.

Από την άλλη πλευρά, "βρίσκονται εκείνοι που σχεδιάζουν να προστατεύσουν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους από τις πολιτικές και οικολογικές πυρκαγιές που καίνε τον πλανήτη μας, είτε με την μορφή της ανάληψης στους ουρανούς, ή γήινων καταφυγίων και οχυρωμένων εθνών, είτε φαντασιώσεων αποικισμού του διαστήματος και συγχώνευσης με μηχανές. Αυτοί, οι φασίστες των έσχατων καιρών, αντί να βελτιώσουν τις συνθήκες για τους πραγματικούς ανθρώπους στη Γη (ή ακόμα και να σταματήσουν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά), σχεδιάζουν την απόδρασή τους, αδιάφοροι για όλα όσα αξίζει να σωθούν."

Προπαγάνδα

"Ένα επικίνδυνο μέρος του έργου εγκατάλειψης του κόσμου από τους ολιγάρχες της τεχνολογίας είναι ότι τα εργαλεία που κατασκευάζουν έχουν σχεδιαστεί για να μας αναδημιουργήσουν κατά τη δική τους σπασμένη εικόνα. Δημοφιλείς πλατφόρμες και εφαρμογές μας εκπαιδεύουν να μοιραζόμαστε το όνειρο της Silicon Valley για την αφανή ελευθερία, ωθώντας μας διαρκώς να εγκαταλείψουμε τους πραγματικούς τόπους και την προσωπική επαφή υπέρ των προσομοιώσεων - να δούμε τη Γη, τα σώματά μας και τις σχέσεις μας ως φυλακές που πρέπει να τις χακάρουμε και να φύγουμε. Ο Altman, για παράδειγμα, έχει καταστήσει σαφές ότι βλέπει «ορισμένα πλεονεκτήματα στο να είσαι μηχανή"

“Η προθυμία της τεχνολογικής δεξιάς να εξαλείψει την εργασία που μας συντηρεί και να αντικαταστήσει τις ανθρώπινες σχέσεις με εικονικές δεν μπορεί να διαχωριστεί από την αδιαφορία της για το λίγο που έχει απομείνει από την ταχέως εξαφανιζόμενη άγρια ​​ζωή και φυτική ποικιλομορφία του πλανήτη. Δεν φαίνεται να ξέρουν πώς να αγαπήσουν αυτό το μέρος, να απολαύσουν την ευχαρίστηση της συντροφιάς των άλλων ανθρώπων ή να θαυμάσουν τα μυστήρια που παρουσιάζουν άλλα είδη.

Εν ολίγοις, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια ιδεολογία που έχει εγκαταλείψει όχι μόνο την αρχή και την υπόσχεση της φιλελεύθερης δημοκρατίας, αλλά και την βιωσιμότητα του κοινού μας κόσμου - την ομορφιά του, τους ανθρώπους του, τα παιδιά μας, τα άλλα είδη...”

Μέσα στην ευφορία του ο Μασκ, την ημέρα που η αεροδιαστημική του εταιρεία, SpaceX , εισήχθη στο χρηματιστήριο , δεν έκρυψε την πλήξη του για τον πλανήτη μας: «Θέλουμε να λύσουμε [προβλήματα] εδώ στη Γη και πρέπει να τα λύσουμε. Αλλά πρέπει επίσης να υπάρχουν πράγματα που σε ενθουσιάζουν για το μέλλον, που σε κάνουν να χαίρεσαι όταν ξυπνάς το πρωί επειδή ανυπομονείς να δεις τι θα συμβεί στη συνέχεια». Φαίνεται ότι μόνο η εγκατάλειψη της Γης προσφέρει αυτή τη συγκίνηση.

Τι να κάνουμε;

“Δεν υπάρχει κάποια απλή φόρμουλα για την καταπολέμηση του φασισμού των έσχατων καιρών. Είτε πρόκειται για Βενετούς που αντιμετωπίζουν τον Τζεφ Μπέζος είτε για Αλβανούς που λένε στον Τζάρεντ και την Ιβάνκα Τραμπ ότι η χώρα τους δεν πωλείται, είτε για μια μικρή πόλη στο Κεντάκι που οργανώνεται ενάντια σε ένα απέραντο κέντρο δεδομένων, κάθε μέτωπο σε αυτόν τον αγώνα αποκτά τον χαρακτήρα και τον τρόπο του. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένες κατευθυντήριες αρχές που αρχίζουν να αναδύονται παντού. Η εκστρατεία του Ζόχραν Μαμντάνι για δήμαρχος της Νέας Υόρκης - και η προσέγγισή του στη διακυβέρνηση ενσαρκώνουν πολλές από αυτές. Ξεκινήστε από την αγάπη για τον τόπο και στη συνέχεια δημιουργήστε ένα ριζικά συμπεριληπτικό μέλλον όπου όλοι μπορούν να αντέξουν οικονομικά αξιοπρεπείς ζωές, αγκαλιάστε κοινούς στόχους πέρα ​​από τις διαφορές, βγείτε έξω και συγκεντρωθείτε εκτός δικτύου, αυτοπροσώπως, αντιμετωπίστε τους ισχυρούς με χαρά, αντλήστε από την ιστορία και μην φοβάστε να συγκινηθείτε.” γράφουν οι Κλάιν και Τέηλορ.

Όταν ο Τζ. Ντ. Βανς μιλούσε υπέρ του δικαιώματος των ανθρώπων να μην θέλουν να ζουν δίπλα σε ανθρώπους από «μια εντελώς διαφορετική κουλτούρα», ο Μαμντάνι υποστήριξε ότι η κοινή ταυτότητα μπορεί να σφυρηλατηθεί όχι μόνο από την καταγωγή αλλά και από τη δέσμευση σε ένα κοινό σπίτι και σε ένα κοινό σύνολο αξιών για το πώς να ζούμε μαζί σε αυτό το σπίτι. «Ανεξάρτητα από το τι τρώτε, ποια γλώσσα μιλάτε, πώς προσεύχεστε ή από πού προέρχεστε, οι λέξεις που μας καθορίζουν περισσότερο είναι οι δύο που μοιραζόμαστε όλοι: Νεοϋορκέζοι»…

Η αντιφασιστική καμπάνια δεν ήταν μόνο "αντίθεσης", αλλά και πρότασης. “...η καμπάνια δεν ήταν μόνο αντιφασιστική - με τους μυριάδες τρόπους που γιόρταζε την αταξία που κάνει τη Νέα Υόρκη αξιαγάπητη, ήταν κάτι περισσότερο από μια απόρριψη του μίσους, ήταν μια πρόσκληση στην καλοσύνη, σε έναν κόσμο στον οποίο δεν αποστρέφουμε τα μάτια μας από κανέναν. Αυτό σήμαινε την ανύψωση και τον σεβασμό των ανθρώπων που οι φασίστες είναι πιο πρόθυμοι να διώξουν και να απορρίψουν: όπως το δυναμικό των μεταναστών της εργατικής τάξης που διατηρεί την πόλη σε λειτουργία. Η καμπάνια έριξε φως στους εργαζόμενους διανομείς που εξαπατώνται από πλατφόρμες όπως το DoorDash, στους εργαζόμενους στην αποθήκη της Amazon που αγωνίζονται για την αναγνώριση των συνδικάτων τους και στους οδηγούς ταξί στην ουρά στο LaGuardia, ένα μέρος ενός νυχτερινού εργατικού δυναμικού που επιτρέπει στη Νέα Υόρκη να καυχιέται ότι είναι η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ.”

Η αίσθηση της τοπικότητας, της κοινότητας, της γειτονιάς αναπτύχθηκε στο αγώνα εναντίον του ICE, στην υπεράσπιση των μεταναστών γειτόνων στην Μινεάπολη. Στην εξέγερση που διήρκεσε εβδομάδες. Ο δημοσιογράφος Άνταμ Σέρβερ περιέγραψε αξιομνημόνευτα την καθοδηγητική ιδεολογία της αντίστασης της «γειτονιάς», την «δέσμευση για την προστασία των ανθρώπων γύρω μας, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι ή από πού προέρχονται». Ήταν μια ανοιχτόκαρδη, φιλόξενη ηθική που ένωσε τεράστιους αριθμούς απλών ανθρώπων για να κάνουν κάτι απλό: να προστατεύσουν τα πιο ευάλωτα μέλη της κοινότητάς τους από αυτό που έμοιαζε πολύ με εισβολέα. Αυτό σήμαινε τα πάντα, από το να αντιμετωπίσουν τις σφαίρες, μέχρι το μαγείρεμα του δείπνου και το άνοιγμα εφεδρικών δωματίων σε οικογένειες που δεν ήταν πλέον ασφαλείς στο σπίτι. Οι εισβολείς ήταν τα ες ες του ICE και όχι οι μετανάστες. Με αυτούς και με αμέτρητους άλλους τρόπους, οι κάτοικοι της Μινεσότα εξεγέρθηκαν για να επιμείνουν ότι οι γείτονές τους ήταν ήδη εκεί που ανήκαν, είτε είχαν γεννηθεί, όπως το έθεσε ο Σέρβερ, στη Μινεάπολη είτε στο Μογκαντίσου.

Τα ανθρώπινα δίκτυα που χτίζουν οι γείτονες, τετράγωνο με τετράγωνο, ομαδική συνομιλία με ομαδική συνομιλία, είναι κάτι περισσότερο από απλή άρνηση. Στην εποχή μας των διαδοχικών σοκ και των αλληλοεπικαλυπτόμενων κρίσεων, αποτελούν επίσης τη βάση για ένα διαφορετικό είδος επιβίωσης. Εκεί που οι διάφορες φασίστες χτίζουν καταφύγια για τους λίγους, τα δικά μας είναι δίκτυα επιβίωσης που βασίζονται στην αρχή ότι ο καθένας από εμάς, χωρίς εξαίρεση, αξίζει να ζει και να ευημερεί. Δεσμεύονται επίσης από την πεποίθηση ότι η ασφάλεια του άλλου όταν έρχονται τα αναπόφευκτα σοκ είναι ιερό καθήκον. Μέρος αυτού περιλαμβάνει την αφήγηση νέων ιστοριών, ιστοριών που είναι ειλικρινείς και αρκετά εμπνευσμένες ώστε να βοηθήσουν τους εξαντλημένους συνανθρώπους μας να ερωτευτούν ξανά το ένα και μοναδικό μας σπίτι και να δεσμευτούν ξανά προκλητικά να το υπερασπιστούν με ό,τι έχουν...”

*Αποσπάσμα των κύριων σημείων που επέλεξε το artinews.gr από την προδημοσίευση στον Guardian

Οι αλγόριθμοι, τα σύμβολα, τα συνθήματα της ακροδεξιάς και η βραχμανική αριστερά

 

Τι είναι οι αλγόριθμοι που χρησιμοποιούν οι πλατφόρμες στο διαδίκτυο; Οι αλγόριθμοι, είναι προγράμματα που δημιουργούνται μετά από συλλογή στοιχείων από χρήστες του Διαδικτύου με βάση τα οποία βγάζουν συμπέρασμα για τις ιδεολογικές τους καταβολές και τις πολιτικές τους προθέσεις. Με αυτόματο τρόπο κατατάσσουν τους χρήστες σε κατηγορίες και στη συνέχεια προσαρμόζουν τα μηνύματα (διαφημιστικά και μη) στην ιδιαιτερότητα κάθε ομάδας. Στο δημοψήφισμα για το Brexit π.χ. εστάλησαν ένα δισ. μηνύματα κατά τη διάρκεια της καμπάνιας υπέρ του “Ναι”. Ο Ντόμινικ Κάμινγκς στο ντοκιμαντέρ Brexit: The Uncivil War, αποκάλυψε τη νέα ολιστική προπαγάνδα, που στόχευσε στους «αόρατους», στους αφανείς, στους αποκλεισμένους, σε όσους αισθάνονται ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτούς, στους θυμωμένους, σ' αυτούς που κατοικούσαν στην ξεχασμένη ύπαιθρο, στους συνταξιούχους, ουσιαστικά απευθύνθηκε στους ψηφοφόρους που πολιτικο-ιδεολογικά έτειναν προς την αριστερά! Στόχος, να τους προσελκύσει στη θέση της δεξιάς. Ένα δισεκατομμύριο προσωποποιημένα μηνύματα -σε πραγματικό χρόνο- απεστάλησαν στα κοινωνικά δίκτυα. Έντεκα εκατομμύρια ψηφοφόροι, το 1/3 του εκλογικού σώματος, "στοχεύθηκαν" στο συναίσθημα, στην καρδιά. Ναι, θα σας φέρουμε τα παιδιά σας πίσω, τους φίλους, τη γειτονιά σας, όλα. Ήδη σας ακούμε. Ακούμε εσάς που μέχρι τώρα δεν σας άκουσε κανείς! Εμείς είμαστε εδώ για σας. Έτσι οι Βρετανοί ψήφισαν το Brexit, έτσι θα ψηφίσουν αύριο τον ακροδεξιό Φάρατζ. Αλλά και τον Κυρ. Μητσοτάκη (το νέο σύνθημά του θα είναι όπως φαντάζομαι: «Ψηφίστε Μητσοτάκη για την ασφάλειά σας στην ταραγμένη περιοχή μας»).

Οργανωμένες ακροδεξιές ομάδες χρηστών (πραγματικών και πλαστών) εξαπολύουν μαζικές επιθέσεις (cyberbullying) σε πολιτικούς αντιπάλους ή μειονότητες, σε δημοσιογράφους, ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλληλέγγυους στους Παλαιστίνιους και τους μετανάστες, σε ιστολόγια και ψηφιακά προφίλ. Χρησιμοποιούν ρητορική μίσους, ύβρεων, σεξιστικών σχολίων και ειρωνείας, κατασκευάζοντας και διαδίδοντας ψευδείς ειδήσεις (π.χ. τη θεωρία της απειλής από τους ισλαμιστές μετανάστες ("Μεγάλη Αντικατάσταση"). Στόχος είναι διαμόρφωση της εντύπωσης ότι οι απόψεις τους είναι πλειοψηφικές, εξοντώνοντας ηθικά όσους εκφράζουν αντίθετες απόψεις.

Η δράση της ακροδεξιάς δεν περιορίζεται στην μιντιακή προπαγάνδα (κοινωνικά δίκτυα και τηλεόραση), αλλά συνδέεται και με τον Δρόμο. Σύμφωνα με έρευνες, όπως αυτή του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), ο ψηφιακός ακροδεξιός ακτιβισμός στην Ελλάδα τροφοδοτεί άμεσα και καθοδηγεί τις ενέργειες στον φυσικό χώρο. Τα ψηφιακά τάγματα εφόδου συνδέονται με τα τάγματα εφόδου του δρόμου. Οι δράσεις κατά των μεταναστών και οι διαμαρτυρίες για τις ταυτότητες στους δρόμους είναι η παραδοσιακή μορφή σαν συνέχεια της ψηφιακής μορφής. Κοινός τόπος των δύο μορφών τα παραχριστιανικά δίκτυα αλλά και τα ψηφιακά τάγματα και τα bots (ψεύτικοι λογαριασμοί) δεξιών πολιτικών κομμάτων και ακροδεξιών οργανώσεων.

Τα ψηφιακά σύμβολα

Οι ακροδεξιοί αλληλοαναγνωρίζονται χρησιμοποιώντας ψηφιακά σύμβολα όπως ο Pepe the Frog (Ο βάτραχος Πέπε). Είναι το πιο διάσημο παγκόσμιο σύμβολο της alt-right έχει υιοθετηθεί πλήρως και στην Ελλάδα. Χρησιμοποιείται σε παραλλαγές (π.χ. ντυμένος ως αρχαίος Έλληνας, τσολιάς ή στρατιώτης) για να εκφράσει εθνικιστικές, ρατσιστικές ή αντιφεμινιστικές απόψεις υπό τη μορφή «τρολαρίσματος».

• Το Chad vs. Virgin Memes, είναι σκίτσα που συγκρίνουν τον «Chad» (το πρότυπο του δυνατού, παραδοσιακού, εθνικιστή άνδρα) με τον «Virgin» (τον προοδευτικό, αριστερό ή ευαίσθητο άνδρα). Χρησιμοποιείται κατά κόρον στο ελληνικό TikTok και X (Twitter) για να καλλιεργήσει μισογυνισμό και τοξική αρρενωπότητα.

  Το «Ok» Sign (👌): Αν και ξεκίνησε ως τρολάρισμα σε διεθνή φόρουμ (4chan), χρησιμοποιείται και από Έλληνες ακροδεξιούς σε φωτογραφίες ως σύμβολο για το "White Power" (W και P).

  Οι σταυροί και τα αρχαιοελληνικά σύμβολα (Μαίανδροι, Λάμδα): Μετά την ποινική καταδίκη της Χρυσής Αυγής, η χρήση του μαιάνδρου μειώθηκε. Αντικαταστάθηκε από την ελληνική σημαία σε συνδυασμό με ορθόδοξους σταυρούς, βυζαντινά σύμβολα (Δικέφαλος Αετός) ή την περικεφαλαία του Λεωνίδα, ώστε να παρουσιάζονται ως «αγνοί πατριώτες».

• Η Woke ατζέντα: Χρησιμοποιείται ως όρος-ομπρέλα για να δαιμονοποιηθεί οτιδήποτε αφορά τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, την ισότητα των φύλων ή την προστασία των προσφύγων.

Για να μην εντοπίζονται από τα φίλτρα ασφαλείας του TikTok, του Instagram και του Facebook, οι Έλληνες φασίστες-χρήστες αλλάζουν τις λέξεις: Αντί για «μετανάστες» ή «πρόσφυγες», χρησιμοποιούν υποτιμητικά emojis (π.χ. 🐒, 🐪) ή σκόπιμα ορθογραφικά λάθη. Λέξεις που σχετίζονται με τη βία ή τον φασισμό γράφονται με σύμβολα (π.χ. «ν@ζι», «επίθ3ση») ή αντικαθίστανται από άλλες (π.χ. «ακτιβισμός» αντί για ξυλοδαρμός).

Τα συνθήματα

«Unite the Kingdom» (Ενώστε το Βασίλειο), «Θέλουμε πίσω τη χώρα μας» («We want our country back»), «Σταματήστε τα πλοία» με τους μετανάστες («Stop the boats»),  «Απελάστε τους όλους» / «Στείλτε τους πίσω» («Deport them all», «Send them back»), «Ο Χριστός είναι Βασιλιάς» («Christ is king»), «Έλον-Μασκ ευχαριστούμε». Αυτοί που κραυγάζουν αυτά τα συνθήματα, ξερνώντας δηλητηριώδες μίσος που κυλάει  στους δρόμους του Λονδίνου, είναι οι δεκάδες χιλιάδες οπαδοί του ακροδεξιού Βρετανού ακτιβιστή Τόμι Ρόμπινσον, είναι εργάτες! Είναι η «Λευκή εργατική τάξη» (Working Class), είναι οι λευκοί Βρετανοί από υποβαθμισμένες οικονομικά περιοχές ή πρώην βιομηχανικές πόλεις εκτός Λονδίνου, που νιώθουν οικονομικά και κοινωνικά περιθωριοποιημένοι. Είναι τα μικροαστικά στρώματα (Lower Middle Class) των αυτοαπασχολούμενων ( τεχνίτες, οδηγοί, ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων), που νιώθουν ότι απειλούνται ταυτόχρονα από τις μεγάλες πολυεθνικές, την κρατική φορολογία αλλά και τις κοινωνικές αλλαγές που επιφέρει η μετανάστευση.

Γιατί οι εργάτες αυτοί κατέφυγαν στον ακροδεξιό ακτιβιστή Τόμι Ρόμπινσον και όχι στο στρατόπεδο των συμπολιτών τους που διαδηλώνουν στο Λονδίνο κατά της Γενοκτονίας στη Γάζα, για την 78η επέτειο της Nakba, και εναντίον του φασισμού;

Την απάντηση στο ερώτημα την βρήκα σε άρθρο του Γάλλου οικονομολόγου Τομά Πικετί. Η Αριστερά δεν προσφέρει (εδώ και καιρό) ένα ξεκάθαρο, φιλόδοξο σχέδιο οικονομικής δικαιοσύνης και οι εργατικές τάξεις νιώθουν εγκαταλελειμμένες και γι’ αυτό στρέφονται προς τον εθνικισμό και την ακροδεξιά, σημειώνει ο Πικετί. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές χώρες οι πολίτες που πριν ψήφιζαν Αριστερά, τώρα ψηφίζουν ακροδεξιά.

Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε μία βασική παρατήρηση για την σταδιακή μετατροπή των κομμάτων της Αριστεράς σε κόμματα των μορφωμένων και των προνομιούχων.

Η σοσιαλδημοκρατική αριστερά (ο Πικετί την ονομάζει “βραχμανική”) “βλέπει” με περιφρόνηση τους μη μορφωμένους εργαζόμενους. Η οπτική αυτή δημιουργεί μια αδυναμία επικοινωνίας και συχνά την “περιφρόνηση” των μορφωμένων εργαζόμενων προς τους μη μορφωμένους που συνήθως παραμένουν στην εργατικές συνοικίες, ενώ οι πρώτοι μετακομίζουν στην περιφέρεια των “ευγενών προαστίων”. Η ακροδεξιά εκμεταλλεύεται το επικοινωνιακό κενό κολακεύοντας την αμορφωσιά των εργαζομένων των εργατικών περιοχών (στην Πορτογαλία περιοχές που ψήφιζαν παραδοσιακά αριστερά, μετακινήθηκαν στην ακροδεξιά) ενώ παράλληλα προβάλλει την καπατσοσύνη, την μαγκιά, την αρρενωπότητα, την δήθεν πρακτικότητα και τον συνομωσιολογικό τρόπο σκέψης, ο οποίος δεν χρειάζεται επιχειρήματα και ορθολογικές αποδείξεις, αλλά μόνο εικασίες, φήμες και ψευδείς ειδήσεις, ως δήθεν “αυθεντικότητα” και “απόλυτη αλήθεια”...

Ο Τραμπ, ο Μητσοτάκης, η ακροδεξιά και η αριστερή απάντηση

Πώς αξιολογούνται οι ειδήσεις και τα γεγονότα στα κοινωνικά δίκτυα; Η απάντηση είναι εύκολη. Το βασικό κριτήριο είναι το συναίσθημα. Πρώτη είδηση λοιπόν ο θάνατος του συμπαθούς Γιώργου Μαζωνάκη. Αντίθετα, απασχόλησε ελάχιστους η εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη και οι κυρώσεις εναντίον του Ισραήλ από το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και η τρομακτική δήλωση ότι ο κόσμος θα καταστραφεί μέχρι το 2030 από τα “υπερ-νοήμονα” μοντέλα, ότι «η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορούσε να σκοτώσει όλους τους ανθρώπους!» (Δήλωση στελεχών της Anthropic).

Ζούμε στη «δικτατορία των συναισθημάτων» καθώς τα συναισθήματα επιβάλλονται ως το μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης και εκτίμησης της πραγματικότητας, αντικαθιστώντας τη λογική και τον ορθολογικό διάλογο.

Στον αποκλεισμό του κριτικού λόγου και στην επικράτηση μόνο της συναισθηματικής προσέγγισης της πραγματικότητας συντείνουν ο τρόπος λειτουργίας της τηλεόρασης αλλά και ο λόγος που αναπτύσσεται στα κοινωνικά δίκτυα όπου οι αλγόριθμοι αποκλείουν την αντίθετη άποψη ενισχύοντας το φαινόμενο της “φούσκας”.

Σ’ αυτό το περιβάλλον ενισχύονται ο φανατισμός, ο φονταμενταλισμός και ο κυνισμός.

Έτσι, η εξαγορά της ψήφου των Αμερικανών από τον Τραμπ (1 τρις δολάρια) στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, χειροκροτήθηκε ενθουσιωδώς από τους οπαδούς του. Το ίδιο και οι όποιες αυξήσεις στους συνταξιούχους και δυσαρεστημένους “πολίτες-πελάτες” του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η Αριστερά από την πλευρά της αδυνατεί να παρουσιάσει μια συνεκτική πολιτική, οικονομική και πολιτιστική πρόταση, και προσπαθεί να ανταγωνιστεί τη Δεξιά υιοθετώντας τους δικούς της όρους και μηχανισμούς. Έτσι όμως οδηγείται σε ένα «παιχνίδι χαμένο από τα αποδυτήρια».

Το γεγονός ότι η ακροδεξιά επελαύνει δείχνει ότι κάτι δεν έχει προσεχθεί. Κι αυτό που παραγνωρίζεται είναι η προώθηση της ακροδεξιάς από τους αλγόριθμους των μεγάλων πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης των ολιγαρχών. Δεν είναι τυχαίο ότι οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που ασκούν κριτική από τα αριστερά, λογοκρίνονται με διάφορους τρόπους μέσω της διαμόρφωσης συγκεκριμένων αλγορίθμων. Συνοπτικά, οι ολιγάρχες εκτός από τον ξέφρενο ανταγωνισμό στην ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης με τις τερατώδεις συνέπειες, παρεμβαίνουν παντού και επηρεάζουν καθοριστικά το πολιτικό παιγνίδι μέσα από τις πλατφόρμες και τα κοινωνικά δίκτυα που διαθέτουν.

Ακόμα και όταν Αριστερά ή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ανέλθουν στην εξουσία, η υπονόμευσή τους είναι βέβαιη. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ισπανία παρά τις επιτυχίες του σοσιαλδημοκράτη Σάντσεθ, η ακροδεξιά σχεδόν έχει διπλασιάσει τη δύναμή της. Επίσης, στην Χιλή του Αλιέντε και του Πάμπλο Νερούδα η ακροδεξιά επανήλθε, αυτή τη φορά χωρίς τανκς!

Πώς απαντά η Αριστερά σ’ αυτό το νέο περιβάλλον; Δυστυχώς δεν αναπτύσσει μια απάντηση και περιορίζεται να δρα στο πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει οι ολιγάρχες.

Η εν πολλοίς δεξιά βοναπαρτίστικη (προσωποπαγής) αντίληψη για τη λειτουργία των πολιτικών κομμάτων υιοθετείται ασμένως από την Αριστερά, εξαφανίζοντας τις διεκδικήσεις της όχι μόνο για εσωκομματική, αλλά και γενικευμένη άμεση δημοκρατία και την πραγματικά ενεργό λαϊκή συμμετοχή. Γι' αυτό θα επιμείνω ότι η Αριστερά δεν μπορεί να είναι μία «αριστερά των δικτύων και των ΜΚΟ» ούτε να παίζει στο γήπεδο της δεξιάς, δηλαδή στο πεδίο των ΜΜΕ όπου κυριαρχεί ο δεξιός λόγος των οργανικών διανοουμένων της συντήρησης και οι αλγόριθμοι των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης που προωθούν την ακροδεξιά.

Αν τα κόμματα της Αριστεράς δεν επαναεφεύρουν την Δημοκρατία τόσο στο εσωτερικό τους όσο και σε ολόκληρη την κοινωνία, αν δεν προσδώσουν και πάλι στην έννοια του Πολίτη το ουσιαστικό της περιεχόμενο, αν δεν αποσαφηνίσουν την ανάγκη αλλαγής κουλτούρας (δηλαδή της κυρίαρχης καταναλωτικής πολιτισμικής τάξης και του συνακόλουθου τρόπου σκέψης), αν δεν επαναπροσδιορίσουν την πολιτική και επικοινωνιακή σημασία του Δρόμου, και αν δεν προσδιορίσουν επακριβώς τι εννοούν με την πρόταση “αλλαγή παραγωγικού μοντέλου” (το ισχύον μοντέλο είναι ο καπιταλισμός), αν δηλαδή συνεχίζουν να “παίζουν” στο γήπεδο της Δεξιάς, τότε θα συνεχίζεται η απογοήτευση των "από κάτω" που θα οδεύουν απαυδισμένοι και αηδιασμένοι προς την ακροδεξιά...

ο φασισμός και ο ναζισμός επελαύνουν

 

[ ARTI news / Κόσμος / 07.09.26 ]

---

Σε όλη την Ευρώπη, ακροδεξιοί ρατσιστές κάνουν πολιτικές προόδους, όπως είδαμε ξανά αυτό το Σαββατοκύριακο στο ανατολικογερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ. Του χρόνου, η Γαλλία θα έχει τη δική της εθνική κρίση με την Μαρί Λεπέν να προηγείται. Στην Βρετανία ο ακροδεξιός Φάρατζ και η Patriot Platform, μια ρατσιστική-αντιμεταναστευτική συλλογικότητα που έχει ως μέλη της ένα πλήθος από εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου (το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα με εκκολαπτήριο τις παραθρησκευτικές οργανώσεις και τελευταίο παράδειγμα τον εγκληματία της Κυψέλης), λειτουργούν κατά το πρότυπο της Χρυσής Αυγής. Η κεντροδεξιά και η δεξιά στην ΕΕ θεωρούν ότι θα συρρικνώσουν την ακροδεξιά ακολουθώντας ακροδεξιά πολιτική στο μεταναστευτικό, αλλά τελικά μεταλλάσσονται σε (ακρο(δεξιά.

Τέλος και κυρίως στις ΗΠΑ, ο Τραμπ, ελέγχοντας το Κογκρέσο και τους δικαστές στο Ανώτατο Δικαστήριο, δημιουργεί μια «συνταγματική δικτατορία» για να επηρεάσει τις μελλοντικές εκλογές, αλλά και ολόκληρο τον πλανήτη παραβαίνοντας κυνικά τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και με μόνα κριτήρια το δίκαιο της ισχύος και του οικονομικού οφέλους.

Η δημοκρατία των ΗΠΑ και ολόκληρη η δυτική δημοκρατική παράδοση βρίσκονται σε κίνδυνο.

Ο κόσμος βρίσκεται σε κίνδυνο και πάλι καθώς ο φασισμός και ο ναζισμός επελαύνουν ξανά...

ΝΔ και Ακροδεξιά αναπνέουν το ίδιο πολιτικό οξυγόνο

 

[artinews/ 07.09.26 ]

---

“Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει δώσει πολιτικό οξυγόνο σε ακροδεξιά κόμματα για να γιγαντωθούν”, δήλωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κατά τη διάρκεια της καθιερωμένης συνέντευξης Τύπου στην 90ή Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Αλλά δεν μας είπε πώς το κατάφερε. Δεν μας είπε ότι το κόμμα του έχει “αναπνευστήρες” (Γεωργιάδης, Πλεύρης, Βορίδης…) που εισπνέουν μεγάλο μέρος από το ακροδεξιό “πολιτικό οξυγόνο”. Ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης κινείται πολιτικά από την κεντροδεξιά μέχρι την ακροδεξιά με μεγάλη ευκολία. Πολλές φορές μάλιστα ακολουθεί ακροδεξιά πολιτική και υπερηφανεύεται γι’ αυτό. Χθες επί παραδείγματι υπερηφανεύτηκε ότι την πολιτική της κυβέρνησής του στο μεταναστευτικό την υιοθέτησε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν μας είπε όμως ότι αυτό συνέβη με τη σύμπραξη της Ακροδεξιάς. 

Θυμίζω ότι τον περασμένο Ιούνιο, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα -των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών, της Φον ντερ Λάιεν και του Κυρ. Μητσοτάκη-  υπερψήφισε μαζί με την Ακροδεξιά την απάνθρωπη διάταξη της άμεσης επιστροφής των μεταναστών και τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης εκτός Ευρώπης.

Η συμμαχία Δεξιάς, Κεντροδεξιάς και Ακροδεξιάς, έχει υπάρξει πάνω από 20 φορές στο Ευρωκοινοβούλιο από το 2024, αλλά αυτή τη φορά παραβιάστηκε η άτυπη αρχή των ευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων του αντιφασιστικού τόξου να μην επιτρέπουν στην ακροδεξιά, τον ναζισμό και τον φασισμό να αιματοκυλίσουν ξανά τον κόσμο.  Αυτό το “τείχος προστασίας” απέναντι στην Ακροδεξιά κατέρρευσε. Το ακροδεξιό AfD “καλπάζει” στην Γερμανία. Και το “πολιτικό οξυγόνο” του το παρέχουν οι χριστιανοδημοκράτες της Φον ντερ Λάιεν και οι νεοδημοκράτες του Μητσοτάκη.

Είναι αλήθεια ότι πριν εφαρμοστεί από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα στο Ευρωκοινοβούλιο η συμμαχία με την ακροδεξιά, αυτή εφαρμόστηκε στην Ελλάδα με την «υβριδική» στρατηγική διακυβέρνησης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η στρατηγική αυτή βασίστηκε στην ταυτόχρονη πολιτική συμπερίληψη μιας κεντρώας/εκσυγχρονιστικής πτέρυγας, της λαϊκής δεξιάς και της ακροδεξιάς εντός του κόμματος της ΝΔ, αλλά και της ευκαιριακής πολιτικής συμμαχίας στο ελληνικό κοινοβούλιο τόσο με την κεντροαριστερά, όσο και με την ακροδεξιά (πιο συστηματικά με την Ελληνική Λύση).

Όπως σημειώνει σε σχετικό άρθρο η βρετανική εφημερίδα Guardian, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) – ο πολιτικός φορέας των Χριστιανοδημοκρατών (CDU/CSU) της Γερμανίας αλλά και της ΝΔ - λειτουργεί πλέον πατώντας σε δύο βάρκες. Αυτός ο “δυισμός” φέρνει πλησίστια στην εξουσία την Ακροδεξιά, που δεν χρειάζεται να καταλάβει αυτοδύναμα την εξουσία, αλλά να συγκυβερνά με την Δεξιά.

Τον Ιούλιο, το ΕΛΚ κάλυψε την ακροδεξιά μπλοκάροντας μια ποινική παραπομπή σχετικά με παράτυπες δαπάνες από το PfE(η ακροδεξιά ομάδα του ευρωκοινοβουλίου που ίδρυσε ο Όρμπαν) επιτρέποντας να επιστρέψει τα χρήματα και να κλείσει η υπόθεση. Μέρες αργότερα, οι ευρωβουλευτές του PfE βοήθησαν να προστατευθεί ο Matej Tonin του ΕΛΚ από τη δίωξη που ζητούσαν οι σλοβενικές αρχές. Χέρι-χέρι Δεξιά και Ακροδεξιά πλέον.

Αυτή η νέα πλειοψηφία οδηγεί στην πλήρη κατάργηση των προστατευτικών αρχών της ΕΕ σε θέματα μετανάστευσης, κλιματικής κρίσης, εταιρικής λογοδοσίας και τεχνητής νοημοσύνης.

Αυτή είναι μια διαφορετική Ευρώπη, μια Ευρώπη που είναι βίαιη στα σύνορα και ανεκτική απέναντι στην επιχειρηματική και περιβαλλοντική καταστροφή, σημειώνει ο Guardian. Η ακροδεξιά δεν χρειαζόταν να καταλάβει τους θεσμούς της Ευρώπης. Χρειαζόταν μόνο να βρει ένα κυρίαρχο κόμμα, όπως το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, που θα ήταν πρόθυμο να μετατρέψει τις προτεραιότητές της σε ευρωπαϊκό δίκαιο… Δεξιά και Ακροδεξιά συμπλέουν λοιπόν, αναπνέοντας το ίδιο “πολιτικό οξυγόνο”... 

Η FILIA απάντηση στο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια

 

[artinews.gr/ 03.09.26 ]

---

Σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν πολλοί κόσμοι:

Υπάρχει ο κόσμος των Ολιγαρχών, των δισεκατομμυριούχων, του Μασκ, του Τραμπ, του Θίελ, του Μπέζος. Υπάρχει ο κόσμος των Μεσαίων του νεοαποικιοκρατικού Βορρά (ΗΠΑ, Ευρώπη, Κίνα, Ρωσία). Υπάρχει ο κόσμος του Νότου (Αφρική, Ασία) και ο κόσμος των Απόκληρων, των χωρίς χαρτιά, των μεταναστών, των αόρατων, που είναι παντού

Ο κόσμος του Τραμπ και του Βανς είναι ο κόσμος του "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια", αυτός που καθ’ ομολογία τους μας “οδηγεί στους έσχατους καιρούς…”.

Θυμίζω τον υπαξιωματικό (NCO)του αμερικανικού στρατού που κατήγγειλε στο MRFF (διακλαδική Επιτροπή Θρησκευτικής Ελευθερίας στο Στρατό) ότι ο διοικητής (του) "μας προέτρεψε να πούμε στα στρατεύματά μας ότι όλα αυτά (η επίθεση στο Ιράν) είναι ‘μέρος του σχεδίου του Θεού’" με πολυάριθμες παραπομπές στην Αποκάλυψη. Τους “έσχατους καιρούς” επικαλείται και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Βανς σε πρόσφατη συνέντευξή του σε ευαγγελιστή ινφλουένσερ.

Αντίστοιχη ρητορική αναπτύσσεται και από τον ακροδεξιό συνασπισμό που κυβερνά το Ισραήλ, του οποίου ο ιδεολογικός μέντορας είναι ο Ισραηλινοαμερικανός Yoram Hazony, το βιβλίο του οποίου ‘Η Αρετή του Εθνικισμού’ ακολουθεί το «δόγμα Τραμπ» και έγινε σημείο αναφοράς για τους υπερεθνικιστές σε ολόκληρο τον κόσμο.

Στην πραγματικότητα πίσω από τη ρητορική της Αποκάλυψης και της εκ Θεού εντολής για την εξάλειψη των "βαρβάρων” βρίσκεται το Χρήμα. Όπως σημειώνει ο οικονομολόγος Τόμας Πικετί σε άρθρο του στην Le Monde, η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν είναι "πάνω απ' όλα μια τρομερή παραδοχή αδυναμίας. Οι αμερικανικές ελίτ συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο την οικονομική, εμπορική και πολιτική αστάθεια της χώρας τους. Οι πιο εθνικιστές ανάμεσά τους έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η μόνη λύση είναι η προσφυγή στα όπλα. Ο δηλωμένος στόχος αυτής της πολεμικής στρατηγικής είναι απολύτως σαφής: δεν πρόκειται για την προώθηση κάποιου συλλογικού ιδανικού, αλλά μάλλον για την αναπλήρωση των ταμείων τους και την αξιοποίηση στο έπακρο της κατοχής του μεγαλύτερου στρατού στον κόσμο."

Οι θεοί και η πίστη λοιπόν δεν είναι παρά για να προετοιμαστούν οι στρατιώτες και το “πόπολο” προκειμένου να γίνουν τα λακανικά ευτυχισμένα θύματα (αφού ο θάνατός τους γίνεται για την πατρίδα, τη θρησκεία, την οικογένεια).

Ποια μπορεί να είναι η ιδεολογική απάντηση της Αριστεράς στο πατριδοκάπηλο “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια” της ακροδεξιάς;

Την Αλληλεγγύη και την Φιλία προτείνει η βουλευτής της ¨Ανυπότακτης Γαλλίας” Clémence Guetté στο βιβλίο της “Για μια Πολιτική Φιλίας” (La Découverte)  όπου υποστηρίζει ότι η απάντηση στην ακροδεξιά και τους αντιδραστικούς όλων των αποχρώσεων, που κάνουν την οικογένεια το παν και τον σκοπό όλων των προτάσεών τους, είναι η προώθηση της φιλίας που περιλαμβάνει την οικογένεια όπου υπάρχουν ισότιμα δικαιώματα, αλλά δεν περιορίζεται σ' αυτή. Η φιλία μπορεί να είναι ένας πολιτικός δεσμός που θα καθιερώνεται ως πεδίο για την επινόηση νέων μορφών αλληλεγγύης και κοινωνικών σχέσεων.

Για την Φιλία έχει μιλήσει και ο δικός μας Κώστας Αξελός που έθετε διερωτήσεις όπως

“Πώς να βιώσουμε την εμπειρία της φιλίας μέσα στη δυναμική κοινοτοπία; …”

Και απαντούσε ο ίδιος:

“Η φιλία δεν αποτελεί πρόγραμμα ή ουτοπία, γιατί εδράζεται κάπου στο ρήγμα. Αν η εποχή μάς επιβάλλει τους περιορισμούς της, θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε όχι να πηδήξουμε πάνω από τη σκιά μας, αλλά να επιδοθούμε σε κάποια κίνηση υπέρβασης όπου η φιλικότητα θα εμπλεκόταν και θα μας ενέπλεκε. Αναγνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει τέλεια φιλία, γιατί κάθε φιλική σχέση, κάθε συμπάθεια κατά το μάλλον ή ήττον αμοιβαία, παραμένει αμφίσημη, πρέπει να υποστούμε τη δοκιμασία αυτού που μας επισκέπτεται και μας εγκαταλείπει. Αν υποθέσουμε ότι η φιλία έχει κατά κάποιον τρόπο τη θέση της και ότι μπορεί να μας κάνει να γνωρίσουμε κάποιες στιγμές ή μια μεγάλη περίοδο ξαστεριάς, έχει τις ρίζες της και εξακολουθεί την πορεία της μέσα στην αμοιβαία «ιδιοποίηση», χωρίς καμιά έννοια ιδιοκτησίας, του ανθρώπου και του κόσμου.”*

Αυτό ακριβώς. Η Φιλία ως αμοιβαία ιδιοποίηση, αλλά χωρίς καμιά έννοια ιδιοκτησίας, του ανθρώπου και του κόσμου.

   *Κώστας Αξελός - Γράμματα σ ένα νέο στοχαστή  (σ.σ. ο Αξελός μιλάει για τη φιλία και στην Ανοιχτή Συστηματική)

*Οι γιαγιάδες της Λέσβου, σύμβολα της κοινωνικής και πολιτικής αλληλεγγύης

Ακροφασισμός, ή όταν η ακροδεξιά τρομοκρατεί την ακροδεξιά

 

[ ARTI news / Κόσμος / 02.09.26 ]

---

Οι κυνηγοί μεταναστών του ICE τον συνέλαβαν την περασμένη εβδομάδα στην Λουιζιάνα και τον έθεσαν υπό κράτηση χωρίς να του πουν απολύτως τίποτα. «Δεν νομίζω ότι έχω φοβηθεί ποτέ τόσο πολύ» λέει. «Για πρώτη φορά ξέρω πώς είναι να είσαι πραγματικά, πραγματικά τρομοκρατημένος».

Αυτός που μιλάει δεν είναι ένας συνηθισμένος μετανάστης που συνελήφθη από τους “γκεσταπίτες” του Τραμπ και απελάθηκε από τις ΗΠΑ. Είναι ο γνωστός ακροδεξιός “μεταναστοφάγος” και φανατικός υποστηρικτής του Τραμπ, ο ελληνοβρετανός Μάιλο Γιαννόπουλος.

Είναι αυτός που είχε φτιάξει έναν στρατό από trolls στο διαδίκτυο και προπαγάνδιζε την ανωτερότητα της λευκής φυλής, δηλ. την κουλτούρα της MAGA. Αυτός που επιχειρούσε τη "δολοφονία χαρακτήρων", επιτιθέμενος σε μαύρους καλλιτέχνες με χυδαία γλώσσα και ύβρεις

Είναι αυτός που σε αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχε υποστηρίξει με άγριο φανατισμό τις μαζικές απελάσεις μεταναστών από τον Τραμπ.

Αυτός που έγραφε «Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πράγμα που πρέπει να επιμείνουμε να υλοποιήσει αυτή η κυβέρνηση (Τραμπ). Έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από τα χρέη που μετρώνται σε φανταστικά χρήματα. Πρέπει να απελάσουμε εκατομμύρια και εκατομμύρια και εκατομμύρια ανθρώπους. Χωρίς αυτό, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία».

Είναι αυτός που έγραφε ότι η Καλιφόρνια «χρειάζεται σημεία ελέγχου της ICE σε εισόδους σούπερ μάρκετ, βενζινάδικα, εμπορικά κέντρα, διασταυρώσεις και κυβερνητικά κτίρια, με δυνατότητα απέλασης επί τόπου για όποιον δεν μπορεί να αποδείξει ότι βρίσκεται νόμιμα στις ΗΠΑ».

Είναι αυτός που τώρα συνελήφθη και απελάθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο με συνοπτικές διαδικασίες, παρόλο που όπως ισχυρίστηκε στην εκπομπή στο YouTube του Piers Morgan Uncensored είναι παντρεμένος με Αμερικανίδα και κατείχε πράσινη κάρτα παραμονής, την οποία ανανέωνε ανά διετία.

Τώρα λέει ότι ντρέπεται. Ήταν μία «ταπεινωτική και αποπροσανατολιστική», «σωματικά εξευτελιστική» και «τρομακτική» εμπειρία είπε.

Ντρέπεται για την υποστήριξή του προς τον Τραμπ: «Αν είχα έστω και μια ιδέα ότι κάτι τέτοιο ήταν έστω και στο ελάχιστο δυνατό, δεν θα είχα εμπλακεί ποτέ στην υποστήριξη του Τραμπ εξαρχής και ντρέπομαι πολύ που το έκανα», είπε στον Μόργκαν.

«Νομίζω ότι ίσως στο παρελθόν ήμουν λίγο αδιάφορος όταν οι άνθρωποι μιλούσαν για το τραύμα τους, λίγο πιο αδιάφορος όταν μιλούσαν για πράγματα που τους απασχολούσαν, αλλά τώρα το καταλαβαίνω... Δεν θα το ευχόμουν σε κανέναν».

Άλλαξε ο Γιαννόπουλος; Όχι βέβαια. Εξακολουθεί να είναι ένας φανατικός πολέμιος του φεμινισμού, των μεταναστών και των μουσουλμάνων. Παραμένει δηλαδή ακροδεξιός.

Τι κρύβεται πίσω από την απέλασή του;

Πολλοί μιλούν για τις εσωτερικές αντιθέσεις και τις προσωπικές αντιπαλότητες στο εσωτερικό της ακροδεξιάς.

Η απέλασή του θεωρείται ότι είναι αποτέλεσμα «καρφώματος» από άλλες προσωπικότητες της αμερικανικής ακροδεξιάς, όπως η ισλαμοφοβική Laura Loomer, με την οποία ο Γιαννόπουλος βρισκόταν σε πολυετή δημόσια αντιπαλότητα για την θέση του “κεντρικού προβοκάτορα” της ακροδεξιάς στο διαδίκτυο.

«Ο Μάιλο θα απελαθεί πίσω στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου μπορεί να ζήσει ανάμεσα στους μουσουλμάνους που πρόσφατα επέλεξε να αγκαλιάσει. Σήμερα είναι μια σπουδαία μέρα για την Αμερική», δήλωσε η Λούμερ σε μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά την απέλαση. Η Λούμερ είχε ζητήσει και την απέλαση και του αριστερού streamer Χασάν Πίκερ (και της “τουρκάλας μητέρας του”), επειδή άσκησε κριτική στο Ισραήλ. Μόνο που ο Πίκερ είναι πολίτης των ΗΠΑ. Έτσι απελάθηκε μόνο ο ομοϊδεάτης τής Λούμερ, ο Γιαννόπουλος... 

Συμπέρασμα: Όταν η ακροδεξιά "τρώει" ακόμα και τα παιδιά της, αυτό είναι το ανώτερο στάδιό της: ο "ακροφασισμός"...