Η πραγματική αιτία του ξεσηκωμού των νέων

 

Οι νέοι ξεσηκώνονται παντού, από τη Σερβία μέχρι το Μπαγκλαντές και από την Ινδία μέχρι τη Γαλλία, και αναδιαμορφώνουν τα πολιτικά τοπία.

Οι αφορμές του ξεσηκωμού ποικίλλουν, αφορούν διαμαρτυρίες κατά της διαφθοράς, της ακρίβειας, για το στεγαστικό, για περισσότερα χρήματα στην εκπαίδευση, για την κλιματική κρίση. Όλες τις κραυγές της διαπερνά μία κόκκινη κλωστή, μία «κραυγή» που είναι πιο δυνατή, μία αντίσταση που προεξάρχει όλων των άλλων.

Αλλά τι κάνει τους νέους από τα ημι-γκέτο των “μπανλιέ” να ενωθούν με τους νέους που προέρχονται από τις εύπορες κοινωνικές κατηγορίες. Τι πιο βαθύ τους ενώνει πέρα από τα υλικά κίνητρα;

Στο ερώτημα αυτό δεν μπορεί να απαντήσει “κάποια” που αγνοεί ότι και την δεκαετία του 1960 συνέβη κάτι ανάλογο. Ότι και τότε οι νέοι -φτωχοί και πλούσιοι- ξεσηκώθηκαν με αφορμή τον πόλεμο στο Βιετνάμ, αλλά επί της ουσίας γιατί ήταν η πρώτη γενιά που μεγάλωσε γνωρίζοντας ότι η ανθρωπότητα έχει πλέον την τεχνική ικανότητα να αυτοκαταστραφεί. Ο ποιητής Στίβεν Σπέντερ είχε γράψει ότι το μέλλον για τη γενιά του '60 έμοιαζε με «μια βόμβα θαμμένη στο παρόν, η οποία όμως χτυπάει (τικ-τακ) ασταμάτητα». Η Χάνα Άρεντ με τη σειρά της έγραψε ότι η ατομική βόμβα ακύρωσε την έννοια της «ιστορικής συνέχειας», ότι το μέλλον για τους νέους δεν ήταν πλέον δεδομένο, ότι είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Οι νέοι νιώθουν έντονα ότι τους κλέβουν το μέλλον, είτε με την κλιματική κρίση, είτε με τον πόλεμο, είτε με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Αν η ατομική βόμβα ήταν η τεχνική προέκταση του ολοκληρωτισμού: η απόλυτη κυριαρχία πάνω στη ζωή και τον θάνατο, μεταφρασμένη σε όπλο μαζικής καταστροφής, σήμερα ο ολοκληρωτισμός έρχεται με την μορφή της Τεχνητής Νοημοσύνης, με τη μαζική ανεργία, με την εξαφάνιση του ανθρώπου μέσα σε ευφημισμούς και λέξεις όπως το NAZA, όπου το άτομο δεν είναι πλέον Πρόσωπο, αλλά Αριθμός, ένας homo sacer, όπου η γενοκτονία φυσικοποιείται και η Γάζα γίνεται το μοντέλο εξαφάνισης των “ανεπιθύμητων”.

Όπως και την δεκαετία του 1960, η αρχική κινητοποίηση μετεξελίσσεται σε κοινωνικοποίηση. Γιατί όταν η κινητοποίηση γίνεται ζώσα εμπειρία, σύνδεση, δηλαδή ΕΜΕΙΣ, και ταυτότητα, τότε γίνεται σχεσιακή και κοινοτική, τότε γίνεται κοινωνικοποίηση. Είναι ακριβώς αυτή βίαιη “δημόσια ευτυχία” που βιώνουν οι νέοι στην Γαλλία σήμερα, καθώς σ’ έναν κόσμο έντονης απομόνωσης και ψηφιακής αλλοτρίωσης, το να συγκεντρώνονται σε μια πλατεία, να συζητούν, να διαδηλώνουν σε μια πορεία, να τραγουδούν, να συνθέτουν και να παίζουν μουσικές, να φτιάχνουν μαζί memes στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και συνθήματα στα χαρτόνια και τα πανό, όλα αυτά τους προσφέρουν μια βαθιά αίσθηση του ανήκειν κάπου, ότι δρουν συλλογικά, ότι γράφουν ιστορία.

Η “Δημόσια Ευτυχία” (public happiness) είναι η χαρά να συζητάς, να αποφασίζεις και να δραστηριοποιείσαι πολιτικά μαζί με άλλους σε δημόσιους χώρους, έλεγε η Άρεντ.

Αλλά εκεί στην πλας Ρεπουμπλικ εκτός από την “δημόσια ευτυχία”, αναπτύσσεται και η “ερωτική ευτυχία” η οποία “είναι η απόδειξη ότι ο χρόνος μπορεί να φιλοξενήσει την αιωνιότητα” έγραφε ο Μπαντιού. Γιατί αν ο έρωτας είναι η κατασκευή του Δύο, η πολιτική δράση καθιστά αλήθεια αυτό για το οποίο είναι ικανό το συλλογικό: ικανό για ισότητα, ικανό να ενσωματώσει το ετερογενές, να σκεφτεί πως δεν υπάρχει ένας μόνο κόσμος.

Γι’ αυτό επιμένω ότι στη Γαλλία και παντού οι νέοι μαθαίνουν μέσα από την πολιτική δράση ότι η ισότητα δεν είναι ουτοπία...

Σερβία-Βραζιλία, δύο σημαντικά πολιτικά μαθήματα

 

Η “κοινωνία των πολιτών” ήταν ο πρωταγωνιστής τόσο στην τεράστια ανατροπή στην Βραζιλία υπέρ του Λούλα και κατά του ακροδεξιού Μπολσονάρου, όσο και στην εκλογική νίκη της “Φοιτητικής Λίστας” στην Σερβία. Τα δύο αποτελέσματα κόμισαν νέα στοιχεία στην πολιτική διαδικασία που υπερβαίνει τα όρια των δύο χωρών και αξίζει να τα προσεγγίσουμε.

Σερβία

Ο σερβικός λαός στις πρόσφατες εκλογές δεν επέλεξε ένα άλλο κόμμα, αλλά μια λίστα 250 υποψηφίων, 134 εκ των οποίων κατέχουν διδακτορικό, το 44% των οποίων είναι γυναίκες, και 135-140 θα είναι τώρα βουλευτές. Πίσω τους υπήρχε μια οργάνωση που δεν μοιάζει με τίποτα στα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα που βασίζονται σε ηγέτες. Μια «ομάδα φοιτητών», όπως τους περιέγραψε ο Economist, δημιούργησαν κάτι που υπερβαίνει τους παραδοσιακούς τρόπους άσκησης πολιτικής.

Το φοιτητικό κίνημα ξεκίνησε μετά το δυστύχημα στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ και απέκτησε πολιτκό περιεχόμενο μέσα στις αποκλεισμένες σχολές του πανεπιστημίου το 2024 και το 2025 γράφει ο μεταδιδακτορικός ερευνητής Aleksandar Matković . Κατά τη διάρκεια αυτών των αποκλεισμών έγινε μια συλλογική διακίνηση ιδεών και πληροφοριών και μια διαδικασία διαμόρφωσης γνώμης που θα γινόταν το κλειδί για το εκλογικό αποτέλεσμα.

Για σχεδόν δύο χρόνια, οι φοιτητές συζήτησαν σχεδόν κάθε πτυχή της οικονομίας και της κοινωνίας της Σερβίας - από την εξόρυξη λιθίου και την εκμετάλλευση πόρων έως την οικονομική δύναμη των τοπικών ολιγαρχών, καθώς και ζητήματα όπως η υγειονομική περίθαλψη και η εκπαίδευση. Όλα αυτά συνέβαιναν πριν οι φοιτητές αναπτύξουν οποιοδήποτε κοινό πρόγραμμα ή σχηματίσουν μια οργάνωση ικανή να ξεπεράσει τα παραδοσιακά φιλελεύθερα κόμματα. Κατά μία έννοια, η γνώση προηγήθηκε και η οργάνωση ακολουθούσε.

Η εκλογική νίκη, επομένως, προέκυψε από μια νέα πολιτική κουλτούρα: ένα κίνημα χωρίς ηγέτες βασισμένο στη συλλογική αυτοδιοίκηση και την πολιτική ζύμωση.

Δεδομένης της πρόσφατης ιστορίας της Σερβίας, πώς ήταν καν δυνατό αυτό το αξιοσημείωτο δημοκρατικό πείραμα; Μια απάντηση έγκειται στην ικανότητα του κινήματος να συσπειρώσει ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων που, παρά τις διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις, ήθελαν να αντιμετωπίσουν την διαφθορά του αυταρχικού προέδρου Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Με την οικονομία να εξαρτάται από τις άμεσες ξένες επενδύσεις μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η πολιτική ηγεσία δημιούργησε στενούς δεσμούς με εταιρείες ξένης ιδιοκτησίας. Το όνομα του Βούτσιτς ήταν συχνά συνδεδεμένο με τις δραστηριότητες πολυεθνικών. Η κακομεταχείριση των Σέρβων πολιτών που αμφισβήτησαν επενδυτικά έργα μεγάλης κλίμακας άρχισε να διαμορφώνει τη δημόσια συνείδηση ​​στη Σερβία. Το κόμμα του Βούτσιτς κατηγορήθηκε ότι έμεινε άπραγο ή ακόμη και συμμετείχε, ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης προσέφεραν μόνο υποτονικές απαντήσεις.

Από την οπτική γωνία των φοιτητών, οι ηγέτες των κομμάτων θεωρούνταν εύκολο να διαφθαρούν όταν έρχονταν αντιμέτωποι με την οικονομική δύναμη των πολυεθνικών. Έτσι, για να αλλάξει το σύστημα, έπρεπε να ξεκινήσει κανείς αλλάζοντας τις πολιτικές δομές που το επέτρεπαν.

Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Θα μπορέσει ένα κίνημα χωρίς ηγεσία να κυβερνήσει; Μπορεί να υπάρξει μια “συλλογική νοημοσύνη” που να βασίζεται στην αυτοοργάνωση, σ’ αυτό που ο ιστορικός Άνταμ Τοουζ αποκαλεί «πολυκρίση» του κόσμου; (Οι διαμαρτυρίες στη Γαλλία, την Ιταλία και το Βέλγιο, μαζί με τις διαμαρτυρίες στην Ισπανία και την Αλβανία, έχουν αναδυθεί ως απάντηση σε αλληλένδετες κρίσεις στέγασης, εκπαίδευσης και περιβαλλοντικής καταστροφής.)

Η μεγάλη δυσκολία έγκειται στό ότι η “Φοιτητική Λίστα” περιλαμβάνει ποικίλα ιδεολογικά μπλοκ, από δεξιούς οπαδούς μέχρι αριστερούς και φιλελεύθερους. Οι περισσότεροι από τους εκλεγμένους δεν είχαν ποτέ πολιτικό αξίωμα και το κοινοβουλευτικό σύστημα θα τους υποχρεώσει να προσαρμοστούν, να ορίσουν πρωθυπουργό και αργότερα υποψήφιο για την προεδρία. Το σύστημα κοντολογίς ενδέχεται να απονευρώσει την μέθοδο της Φοιτητικής Λίστας που την έκανε τόσο ισχυρή;

Επιπλέον, για τον Βούτσιτς, η ήττα των εκλογών δεν σημαίνει απαραίτητα απώλεια του συστήματος. Αντίθετα, η παραδοχή της ήττας του μπορεί επίσης να ήταν μια στρατηγική κίνηση, που του επέτρεψε να διατηρήσει τον κομματικό μηχανισμό άθικτο για μια επιστροφή.

“Ό,τι και να συμβεί, ένα ερώτημα έχει τεθεί επί τάπητος: σε ποιο βαθμό η αυτοοργάνωση και η αποκεντρωμένη λήψη αποφάσεων αποτελούν βάση για την κυβέρνηση; ...η πραγματική μάχη μόλις ξεκίνησε. Ο κόσμος θα πρέπει να παρακολουθεί στενά: γιατί μπορεί να γίνεται μάρτυρας της έναρξης ενός πολύ διαφορετικού είδους πολιτικής.” καταλήγει ο  Aleksandar Matković.

Βραζιλία

Στην Βραζιλία τα πολιτικά μεγέθη είναι πολύ μεγαλύτερα της Σερβίας λόγω της έκτασης, του πληθυσμού και της οικονομικής δύναμης της χώρας καθώς και της μεγάλης ανάπτυξης της ακροδεξιάς που κατήλθε στην εκλογική διαδικασία ενισχυμένη από το σύστημα Τραμπ.

Κι εδώ το ενδιαφέρον των αναλυτών έγκειται στο ότι το “σπάσιμο” της θωράκισης της ακροδεξιάς και η τρομερή ανατροπή στον δεύτερο γύρο των εκλογών δεν προέκυψε από την δράση του μηχανισμού του κόμματος του Λούλα, αλλά από την εξαιρετική κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών (όπως στην Σερβία). Ένα κίνημα δημιουργήθηκε σε όλη την Βραζιλία, φέρνοντας κοντά ανθρώπους με διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες. Ο Λούλα μπορεί να έγινε ο σημαιοφόρος του κινήματος, αλλά δεν το δημιούργησε. “Η νίκη δεν ανήκει στο κόμμα αλλά στην κοινωνία.” λένε οι αναλυτές.

“Τελικά, αυτό που αποδείχθηκε καθοριστικό ήταν πρωτοβουλίες που ξεκίνησαν έξω από τα κεντρικά γραφεία της προεκλογικής εκστρατείας - ο διαδικτυακός «Στρατός Λούλα» με επικεφαλής τον τρελό τεχνοπολιτικό «στρατηγό» Αντρέ Τζανόνες, το ντοκιμαντέρ Revelando και η επιμονή εκατομμυρίων ανθρώπων που έκαναν προεκλογική εκστρατεία τόσο διαδικτυακά όσο και εκτός διαδικτύου. Δεν ήταν το κόμμα, αλλά το οικοσύστημα Lulismo που κέρδισε τις εκλογές...” γράφει ο καθηγητής Rodrigo Nunes.

Όπως επισημαίνει η ερευνήτρια Άννα Ραπόσο ντε Μέλο , οι οπαδοί του Λούλα άλλαξαν τον κυρίαρχο διαδικτυακό λόγο, ο οποίος τα τελευταία χρόνια κυριαρχείται από την ιδεολογία των Μπολσονάρου. Οι ακροδεξιοί influencers των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχουν διαδώσει ένα ευαγγέλιο ατομικής ευημερίας και προσωπικής αυτοβελτίωσης, προσηλυτίζοντας σ’ έναν τρόπο ζωής, κατανάλωσης, παραγωγικού μοντέλου, ακόμη και σε μια συγκεκριμένη θρησκευτική πίστη (ευαγγελικοί). Στον τομέα της πολιτικής, έθεσαν την ατζέντα με εμπρηστικές διακηρύξεις που ανάγκασαν την κυβέρνηση Λούλα- να απαντήσει με αναποτελεσματικές απομυθοποιήσεις. Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, αυτές οι δυναμικές αντιστράφηκαν και δημιουργήθηκε ένα νέο επίπεδο εμπιστοσύνης, προσκόλλησης, κινητοποίησης και εμπλοκής εντός των δικτύων των Λουλίστα.

Η ψηφιακή καμπάνια βοήθησε το στρατόπεδο των Λουλίστα να διατυπώσει το δικό του μήνυμα με σαφή, απλό και προσιτό τρόπο. Οι Λουλίστα έμαθαν να ακούν τα παράπονα και τη δυσαρέσκεια των πολιτών που απέρριπταν τον πρόεδρο - και να απαντούν σε αυτά με ειλικρίνεια, χωρίς να καταφεύγουν σε εξοργισμένες επιπλήξεις. Εξαντλημένοι από το κόστος ζωής και απογοητευμένοι από ένα διάχυτο αίσθημα αυξανόμενης εγκληματικότητας και επιδεινούμενης ανασφάλειας, πολλοί Βραζιλιάνοι ένιωθαν ότι οι οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές του Λούλα δεν τους είχαν φτάσει και έπρεπε να εκφράσουν την απογοήτευσή τους. Οι Λουλίστας υπογράμμισαν επίσης τα σκάνδαλα διαφθοράς και τις διασυνδέσεις του Φλάβιο με παραστρατιωτικές μαφίες...

Αλλά το πιο σημαντικό επίτευγμα της ψηφιακής εκστρατείας, σημειώνει η ντε Μέλο, ήταν η επιτυχής συμπλήρωση του διαδικτυακού διαλόγου με τις τεράστιες διαδηλώσεις στους δρόμους. Ο συνδυασμός Διαδικτύου και Δρόμου. Οι ψηφοφόροι του Λούλα είχαν κίνητρα να συνομιλούν πρόσωπο με πρόσωπο με άλλους αναποφάσιστους ή απρόθυμους ψηφοφόρους. Τα ενοποιημένα δίκτυα, που οργανώθηκαν έξω από την επίσημη προεκλογική εκστρατεία, βοήθησαν στην κινητοποίηση διαδηλώσεων σε όλη τη χώρα. Αυτή η ορατή δέσμευση, η δημόσια παρουσία των ψηφοφόρων σε τόσο εκπληκτικό αριθμό, ήταν καθοριστική. Κέρδισαν τις εκλογές και θα βοηθήσουν στην προστασία του αποτελέσματος.

Η απίστευτη αντίδραση του δημοκρατικού στρατοπέδου της Βραζιλίας -το οποίο περιελάμβανε και μερικούς από τους αντιπάλους του κόμματος του Λούλα, οι οποίοι παρόλα αυτά προσέφεραν την υποστήριξή τους για να αποτρέψουν την άνοδο ενός αυταρχικού κόμματος- βοήθησε να ανοίξει η θωράκιση της ακροδεξιάς. Είναι καθήκον του προοδευτικού στρατοπέδου να μάθει από αυτήν την εκλογική εμπειρία, να διατηρήσει τον επείγοντα χαρακτήρα που προέκυψε κατά τον επαναληπτικό γύρο. Σ’ αυτή την φάση η λαϊκή κινητοποίηση συμπληρώθηκε από την τόλμη που επέδειξε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, όταν μια σειρά από μέτρα που προηγουμένως θεωρούνταν αδύνατα έγιναν ξαφνικά εφικτά- συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης των διαδικτυακών στοιχημάτων, της αύξησης των επιδομάτων Bolsa Família, της μείωσης της εργάσιμης εβδομάδας και μιας πρότασης για δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες. Οι προτεραιότητες τώρα περιλαμβάνουν τη ρύθμιση των Big Tech και την αντιστροφή της κατάχρησης του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού από αδιαφανείς τροπολογίες του Κογκρέσου.

Όλα αυτά θα οδηγήσουν στην “ανανέωση της Αριστεράς” ανακόπτοντας τον δρόμο στον νεοφασισμό; Ας το ελπίσουμε... 

«Σταματήστε τα Βρώμικα Κέντρα Δεδομένων»

[artinews / 06.11.26 ]

---

Κάτι που δεν έχει επισημανθεί ιδιαίτερα σχετικά με τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ είναι ότι οι τοπικές κοινωνίες στράφηκαν ενάντια στα γιγαντιαία Data Centers της Τεχνητής Νοημοσύνης των ολιγαρχών της Σίλικον Βάλεϊ που υποστηρίζει αμέριστα ο Ντόναλντ Τραμπ. Νίκησαν μερικές από τις πλουσιότερες εταιρείες στον κόσμο. Να σημειωθεί ότι μόνο ο Ίλον Μασκ διέθεσε περίπου μισό δις δολάρια για την προεκλογική εκστρατεία των “τραμπικών”.

Πρόκειται για την αντίδραση των Αμερικανών πολιτών -Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων- στα τεράστια “κέντρα δεδομένων” όπως αυτό που προανήγγειλε μετά βαΐων και κλάδων και ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης για την Πτολεμαΐδα.

Η αντίδραση στα “Κέντρα Δεδομένων” περνάει τώρα και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, καθώς στην Ευρώπη, σήμερα και αύριο, ακτιβιστές οργανώνουν δράσεις σε 15 χώρες με κεντρικό σύνθημα «Σταματήστε τα Βρώμικα Κέντρα Δεδομένων». Οι ομάδες που υποστηρίζουν τις διαμαρτυρίες περιλαμβάνουν τους Φίλους της Γης, την Greenpeace και την Foxglove.

H εκστρατεία έχει έδρα το Λονδίνο και έχει ως στόχο «ένα δίκαιο τεχνολογικό μέλλον».

Δεν πρόκειται για “λουδίτες” που είναι κατά των “μηχανών” και των νέων τεχνολογιών, αλλά για πολίτες που εναντιώνονται στην χρήση των νέων τεχνολογιών σε βάρος των “πολλών” και υπέρ του υπερκέρδους μιας δράκας ολιγαρχών.

Η αντίθεση των πολιτών οφείλεται στις τεράστιες ποσότητες νερού και ηλεκτρικής ενέργειας που απαιτούν τα κέντρα αυτά (τα αποκαλούν "βαμπίρ ενέργειας"). Οι πολίτες στις περιοχές που έχουν δημιουργηθεί Data Centers έχουν δει τους οικιακούς λογαριασμούς νερού και ηλεκτρικής ενέργειας να εκτοξεύονται. Επίσης, ο θόρυβος από τους γιγάντιους ανεμιστήρες και τις ψύκτρες των εγκαταστάσεων, προκαλεί έντονη ηχορύπανση σε 24ωρη βάση. Πολλές περιβαλλοντικές οργανώσεις (όπως η Waterkeeper Alliance) έχουν καταγγείλει στα δικαστήρια τη διοχέτευση στον υδροφόρο ορίζοντα θερμών ή μολυσμένων λυμάτων, τα οποία περιέχουν βαρέα μέταλλα ή επικίνδυνα χημικά. Οικονομικά, η λειτουργία των κέντρων επιβαρύνει τους πολίτες, αφού το κράτος θεσπίζει μια σειρά φοροαπαλλαγές για τις εταιρείες με το κόστος να μετακυλίεται στην κοινωνία. Όσο για το επιχείρημα της απασχόλησης, αυτή αφορά μόνο το χρόνο κατασκευής των κέντρων, ενώ για τη λειτουργία τους απαιτείται ελάχιστο προσωπικό.

Η “γεύση” από Silicon Valley στο Μίσιγκαν, το Οχάιο ή το Κολοράντο, που υποσχέθηκαν ο Τραμπ και οι ολιγάρχες, ήταν πολύ πικρή για τους πολίτες και γι’ αυτό το λόγο “μαύρισαν” έντονα τους υποψήφιους τους στις εκλογές.

Το ίδιο πικρή θα είναι η "γεύση" και στην Ευρώπη (και ασφαλώς στην Ελλάδα), γι’ αυτό και οι αντιδράσεις.

Ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ μπήκε στο κέντρο της αντιπαράθεσης, επιβάλλοντας τον όρο “Υπερ-Νοημοσύνη” αντί του όρου “Τεχνητή Νοημοσύνη” προκειμένου να πείσει τους προτεστάντες οπαδούς του ότι αυτά που γίνονται είναι “εκ Θεού”! Κάποιοι μίλησαν για βιοπολιτική παρέμβαση του Τραμπ στην περιοχή της γλώσσας, για την “ανακατασκευή της ηγεμονικής αφήγησης”, ότι δηλαδή πρόκειται για μια νομοτελειακή εξέλιξη των πραγμάτων. Μόνο που από η “νομοτέλεια” αποφέρει υπερκέρδη σε μια δράκα ολιγάρχες επιβαρύνοντας αφόρητα όλους τους υπόλοιπους.

*Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι τα κέντρα αυτά είναι τεράστιες “αποθήκες” όπου στοκάρονται και “μεταποιούνται” τα λάφυρα από την γιγαντιαία ληστεία της παγκόσμιας πνευματικής παραγωγής από τους ολιγάρχες της Τεχνητής Νοημοσύνης. Πρόκειται για μια γιγαντιαία ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ όλης της πνευματικής προσπάθειας της ανθρωπότητας, η οποία κατακλέβεται, αναθεωρείται, αποχρωματίζεται και ξεπλένεται από κάθε ενοχλητικό στοιχείο για τους “από πάνω” και ύστερα πωλείται, άχρωμη, άοσμη και σε νέο φανταχτερό περιτύλιγμα. Πρόκειται για μία φοβερή κλοπή, για την υπεξαίρεση της καρδιάς, της ψυχής και της ζωής μας, όπως είπε σε ομιλία της τον Οκτώβριο η συγγραφέας Αρουντάτι Ρόι.

Πώς κέρδισε ο Λούλα;

 

Τι συνέβη στην Βραζιλία; Πώς το φαβορί, ο Μπολσονάρου που είχε κερδίσει 56,1 εκατομμύρια ψήφους στον πρώτο γύρο, έλαβε μόλις 3,7 εκατομμύρια περισσότερες στον δεύτερο γύρο, ενώ ο Λούλα έφθασε από 53,9 εκατομμύρια ψήφους στα 64,2 εκατομμύρια. Η αύξηση των ψήφων πάνω από 10 εκατομμύρια προήλθε από το γεγονός ότι ο Λούλα έπεισε τους ψηφοφόρους να προσέλθουν στις κάλπες μετά την ιστορικά υψηλή αποχή στον πρώτο γύρο.

Πώς έπεισε;

Λένε πώς ο Λούλα νίκησε επειδή κέρδισε την “μάχη” των ΜΚΔ. Όμως οι λόγοι της νίκης του Λούλα είναι περισσότεροι από ένας. Είναι ο συνδυασμός ΜΚΔ και Δρόμου, είναι τα μέτρα του Λούλα για τους εργαζόμενους, είναι ο φόβος των τελευταίων από την στάση του Φλάβιο Μπολσονάρου υπέρ των μεγάλων επιχειρήσεων και πρόθεσή του να αλλάξει το σύνταγμα, που εισπράχθηκε ως προσπάθεια εγκαθίδρυσης “δικτατορίας”, και τέλος σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε “ο σταρ Λούλα”!

Διαβάζω στο BBC: “Σε μια στιγμή που πολλοί αμφέβαλλαν ότι ο Λούλα θα μπορούσε να αντιστρέψει το αποτέλεσμα, εμφανίστηκε ένα κανάλι στο WhatsApp που ονομάζεται Lula's Army και γρήγορα έφτασε τα 10,8 εκατομμύρια ακόλουθους. Με επικεφαλής τον βουλευτή Αντρέ Τζανόνες, η επιχείρηση ενθάρρυνε τους υποστηρικτές να κοινοποιούν βίντεο, να προωθούν hashtag και να στρατολογούν νέους ψηφοφόρους. Η εκπληκτική ανάπτυξη μεταξύ των δύο γύρων φάνηκε να αντιστρέφει μια μακροχρόνια ανισορροπία στην πολιτική σκηνή της Βραζιλίας. Οι συντηρητικοί που ήταν σύμμαχοι του πρώην προέδρου Ζαΐχ Μπολσονάρου θεωρούνταν ευρέως ότι κυριαρχούσαν στην διαδικτυακή πολιτική κινητοποίηση, ειδικά σε πλατφόρμες όπως το WhatsApp και το Telegram, αλλά τώρα ηττήθηκαν.”

Ο πολιτικός επιστήμονας Φάμπιο Βασκοντσέλος δήλωσε ότι η νίκη του Λούλα, όπου για πρώτη φορά στην δημοκρατική ιστορία της Βραζιλίας έχασε στο δεύτερο γύρο ο υποψήφιος που κέρδισε στον πρώτο γύρο, θα μπορούσε να εξηγηθεί από έναν συνδυασμό παραγόντων: του Δρόμου, της χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και του μηχανισμού της κυβέρνησης - τις τελευταίες εβδομάδες, ο Λούλα ενέκρινε ένα «πακέτο παροχών» στα όρια αυτού που επιτρέπει ο εκλογικός νόμος, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης και της επίσπευσης των πληρωμών από το κύριο πρόγραμμα για τις φτωχές οικογένειες.

«Οι δρόμοι και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχεδόν αλληλοσυμπληρώθηκαν», δήλωσε ο Βασκονσέλος.

Ρόλο επίσης έπαιξε «ο φόβος που είχαν οι εργαζόμενοι ψηφορόροι, για την απώλεια των δικαιωμάτων τους αλλά και για μια πιθανή (δικτατορική) συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια του Μπολσονάρου», πράγμα που σημαίνει ότι ακόμη και άνθρωποι που δεν συμπαθούσαν τον Λούλα τον ψήφισαν αυτή τη φορά.

Ο Βασκοντσέλος πιστεύει ότι η εκστρατεία επανεκλογής του Λούλα, «από αυτά που είδαμε στους δρόμους, πρόσφερε στην βραζιλιάνικη αριστερά μια ευκαιρία για ανανέωση».

Ελλάδα ή Μαφία;

 [artinews.gr / 26.10.26 ]

---

Το κεντρικό εκλογικό σύνθημα των φοιτητών στην Σερβία ήταν "Σερβία ή Μαφία"; Το κίνημα στην γειτονική βαλκανική χώρα ξεκίνησε με την πτώση του μόλις ανακαινισθέντος στεγάστρου του σιδηροδρομικού σταθμού του Νόβι Σαντ που σκότωσε 16 ανθρώπους. Η κακοτεχνία και η διαφθορά ήταν ο κεντρικός στόχος.

Το αντίστοιχο κίνημα στην Ελλάδα με αφορμή το έγκλημα των Τεμπών εκφυλίστηκε σε προσωπικές ή και ακροδεξιές ατραπούς. 

Κι όμως και στην Ελλάδα θα μπορούσε να είναι κεντρικό αίτημα το "Ελλάδα ή Μαφία". Τα Τέμπη, οι υποκλοπές, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, η Ομοσπονδία μπάσκετ, η μαφία του "Χωριάτικου", η απαλλαγή της greek mafia κ.ά. θα μπορούσαν να αποτελούσαν λόγους για γενικό ξεσηκωμό. 

Σε άρθρο στο artinews.gr (26.04.25) αναφέραμε μεταξύ άλλων: 

Ένας κόσμος ολόκληρος βρίσκεται στις υπηρεσίες της μαφίας: Έμποροι ναρκωτικών, τσιγάρων, προϊόντων μαϊμού, όπλων, λαθρέμποροι και διακινητές πετρελαίου, «προστασίας», πλυντήρια μαύρου χρήματος (κέντρα διασκέδασης, αλυσίδες φούρνων, μικρομάγαζα, τράπεζες, ποδοσφαιρικές ομάδες, πρατήρια καυσίμων…). Παντού η παρα-οικονομία διαπλέκεται με τη νόμιμη οικονομία και τα όρια χάνονται. Η μαφία ελέγχει ποικίλες επιχειρήσεις, μίντια, δημοσιογράφους, ποδοσφαιρικές ομάδες, πολιτικούς, κυβερνήσεις, την τοπική αυτοδιοίκηση, αστυνομικούς, διαχειρίζεται, οργανώνει, υπαγορεύει νόμους, συμμετέχει σε διαπραγματεύσεις ρίχνοντας στη «ζυγαριά» τη δύναμη των μπράβων της με τα αυτόματα.

Η ελληνική κοινωνία «ζέχνει» πλέον μαφία τύπου νότιας Ιταλίας και οι μαφιόζικες «αρχές» γίνονται οι κυρίαρχες πολιτιστικές αξίες. Από εδώ οι "μάγκες" κι από κει οι "φλώροι". Οι αξίες αυτές ταυτίζονται με τις αξίες της ακροδεξιάς και των νεοναζί.

Η μαφία μάλιστα φθάνει στο σημείο να δοξάζει δημόσια τα «ηρωικά» στελέχη της όπως ο Ρουμπέτης. Αναρτά πανό και κρατά ενός λεπτού σιγή στο γήπεδο.

Αλλά και το πολιτικό σύστημα έχει διαβρωθεί. Δεν ξέρεις που βρίσκονται τα όρια του κράτους και του παρακράτους. Ένας δημοσιογράφος γράφει ότι κυβερνητικό στέλεχος επικοινωνεί με μαφιόζο στη Μύκονο. Η ίδια η κυβέρνηση και μάλιστα ο κεντρικός πυρήνας της, το Μαξίμου χρησιμοποιεί μαφιόζικες μεθόδους, όπως οι υποκλοπές της ΕΥΠ, τα predator, pallantir, ΟΠΕΚΕΠΕ κ.ά..

...ολιγάρχης κατήγγειλε δημόσια την κυβέρνηση (που πριν είχε στηρίξει) για εκβιασμό εναντίον του μέσω της δικαιοσύνης. Η ηγεσία του Αρείου Πάγου της οποίας τα ανακλαστικά είναι άμεσα σε άλλες περιπτώσεις... καθεύδει.

Θυμάστε τα ονόματα Ντάριο Λο Μπόσκο, Αντονέλο Μοντάντε και Μαουρίτσιο Καποτόρτο, τη σχέση τους με την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, την AST (εταιρεία μεταφορών Σικελίας) και την Hellenic Train αλλά και την ελληνική κυβέρνηση; Ε, λοιπόν, τα ονόματα αυτά περιλαμβάνονται στο πόρισμα της ιταλικής επιτροπής κατά της διαφθοράς και της μαφίας στη Σικελία. Το παράλληλο σύστημα εξουσίας που δημιούργησαν εκεί παρακολουθούσε, εκβίαζε, δωροδοκούσε. Οι ίδιοι άνθρωποι της σικελικής μαφίας συναλλάσσονται με την κυβέρνηση και όλοι μαζί εμπλέκονται στο έγκλημα των Τεμπών.

Δεν ξεχνάμε ότι η  δίκη της ελληνικής μαφίας «θάφτηκε» κυριολεκτικά. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου παραιτήθηκε, στοιχεία δεν παραδόθηκαν, απομαγνητοφωνήσεις δεν έγιναν, μάρτυρες δεν εμφανίστηκαν, οι αστυνομικοί-μάρτυρες περιορίστηκαν στο «εμείς απλά διαβιβάσαμε», τα μμε δεν ασχολήθηκαν. Όλοι οι κατηγορούμενοι απαλλάχτηκαν ελλείψει στοιχείων!…

Ε, λοιπόν, αυτή είναι η ΜΑΦΙΑ. Και μας κυβερνά…

Ελλάδα ή Μαφία, λοιπόν;

Τα προάστια των ΠΕΡΙΤΤΩΝ

[artinews.gr/ 25.10.26 ]

---

Η απάντηση στην αστυνομοκρατία και τις απαγορεύσεις του Μακρόν ήταν καταλυτική. Εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι διαδήλωσαν ειρηνικά. “Μια μέρα ισχυρής κινητοποίησης χωρίς σοβαρά επεισόδια” σημειώνει η συντηρητική εφημερίδα Le Monde. Αντίθετα, το ακροδεξιό μιντιακό οικοσύστημα και η πλειονότητα των κυρίαρχων ΜΜΕ στην Γαλλία και παντού, προβάλλουν ξανά τα μεμονωμένα επεισόδια.

Η βία προβάλλεται ισχυρά από την ακροδεξιά προκειμένου να δικαιολογήσει το αφήγημά της για την “απειλή” που προέρχεται από τα προάστια των δήθεν “ανένταχτων μεταναστών”, και παράλληλα να νομιμοποιήσει το πρόταγμά της για επιβολή της “τάξης”  μέσω της ρητορικής μίσους και της ακραίας αντιμεταναστευτικής πολιτικής. 

Αλλά αν οι μετανάστες των προαστίων είναι “μη εντάξιμοι”, όπως ισχυρίζονται δεξιοί, ακροδεξιοί, αλλά και ακροκεντρώοι στην Γαλλία, στην Ελλάδα και παντού, αυτό δεν οφείλεται στους ίδιους, αλλά σε μια ορισμένη πολιτική κατά την οποία τα προάστια γίνονται οι “χωματερές πλεοναζόντων πληθυσμών”. (Βέβαια όταν οι άνθρωποι θεωρούνται ΠΕΡΙΤΤΟΙ αυτό είναι ο ορισμός του ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ, έλεγε η Χάνα Άρεντ).

Στα προάστια αυτά, λοιπόν, όπως και στις πρώην αποικίες έχουμε τα «τέλεια εργαστήρια για νέες μορφές καπιταλιστικής εκμετάλλευσης που ενσωματώνουν τον αυταρχικό έλεγχο των πλεοναζόντων πληθυσμών, τη διαχείριση των ανεπίλυτων κοινωνικών συγκρούσεων και ένα νέο αστυνομικό κράτος συμβατό με την κοινοβουλευτική δημοκρατία» γράφει ο Ρ. Νούνες («Anatomy of Disintegration: What Brazil Reveals About the Global Far Right », Haymarket Books, 2026). (Ο Νούνες σημειώνει επίσης ότι η Γάζα “...είναι η πιο ακραία μορφή τέτοιου είδους εργαστηρίου που έχει βιώσει κανείς μέχρι σήμερα.”)

Στις μητροπόλεις τα προάστια γίνονται ένας «πλανήτης φτωχογειτονιών», οι “χωματερές” όπου ρίχνονται οι περιττοί, πλεονάζοντες πληθυσμοί, οι τόποι της αχαλίνωτης αύξησης της ανισότητας και της εκμετάλλευσης, είναι οι "ζώνες θυσίας" και αυστηρά αστυνομοκρατούμενοι θύλακες.

Αυτό συμβαίνει παντού. Γι’ αυτό το κίνημα στην Γαλλία δεν αφορά μόνο την Γαλλία, αλλά όλον τον κόσμο.

Αφορά και την Ελλάδα των γκέτο της Δυτικής Αθήνας (στον Ασπρόπυργο, στα Άνω Λιόσια, στο Ζεφύρι), αλλά και το κέντρο της Αθήνας, αφορά τις εκτοπισμένες τοπικότητες της Μανωλάδας και του Μαραθώνα. Στα γκέτο αυτά στα οποία ζητούν από πάντα μια ανορθόγραφη “δηκεοσινι”  και όπου σιγοβράζει η οργή.

Παρίσι: Τα παιδιά που τα έλεγαν casseurs

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 19.10.26 ]

---

“Στο κέντρο του Παρισιού, τα καφέ είναι ανοιχτά, σερβίροντας μπύρα και spritz την Κυριακή το βράδυ, 18 Οκτωβρίου. Στο ίδιο πεζοδρόμιο, μικρές ομάδες ορμούν σε καταστήματα σπάνε τις βιτρίνες και βγαίνουν φορτωμένες με μπουκάλια, γυαλιά ηλίου ή οικιακές συσκευές…Είναι σαν να έχουν συγκρουστεί δύο κόσμοι σε ένα σουρεαλιστικό βράδυ.”. Μόνο που ο σουρεαλισμός που “βλέπει” η Le Monde είναι μια άγρια πραγματικότητα.

Αυτοί οι δύο κόσμοι είναι πάντα εκεί. Ο ένας βγήκε από το σκοτάδι του και διαδηλώνει. Είναι οι μαθητές του Σεν Ντενί και ο δήμαρχός τους, είναι οι αποκλεισμένοι των προαστίων, είναι τα παιδιά που είχαν ξαναβγεί στους δρόμους πριν χρόνια καίγοντας αυτοκίνητα, είναι τα κίτρινα γιλέκα, είναι οι απόκληροι που είδα στα στενά της Λεωφόρου Ματζεντά, στο Σατό ντ’ Ο, εκεί που άφησε την τελευταία του πνοή ένας διαδηλωτής, είναι ο “κόσμος” που κάθεται τα σαββατοκύριακα στα πεζούλια της Place de la République, ένας κόσμος χωρίς προοπτική, χωρίς μέλλον. Είναι ο κάτω κόσμος, είναι τα παιδιά που οι “από πάνω” είπαν casseurs (σπάστες), είναι τα παιδιά των γκέτο των προαστίων του Παρισιού, που δεν δικαιούνται να διαμαρτύρονται, μόνο να υπακούν, να πεινούν και να σκιάζονται. Είναι ο κόσμος των αθλίων, όχι του Ουγκώ, αλλά του σήμερα. Αυτός ο κόσμος ζει σε “στρατόπεδα (που) έχουν εδραιωθεί στο εσωτερικό της Πόλης”, γράφει ο Αγκάμπεν. Κάθε πόλη εμπεριέχει μια εκτοπισμένη τοπικότητα.  Αυτός «είναι ο νέος βιοπολιτικός Νόμος του πλανήτη», που αφορά τους “από κάτω”, και πιο πολύ τους “από κάτω” των αποκάτω, τις “γυμνές ζωές”, τους μετανάστες, τους απόκληρους, τα παιδιά των προαστίων.

Πέρασα μια μέρα από τους δρόμους του “κάτω κόσμου” του Παρισιού και φοβήθηκα από τον θυμό που είδα στα βλέμματα.

Αυτός είναι ο κόσμος που έκανε έφοδο στην καρδιά του Παρισιού το σαββατοκύριακο, αναστατώνοντας την απόλαυση του spritz των από πάνω. 

Το ερώτημα είναι: Θα επιστρέψει για μία ακόμα φορά στο έρεβός του;