Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2022

Η έμφυλη βία και η βία κατά των subaltern

 Που οφείλεται η έξαρση της έμφυλης βίας;

Η έμφυλη βία παροξύνεται στο βαθμό που οι άντρες αδυνατούν να αντιληφθούν τις συντελλούμενες αλλαγές, γράφει η γνωστή Γαλλίδα ψυχίατρος Marie-France Hirigoyen. Οι άντρες που πριν θεωρούσαν κανονικότητα να έχουν την κοινωνική, φυσική και οικονομική υπεροχή, τώρα έχουν απωλέσει τις βεβαιότητές τους, πολύ περισσότερο όταν στον σημερινό κόσμο δεν είναι βέβαιοι για τη διατήρηση της εργασίας τους. Οι παλιές αναφορές έχουν χαθεί. Η πατριαρχική εξουσία –και οι αποφάσεις που αφορούν στα παιδιά- έγινε οικογενειακή. Οι άντρες με εύθραυστη ταυτότητα αισθάνονται τώρα ανασφαλείς, φοβούμενοι ότι χάνουν την «αρσενικότητά» τους στο πλαίσιο των πιο ισότιμων σχέσεων. Η αυτονόμηση των γυναικών βιώνεται από αυτούς ως απώλεια της δικής τους εξουσίας, και επίσης ως απώλεια της προσωπικής τους αξίας και αυτοεκτίμησης.

Από την πλευρά της, η Ινδή φιλόσοφος και καθηγήτρια συγκριτικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, Γκαγιάτρι Τσακραβόρτι Σπίβακ προσεγγίζει το πρόβλημα της έμφυλης βίας και το γυναικείο ζήτημα ως θέμα των ανθρώπων και των ομάδων, όπως οι μετανάστες, η εργατική τάξη, και γενικά το μετααποικιακό υποκείμενο, των υποδεέστερων, των «από κάτω», όλων όσοι περιθωριοποιούνται από τον κυρίαρχο δυτικό πολιτισμό.

Στο κείμενό της  «Can the subaltern speak?» η κεντρική ιδέα είναι η έλλειψη ορατότητας της γυναικείας αντίστασης. Λέει χαρακτηριστικά ότι οι πράξεις της γυναικείας αντίστασης πέφτουν συχνά στο κενό, καθώς δεν υπάρχει μια δομή για να τις υποδεχτεί και να τις αναγνωρίσει. Και αυτό θα συμβαίνει όσο «η αρρώστια της κοινωνικής τύφλωσης σχετικά με την έμφυλη ιεραρχία δεν θα θεραπεύεται», σημειώνει.

Η Σπίβακ αναλύει κριτικά τη γενεαλογία του έθνους-κράτους, και των πολιτικών και οικονομικών αιτίων της αποσάθρωσής του, προσεγγίζοντάς την από φεμινιστική, μετααποικιακή και αντικαπιταλιστική σκοπιά.

Σύμφωνα με την Σπίβακ, οι επιπτώσεις της αποικιοκρατίας δεν εξέλιπαν με την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας για πολλές πρώην αποικίες στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, καθώς οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές δομές που εγκαθιδρύθηκαν με την αποικιοκρατία εξακολούθησαν να διαπερνούν την πολιτισμική, πολιτική και οικονομική ζωή των μετααποικιακών εθνών-κρατών. Η αναπαραγωγή των κοινωνικών και πολιτικών ανισοτήτων που ήταν κυρίαρχες κατά την αποικιοκρατία, συνεχίστηκαν και μετά. Επιπλέον, η ανάδυση των ΗΠΑ ως παγκόσμιας οικονομικής υπερδύναμης στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα επανασχεδίασε τους αποικιακούς χάρτες εξυπηρετώντας τα συμφέροντα του πολυεθνικού κεφαλαίου, διατηρώντας την υποδεέστερη θέση των γυναικών του «Τρίτου Κόσμου».

Όπως ο Σαΐντ και ο Ντεριντά, η Σπίβακ εξετάζει ένα σώμα κειμένων, το οποίο εκτείνεται από τα βρετανικά αποικιακά αρχεία ως τις εξωτερικές πολιτικές των ΗΠΑ, τις εκθέσεις της ηλεκτρονικής χρηματιστηριακής αγοράς και τις εκθέσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας για το χρέος του «Τρίτου Κόσμου», και σε αυτό το πλαίσιο, επιχειρεί να αμφισβητήσει μερικές από τις κυρίαρχες ιδέες σχετικά με τη σύγχρονη παγκοσμιοποίηση. Απέναντι στην κυρίαρχη ιδέα πως η ταχύτητα και ευελιξία της τεχνολογίας επιτρέπουν την αποτελεσματική διακρατική κυκλοφορία ανθρώπων, χρήματος και πληροφοριών, αντιτείνει ότι αυτές οι διαδικασίες ρυθμίζονται επικερδώς από τα πλούσια βιομηχανικά έθνη-κράτη του «Πρώτου Κόσμου», ενώ η συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε καθεστώς φτώχειας και καταπίεσης.

Για παράδειγμα, το κίνημα εθνικής ανεξαρτησίας διατήρησε τελικά την υπάρχουσα ταξική δομή στην Ινδία, προσδίδοντας πολιτική και οικονομική εξουσία σε μια μικρή ομάδα της μορφωμένης μεσαίας τάξης, αποκλείοντας, εν μέρει ή πλήρως, το μεγαλύτερο και εξαθλιωμένο μέρος του αγροτικού πληθυσμού από τα οφέλη της εθνικής ανεξαρτησίας.

Η Σπίβακ ταυτίζεται με τη σκέψη της Χάνας Άρεντ, όπως παρουσιάζεται στο δοκίμιο «Η παρακμή του έθνους-κράτους και το τέλος των δικαιωμάτων του ανθρώπου», όπου η φιλόσοφος στοχάζεται πάνω στη συνθήκη που παράγει ανιθαγενείς (stateless) ανθρώπους που μετατρέπονται σε ανθρώπινα όντα εν γένει, σε «απορρίμματα της γης», χωρίς δικαιώματα, χωρίς πολιτικές ιδιότητες, χωρίς γνώμη, χωρίς δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού και έκφρασης εντός ενός κοινού κόσμου, χωρίς δικαίωμα στη διαμονή, την εργασία, την ισότητα και την ελευθερία δράσης (όπως στον homo sacer του Αγκάμπεν). Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο αγώνας κατά της έμφυλης βίας και την ισότητα των γυναικών συναντά τους αγώνες των άλλων «υποδεέστερων», την αντίσταση στη βία εναντίον των άλλων «από κάτω», των προσφύγων, των μεταναστών, των επισφαλώς εργαζομένων(πρεκαριάτο), των ανέργων, των ΛΟΑΤΚΙ…



One Love

 Μια σπασμένη πόρτα κι ένα κομμάτι πανί, κάποτε αποκτούν μια ισχυρή συμβολική υπεραξία. Μιλώ για την σπασμένη πόρτα του σπιτιού της Ιωάννας Κολοβού που θα συμβολίζει εφεξής τη «σπασμένη ζωή» χιλιάδων ανθρώπων-θυμάτων των τραπεζών και των «πάτσηδων». Μιλώ για το περιβραχιόνιο με το ουράνιο τόξο, ένα μικρό κομμάτι υφάσματος που γράφει «One Love» και συμβολίζει την ένταξη και τη διαφορετικότητα, και το οποίο η FIFA, η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, απαγόρευσε στους αρχηγούς ποδοσφαιρικών ομάδων να το φορούν. Απείλησαν μάλιστα με αθλητικές κυρώσεις τις επτά ευρωπαϊκές ομάδες που συμμετείχαν σε αυτήν την συμβολική χειρονομία για τα δικαιώματα των LGBT και οι οποίες δεν τόλμησαν να εναντιωθούν.

Τη Δευτέρα 21 Νοεμβρίου, «η FIFA πέτυχε να εμποδίσει τους [Ευρωπαίους αρχηγούς] Χάρι Κέιν, Βίρτζιλ βαν Ντάικ και Γκάρεθ Μπέιλ να φορέσουν τα περιβραχιόνια με το ουράνιο τόξο που είχαν αποφασίσει να φορέσουν ως μέρος του «One Love» [για τα δικαιώματα των LGBT ατόμων] κατά τη διάρκεια των αγώνων τους», γράφει η El País.

«Ήμασταν έτοιμες να πληρώσουμε πρόστιμα […], αλλά δεν μπορούμε να βάλουμε τους παίκτες μας στον κίνδυνο … να αποβληθούν», έγραψαν οι επτά ομοσπονδίες σε κοινό δελτίο τύπου.

Αυτές είναι «μέθοδοι αντάξιες μιας γκανγκστερικής ταινίας», έγραψε η Süddeutsche Zeitung. 

Αυτή η απόφαση προκάλεσε την οργή του Αυστραλού Τζος Καβάλο, ενός από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που ανέφεραν δημόσια την ομοφυλοφιλία τους. 

«Η ομοφυλοφιλία είναι έγκλημα στο Κατάρ, όπως και σε μεγάλο μέρος του υπόλοιπου μουσουλμανικού κόσμου, και οι άντρες που συλλαμβάνονται για ομοφυλικές σεξουαλικές πράξεις αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης πολλών ετών ή ακόμα και τη θανατική ποινή", επισημαίνει το CNBC.

 «Η αντίθεση με τη γενναιότητα των Ιρανών παικτών είναι εντυπωσιακή», σημειώνει ο Guardian. Oι παίκτες της ιρανικής ομάδας αρνήθηκαν να τραγουδήσουν τον εθνικό ύμνο της χώρας τους στην έναρξη του αγώνα, σε ένδειξη αλληλεγγύης στα θύματα του κινήματος στη χώρα τους.

Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Η FIFA μοίρασε υφασμάτινες" ταινίες με... αγωνιστικά συνθήματα για την προστασία του περιβάλλοντος, κατά των διακρίσεων κ.ά., με στόχο να καλύψει την λογοκρισία που επέβαλε! Σας θυμίζει κάτι;


Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2022

Η ηθική του κυρίου

 Ο βιασμός του 12χρονου κοριτσιού από "καθώς πρέπει" νεοδημοκράτες κομματάρχες, ανθρώπους της εκκλησίας, αστυνομικούς και λοιπούς ευυπόληπτους πολίτες, ολοκληρώνεται με τον μιντιακό βιασμό του.

Η παράνομη δημοσιοποίηση της δικογραφίας και οι φωτογραφίες του βιασμένου παιδιού συνιστούν έναν δευτερογενή βιασμό. Δημοσιογράφοι, δικηγόροι, ψυχολόγοι και δικαστές, που συμμετέχουν στο «ριάλιτι», και όλοι όσοι/ες ανεχόμαστε το φρικτό θέαμα, είμαστε συνεργοί στον βιασμό της 12χρονης.

«Η βοσκή των φιλάργυρων αποτελείται από χρήμα κι από περιφρόνηση», έγραφε ο Μπαλζάκ. Η βοσκή των πλούσιων-βιαστών αποτελείται από χρήμα, περιφρόνηση και ναρκισσιστική διαστροφή, συμπληρώνω.

Ο βιασμός είναι μία πράξη επιβεβαίωσης του δικαιώματος του «κυρίου», του δικαιώματος στη ζωή και στο θάνατο των άλλων, των «από κάτω», των αδυνάτων.

Το αφεντικό-βιαστής (πραγματικά ή συμβολικά) θεωρεί ότι οι άλλοι του ανήκουν. Είναι ο κύριος στη ζωή και στο θάνατό τους. Θεωρεί ότι το κορίτσι, όπως κάθε άνθρωπος που η ανάγκη τον έχει καταστήσει αντικείμενο, δηλαδή πιο πράγμα από το πράγμα, «δεν είναι παρά ένα θύμα που συναινεί», και ότι σαν αντικείμενο που είναι, δεν έχει άλλη αξία χρήσης πέρα από αυτή της εκπόρνευσης. Έτσι ως «αντικείμενο-εμπόρευμα» πωλείται στην “αγορά”, στο διαδίκτυο, στους οίκους ανοχής.

Στη συνέχεια η πώληση θα ολοκληρωθεί στα παραδοσιακά μίντια ως φθηνό δραματοποιημένο αφήγημα. Εκεί εκτός από τους φυσικούς βιαστές, ενεργοποιούνται και άλλοι, όπως δικηγόροι, δημοσιογράφοι και συστημικά μίντια που συνεργούν για να ολοκληρωθεί το βασανιστήριο.

Έτσι, το κοριτσάκι με τις σπαραγμένες σάρκες, με παραβιασμένα όλα του τα ανοίγματα, θα αποδοθεί πίσω στην ορυκτή ζωή του, καθώς δεν είναι πλέον αντικείμενο, αλλά πέτρωμα. Η βασανισμένη σάρκα του δεν ανήκει πια στο ανθρώπινο είδος. Η ανθρώπινη διάστασή του έχει πυρποληθεί, έχει γίνει στάχτη, δεν ανατάσσεται.

Η «ηθική των κυρίων» για μία ακόμα φορά επικράτησε. Η ζωή των θυμάτων τους ανήκει, όπως ακριβώς ανήκε η ζωή των θυμάτων στον ντε Σαντ. Μόνο που και οι ίδιοι, όταν «ολοκληρώσουν» την πραγμοποίηση, όταν «ξυπνήσουν»  δίπλα στο παιδί που μόλις έχουν βιάσει και έχουν νεκρώσει την ψυχή του, δεν είναι πια άνθρωποι, είναι κτήνη. Ο παθολογικός ναρκισσισμός, η «ηθική του κυρίου», αυτή που μόλις ξέσκισε ένα παιδί, αποκτηνώνει και καταστρέφει και τους ίδιους.

Τελικά, το ισχύον οικονομικό και αξιακό σύστημα, αυτό που παράγει πλούσιους και φτωχούς, ανθρώπους της επιθυμίας κι ανθρώπους της ανάγκης, την «ηθική του κυρίου» και την «ηθική του δούλου», αυτό το σύστημα θα παράγει αδιαλείπτως βιαστές και θύματα, καθώς και τον ανταγωνισμό ανάμεσα στην «περιφρόνηση» και την «μνησικακία». 

Η ηθική της δύναμης των «κυρίων» έχει ως πυρήνα της την περιφρόνηση κατά των αδυνάτων. Αλλά και η «μνησικακία» των φτωχών και των απόκληρων δεν είναι παρά ένα είδος απολίτικης περιφρόνησης εναντίον των «από πάνω». Οι μνησίκακοι δεν θέλουν έναν κόσμο χωρίς αφέντες και δούλους, αλλά να γίνουν οι ίδιοι αφέντες στη θέση του αφέντη τους, βιαστές στη θέση του βιαστή τους, καταπιεστές στη θέση του καταπιεστή τους, ρατσιστές στη θέση των ρατσιστών που τους τσάκισαν. Διέπονται, με άλλα λόγια, από την κουλτούρα του «κυρίου». Και για να το πούμε με τα λόγια του Τολστόι: «Οι κυβερνήτες και οι πλούσιοι εξουσιάζουν τους εργάτες επειδή και οι εργάτες επιθυμούν το ίδιο, με αυτούς τους ίδιους τρόπους δηλαδή να εξουσιάζουν τον αδελφό τους εργάτη. Για τον λόγο αυτόν –επειδή ταυτίζονται μαζί τους απέναντι στη ζωή- οι εργάτες δεν μπορούν να εξεγερθούν σε μία πραγματική επανάσταση εναντίον των καταπιεστών τους… (γιατί) μέσα του(σ.σ. στον εργάτη) υπάρχει η συναίσθηση ότι κι αυτός θα έκανε το ίδιο, ή το κάνει κιόλας έστω σε μικρότερο βαθμό απέναντι στ’ αδέλφια του… Αν οι εργάτες δεν ήταν το ίδιο καταπιεστές… ζούσαν αδελφικά… θυμούνταν και βοηθούσαν τους άλλους, κανείς δεν θα μπορούσε να τους σκλαβώσει…» (Ο Τολστόι, Ελληνικά Γράμματα). 

Ούτε κύριοι ούτε δούλοι, λοιπόν, ούτε θύματα ούτε θύτες, ούτε νάρκισσοι ούτε μνησίκακοι, ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί, ούτε βιαστές ούτε βιασμένοι.

Στην προοπτική της αγωνιστικής διεκδίκησης του Προσώπου μας, δηλαδή της αξιοπρέπειάς μας, από τους «βιαστές από πάνω», οφείλουμε -κατά πως λέει ο Αλμπέρ Καμύ- να σταθούμε «σε ίση απόσταση από την αθλιότητα και τον ήλιο».

Ραπ του Λεξ vs τραπ του φασισμού

 «… Ζούμε τον έρωτα σε νοικιασμένα σπίτια

Που 'χουν κομμένα ρεύματα και απλήρωτα ενοίκια
Μικρά δωμάτια και όνειρα τεράστια.

Μεροκάματα του τρόμου,

εξώσεις πλειστηριασμοί...»,

είναι ο Λεξ που μιλάει σε 30.000 νέους και νέες στη Θεσσαλονίκη.

Στη σκηνή ανεβαίνουν απεργοί της Μαλαματίνας. Ακολουθεί το μήνυμα-καταγγελία για τον βιασμό της 19χρονης στο ΑΤ Ομόνοιας.  

Είναι η γενιά του Αλέξη Γρηγορόπουλου, της πτώχευσης, των μνημονίων και της ανεργίας, του Παύλου Φύσσα, του Λουκμάν και του Ζακ, της πανδημίας, της ακρίβειας, η γενιά που υφίσταται την αστυνομοκρατία του Μητσοτάκη και φωνάζει «ΠΟΝΑΩ», η γενιά που βρίσκει στον Λεξ τον τρόπο να ξεσπάσει, γιατί δεν εμπιστεύεται πια την τρίτη ηλικία:  

«Δεν μπορείς να εμπιστευτείς ούτε την τρίτη ηλικία
Μας κρίνουνε μ' ευκολία, κοιτάν με καχυποψία
Λες και τα χρόνια τους τους δώσανε τη δικαιοδοσία
…».

-Μακριά, στην καντίνα της πύλης Ε1 στο λιμάνι του Πειραιά, στην Βεάκη στο Περιστέρι, στην Φυλής, δίπλα από τα αρχαία της Ελευσίνας νέοι και νέες μυούνται στην ΤΙΝΑ (there is no alternative) και στην τραπ του σεξισμού και του φασισμού:

 «Τη γαμάω μέσα στο Bentley / Φρέσκος σαν το Λουμίδη / Στο μουνί πατάω μπουνίδι / Swoop, swoop, swoop / Ρίχνω κλωτσίδι».  

«Καριόλα σε μισώ, να το ξέρεις, σου αξίζει μόνο αυτό, να υποφέρεις»! 

«Σκάσε πουτάνα μπουνιές μη σου βάλω / Κερνάνε γραμμές και γαμάνε ο ένας τον άλλο». «Ξέρω τι θέλεις ρε πουτάνα / Μεγιστάνα από αλάνα (μεγιστάνα από αλάνα) / Να ξέρει από gunia, να ξέρει τα αλάνια / Να ξέρει από χαβιάρι, να ξέρει από σαμπάνια».

-Απέναντι στον Λεξ η τραπ. Ο σεξιστικός, ο υβριστικός, ο ρατσιστικός, ο φασιστικός στίχος που τραγουδούν μικρά παιδιά και κανείς δεν αντιδρά. Είναι η μουσική του Μίχου, του «ανθρώπου» της εκκλησίας και της «πατρίδας», του παιδοβιαστή μπάτσου, του μπάτσου που βιάζει 19χρονες, που τσακίζει το κεφάλι της φοιτήτριας, που είναι προστάτης σε οίκους ανοχής και σωματοφύλακας νονών της νύχτας, είναι η μουσική του χρυσαυγίτη κυνηγού προσφύγων, είναι η μουσική του συστήματος...  

«Αν δε σε φάνε οι δρόμοι θα σε σκοτώσει η TV και τα FM», είναι η απάντηση του Λεξ:

 «Όλοι γύρω σου κοιτάνε σαστισμένοι
Όταν σε δεύτερα τριάντα αφήνεις πίσω ό,τι σε δένει
Πήρες χαμπάρι ότι ζεις στο περιθώριο…
Μια μέρα βροχερή με γλίτσα στο πεζοδρόμιο
Δε χανόμαστε, κρατάμε γερά
Γιατί ο δρόμος ανατρέφει τα σκληρότερα παιδιά…»

Η ραπ του Λεξ απέναντι στην τραπ του φασισμού. Εδώ δίνεται μια «μάχη», μία μάχη ηγεμονίας. Ποιο θα είναι το μουσικό και κατ’ επέκταση το ιδεολογικό αποτύπωμα που θα σταμπάρει αυτή την γενιά; 

«…Μην ρωτάς άμα το ζω, αδερφούλη το ζω
Με τσιγάρα και σφυρίχτρα λίγο πριν το σεισμό…», λέει ο Λεξ

Ναι, λοιπόν, βρισκόμαστε λίγο πριν το σεισμό…

Τι θα φέρει;

Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2022

Γυμνές ζωές

 Γυμνοί, όπως οι μελλοθάνατοι του Άουσβιτς, «γυμνές ζωές», απογυμνωμένες από κάθε αξιοπρέπεια, πεταμένες στο ποτάμι. 

92 μετανάστες ξεγυμνωμένοι από τους φασίστες του Ερντογάν στον Έβρο.

Η φωτογραφία με τα γυμνά σώματα θα δημοσιευθεί παντού, θα φθάσει σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Έτσι, όμως, αυτοί που καταγγέλουν τους γυμνωτές-βασανιστές θα ολοκληρώσουν τον εξευτελισμό, καθιστώντας τον τέλειο!

Η ελληνική κυβέρνηση που με ανακοινώσεις και δηλώσεις καταγγέλει -δικαίως μεν- την Τουρκία για «εργαλειοποίηση του προσφυγικού», δεν προσφεύγει παρόλα αυτά στους διεθνείς οργανισμούς και τα φόρα, γιατί και η ίδια ακολουθεί ανάλογη τακτική. Γιατί και η ίδια απογυμνώνει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες πραγματικά και συμβολικά. Γιατί τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων στον Έβρο, στη Λέσβο, στην Χίο, στην Μαλακάσα, παντού, είναι χώροι όπου υλοποιείται η "γυμνή ζωή", η πλήρης απογύμνωση των προσφύγων από κάθε ανθρώπινο δικαίωμα.

Γιατί το στρατόπεδο όπου συντελείται η "γυμνή ζωή" των μεταναστών «είναι -σύμφωνα με τον Αγκάμπεν- ένα κομμάτι της επικράτειας το οποίο τοποθετείται εκτός της κανονικής δικαιικής τάξης […] ένας χώρος εξαίρεσης όπου ο νόμος είναι πλήρως ανεσταλμένος […] και στον οποίο οι θηριωδίες που διαπράττονται, δεν εξαρτώνται από το νόμο, αλλά μόνο από τον πολιτισμό και την αίσθηση ηθικής της αστυνομίας…»! Γι’ αυτό εκεί τα πάντα είναι δυνατά και οποιαδήποτε πράξη εναντίον των εγκλείστων «δεν εμφανίζεται πλέον ως έγκλημα». Το ξύλο και το ξεγύμνωμα των προσφυγόπουλων στη Σάμο δεν θεωρείται έγκλημα. Η στείρωση μεταναστριών(υστερεκτομή) στη Τζόρτζια των ΗΠΑ από τους γιατρούς της αστυνομικής υπηρεσίας μετανάστευσης δεν θεωρείται έγκλημα! Οι «εθνικοί βιασμοί», που ούτε οι ναζί δεν εφάρμοσαν στην «τελική λύση», δεν θεωρείται έγκλημα.  

Γενικά, «Το πολιτικό σύστημα... περιέχει εντός του μια εκτοπισμένη τοπικότητα (σ.σ. στρατόπεδο ή γκέτο)… στην οποία κάθε μορφή ζωής και κάθε κανόνας είναι δυνατό να υπονομευτούν. Το στρατόπεδο, ως εκτοπισμένη τοπικότητα είναι ακόμα η κρυφή μήτρα της πολιτικής εντός της οποίας ζούμε…», γράφει ο Αγκάμπεν*.

Και για


όσους θέλουν να δουν τις ποικίλες μορφές "στρατοπέδων", τέτοια είναι το Καρά Τεπέ, η Αμυγδαλέζα, η Μαλακάσα, ο Έβρος, αλλά και τα Εξάρχεια, αυτή η εκτοπισμένη τοπικότητα, όπου έχει ανασταλεί το δίκαιο και κυριαρχεί η "ηθική" της αστυνομίας, δηλαδή οι θηριωδίες της.

Οι γυμνοί άνθρωποι, λοιπόν, και οι γυμνές ζωές υπάρχουν στον Έβρο, υπάρχουν στα Εξάρχεια, υπάρχουν παντού.

Ας μην υποκρίνονται...

*Τζόρτζιο Αγκάμπεν, Μέσα χωρίς σκοπό, εκδόσεις νήσος, 2020

«...ΒΙΑΣΤΕΣ, ΜΠΑΤΣΟΙ κ ΜΑΦΙΕΣ»

 Οι μπάτσοι στη ΓΑΔΑ έβρισαν την Έφη, την είπαν πουτάνα, την απείλησαν με βιασμό. Το 19χρονο κορίτσι στο Αστυνομικό Τμήμα Ομόνοιας μπάτσοι το βίασαν φρικτά. Μπάτσος στην Ηλιούπολη, κρατούσε φυλακισμένη 18χρονη κοπέλα, την οποία κακοποιούσε, βίαζε και εξέδιδε. Μπάτσοι παρείχαν προστασία σε οίκους ανοχής (δικάζονται αυτό τον καιρό, αλλά άκρα του τάφου σιωπή από τα πετσωμένα μίντια). Μπάτσοι είναι οι σωματοφύλακες αρχινονών και μπράβοι της νύχτας(Χαϊδάρι).

Ποιο «θερμοκήπιο», άραγε, παράγει αυτούς τους βιαστές-μαφιόζους-φασίστες μπάτσους;

 «Παντού το δόγμα των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων είναι η επιβολή του «νόμου και της τάξης», παντού το μήνυμα στις κρατικές δυνάμεις καταστολής είναι το ίδιο: «Χτυπήστε. Εμείς θα σας καλύψουμε». Τα ξεγυμνώματα, η βία, ο σεξισμός, ο ρατσισμός, ο εξευτελισμός, η τρομοκρατία κι ο φασισμός καλλιεργούνται στο θεσμικό και παραθεσμικό πλαίσιο του κρατικού μηχανισμού καταστολής, όπου συνυπάρχουν όπως γράφει το πανό των διαδηλωτών: «...ΒΙΑΣΤΕΣ, ΜΠΑΤΣΟΙ κ ΜΑΦΙΕΣ».»* (Αστυνομική βαρβαρότητα στα Εξάρχεια [ ARTI news / Ελλάδα / 23.07.22 ])

Ναι, «Βιαστές, Μπάτσοι κ Μαφίες»: Ως γνωστόν διεφθαρμένα στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας ‘ξέπλυναν’ με πλαστά έγγραφα(ταυτότητες) κακοποιούς από την Αλβανία με τζίρο που ξεπερνά τα 5.000.000 ευρώ. Στο κύκλωμα εμπλέκονται αστυνομικοί από κεντρικά Αστυνομικά Τμήματα(Ασπρόπυργου, Ομόνοιας, Καλλιθέας, Γλυφάδας, Βοιωτίας…), υπάλληλοι ληξιαρχείων, πολιτική υπάλληλος του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και άλλοι.

Τη σχέση της αστυνομίας(παρα-αστυνομίας) με το έγκλημα την γνωρίζουν καλά οι αστυνομικοί συντάκτες. Δεν είναι τυχαίο ότι στην αστυνομία έχουν τόση μεγάλη ισχύ οι φασιστικές ιδέες. Κανείς δεν τολμάει να μιλήσει. Αν μιλήσουμε, «Θα μας βρουν στο χαντάκι» μου είχε πει κάποτε γνωστός δημοσιογράφος. Στο «χαντάκι», τελικά, βρέθηκε ο Γιώργος Καραϊβάζ, που τόλμησε να πει: «…πως λειτουργεί το σύστημα. Μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικοί, δημοσιογραφικά μεγαλοστελέχη, εκκλησία, αστυνομία, δικαιοσύνη, κακοποιοί. Περιπεπλεγμένοι σ’ ένα κύκλο δυναστείας και καταδυνάστευσης των αφελών ρομαντικών οδοιπόρων -κατά παράφραση του Ρουσσώ- που εν πολλοίς συγκροτούν το μεγάλο κοινωνικό στρώμα. Ένας κύκλος που όλοι γνωρίζουν όλους και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η κυκλοφορία και το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος.». 

Για να αποδειχθεί ότι είμαστε στο έλεος νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων και σε μία αιώρηση της εξουσίας μεταξύ μιας επίφασης δημοκρατίας και της εφαρμοσμένης βαρβαρότητας, που συγκαλύπτεται από τα εξωνημένα μέσα μαζικής "ενημέρωσης" και δημοσιογράφους, οι οποίοι (πλην εξαιρέσεων) αντί να ελέγχουν την εξουσία, είναι οι θεραπαινίδες της...


«Κοίτα τον εαυτό σου, ρε»!

 Μποτιλιάρισμα. Κανείς δεν αφήνει τη γυναίκα με το μικρό αμάξι από τον παράδρομο να περάσει. Μπαίνω μπροστά σε μία απαστράπτουσα μερσεντές και κάνω νόημα στον οδηγό να περιμένει λίγα δευτερόλεπτα. Η νεαρή γυναίκα περνάει ευγνωμονούσα. Αίφνης ο κύριος μερσεντές βγάζει το κεφάλι από το ανοιχτό παράθυρο και μου φωνάζει: «κοίτα τον εαυτό σου ρε»! Παγώνει το σύμπαν.

Ένας καταιγισμός εικόνων και αίματος κατακλύζει το κεφάλι μου: βλέπω το 12χρονο κοριτσάκι να βιάζεται μέσα σε μία απαστράπτουσα μερσεντές πίσω από το σταθμό των ΚΤΕΛ του Κηφισού. Παιδάκια 13 και 15 χρονών στα στενά της Ομόνοιας να πουλούν το σώμα τους για μισό καρβέλι ψωμί. Και χιλιάδες "κοίτα τον εαυτό σου, ρε" να προσπερνούν αδιάφοροι. Που να μπλέκουν.

«Κοίτα τον εαυτό σου ρεεεε»! Η ηχώ φθάνει ως τον Κολωνό και τις εσχατιές της εξαθλίωσης.

Θυμάμαι τον Κεν Λόουτς να λέει: «Μεγάλωσα τη δεκαετία του '40 και του '50 όταν η συνείδηση των ανθρώπων επέβαλε ότι καθένας έπρεπε να εργάζεται για το κοινό καλό. Αυτό δεν ισχύει πια. Όταν έφτασε η Μ. Θάτσερ και επέβαλε τη νεοφιλελεύθερη συνείδηση σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τώρα, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να αναζητήσετε τον εαυτό σας, να σκεφτείτε ότι είστε μόνοι, ότι πρέπει να φροντίσετε τον εαυτό σας. Να θεωρήσετε τους άλλους ως ανταγωνιστές, εχθρούς, να σκεφτείτε τι μπορείτε να κάνετε καλύτερα από αυτούς. Όταν μεγαλώναμε, είμαστε όλοι μαζί, τώρα είναι ο ατομικισμός που επικρατεί. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα.».

«Κοίτα τον εαυτό σου, ρε»!

Ο ακραίος ατομικισμός, η ιδεολογία της δεξιάς, της Θάτσερ, του Μητσοτάκη, του Άδωνη.  

«Κοίτα τον εαυτό σου, ρε»!

Βαριά απάθεια, απόλυτη αδιαφορία για τον Άλλον, για το έγκλημα που συντελείται μπροστά σου, ριζικός ψυχωτικός αυτισμός. Οι ηθικές βάσεις της ανθρώπινης δέσμευσης λείπουν, δεν μας αφορά αυτό που συμβαίνει στους άλλους. Ενδιαφερόμαστε περισσότερο για μία νέα μάρκα αρώματος, τηλεόρασης ή παπουτσιών παρά για μία παγκόσμια καταστροφή, για την πείνα, την εξαθλίωση και την εκπόρνευση και τον βιασμό 12χρονων παιδιών. Βέβαια, υπάρχει η περιέργεια, υπάρχει μια κάποια συγκίνηση, αλλά είναι ταχύτατη, στιγμιαία. Ύστερα περνάμε σε κάτι άλλο: στην "κανονικότητα" της καθημερινής αγριότητας 

Αυτός ο παροξυσμός της αδιαφορίας είναι το καθολικό φαινόμενο της καπιταλιστικής κοινωνίας και του ακραίου, του άγριου ατομικισμού. Η συλλογικότητα αντικαταστάθηκε από έναν υπερδιογκωμένο και ταυτόχρονα αφελή ατομικισμό, που απεμπολεί κάθε μορφής κοινωνική δέσμευση, καθώς σημαίνει την απόσυρση του πολίτη από τη «μεγαλύτερη κοινωνία» και τον περιορισμό του στην πυρηνική οικογένεια. Κάθε συλλογική αξία και αναφορά απαλείφεται, καθιστώντας αδύνατη τη δημοκρατία και την ευγένεια ως καθημερινή πρακτική. Σ’ αυτό το έδαφος φύεται ο φόβος για τον Άλλο, τον ξένο, τον διαφορετικό, αφού ο καθένας έχει καταστεί «εξωτερικός» ως προς τον άλλο. Ο «άλλος» γίνεται πλέον η κόλασή μας. Ο ανταγωνισμός γίνεται αμείλικτος. Το κοινό μίσος και ο κοινός φόβος καθίστανται τα μόνα ενοποιητικά στοιχεία της καπιταλιστικής, νεοφιλελεύθερης κοινωνίας. 


«Κοίτα τον εαυτό σου, ρε»!

Δίπλα ξεσκίζεται ένα παιδί… ένας άνθρωπος

Εσύ, «Κοίτα τον εαυτό σου, ρε»!

Η έμφυλη βία και η βία κατά των subaltern

  Που οφείλεται η έξαρση της   έμφυλης βίας; Η έμφυλη βία  παροξύνεται στο βαθμό που οι άντρες αδυνατούν να αντιληφθούν τις συντελλούμενες α...