Πίσω από την κρίση

 

Πίσω από την κρίση η σύγκρουση ΗΠΑ-Κίνας

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 30.09.26 ]

---

Η σημερινή κρίση στα Στενά του Ορμούζ (ένα από τα πιο κρίσιμα περάσματα για το παγκόσμιο εμπόριο πετρελαίου και φυσικού αερίου) αποκαλύπτει την ψευδαίσθηση της σταθερότητας και ισορροπίας, τις δομικές αδυναμίες του συστήματος και το σαθρό έδαφος στο οποίο βασίζεται η παγκόσμια οικονομία, αλλά κυρίως αποκαλύπτει ότι πίσω από την επίθεση στο Ιράν βρίσκεται η αντιπαράθεση μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας για την παγκόσμια επικυριαρχία.

Η Κίνα αμφισβητεί καίρια την πλανητική ηγεμονία των ΗΠΑ. Αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι η νέα ηγεμόνας νικά κατά μέτωπον (δηλαδή στρατιωτικά) και αντικαθιστά τον παλαιό ηγεμόνα, “μπορεί και να σημαίνει, πιο περιορισμένα, ότι μια ανερχόμενη περιφερειακή Δύναμη (η Κίνα εν προκειμένω) συγκροτεί βαθμηδόν γύρω της έναν μείζονα χώρο και απαγορεύει στην πλανητική ηγεμονική Δύναμη (τις ΗΠΑ) να επεμβαίνει με οιονδήποτε τρόπο στον χώρο αυτό...” (Π. Κονδύλης, Θεωρία του Πολέμου, σελ. 369). Ουσιαστικά λοιπόν οι ΗΠΑ προσπαθούν με ό,τι διαθέτουν για να διατηρήσουν τον δικό τους “αυτοκρατορικό χώρο”, πρωτίστως την αμερικανική ήπειρο και συγχρόνως να περιορίσουν την διείσδυση της Κίνας στον “χώρο” της Μέσης Ανατολής.

Κάθε υπερδύναμη χρησιμοποιεί το δικό της συγκριτικό πλεονέκτημα: Η Κίνα την οικονομική δύναμη και οι ΗΠΑ την στρατιωτική υπεροπλία.

Ο περιορισμός του “χώρου” (σφαίρα επιρροής) συνδυάζεται με τον “ιμπεριαλισμό των πόρων” που είναι αναγκαίοι για την οικονομία ως ενέργεια, αλλά και για τις νέες τεχνολογίες (σπάνιες γαίες).

Στο στρατιωτικό πεδίο η Ουάσινγκτον επιχειρεί να “οχυρώσει” την αμερικανική ήπειρο από την κινεζική επιρροή και συγχρόνως να περιορίσει τους ενεργειακούς πόρους της κινεζικής οικονομίας στην Μέση Ανατολή, θεωρώντας ότι η Κίνα ο μεγαλύτερος εισαγωγέας αργού πετρελαίου στον κόσμο μέσω του Ορμούζ (το 2025, ο Κίνα εισήγαγε πάνω από 5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα μέσω των Στενών) θα πλήττονταν από το κλείσιμο της στρόφιγγας (ως γνωστόν οι ΗΠΑ, χάρη στην εγχώρια παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου, είναι ενεργειακά αυτάρκεις). Κι όμως η Κίνα είναι ο νικητής από το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ, σύμφωνα με έκθεση του The Asia Group, χάρη στα μεγάλα ενεργειακά της αποθέματα και τον ισχυρό κρατικό έλεγχο στην οικονομία. Η Κίνα διατήρησε σταθερή την παραγωγή και επέκτεινε τις εξαγωγές σε τομείς καθαρής ενέργειας, όπως η ηλιακή ενέργεια, οι μπαταρίες και τα ηλεκτρικά οχήματα. Επίσης πολλές ασιατικές (και όχι μόνο) χώρες στρέφονται ολοένα και περισσότερο προς την Κίνα, ενισχύοντας την οικονομική και γεωπολιτική της επιρροή. Γενικά το Πεκίνο ακολουθεί την στρατηγική «Ασφάλεια μέσω Ανάπτυξης», και την ήπια ισχύ της οικονομίας για να εντάξει τη Μέση Ανατολή και τη Νοτιοανατολική Ασία (Παγκόσμιος Νότος) σε ένα δικό της δίκτυο υποδομών (Belt and Road Initiative), προσφέροντας μια εναλλακτική λύση απέναντι στην αμερικανική επιρροή.

Η Ουάσιγκτον από την πλευρά της χρησιμοποιεί την "βίαιη ισχύ" επιβάλλοντας τη βούλησή της μέσω μονομερών κυρώσεων, στρατιωτικών συμμαχιών (bloc confrontation) και ναυτικών αποκλεισμών. Αυτή η στρατηγική του παγκόσμιου «νταβατζή» ωθεί τον κόσμο προς τα πίσω γράφουν οι Financial Times. Πίσω από τη στρατιωτική δύναμη, επανεμφανίζεται μια παλιά λογική: η εξασφάλιση ορυκτών και ενέργειας στο όνομα της ισχύος. Αυτή η μετατόπιση σηματοδοτεί τη βάναυση επιστροφή στις σφαίρες επιρροής. Ένα γιγάντιο άλμα προς τα πίσω. Από τη Βενεζουέλα μέχρι τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, από τη Γροιλανδία μέχρι το Στενό του Ορμούζ, από τη Διώρυγα του Παναμά μέχρι τον Καναδά και την Κούβα, ένας ιδιαίτερα βάναυσος κόσμος έχει αναδυθεί καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, που ορίζεται από δασμούς και κάθε είδους πιέσεις για την κατάληψη του ελέγχου των πρώτων υλών. Αυτό απέχει πολύ από τη διεθνή τάξη που κληρονομήθηκε από το 1945, η οποία βασίζεται στο δίκαιο και τη συνεργασία, με κανόνες που διέπουν το παγκόσμιο εμπόριο. «Μια τάξη που σαφώς αποσυντίθεται υπέρ ενός ιμπεριαλισμού των πόρων που φαίνεται να έχει ξεπηδήσει από μια άλλη εποχή», γράφουν οι Financial Times.

Η απόλυτη προτεραιότητα τώρα για κάθε κράτος είναι να ανακτήσει την αυτονομία του σε έναν ολοένα και πιο περίπλοκο κόσμο, από τον οποίο ούτε η Κίνα ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες θα βγουν νικητές, εξηγεί ο Parag Khanna στο Foreign Policy. Ζούμε σε μια νέα Σκοτεινή Εποχή, όπου οι συμμαχίες μεταβάλλονται ανάλογα με τις περιστάσεις και όπου η κυριαρχία (ενέργεια, τρόφιμα, ψηφιακή) γίνεται η απόλυτη προτεραιότητα.

Υπάρχει διέξοδος; Σύμφωνα με τον Κλαούζεβιτς, «μέσα στον πολιτισμό υπάρχει τόσο ένα πρακτικά επαρκές ισοζύγιο των αντίρροπων τάσεων του ανθρώπου, έτσι ώστε να διατηρείται η ειρήνη, όσο και αρκετή ένταση, έτσι ώστε ένας πόλεμος δεν αποκλείεται, αλλά μάλλον προετοιμάζεται».  Για να συνεχίσουν αυτές οι καταστροφικές πολιτικές που μας οδηγούν στην άβυσσο, απαιτείται και η δική μας συναίνεση. Πρέπει να μας πείσουν για να γίνουμε "τροφή" στους πυραύλους και τα drones. Συνεπώς, ο πόλεμος ή η ειρήνη είναι το αποτέλεσμα του συσχετισμού αυτών των αντίρροπων δυνάμεων και η δική μας συναίνεση που δημιουργείται μέσω της χειραγώγησης των μίντια και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Γι’ αυτό το λόγο, το κίνημα κατά του πολέμου έχει θεμελιώδη σημασία.

Ξεσηκωθείτε λοιπόν! Μην γίνεστε συνένοχοι, μην ψηφίζετε στις εκλογές τους δολοφόνους...

Αγώνας για αξιοπρέπεια

 

Παλαιστίνη, Μαδρίτη, Νέα Υόρκη, Αγώνας για Αξιοπρέπεια

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 26.09.26 ]

---

Πρώτη εικόνα: Μπουλντόζες του Ισραήλ ξεριζώνουν τους ελαιώνες των Παλαιστινίων στην Δυτική Όχθη. Η καταστροφή αποτελεί μέρος της εθνοκάθαρσης.

Δεύτερη εικόνα: η 87χρονη Ισπανίδα Μαρικάρμεν στο αναπηρικό της αμαξίδιο, σκουπίζει τα δάκρυά της καθώς φεύγει από το σπίτι που έζησε 71 χρόνια. Η εταιρεία ακινήτων που αγόρασε το διαμέρισμα της αύξησε το νοίκι από τα 500 στα 1.650 ευρώ. Η Μαρικάρμεν δεν μπορεί να πληρώσει αυτό το αδιανόητο ποσό και η εταιρεία της έκανε έξωση.

Τρίτη εικόνα: Το βιβλίο του Παλαιστίνιου μεταπτυχιακού φοιτητή του Κολούμπια, Μαχμούντ Χαλίλ, με τίτλο «Καμία Γη για να Σταθούμε».

Ο Χαλίλ συνελήφθη από την ICE του Τραμπ, φυλακίστηκε χωρίς καμία κατηγορία και απειλήθηκε με απέλαση, γιατί πρωτοστάτησε στις διαδηλώσεις για την Γάζα στο πανεπιστήμιό του.

Ο Χαλίλ, παντρεμένος με Αμερικανίδα και κάτοχος πράσινης κάρτας έχει μόνιμη κατοικία στις ΗΠΑ, αλλά ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο θεώρησε ότι η συνεχιζόμενη παρουσία του στη χώρα θα είχε «δυσμενείς συνέπειες στην εξωτερική της πολιτική» και ζήτησε την απέλασή του βάσει ενός μακαρθικού νόμου. Ο Χαλίλ αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση, αφού ένας ομοσπονδιακός δικαστής έκρινε την κράτησή του αντισυνταγματική, αλλά η κυβέρνηση Τραμπ επιμένει στην απέλασή του.

Ο Χαλίλ πέρασε συνολικά 104 ημέρες στη φυλακή και στο βιβλίο του επισημαίνει μία παράμετρο που αποκαλύπτει ότι οι χιλιάδες συλλήψεις και οι παρατεταμένες κρατήσεις μεταναστών (ή μη) είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση.

Ο Χαλίλ σημειώνει ότι η παράταση της κράτησης γίνεται κατόπιν άτυπης συνεργασίας της κυβέρνησης Τραμπ με τους ιδιώτες ιδιοκτήτες (μετόχους) των κέντρων κράτησης που έχουν έσοδα όταν η φυλακή είναι γεμάτη με κρατούμενους, ενώ “χάνουν” όταν τα κρεβάτια είναι άδεια. Όσο περισσότεροι κρατούμενοι λοιπόν τόσο περισσότερα είναι και τα έσοδα. Αυτό δημιουργεί μια διεστραμμένη δομή κινήτρων. «Κάθε άνθρωπος σε αυτή την εγκατάσταση είναι ένα στοιχείο σε έναν ισολογισμό. Κάθε μέρα που περνούσαμε εδώ ήταν έσοδο», γράφει. Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί, κάθε φορά που μια αίτηση ασύλου είναι επιτυχής, το κράτος ασκεί αμέσως έφεση κατά της απόφασης, παρατείνοντας άσκοπα την κράτηση του αιτούντος κατά πολλούς ακόμη μήνες, σημειώνει ο Παλαιστίνιος συγγραφέας.

Το ίδιο ισχύει και σε ό,τι αφορά στο πανεπιστήμιο Κολούμπια. Κι εδώ τα οικονομικά συμφέροντα λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Το Κολούμπια «αποδείχθηκε μια αυτοκρατορία ακινήτων με μια πανεπιστημιούπολη συνδεδεμένη με αυτό». Επίσης, το διοικητικό του συμβούλιο «δεν είναι ένα ουδέτερο διοικητικό όργανο, αλλά βαθιά ιδεολογικό... καθώς τα μέλη του έχουν σε μεγάλο βαθμό χρηματοοικονομικά συμφέροντα, είναι ιδιοκτήτες ακινήτων, επιχειρηματίες και κατασκευαστές όπλων». Έτσι, όταν οι φοιτητές κατήγγειλαν την εμπλοκή του πανεπιστημίου με ένα κράτος που κατηγορήθηκε βάσιμα για διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, η διοίκηση του πανεπιστημίου το αντιμετώπισε αυτό «ως κρίση που έπρεπε να διαχειριστεί και όχι ως ένα αίτημα που έπρεπε να ακουστεί».

Συμπέρασμα: Η απανθρωπιά, η αναξιοπρέπεια, οι εξώσεις, η αντιμετώπιση της διαμαρτυρίας, οι φυλακίσεις, η γενοκτονία και η εθνοκάθαρση έχουν ως αφετηρία τους μια ολόκληρη δομή κινήτρων που έχουν ως βάση το ΚΕΡΔΟΣ. Αυτό σε τελευταία ανάλυση παρατείνει την κράτηση των ανθρώπων ακόμα και χωρίς κατηγορία, ενισχύοντας τον “τραμπισμό” όπως λέγεται σήμερα ο φασισμός.

Αυτός είναι ο σημερινός καπιταλισμός και η κόλασή του στην οποία η Δίκη του Κάφκα ωχριά…

Αλλά να, στην Νέα Υόρκη, η Σούζαν Σάραντον, αγέρωχη, όμορφη, ήρεμη μπροστά στους μπάτσους του Τραμπ και μαζί της εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια  που φωνάζουν: FREE PALESTINE

Στην Μαδρίτη, δίπλα από το αναπηρικό αμαξίδιο της 87χρονης Μαρικάρμεν δέκα χιλιάδες Ισπανοί διαδηλώνουν ενάντια στους κανιβάλους των τραπεζών και των funds.

Ο Δρόμος, ο Αγώνας ανατάσσει τα τσακισμένα Πρόσωπα, η Μαρικάρμεν χαμογελά και η ελπίδα για ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ξαναγεννιέται...

Ο Πάπας και οι μετανάστες

 

Ο Πάπας στο Παρίσι (και οι μετανάστες)

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 27.09.26 ]

---

Τα πλήθη ουρλιάζουν. Στην πλας ντε λα Κονκόρντ, εκεί που στήθηκαν οι γκιλοτίνες της Γαλλικής Επανάστασης και ξεκίνησε ο χωρισμός της Καθολικής Εκκλησίας από το κράτος, καθώς και στα Ηλύσια Πεδία πάνω από 700 χιλιάδες άνθρωποι ουρλιάζουν την ώρα που περνάει ο εποχούμενος Πάπας! Που οφείλεται άραγε αυτή η έξαρση της θρησκευτικότητας; Ποια είναι η σύνθεση των ενθουσιασμένων πιστών;

Ένας 40χρονος επιχειρηματίας νεοσύστατης επιχείρησης που δεν είναι καθολικός και παρακολουθεί την συγκέντρωση-λειτουργία λέει στον δημοσιογράφο: «Βλέπεις πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους εδώ, οπότε δεν πρόκειται μόνο για μια φυλή, θρησκεία ή έθνος, αλλά για μια κοινή πίστη στην ανθρωπότητα». Μόνο ο Αύγουστος Κοντ, ο επινοητής της “θρησκείας της ανθρωπότητας”, θα απαντούσε έτσι!

Ο κοινωνιολόγος Olivier Bobineau επισημαίνει ότι η σύγχρονη κοινωνία πάσχει από αυτό που ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν ονόμασε «ρευστή νεωτερικότητα». Σε έναν κόσμο όπου όλα αλλάζουν ραγδαία (εργασία, σχέσεις, ταυτότητες), ο Καθολικισμός προσφέρει στους νέους ένα «στέρεο έδαφος» και μια δομή. Σ’ αυτή την κατεύθυνση κάποιοι μιλούν για ένα «συναισθηματικό φαινόμενο της μόδας» (Neo-Romanticism) καθώς αυτές οι συγκεντρώσεις λειτουργούν περισσότερο ως «θρησκευτικά φεστιβάλ» που προσφέρουν εφήμερη συγκίνηση και αίσθηση του ανήκειν, χωρίς απαραίτητα να μεταφράζονται σε καθημερινή πνευματική ή ηθική δέσμευση.

Άλλοι υποστηρίζουν πως όταν οι παραδοσιακοί θεσμοί (πολιτικά κόμματα, συνδικάτα) αποτυγχάνουν να εμπνεύσουν ασφάλεια, οι άνθρωποι στρέφονται στις θρησκευτικές κοινότητες, οι οποίες προσφέρουν ένα σταθερό δίκτυο αλληλεγγύης και κοινών αξιών.

Ο Alain Finkielkraut συνδέει την επιστροφή στον Καθολικισμό με την αγωνία για τη διατήρηση της γαλλικής ταυτότητας λόγω της πίεσης του Ισλάμ. Άλλοι βλέπουν τη χριστιανική πίστη ως ένα «πολιτιστικό καταφύγιο». Η Παναγία των Παρισίων, για παράδειγμα, δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως ναός, αλλά ως το σύμβολο της επιβίωσης του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Δεν είναι τυχαία η παρουσία της ακροδεξιάς Λεπέν αλλά και κεντροδεξιών στην συγκέντρωση-λειτουργία του Πάπα.

Ας μου επιτραπεί εδώ να συμφωνήσω με τον Finkielkraut ως προς το καταφύγιο. Όχι όμως ως πολιτιστικό αλλά ως κοινωνικο-οικονομικό καταφύγιο. Δεν είναι τυχαίο ότι στα Καθολικά Κέντρα προστρέχουν κυρίως απελπισμένοι ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ και ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ και άνθρωποι των λαϊκών τάξεων -άστεγοι, άνεργοι κ.ά. .

Οι μετανάστες κατείχαν κεντρική θέση στην ατζέντα του Πάπα κατά την επίσκεψή του στο Παρίσι. Πριν από τη μεγάλη λειτουργία, ο Ποντίφικας επισκέφθηκε το Maison Bakhita, ένα πρότυπο καθολικό κέντρο υποστήριξης και ένταξης μεταναστών στο 18ο διαμέρισμα του Παρισιού. Ακόμη και η επιλογή της ημερομηνίας της επίσκεψης ήταν προσεκτικά επιλεγμένη, καθώς έγινε την Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών και Προσφύγων. Εκεί άκουσε μαρτυρίες προσφύγων από το Αφγανιστάν και τη Νιγηρία και δήλωσε ότι η Εκκλησία πρέπει να «κάνει χώρο» για τους ευάλωτους, προασπίζοντας την άπειρη ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η στάση αυτή του Βατικανού κάνει πολλούς μετανάστες να βλέπουν την Εκκλησία όχι τόσο σαν έναν θρησκευτικό χώρο, αλλά κυρίως ως ένα ασφαλές καταφύγιο, καθώς και τρόπο ένταξης στη γαλλική κοινωνία.

Είναι βέβαιο ότι η δράση της Καθολικής Εκκλησίας στρέφεται κυρίως προς τους μουσουλμάνους μετανάστες επιχειρώντας τον εκχριστιανισμό τους. Ο 35χρονος Meysam, πρόσφυγας από το Αφγανιστάν, προφανώς μουσουλμάνος, έμαθε γαλλικά στο Καθολικό Κέντρο του Παρισιού και σήμερα εργάζεται εκεί ως εθελοντής, δηλώνοντας ότι βγαίνει «στους δρόμους δύο φορές την εβδομάδα για να συναντήσω άστεγους εξόριστους και πρόσφυγες...» και να τους προσελκύσει στο Κέντρο, όπου προσφέρονται εντατικά μαθήματα γαλλικής γλώσσας, πληροφορικής, καθώς και επαγγελματικά εργαστήρια. Μια ομάδα από εθελοντές και οι μοναχές Scalabrinian προσφέρουν νομικές συμβουλές, ψυχολογική και άλλες μορφές στήριξης. Επιπλέον το Κέντρο λειτουργεί και ως χώρος συνάντησης των μεταναστών με τον τοπικό πληθυσμό μέσα από κοινά γεύματα, καλλιτεχνικές δραστηριότητες και ομάδες συζήτησης. 

Συμπέρασμα, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι αυτοί που εξ ανάγκης ανανεώνουν κατά κύριο λόγο το κοινό των πιστών της Καθολικής Εκκλησίας. Αυτοί είναι εκείνοι που προσελκύουν άλλους μετανάστες αλλά και οι οποίοι “κυνηγούν” εκείνους που δεν ακολουθούν. Γιατί όπως τόνιζε η Τζούλια Κρίστεβα οι χειρότεροι ξενοφοβικοί και ρατσιστές είναι οι “πρώην μετανάστες”, καθώς ο μετανάστης συνιστά γι’ αυτούς “αγχογόνο υποκείμενο”. Αυτοί είναι εκείνοι που θα αποτελέσουν και το διευρυμένο πολιτικό ακροατήριο της ακροδεξιάς...

Ο μαφιόζικος καπιταλισμός του Τραμπ

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 23.09.26 ]

---

Ο Ντόναλντ Τραμπ μιλάει από το βήμα του ΟΗΕ, το ύφος και η γλώσσα του παραπέμπουν σε μαφιόζο της εποχής της ποτοαπαγόρευσης. Το μοναδικό του επιχείρημα η στρατιωτική ισχύς, η δύναμη των όπλων. 

Απειλεί τους πάντες. Εξαπολύει μαφιόζικους εκβιασμούς και απειλές προς όλους. Λέει με απίστευτο κυνισμό ότι σκέφτεται να κονιορτοποιήσει το Ιράν. Την ίδια στιγμή μιλά για ειρήνη! Ακριβώς όπως έκαναν και οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες: «Ubi solitudinem faciunt, pacem appellant» (Όπου δημιουργούν μια καταστροφή, την ονομάζουν ειρήνη). Το φοβερό με τον Τραμπ είναι ότι δεν αρκείται στον ευφημισμό περί ειρήνης, αλλά θέλει να τον “αποδεχθούν” ως πραγματικότητα και τα θύματα, απονέμοντάς του προς τούτο το Νόμπελ Ειρήνης!

Αλλά η γλώσσα τού Τραμπ δεν αρκείται στους ευφημισμούς. Ονομάζει τα πάντα με τ’ όνομά του και το όνομα της Αμερικής για να τα ιδιοποιηθεί. Θέλει να οικειοποιηθεί ακόμα και την Τεχνητή Νοημοσύνη εισάγοντας τον νεολογισμό «υπερ-νοημοσύνη» (SI) αντί του ΤΝ όπως ακριβώς προσπάθησε να μετονομάσει τη Λίμνη Οντάριο και τον Κόλπο του Μεξικού.

Η ψυχίατρος F. Hirigoyen έχει αναλύσει τα ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά του Τραμπ: το αίσθημα μεγαλείου, την υπερεκτίμηση των πράξεών του και των ικανοτήτων του… την φαντασίωση των αναρίθμητων υποτιθέμενων επιτυχιών του… Είναι γνωστό ότι αυτά τα τρελαμένα Εγώ (οι Her Omnes του Κάφκα) αποτρελαίνονται όταν αποκτούν εξουσία, καθώς περιστοιχίζονται από φανατικούς αυλικούς-κόλακες, από οπαδούς και κερδοσκόπους, που ενισχύουν διαρκώς την ψευδαίσθησή τους ότι είναι οι καλύτεροι, οι πιο ικανοί, οι πιο έξυπνοι, οι πιο σοφοί. Έτσι η ζωή τους γίνεται ένας μύθος γεμάτος φασαρία και μανία, χωρίς κανένα νόημα -τον οποίο αναπαράγουν εξωνημένοι δημοσιογράφοι και τα μίντια υπερπλούσιων όπως ο Elon Musk, καθώς και πολλοί άλλοι χρηματισμένοι "ηλίθιοι" (life is a tale, told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing, έγραφε ο Σαίξπηρ). 

Αλλά όπως έχω γράψει και στο Homo Americanus η «τρέλα» ως εργαλείο της πολιτικής ανάλυσης αποπροσανατολίζει και αποκρύπτει την πραγματική αιτία, που είναι τα οικονομικά συμφέροντα, το κέρδος (αυτό που “έχει κάνει την ατμόσφαιρα έναν ανοιχτό υπόνομο” όπως είπε ο ΓΓ του ΟΗΕ Γκουτιέρες). Η «τρελοποίηση» είναι μία αδυναμία εξήγησης, ή ένας τρόπος αποφυγής της ουσιαστικής διερεύνησης των πραγματικών αιτιών της εφαρμοσμένης πολιτικής. Όταν ο συγγραφέας Κερτ Βόννεγκατ αναρωτιόταν «Τι μπορούμε να πούμε στους νέους μας, τώρα που οι ψυχοπαθείς προσωπικότητες, δηλαδή άνθρωποι χωρίς συνείδηση, χωρίς αίσθηση του ελέους ή της ντροπής, έχουν μαζέψει όλα τα χρήματα στα θησαυροφυλάκια του κράτους και των πολυεθνικών και τα οικειοποιούνται;», διατύπωνε ένα λανθασμένο ερώτημα. Γιατί οι "ψυχοπαθείς προσωπικότητες" δεν είναι καθόλου ψυχοπαθείς αλλά εντελώς πραγματιστές. Και όπως έγραφε η συγγραφέας Τζ. Κ. Όουτς: «Δεν μπορούσες να ισχυριστείς ότι οι Ναζί ήταν παράφρονες, γιατί τα στοιχεία δείχνουν ότι ήταν απόλυτα, υπολογιστικά λογικοί. Στην υπηρεσία της παράνοιας, αλλά πάντως λογικοί». Το ίδιο ισχύει για τον Τραμπ σήμερα.

Ο Τραμπ είναι ένας μεγανάρκισσος Φασίστας με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ανθρωπότητα. Αυτό προσπαθούν κάποιοι σήμερα να το “ξεπλύνουν” χαρακτηρίζοντας τον “τραμπισμό” “δημοκρατικό φασισμό”, όπως ακριβώς κάποιοι στην Ελλάδα μιλούσαν παλαιότερα για την “σοβαρή Χρυσή Αυγή”!

Βέβαια, ο φασισμός δεν προκύπτει εξ ουρανού. Ο Λας και άλλοι στην κατεύθυνση της Hirigoyen μιλούν για την ναρκισσιστικοποίηση της κοινωνίας. Η τηλεόραση «έχει νεκρώσει την κοινωνία...πιστεύω πως ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι πρόθυμο να δεχθεί με φυσικό τρόπο το φασισμό», έγραφε ο Χένρι Μέηλερ για τις ΗΠΑ. Υπάρχει λοιπόν η παιδαγωγική του φασισμού, η εκπαίδευση ποιον θα μισείς, ποιον θα αναγνωρίσεις ως εχθρό και απειλή. Κι αν με την τηλεόραση κατέστρεψαν τους λαϊκούς πολιτισμούς, εγκαθιστώντας τις «αξίες» του Ατομικισμού (ναρκισσισμού) και της κενότητας, με το Διαδίκτυο δημιούργησαν την ψευδαίσθηση της συμμετοχής και της «φωνής», την ψευδαίσθηση της έκφρασης της δήθεν προσωπικής «αλήθειας» που με την περιχαράκωση στο Εγώ και την εκπαίδευση στο μίσος οδηγεί στον φασισμό. Αυτός ο ολοκληρωτικός «αποικισμός» του λαϊκού κόσμου από την μεγαλο-αστική τάξη είναι αυτό που ο Πιερ Πάολο Παζολίνι αποκαλούσε «νέο φασισμό».

Ο “νέος φασισμός” με τη φωνή του Capofamiglia Τραμπ επαναδήλωσε πολιτικά από το βήμα του ΟΗΕ τους μαφιόζικους όρους του. Οι “δασμοί” και η στρατιωτική ισχύς αναφέρθηκαν ξανά και ξανά παραπέμποντας στο pizzo της Μαφίας (o εκβιασμός για παροχή προστασίας). Σε λίγο όλες οι χώρες θα πληρώνουν “φόρο”, όπως οι τοπικές επιχειρήσεις πλήρωναν «φόρο» στη Μαφία! Όποιος θα αντιδρά, όποιος θα αξιώνει ανεξαρτησία, ή θα συμμαχεί με την αντίπαλη μαφιόζικη φατρία της Κίνας, θα θεωρείται "εχθρός".

Ο μαφιόζικος καπιταλισμός είναι άραγε το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού;...

*Η φωτογραφία είναι από εξώφυλλο του New Yorker

Ελ Νίνιο, μετανάστευση, συγκρούσεις

 

Μυστική έκθεση για τον Ελ Νίνιο προβλέπει συγκρούσεις, κρίση τροφίμων, μετανάστευση

[ ARTI news / Κόσμος / 24.09.26 ]

---

Ο Εντ Μίλιμπαντ, υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, παρουσίασε σε συναδέλφους του πολλών χωρών στο περιθώριο της ΓΣ του ΟΗΕ, έκθεση των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, η οποία διαπιστώνει ότι η κατάρρευση των φυσικών συστημάτων σε όλο τον κόσμο λόγω της επιδείνωσης της κλιματικής κρίσης από τον El Nino θα οδηγήσει σε συγκρούσεις, μετανάστευση και ελλείψεις τροφίμων.

«Αντιμετωπίζουμε έναν Ελ Νίνιο ως τον πιο έντονο που έχουμε δει ποτέ», είπε. «Αυτό θα εντείνει τα κλιματικά σοκ που επιδεινώνονται και διαχέονται πέρα ​​από τα σύνορα, απειλώντας την επισιτιστική και υδάτινη ασφάλεια, εκτοπίζοντας κοινότητες, ασκώντας πιέσεις στις αγορές και πλήττοντας τις οικονομίες».

Ολόκληρες κοινότητες ανθρώπων από την Αφρική, την Ασία, την Λατινική και την Νότια Αμερική θα μετακινηθούν λόγω της κλιματικής κρίσης.

Ποιοι ευθύνονται για την επιδείνωση αυτή; Την ερώτηση αυτή δεν την θέτει ούτε η έκθεση ούτε ο Μίλιμπαντ. Την θέτουμε εμείς και την απαντάει ο ΓΓ του ΟΗΕ Γκουτιέρες που δήλωσε ότι "Οι ολιγάρχες αντιμετωπίζουν την ατμόσφαιρα σαν "ανοιχτό υπόνομο”.

*O Ελ Νίνιο ενδέχεται να οδηγήσει δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε κατάσταση οξείας επισιτιστικής κρίσης έως το 2027. Στον πίνακα η προβλεπόμενη αύξηση της επισιτιστικής κρίσης ανά περιοχή (ο πρώτος αριθμός αφορά τους ανθρώπους που θα πληγούν από την κλιματική κρίση και ο δεύτερος από την επιδείνωση λόγω του El Nino).

Projected increase by region Experiencing acute food insecurity. Increase due to El Niño

Asia and the Pacific 73.3m και 8.2

East Africa 52.9m και 5.9

Western and central Africa 48.9m και 6

South America and the Caribbean 28.7m και 12.2

Southern Africa 16.3m και 12.2

Central America 5 και 4,2

(Guardian graphicSource: WFP regional scenario analyses of 45 countries)

**Στην εικόνα, ο πίνακας με την πρόβλεψη για τους  θανάτους που σχετίζονται με τη ζέστη κατά την περίοδο Σεπτεμβρίου 2026 – Φεβρουαρίου 2027, σε σύγκριση με την περίοδο 1996-2025 (Πηγή Guardian)

Κέρδος, ICE, φυλακή, Κολούμπια, Χαλίλ

 

Παλαιστίνη, Μαδρίτη, Νέα Υόρκη, Αγώνας για Αξιοπρέπεια

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 26.09.26 ]

---

Πρώτη εικόνα: Μπουλντόζες του Ισραήλ ξεριζώνουν τους ελαιώνες των Παλαιστινίων στην Δυτική Όχθη. Η καταστροφή αποτελεί μέρος της εθνοκάθαρσης.

Δεύτερη εικόνα: η 87χρονη Ισπανίδα Μαρικάρμεν στο αναπηρικό της αμαξίδιο, σκουπίζει τα δάκρυά της καθώς φεύγει από το σπίτι που έζησε 71 χρόνια. Η εταιρεία ακινήτων που αγόρασε το διαμέρισμα της αύξησε το νοίκι από τα 500 στα 1.650 ευρώ. Η Μαρικάρμεν δεν μπορεί να πληρώσει αυτό το αδιανόητο ποσό και η εταιρεία της έκανε έξωση.

Τρίτη εικόνα: Το βιβλίο του Παλαιστίνιου μεταπτυχιακού φοιτητή του Κολούμπια, Μαχμούντ Χαλίλ, με τίτλο «Καμία Γη για να Σταθούμε».

Ο Χαλίλ συνελήφθη από την ICE του Τραμπ, φυλακίστηκε χωρίς καμία κατηγορία και απειλήθηκε με απέλαση, γιατί πρωτοστάτησε στις διαδηλώσεις για την Γάζα στο πανεπιστήμιό του.

Ο Χαλίλ, παντρεμένος με Αμερικανίδα και κάτοχος πράσινης κάρτας έχει μόνιμη κατοικία στις ΗΠΑ, αλλά ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο θεώρησε ότι η συνεχιζόμενη παρουσία του στη χώρα θα είχε «δυσμενείς συνέπειες στην εξωτερική της πολιτική» και ζήτησε την απέλασή του βάσει ενός μακαρθικού νόμου. Ο Χαλίλ αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση, αφού ένας ομοσπονδιακός δικαστής έκρινε την κράτησή του αντισυνταγματική, αλλά η κυβέρνηση Τραμπ επιμένει στην απέλασή του.

Ο Χαλίλ πέρασε συνολικά 104 ημέρες στη φυλακή και στο βιβλίο του επισημαίνει μία παράμετρο που αποκαλύπτει ότι οι χιλιάδες συλλήψεις και οι παρατεταμένες κρατήσεις μεταναστών (ή μη) είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση.

Ο Χαλίλ σημειώνει ότι η παράταση της κράτησης γίνεται κατόπιν άτυπης συνεργασίας της κυβέρνησης Τραμπ με τους ιδιώτες ιδιοκτήτες (μετόχους) των κέντρων κράτησης που έχουν έσοδα όταν η φυλακή είναι γεμάτη με κρατούμενους, ενώ “χάνουν” όταν τα κρεβάτια είναι άδεια. Όσο περισσότεροι κρατούμενοι λοιπόν τόσο περισσότερα είναι και τα έσοδα. Αυτό δημιουργεί μια διεστραμμένη δομή κινήτρων. «Κάθε άνθρωπος σε αυτή την εγκατάσταση είναι ένα στοιχείο σε έναν ισολογισμό. Κάθε μέρα που περνούσαμε εδώ ήταν έσοδο», γράφει. Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί, κάθε φορά που μια αίτηση ασύλου είναι επιτυχής, το κράτος ασκεί αμέσως έφεση κατά της απόφασης, παρατείνοντας άσκοπα την κράτηση του αιτούντος κατά πολλούς ακόμη μήνες, σημειώνει ο Παλαιστίνιος συγγραφέας.

Το ίδιο ισχύει και σε ό,τι αφορά στο πανεπιστήμιο Κολούμπια. Κι εδώ τα οικονομικά συμφέροντα λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Το Κολούμπια «αποδείχθηκε μια αυτοκρατορία ακινήτων με μια πανεπιστημιούπολη συνδεδεμένη με αυτό». Επίσης, το διοικητικό του συμβούλιο «δεν είναι ένα ουδέτερο διοικητικό όργανο, αλλά βαθιά ιδεολογικό... καθώς τα μέλη του έχουν σε μεγάλο βαθμό χρηματοοικονομικά συμφέροντα, είναι ιδιοκτήτες ακινήτων, επιχειρηματίες και κατασκευαστές όπλων». Έτσι, όταν οι φοιτητές κατήγγειλαν την εμπλοκή του πανεπιστημίου με ένα κράτος που κατηγορήθηκε βάσιμα για διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, η διοίκηση του πανεπιστημίου το αντιμετώπισε αυτό «ως κρίση που έπρεπε να διαχειριστεί και όχι ως ένα αίτημα που έπρεπε να ακουστεί».

Συμπέρασμα: Η απανθρωπιά, η αναξιοπρέπεια, οι εξώσεις, η αντιμετώπιση της διαμαρτυρίας, οι φυλακίσεις, η γενοκτονία και η εθνοκάθαρση έχουν ως αφετηρία τους μια ολόκληρη δομή κινήτρων που έχουν ως βάση το ΚΕΡΔΟΣ. Αυτό σε τελευταία ανάλυση παρατείνει την κράτηση των ανθρώπων ακόμα και χωρίς κατηγορία, ενισχύοντας τον “τραμπισμό” όπως λέγεται σήμερα ο φασισμός.

Αυτός είναι ο σημερινός καπιταλισμός και η κόλασή του στην οποία η Δίκη του Κάφκα ωχριά…

Αλλά να, στην Νέα Υόρκη, η Σούζαν Σάραντον, αγέρωχη, όμορφη, ήρεμη μπροστά στους μπάτσους του Τραμπ και μαζί της εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια  που φωνάζουν: FREE PALESTINE

Στην Μαδρίτη, δίπλα από το αναπηρικό αμαξίδιο της 87χρονης Μαρικάρμεν δέκα χιλιάδες Ισπανοί διαδηλώνουν ενάντια στους κανιβάλους των τραπεζών και των funds.

Ο Δρόμος, ο Αγώνας ανατάσσει τα τσακισμένα Πρόσωπα, η Μαρικάρμεν χαμογελά και η ελπίδα για ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ξαναγεννιέται...

Ποιοι φοβούνται την Έλιφ Έραλπ;

 [ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr / 21.09.26 ]

---

Οι νέοι και οι νέες στο Βερολίνο ψήφισαν μαζικά Die Linke, διαψεύδοντας αυτούς που ισχυρίζονται ότι στρέφονται αποκλειστικά στην ακροδεξιά.

Παράλληλα, το ακροδεξιό AfD συνεχίζει την ξέφρενη ανοδική του πορεία, απορροφώντας κυριολεκτικά το δεξιό κόμμα CDU, του καγκελάριου Μερτς, που δεν κατάφερε να λάβει καν το όριο εισόδου (5%) στο περιφερειακό κοινοβούλιο του κρατιδίου Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας.

Παρόλα αυτά ο Γερμανός καγκελάριος εμμένει στις θέσεις του επικαλούμενος την προστασία του “δημοκρατικού μέλλοντος της χώρας του”! Από ποιον άραγε το προστατεύει;

Θυμίζω ότι το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα του Μερτς, της Φον ντερ Λάιεν, του Μητσοτάκη, συμμάχησε πάνω από 20 φορές από το 2024 στο Ευρωκοινοβούλιο με την ακροδεξιά. Γι’ αυτούς συνεπώς, ο κίνδυνος για την δημοκρατία δεν προέρχεται από το AfD ή την Λεπέν, αλλά από την Έλιφ Έραλπ και το Die Linke, που επικράτησε στις περιφερειακές εκλογές στην πρωτεύουσα της Γερμανίας την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου (με αύξηση 12.9 μονάδες από το 2023). Ήδη συντηρητικά ΜΜΕ, όπως η Le Monde και το BBC, αποκαλούν το Die Linke ακροαριστερό! Ακριβώς όπως αποκαλεί ο Τραμπ τον γερουσιαστή Σάντερς και τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης Μαμντάνι.

Πάντως είναι αλήθεια ότι η προεκλογική εκστρατεία του Die Linke στο Βερολίνο βασίστηκε στο πολιτικό μοντέλο του Ζόραν Μαμντάνι.

Το στεγαστικό, ο έλεγχος των ενοικίων και η απαλλοτρίωση-κοινωνικοποίηση περίπου 220.000 διαμερισμάτων που ανήκουν σε μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες ακινήτων, η κοινωνική ένταξη των μεταναστών και η καταπολέμηση του ρατσισμού, η μείωση των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, η επίλυση του προβλήματος των απορριμμάτων στους δρόμους, η ανακαίνιση των σχολείων και η κάλυψη των ελλείψεων σε εκπαιδευτικούς, καθώς και η παύση της της στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία και η αποχώρηση της Γερμανίας από το ΝΑΤΟ,  είναι τα κύρια σημεία του πολιτικού προγράμματος του Die Linke.

Στο Βερολίνο, το Forschungsgruppe Wahlen υπολογίζει την υποστήριξη στο Die Linke από σχεδόν τους μισούς νέους κάτω των 30 ετών (55% από τις γυναίκες και 40% από τους άνδρες). Στην Νέα Υόρκη το ερευνητικό κέντρο CIRCLE, του Πανεπιστημίου Tufts, υπολόγισε ότι το 75% των ψηφοφόρων ηλικίας 18 έως 29 ετών υποστήριξαν τον Mamdani. Η ανάλυσή του, βασισμένη σε exit pol, προσδιόρισε τους νέους ως την ηλικιακή ομάδα που τον ευνοεί περισσότερο. Τα δημογραφικά στοιχεία και οι εκλογές στη Νέα Υόρκη και στο Βερολίνο διαφέρουν, αλλά και οι δύο περιπτώσεις δείχνουν μια γενικευμένη τάση των νέων ψηφοφόρων. Αυτά τα δεδομένα αμφισβητούν την αφήγηση που παρουσιάζει τη στροφή των νέων προς τα δεξιά ως αναπόφευκτη. Και δείχνουν ότι οι νέοι στρέφονται προς εκείνον που θα εκφράσει τις ανησυχίες τους παρουσιάζοντας μια εφικτή απάντηση. Όταν λοιπόν η Αριστερά συνδέει την ταυτότητά της και με τα καθημερινά προβλήματα (ενοίκιο, μεταφορές, δυνατότητα οικοδόμησης μιας σταθερής ζωής), με μια γλώσσα που συνδέει το πολιτικό πρόγραμμα με την βιωμένη εμπειρία των ανθρώπων, τότε κερδίζει την πλειοψηφία.