“Ο συγγραφέας από τη φύση του είναι εγωιστής, κάτι που μας κάνει επικίνδυνους για τους ανθρώπους γύρω μας. Δεν είναι πολύ ωραίο, αλλά έτσι είναι.” λέει ο Αλμοδόβαρ σε συνέντευξη με αφορμή την τελευταία ταινία του Bitter Christmas.
Ο αυτόματος συνειρμός συνδύασε την ρήση με την αντιπαράθεση στο μικρο-πεδίο της ελληνικής λογοτεχνίας, αλλά και τον κίνδυνο από τους μεγα-νάρκισσους τύπου Τραμπ.
Η γενική αρχή «της Αγάπης για τον εαυτό μας» δημιουργεί μια τεράστια αντίφαση, έγραφε ο Τζιάκομο Λεοπάρντι: “αν δεν υπήρχε η αγάπη για τον εαυτό μας, δεν θα υπήρχε δυστυχία· από την άλλη, όμως, «δεν μπορεί να υπάρχει ευτυχία χωρίς την αγάπη για τον εαυτό μας»”.
Ο Εγωισμός κάνει την ευτυχία μια βίαιη κατάσταση: “Για τους γύρω μας” όταν η βία εξωστρέφεται, “Για τον ίδιο μας τον εαυτό” όταν η βία ενδοβάλλεται, ανάλογα με το πολιτιστικό έδαφος μέσα στο οποίο καλλιεργείται και αναπτύσσεται το Εγώ.
Στην περίπτωση των “πνευματικών δημιουργών” η απομείωση της vita activa (της ζωής της Πράξης) και η διαρκής ενίσχυση της vita contemplativa (θεωρητικός βίος) οδηγεί στην υπερεκτίμηση του πνευματικού έργου και τελικά από το φετιχισμό του χρήματος στον “φετιχισμό του πνεύματος”.
Ο συγγραφέας δεν αρκείται στο “να Είναι”, αλλά επιθυμεί να “είναι Πρώτος”, όπως ο Her Omnes (Κύριος Όλος ο Κόσμος) του Κάφκα.
“Πρώτος” ήθελε να είναι και ο κλοσάρ του Ζενέ και έβαλε στο κεφάλι του, αντί για στέμμα, την μασέλα του! Αυτή είχε…
Η τελευταία εικόνα αποτυπώνει ακριβώς την ελληνική περίπτωση...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου