Ζαν Λικ Γκοντάρ

Ένας λαός αυτοκτονεί, όταν εγκαταλείπει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του, συναινώντας στη δυστυχία του. Αυτό έλεγε ο Etienne de la Boetie το 1549, τονίζοντας ότι «Οι τύραννοι είναι μεγάλοι, επειδή εμείς είμαστε στα γόνατα»(Περί εθελοδουλείας). Το θύμα που συναινεί περιέγραψε και ο Ντε Σαντ, παραπέμποντας έτσι στο αντίθετο του σαδισμού, το μαζοχισμό. Για τη δούλα, τη μαύρη Σου, που δεν μπόρεσε να αντέξει την ελευθερία της, έγραψε και ο Τρούμαν Καπότε. Τα γράφω αυτά γιατί ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε ότι ο ελληνικός λαός «κατανοεί τα μέτρα» που τον εξοντώνουν κυριολεκτικά. Γράφω περί αυτών γιατί πολλοί, με κυρίαρχα τα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τους διαμορφωτές γνώμης, επιχειρούν να μας υποβάλλουν πως τα μέτρα της άγριας εξόντωσής μας (κατ’ ευφημισμό «λιτότητας») είναι αναγκαία για τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας, για το μέλλον της Ελλάδας, για την ύπαρξή μας ως έθνους! Τι μας ζητούν; Μας ζητούν στο όνομα μας αμφίβολης ασφάλειας της άθλιας ζωής μας να απαρνηθούμε το φυσικό μας δικαίωμα στην ελευθερία και να μεταμορφωθούμε από άνθρωποι με όρθια πλάτη, σε κτήνη με κυρτή ράχη. Είναι οι ίδιοι που πριν λίγο μας πωλούσαν την ευτυχία με τη μορφή κατανάλωσης σημείων και συμβόλων, ακυρώνοντας την αντικαταναλωτική «εδώ και τώρα ευτυχία» του Μάη του 1968. Τώρα μας θέλουν κτήνη. Όμως μια τέτοια ανελεύθερη και ζωώδης ζωή είναι αφόρητη τόσο που μπορεί να δει και τον ίδιο το θάνατο ως σωτηρία. Γι’ αυτό οι ευρωπαϊκές ελίτ και οι ηγεσίες τους με τους «παιδικούς εγκεφάλους»(Ζαν Λικ Γκοντάρ) δεν έχουν δει ακόμα τίποτα από την έκρηξη της απελπισίας και της βίας που οι ίδιοι έχουν πυροδοτήσει. Γιατί εδώ το «Ελευθερία ή θάνατος» δεν έχει μεταφυσική αλλά έχει αποκτήσει πλέον ζωτική διάσταση.