Φόρουμ

Εδώ, ένας πολύχρωμος κόσμος, εκατό χιλιάδες άνθρωποι απ’ όλες τις γωνιές του πλανήτη, ντυμένοι ελαφρά, σχεδόν χίπικα, για να αντιμετωπίσουν την υγρή ζέστη του Αμαζονίου. Εκεί, χιόνι, πολυτελή σαλέ και ακριβά παλτό, που προστατεύουν από το κρύο, και γραβάτες, που αναδεικνύουν το κύρος. Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ και απέναντι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός. Οι πρώτοι θέλουν έναν κόσμο δίκαιο και «μία ανάπτυξη με κέντρο τον άνθρωπο», όπως δηλώνει ο εκπρόσωπος του Βιετνάμ. Παραδόξως, για μία ανάπτυξη με κέντρο τον άνθρωπο μιλούν και στο Νταβός, αποδεικνύοντας πόσο μεγάλη σημασία έχουν οι λέξεις και η γλώσσα ως εργαλείο που «κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει», πόσο μεγάλη σημασία έχει ο ανταρτοπόλεμος των λέξεων, ώστε να αποφεύγεται ο αποπροσανατολισμός, ή καλύτερα για να υπάρχει ένας διαρκής αναπροσανατολισμός. Δεν είναι τυχαίο ότι χθες στη Γαλλία, οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις των εργαζομένων είχαν ως κεντρικό σύνθημα: «Λέγε, αυτή τη φορά μας βλέπεις Σαρκοζί;». Ως εάν το πρόβλημα είναι αν τους βλέπει ή δεν τους βλέπει ο Γάλλος πρόεδρος. Ως εάν το ζήτημα είναι αν στο Παρίσι διαδήλωσαν πενήντα χιλιάδες(σύμφωνα με την αστυνομία) ή εκατό χιλιάδες(σύμφωνα με τα συνδικάτα)! Όλα και όλοι στην παγίδα της ορατότητας και των ποσοτικών κριτηρίων της, στο δόκανο του θεάματος. Γι’ αυτό συμφωνώ με την πανέμορφη Βραζιλιάνα, τη 18χρονη φοιτήτρια Ellen Pereira Carvahlo, που μοιράζει ανακοινώσεις της «Άμεσης Δημοκρατίας» και λέει «Δεν έχω τις απαντήσεις, αλλά τουλάχιστον τις ψάχνω». Δυστυχώς, οι απαντήσεις για μία εναλλακτική στο σημερινό αδιέξοδο του καπιταλιστικού συστήματος είναι αδύνατες, καθώς τα ερμηνευτικά εργαλεία όσων το αρνούνται είναι τουλάχιστον παρωχημένα. Γι’ αυτό η στάση της νεαρής Βραζιλιάνας, η αναζήτηση των εναλλακτικών δηλαδή εν τω γίγνεσθαι της πολιτικής πράξης- ήτοι της άρνησης των αδικιών- είναι η μόνη ορθολογική.
Υ.Γ. Ο Ερντογάν είπε στον Πέρες αυτό που σκέφτεται και λέει όλος ο κόσμος πλην του Ισραήλ και των ΗΠΑ(ναι, του Ομπάμα), για τη σφαγή των Παλιαστινίων και έγινε ήρωας!