Εκπύρωση

Στη Λωρίδα της Γάζας οι Ισραηλινοί θεωρούν ότι θα απαλλαγούν από τη Χαμάς και την τρομοκρατία, «εξαφανίζοντας» τους Παλαιστίνιους και κονιορτοποιώντας τις πόλεις τους. Την ίδια αντίληψη είχαν για την επιβολή της ειρήνης και οι αρχαίοι Ρωμαίοι(η «εκπύρωση» του Μάρκου Αυρήλιου), χωρίς αυτό να διασώσει την αυτοκρατορία τους. Η ίδια άποψη υιοθετείται από κάποιους και στον τομέα της οικονομίας. Οι τελευταίοι θεωρούν ότι η κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί, δημιουργώντας μια νέα ισορροπία, με την καταστροφή των μετόχων, των εργοστασίων, με τις απολύσεις των εργαζομένων, ακόμη και με το θάνατο από πείνα. Από την άλλη πλευρά έχουμε εκείνους που προτείνουν την ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας σε βάρος της χρηματιστικής, η οποία προκάλεσε και το πρόβλημα. Με άλλα λόγια, σήμερα, έχουμε μία αντιπαράθεση στο εσωτερικό του συστήματος μεταξύ χρηματοπιστωτικής και πραγματικής οικονομίας, της Γουόλ Στριτ και της Μέιν Στριτ, των κεϋνσιανών και των εμμανών νεοφιλελεύθερων, των οπαδών του «νέου κοινωνικού συμβολαίου»(Ρούσβελτ) και των «φασιστών»(κατ’ αναλογία της κρίσης του 1930 και των πολιτικών μορφωμάτων που εξέθρεψε). Το πρόβλημα, συνεπώς, εστιάζεται στον τρόπο της κρατικής παρέμβασης, που θα εξαρτηθεί από τη σχέση και την επιρροή των δύο τμημάτων της οικονομίας (χρηματιστική-βιομηχανική) στην πολιτική εξουσία. Σε κάθε περίπτωση, η επικράτηση της χρηματιστικής οικονομίας θα ενισχύσει τις ανισορροπίες και την ανάδυση αυταρχικών πολιτικών φαινομένων. Ενώ η ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας είναι η μόνη που μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες ανάκαμψης. Σύμφωνα με τον Στίγκλιτς το πρόβλημα είναι δομικό καθώς «όσοι θα ξόδευαν δεν έχουν χρήματα και όσοι έχουν χρήματα δεν ξοδεύουν». Επίσης, το ρευστό χρήμα βρίσκεται στην Ασία και τη Μέση Ανατολή, αλλά η συμμετοχή αυτών των περιοχών στους διεθνούς οργανισμούς είναι ανύπαρκτη. Επίσης, έχουμε αντιστροφή της ροής χρήματος από τις φτωχές χώρες προς τις ισχυρές και κυρίως τις ΗΠΑ. Άρα, απαιτείται μία αναδιάταξη των συσχετισμών στους διεθνείς οργανισμούς ώστε να προστατευθούν οι φτωχές και οι αναδυόμενες οικονομίες από την πλήρη κατάρρευση. Αυτή, όμως, ή η άλλη κατεύθυνση θα εξαρτηθεί από την έκβαση της αντιπαράθεσης στο εσωτερικό του συστήματος, αλλά και από το βάρος ή όχι της αντίδρασης του λαϊκού παράγοντα.