Ντροπή

«Κουράστηκα να κυβερνώ σκλάβους» δήλωσε ο Φρειδερίκος της Πρωσίας και έκλεισε τα μάτια του. Άλλοι, σήμερα, κλείνουν εφημερίδες! Γιατί η σύγχρονη σκλαβιά είναι συνυφασμένη με τα μυαλά και τη χειραγώγηση των συνειδήσεων. Γιατί αν το κλείσιμο μιας εφημερίδας είναι κακό για τους δημοσιογράφους, χειρότερο κακό για τη δημοκρατία και τους πολίτες είναι η κατασκευή των ειδήσεων, όπως συνέβη με τα δημοσιευμένα ρεπορτάζ της συνάντησης Καραμανλή-Ερντογάν! Που είναι, άραγε, τα όργανα δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ; Γιατί δεν επιλαμβάνονται του θέματος; Ή μήπως η συνάντηση έγινε (που δεν έγινε) αφού την περι-έγραψαν οι εφημερίδες; Τελικά, η πραγματικότητα δεν είναι η είδηση αλλά το προϊόν της ενημέρωσης που, μάλιστα, φετιχοποιείται, καθιστάμενο πιο ισχυρό και από το πραγματικό γεγονός. Ως εκ τούτου δεν έχουμε πια μόνο ένα πρόβλημα δεοντολογίας αλλά και αλλαγή της δομής της σκέψης. Λίγοι μπορούν να αντισταθούν στη σύγχρονη «βιομηχανία της συνείδησης» που δεν περιορίζεται απλώς στην ενημέρωση, αλλά επιδιώκει να καθορίζει και το πλαίσιό της. Η βιομηχανία αυτή οδηγεί την πολιτική εξουσία στην εξαφάνισή της και, μάλιστα, άνευ λαϊκής εντολής. Παρόλα αυτά εξακολουθούν να υπάρχουν πολίτες και κάποιοι πολιτικοί, «αυτοί οι πεισματάρηδες οπαδοί της λαϊκότητας»(Ρ. Ντεμπρέ), που προσπαθούν να διακρίνουν μεταξύ ορθολογισμού και πίστης και να δώσουν στην εκκοσμικευμένη εξουσία τον αναγκαίο χώρο, χωρίς να κάνουν μεταφυσικές παραχωρήσεις ειδωλολατρικού τύπου. Υπάρχουν τάχα και δημοσιογράφοι «πεισματάρηδες» της λαϊκότητας; Δυστυχώς, όχι. Το όνειρο κάθε νέου δημοσιογράφου είναι να γίνει όπως οι παλιοί-μεγαλοδημοσιογράφοι, ήτοι μ’ ένα σπίτι στα βόρεια προάστια, μία βίλα στις Κυκλάδες, ένα κότερο, ίσως κι ένα διαμέρισμα στο Μανχάταν. Αυτά είναι τα σύμβολα της επιτυχίας αλλά και της εξαγοράς. Μπορεί να ανατραπεί αυτός ο συσχετισμός των αξιών; Για μία τέτοια ανατροπή απαιτείται ένα σθεναρό κίνημα που θα υπερβαίνει τα ιδιοτελή και σχισματικά κομματικά πλαίσια, που θα επαναξιώνει την αξιοπρέπεια, την ελευθερία και την αντικειμενικότητα. Και, προπάντων, που θα «τρομοκρατεί» μ’ αυτό που κάποτε λεγόταν ΝΤΡΟΠΗ και ΤΣΙΠΑ.