Αριστερός Φασισμός

Όποιος αφαιρεί μια ζωή, ασκώντας τυφλή και άνανδρη βία, για λόγους πολιτικού συμβολισμού είναι φασίστας. Δεν μπορεί η απάντηση στη βία να είναι η βία, η απάντηση στον αιματηρό φασισμό να είναι ο φασισμός. Διαβάζοντας κανείς τις προηγούμενες προκηρύξεις των δολοφόνων, διακρίνει την αλαζονεία, τα υπερτροφικά Εγώ, που επέλεξαν να σφραγίσουν το πέρασμά τους απ’ αυτή τη ζωή με μίσος και αίμα. Γι’ αυτό δεν είναι επαναστάτες, αλλά μανιακοί που έχουν ανάγκη ψυχίατρου. Ο αυθεντικός επαναστάτης πρέπει να είναι ο de l’ un, η εξαίρεση που σιχαίνεται το Εγώ του, «τη σκόνη που με αποτελεί και σας μιλά», όπως έλεγε ο σύντροφος του Ροβεσπιέρου, ο Σαιν-Ζυστ, κι όχι ένας ακραία εγωπαθής, ένας «χάνιμπαλ λέκτερ» που τρέφει τον υπερμεγέθη ναρκισσισμό του με αίμα. Στις προκηρύξεις τους κατηγορούν τη «μηντιακή δημοσιογραφία» (λες και υπάρχει μη μιντιακή) για «φασιστικό μονόλογο», για το φασισμό των λέξεων, παραγνωρίζοντας ότι οι ίδιοι είναι οι φασίστες των κουμπουριών, φασίστες δολοφόνοι. Λένε πως ακολουθούν «την τακτική της μόνιμης απειλής», του φόβου και του τρόμου. Αλλά «Ο τρόμος χωρίς την αρετή είναι ολέθριος»(Ροβεσπιέρος). Και η αρετή είναι η «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη» που οι αριστεροί(κατά τον αυτοπροσδιορισμό τους)-φασίστες τρομοκράτες έχουν γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Σημειώνουν ακόμη πως «Το οργανωμένο αντάρτικο πόλης είναι ο μόνος δρόμος των επαναστατικών δυνάμεων για την Ανατροπή». Ο μεγάλος στόχος τους είναι η «Ανατροπή» του υπάρχοντος συστήματος, χωρίς όμως να ξέρει κανείς τι θα βάλουν στη θέση του. Η πράξη, πάντως, δείχνει ότι θα βάλλουν στη θέση του καλάσνικοφ, σκόρπιονς και πιστόλια. Οι δολοφόνοι, την ώρα που καταγγέλλουν τη χειραγώγηση της συνείδησης από την τηλεόραση, το σχολείο, την κοινωνία του θεάματος κ.ά., την ίδια στιγμή στήνουν το δικό τους αιματηρό θέαμα, προσφέροντας στην τηλεόραση άφθονη ύλη, έτσι ώστε να εκτιμά εύλογα κανείς ότι οι «σεχταριστές» (υπό την προτεσταντική μάλλον έννοια) παίζουν το παιγνίδι των μίντια και της καθεστηκυίας τάξης.