Μαύρη ψήφος

Εάν υπάρχει το δημοκρατικό δικαίωμα της ψήφου, υπάρχει και το δικαίωμα της μη ψήφου. Η αποχή, όμως, σημαίνει ότι ο πολίτης δεν εκφράζεται από κανέναν από τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς. Ασφαλώς, όλα τα κόμματα αρνούνται αυτή την άρνηση. Αλλά και οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να απέχουν(«κυάμων απέχεσθαι» έλεγε και ο Παπαδιαμάντης). Όμως, για όλους έχει ο δημοκρατικός μας «μπαξές», ακόμα και για τους απέχοντες. Έτσι, αίφνης, έχουμε την ανάδυση ενός νέου κόμματος των «οικολόγων», το οποίο σύμφωνα με τους δημοσκόπους φθάνει να κατακτά ακόμα και την τρίτη θέση στην ιεραρχία του ελληνικού πολιτικού συστήματος! Ο ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα, που πριν μερικούς μήνες «απειλούσε» τον… δικομματισμό, έχει καταποντισθεί. Τι είναι, λοιπόν, αυτό το νέο πολιτικό μόρφωμα; Ποιος γνωρίζει τις θέσεις των οικολόγων; Ακόμα χειρότερα, υπό την ομπρέλα του τίτλου «οικολόγοι» υπάρχει μία πληθώρα κομματιδίων που κινούνται από την αριστερά έως τη δεξιά και τον Βεργή μέσα σ’ ένα νεφέλωμα θέσεων ή αντιθέσεων. Όταν, συνεπώς, ερωτώνται οι πολίτες από τους δημοσκόπους, σε ποιους οικολόγους αναφέρονται; Τι εξυπηρετεί και ποιους αυτός ο ιδιότυπος μπαλαντέρ που παραπέμπει σε μία «μαύρη ψήφο» κατά το ανάλογο του «μαύρου χρήματος» της πολιτικής παραοικονομίας; Δυστυχώς, αυτά τα δημοσκοπικά παιγνίδια θα γίνονται μέχρι την παραμονή των εκλογών, αλλοιώνοντας εν μέρει την ψήφο των πολιτών. Και τούτο διότι η δημιουργία εντυπώσεων επηρεάζει τους ψηφοφόρους. Όχι όμως καθοριστικά. Αυτό έδειξε και η αποτυχία του Σάκη. Γιατί δεν είναι όλα διαφήμιση και εφέ, όπως πιστεύουν ακόμη οι υπεύθυνοι της μη εμπορικής, δημόσιας τηλεόρασης, αλλά και οι ηγήτορες της πολιτικής διαδικασίας. Ενδέχεται, μάλιστα, η μονοσήμαντη προσήλωση στον εντυπωσιασμό χωρίς κανένα περιεχόμενο(προγραμματικές θέσεις) να εισπραχθεί ως εμπαιγμός και περιφρόνηση. Εξάλλου, η πόλωση, τα επαναλαμβανόμενα κλισέ, δηλαδή ο λαϊκισμός, είναι μία μορφή βίας(Χ. Άρεντ).