Άνοιξη

Αρκεί το φεγγάρι, αρκούν οι μυρωδιές των ανθισμένων καημών, αρκούν οι ήχοι ενός τραγουδιού και δυο μάτια θάλασσα για να ξυπνήσουν οι μνήμες και τα χειμέρια αισθήματα. Και αναπαρθενεμένος ύστερα ο κόσμος σου να ζυμώσει καινούργια πάθη, νέους κύκλους ερώτων. Εδώ, στο πατάρι του Ιανού, η Λιζέτα Καλημέρη και ο φίλος Θωμάς Κοροβίνης καλούν με λόγο και με μέλος τον ποιητή να μας μυήσει σ’ «αυτό που κάνει η άνοιξη στις κερασιές». Και ο κόσμος ανασυστήνεται, καθίσταται αγαπητικός τελεσιδίκως. Ο χρόνος μεγαλώνει. Γιατί έχει άλλη πυκνότητα ο χρόνος των υποκειμένων της δαπάνης. Μόνο που ο κόσμος δεν είναι ενιαίος. Από μακριά, πέρα από τα Απέννινα ακούγεται η φωνή εκείνου του αλλεργικού στις ροές των συγκινήσεων, του άψυχου με την τσιτωμένη προσωπίδα αντί προσώπου να καλεί τους συμπατριώτες του της Λ’ Ακουΐλα να περάσουν «σαν διακοπές σε κάμπινγκ» την τραγωδία και το βαρύ πένθος τους! Ένας άλλος κόσμος αυτός της εξουσίας, αφίλητος, αδιάβροχος, αναίσθητος, με ψυχή και μνήμη υμενόπτερου. Αλλά να και πάλι οι αιρετικοί ήχοι, που έρχονται για να επαναρυθμίσουν τη ζωή, από την άλλη άκρη του Ατλαντικού αυτή τη φορά. Είναι ο Μπομπ Ντίλαν που αποσύρει την υποστήριξή του στον Ομπάμα λέγοντας ότι «οι περισσότεροι από αυτούς τους τύπους μπαίνουν στον Λευκό Οίκο με τις καλύτερες προθέσεις και φεύγουν σαν δαρμένα σκυλιά… Ξέρεις, είναι σαν να πετούν κοντά στον ήλιο και να καίγονται». Ο μύθος του Ομπάμα αρχίζει να καίγεται και οι αφελείς ή οι ιδιοτελείς μαζί του. Αλλά να, στο πάλκο του Ιανού η ποίηση «ανοίγει την πόρτα το βράδυ/ να ρθει και να κάτσει ο φτωχός» και οι ψυχές χάνουν τη μεμβράνη τους, τα όνειρα και οι ελπίδες επιστρέφουν πάνω νερά των ανθισμένων δέντρων, τα μάτια αποκτούν ξανά το βλέμμα τους, βγάζει φωτιές η επαφή και η συνάντηση γίνεται η τήξη και δημιουργία ενός νέου κόσμου.