Ανυπακοή δεν είναι να κλείσουμε Αλλά να τους αλλάξουμε τα φώτα

Ανυπακοή δεν είναι να κλείσουμε τα φώτα, αλλά να τους αλλάξουμε τα φώτα. Ανυπακοή είναι να αναγκάσουμε τους παγκόσμιους και εθνικούς ρυπαντές να σεβαστούν το ρυθμό και την «ώρα της Γης», να υποχρεωθούν να δεχτούν ότι το κέρδος δεν είναι πάνω από τη ζωή, ότι η φύση θέλει το χρόνο της για να αναπαραχθεί, ότι οι δηλητηριαστές του Ασωπού, του Ασπρόπυργου, της Ελευσίνας, της Βοιωτίας, του Κορινθιακού, του Αμβρακικού, του Πηνειού, της Μεγαλόπολης, του Αγίου Δημητρίου, της Κερκίνης και όπου αλλού είναι εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας. Ανυπακοή είναι να μην πληρώνουν την κρίση οι αθώοι, αλλά εκείνοι που τη δημιούργησαν. Ανυπακοή είναι να κάνεις σημαία σου το παράδειγμα της Κούνεβα και του Τενέζου, να γυρίζεις την πλάτη στον πολιτικάντη και να περιφρονείς τον οσφυοκάμτη, να αρνείσαι τις πελατειακές σχέσεις και να μη δέχεσαι με όποιο τίμημα να γίνεις εξάρτημα της «μηχανής» τους. Ανυπακοή είναι να ζητάς εξομοίωση στα 60 και όχι στα 65 και να ξεσκίζεις το σελοφάν της επίσημης εγχώριας και ευρωπαϊκής υποκρισίας. Ανυπακοή είναι να μην αφήνεις το φασισμό της καθημερινότητας να κλείνει τις διαβάσεις στα άτομα με ειδικές ανάγκες. Ανυπακοή, λοιπόν, σ’ αυτούς που σκοτώνουν τη ζωή, αλλά ανυπακοή και στον κακό μας εαυτό. Κι επειδή η ανυπακοή είναι μία αρνητική στάση, ιδού και η κατάφαση με τα λόγια του Τόμας Μαν, όταν έγραφε στον Έρμαν Έσσε: «Και η ετοιμοθάνατη Ευρώπη μας, αφού έχει παραιτηθεί πλήρως από τον ηγετικό και ενεργητικό της ρόλο, θα γίνει ίσως και πάλι μια έννοια γεμάτη υψηλή αξία, μια γαλήνια δεξαμενή, ένας θησαυρός των πολυτιμότερων αναμνήσεων, ένα καταφύγιο των ψυχών»! Η αναφορά στον Μαν και τον Έσσε γίνεται με αφορμή την ανεκδιήγητη Μέρκελ αλλά και την απαθή στάση των «πνευματικών ανθρώπων». «Το καινούργιο αρχίζει», έγραφε ο Έσσε, «και το καινούργιο θα είναι φοβερό για όσους είναι προσκολλημένοι στο παρελθόν. Τι θα κάνεις;… Θα ταχθώ υπέρ του καινούργιου, δίχως να θυσιάσω το παλιό».