Ελευθερία ή...

Βαρύθυμος πηγαίνω. Η δαμόκλειος σπάθη της ανεργίας μου σπάει την καρδιά. Στην Κοραή οι μουσικές της πλανόδιας ορχήστρας με περισπούν. Αλλά πρόσκαιρα. Ο γιος μου με επαναφέρει στα χρέη μου. Οι συνάδελφοι με τις τρεις δουλειές μου χαμογελούν χαιρέκακα. Επιβεβαιώθηκαν. Ο «ασυμβίβαστος» δεν επιβιώνει. «Αλήτης, ρουφιάνος» ή τίποτα. Αλλιώς σε ξερνάει το σύστημα. Ποια ηθική, ποια αισθητική, ποια αξιοπρέπεια; Όλα για πούλημα. Η Jade Goody πούλησε ακόμη και το θάνατό της (για τα παιδιά της!). Ποια ήταν η Goody; Μια παίκτρια ριάλιτι, κάποια που υποδύθηκε (ή μήπως υποκρινόταν;) τον εαυτό της μέχρι θανάτου. Τι πρόσφερε στον κόσμο εκτός από το θέαμα του θανάτου της; Τίποτα. Λένε πως πεθαίνει κανείς μόνος του. Ε, αυτό δεν συμβαίνει πια. Αυτό έδειξε η «παίκτρια». Ακόμη και ο θάνατος έγινε θέαμα-εμπόρευμα, θάνατος-εμπόρευμα. Ο Χάρος δεν είναι πια παρά ένας έμπορος, ένας διαφημιστής, ένα «χρυσό αγόρι». «Η Jade Goody πεθαίνει… θα επανέλθουμε στο δεύτερο μέρος του θανάτου της μετά τα αναγκαία διαφημιστικά». Στην τηλεοπτική οθόνη εμφανίζονται καλλυντικά, προγράμματα λίφτινγκ, μπότοξ, αιώνιας νεότητας. Αντίφαση; Καμία. Η Αγορά όλα τα αλέθει, όλα τα χωνεύει, όλα τα πουλάει, ακόμα και τον εαυτό της, την κρίση της, το θάνατό της. Κι αυτό θα συμβαίνει όσο θα υπάρχουν μαριονέτες-καταναλωτές, αυτές που κινεί με χίλια νήματα ο «μεγάλος Άλλος», ο πολιτισμός του εμφαίνεσθαι και της διασκέδασης μέχρι θανάτου, η κυρίαρχη συμβολική τάξη που επιτάσσει την καταναγκαστική «απόλαυση». Γι’ αυτό δεν είναι περίεργο που «διασκεδάζουμε» ακόμα και με την ανεργία, τη φτώχεια, το φόνο του γείτονα, το θάνατό μας. Ο πολιτισμός του θανάτου σε πλήρη ανάπτυξη και οι «έμποροι-φονιάδες» του σε παροξυσμό. Γι’ αυτό ούτε «Ελευθερία ή Θάνατος» δεν μπορείς πια να πεις.