Στα όρια

Εκατόν είκοσι χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις υπολογίζεται ότι θα βάλουν λουκέτο φέτος. Την ίδια στιγμή η ανεργία θα φθάσει σε ύψη μαύρης απελπισίας, δημιουργώντας κοινωνικές συνθήκες που θα χρειαστούν μία τυχαία αφορμή για προκαλέσουν έκρηξη. Οι κόκκινες γραμμές της αγοράς και της κοινωνίας έχουν προ πολλού υπερκερασθεί. Κι όμως κανείς δεν συγκινείται. Η Γερμανική Κεντρική Τράπεζα(Bundesbank) λέει όχι στα ευρωομόλογα, όχι σε δάνεια επαναγοράς του χρέους των υπερχρεωμένων χωρών, όπως η Ελλάδα, όχι στη μείωση των τοκογλυφικών επιτοκίων. Πως, όμως, η Ελλάδα θα καταφέρει να ξεπληρώσει δάνεια 185 δις ευρώ μέσα στην προσεχή πενταετία, όταν το χρέος συνεχίζει να αυξάνεται; Αυτό δεν απασχολεί τους Γερμανούς. Οι τελευταίοι, αντιθέτως, ενδιαφέρονται μόνο για την αύξηση του εμπορικού τους πλεονάσματος που είναι σε βάρος των ευρωπαϊκών χωρών, καθώς το 75% των εξαγωγών τους απευθύνονται σε χώρες της Ευρώπης(σ.σ. η απόσυρση των αυτοκινήτων αυξάνει το πλεόνασμα των Γερμανών). Επίσης, οι Γερμανοί ενδιαφέρονται για την άνοδο της ανταγωνιστικότητας, όπου σύμφωνα με τους δείκτες υπερέχουν της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας κατά 25 μονάδες (αύξηση της μερικής απασχόλησης και της μείωσης των μισθών). Απέναντι σ’ αυτή την πολιτική της Ευρώπης των δύο ταχυτήτων, που οδηγεί την ΕΕ σε διάλυση και σε σύγκρουση δανειστών και οφειλετών, υπάρχει στο πλαίσιο του συστήματος και η θέση που προτείνει αναδιάρθρωση χρεών, αγορά των «προβληματικών» κρατικών ομολόγων από τις κεντρικές και όχι από τις ιδιωτικές τράπεζες, έκδοση ευρωομολόγων κ.ά. Με άλλα λόγια, αντιπαρατίθενται δύο πολιτικές, η νεοφιλελεύθερη που εκφράζεται από την Μέρκελ, τον Τρισέ και την Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, και η κεϋνσιανή την οποία φαίνεται να εκφράζει(εκτός από τον Μπάρακ Ομπάμα) ο επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν(ίσως λόγω και των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία όπου μάλλον θα είναι υποψήφιος). Ο τελευταίος μιλάει για αύξηση της αγοραστικής δύναμης με την αύξηση των κατώτατων μισθών των εργαζομένων. Κάτι που ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ χαρακτήρισε «ανοησία». Ποια πολιτική θα επικρατήσει; Αυτή που θα επιβάλλουν οι Γάλλοι εργαζόμενοι με την ψήφο τους και οι Έλληνες με τη φωνή τους. Γιατί η ελληνική κοινωνία σαν το «πειραματόζωο» των κεντρο-ευρωπαίων πρέπει να δείξει τα όριά της, την κόκκινη γραμμή της, το ως εδώ και μη παρέκει. Ακόμη και η κυβέρνηση, το όλον πολιτικό σύστημα όφελος θα έχει από τη σοβαρή αντίδραση των εργαζομένων καθώς μπορεί να συστήσει στοιχείο της άμυνάς της. Σε αντίθετη περίπτωση θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.