Κυριακή 29 Ιουλίου 2012
Ο νέος αυτοκρατορικός εθνικισμός
Πλατεία Τραφάλγκαρ. Πάνω στην 53 μέτρων κολώνα ιωνικού ρυθμού, ο Νέλσον, ο ένας εκ των δύο νικητών επί του Ναπολέοντα. Ο άλλος είναι ο νικητής του Βατερλό, ο Ουέλιγκτον(πιο γνωστός από την ομώνυμη αλυσίδα παμπ). Στο «ισόγειο» τα λιοντάρια-φύλακες της αυτοκρατορίας και οι χιλιάδες τουρίστες με το βλέμμα διαμεσολαβημένο από το φακό της ψηφιακής φωτογραφικής τους μηχανής. Δεν βλέπουν αυτοί. Η μηχανή βλέπει και επιχειρεί να αιχμαλωτίσει το χρόνο, που ολισθαίνει προς τα πίσω. Όλοι κι όλα υπό το κράτος του χρόνου, σε μια διελκυστίνδα του «μπρος-πίσω». Για την ώρα νικά «το πίσω», η επιστροφή στις ρίζες, καθώς ο χρόνος κυλά αντίστροφα για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων(6 ώρες, 32΄ και 26΄΄). Βλέμμα, χρόνος, κινητοποιό συναίσθημα, ζωή, όλα κατευθυνόμενα. Γι’ αυτό κανείς δεν βλέπει στην είσοδο της Εθνικής Πινακοθήκης τους απολυμένους εργαζόμενούς της που διαδηλώνουν το δικαίωμά τους για δουλειά. Εκείνοι ζητούν τη συμπαράσταση των τουριστών. Πλην επί ματαίω. Κανείς δεν τους βλέπει. Ούτε εκείνη η άψογα ντυμένη κυρία στην είσοδο του κτηρίου των αγγλικών συνδικάτων. Οι τουρίστες προτιμούν τον ήχο της πίπιζας ενός ψευτο-σκωτσέζου και μία ενσταντανέ μαζί του. Αρνούνται την ανασφάλεια και την κατάθλιψη που τους περιτριγυρίζει και στο τέλος τους κατοικεί. Ξένοι και εγχώριοι, όλοι αναμένουν κάτι, μια ελπίδα, μια new frison, μία νέα εμπνέουσα αξία. Περιμένουν κάτι –σαν τον Γκοντό ή ίσως σαν τη βασίλισσα που σώζει ο Γκοντ. Αναμένουν αυτό που θα τους βγάλει από την άβυσσο της ντεπρεσιόν, αυτό που θα τους κάνει να νιώσουν ξανά άνθρωποι με πρόσωπο και ορατότητα. Παιδιά με πλαστικές σημαίες εδώ κι εκεί. Ισχνά παιδιά της κάτω τάξης. Οι νέοι της μεσαίας τάξης συγκρούονται στο Χάιντ παρκ. Όχι με τους άλλους, αλλά μεταξύ τους. Στο σχολείο οι πιο βίαιοι είναι οι γόνοι της μεσαίας τάξης, λένε οι στατιστικές. Βία της συσσωρευμένης ανέκφραστης ενέργειας, που ξεσπάει σαν φράγμα που σπάει. Στον περιφραγμένο χώρο του πάρκου για λόγους ασφαλείας, ο λαϊκιστής δήμαρχος του Λονδίνου φωνάζει σαν κάποιον δικό μας «Είμαστε έτοιμοιιιιι;». «Ναι», απαντούν τα παιδιά. Αυτά είναι ο στόχος του εγχειρήματος. «Να κερδίσουμε μία γενιά» λένε οι «πάνω». Να κερδίσουν μια γενιά, πριν αυτή τους πλακώσει. Και τι της έδωσαν για να την κερδίσουν; Το «Πανδαιμόνιον» του Μίλτονος, είπε ο σχολιαστής του BBCnews, εννοώντας κατ’ ευφημισμό τη χαοτική σούπα της τελετής έναρξης των Ο.Α.. Την επιστροφή στις ρίζες του δέντρου, στην οποία ευθυγραμμίστηκε και ο απερίγραπτος Ρογκ. Γιατί ως φαίνεται τίποτα δεν ανήκει πλέον στους σύγχρονους Έλληνες, ούτε οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ούτε καν το Πανδαιμόνιο ως λέξη ελληνική. Ας μην λησμονούμε ότι οι Βρετανοί του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα πίστευαν ότι αυτοί ήταν η συνέχεια των αρχαίων Ελλήνων. Ενδεχομένως, τώρα, να συγκρουστούν με τους Γερμανούς που διεκδικούν την ίδια κληρονομιά ως βαθιά συνέχεια των σημερινών αυτοκρατορικών τους βλέψεων και στο πολιτισμικό πεδίο. Αλλά το συγκλονιστικότερο που εξήλθε από τις ρίζες του τεράστιου δέντρου της πατρογονικής Αγγλίας στο Ολυμπιακό στάδιο του Λονδίνου ήταν οι αδελφωμένοι μεγαλοαστοί επιχειρηματίες(ακόμη και μαύροι!) της βιομηχανικής επανάστασης με τους εξαθλιωμένους εργάτες είλωτές τους. Κι όλα αυτά υπό τη σκέπη της τζέιμσποντικής βασίλισσας, σύμβολο όχι της εθνικής αλλά της αυτοκρατορικής συνοχής(σ.σ. το Ολυμπιακό στάδιο θα πάρει τα’ όνομά της). Γιατί, τι είναι η Αγγλία; Ένα έθνος που η ψυχή του είναι μία κουρελού φτιαγμένη από τα κομμάτια της ψυχής των κατακτημένων λαών και των δούλων-μεταναστών, ραμμένων με τη χρυσή κλωστή της ιδεολογίας των γηγενών αγγλοσαξόνων(όπως και των WASP’s στις ΗΠΑ). Δείτε στο Βρετανικό Μουσείο, όλα εκεί είναι η Ελλάδα, (ο Παρθενώνας, η Καρυάτιδα, το άλογο της Λυκίας), είναι Αφρική, Αίγυπτος, Ασία, μουσουλμανικές χώρες…). Τι είναι βρετανικό; Εκείνο το ειδωλολατρικό ξόανο που το ονόμασαν Πρόοδος και το οποίο έπινε το νέκταρ από το κρανίο των δολοφονημένων στις αποικίες, όπως το περιέγραφε γλαφυρά ο Κ. Μαρξ. Γι’ αυτό το μόνο βρετανικό είναι το κέρδος χωρίς όρια. Και τους Ολυμπιακούς Αγώνες σαν έναυσμα για νέες «μπίζνες»(Κάμερον) το θεωρούν. Αυτός είναι ο λόγος της πλαστογράφησης της ιστορίας, του φιλτραρίσματος της λογοτεχνίας(ως εάν μόνο Σέξπηρ, Ντίκενς και Ρόουλινγκ να υπάρχουν), της προσπάθειας ενσωμάτωσης της μουσικής επανάστασης με την υπάγωγή της σ’ ένα μαλακό και χυδαίο βίντεοκλιπ τύπου «μίστερ Μπιν» αλλά και του θλιβερού μακιγιαρισμένου εκείνου ζόμπι των Μπητλς! Κι όλα αυτά με τη βρώμικη μυρωδιά των δρόμων του Πορτομπέλο και των ντοκ του Ντίκενς, η οποία τώρα πουλιέται πανάκριβα, πλην αποστειρωμένα από τη μολυσματική δύναμη της εξαθλίωσης. Αλλά, κυρίως, με τον φασισμό -ως μίσος για τον Άλλο- ενός νέου αυτοκρατορικού εθνικισμού που έρχεται με δύναμη για να καλύψει το κενό της ενωμένης Ευρώπης που διαλύεται. Ποιος, όμως, είναι πίσω απ’ όλα αυτά; Ποια είναι η αιτία τους; Η διατήρηση του status quo του Σίτι, των τραπεζών και των νησιών Κέιμαν. Η Αγγλία, όμως, δεν μπορεί να ξαναγίνει αυτοκρατορία. Το λέει ο σχολιαστής του Guardian, "Η Ελλάδα καταστράφηκε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες". Ίσως το ίδιο να επαναληφθεί σε μία χώρα που είναισε βαθιά οικονομική και κοινωνική παρακμή.
Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012
Η άλλη μορφή πολέμου
Βλέπω την Ελλάδα από ψηλά καθώς ο ουρανός είναι αίθριος. Η ερημοποίηση είναι προφανής. Παρόλ' αυτά υπάρχει μία φωτεινότητα και ηρεμία του τοπίου παρά το έντονο ανάγλυφο. Μετά την Κροατία συννεφιάζει. Ενίοτε μέσα από τα σύννεφα διακρίνεις χωριά και πόλεις της κεντρικής και της βόρειας Ευρώπης. Το πράσινο οργιάζει. Μετά τις Άλπεις όλα είναι επίπεδα, φλατ, χωρίς καμία ανύψωση του εδάφους, χωρίς καμία άρση των ανθρώπων. Μόνο στο νότο θάλλει η εξανάσταση ως αντιεντροπική αντίδραση στον πόνο των ψυχών. "'Ενας Ισπανός με Ιταλικό αυτοκίνητο και Έλληνα σχεδιαστή νίκησαν τη Γερμανία στο σπίτι της" λέει ο Αλόνσο. Διάγουμε την εποχή των νικητών και των ηττημένων. Δηλαδή του πολέμου. Περνάμε πάνω από το Άαχεν και τις Βρυξέλλες. Μάγχη. Νησιά σκουπιδιών. Η ροχαλοπράσινη θάλλασσα από ρύπανση του Τζόυς. Κι όμως κανείς δεν μιλάει. Το έγκλημα συντελείται από τους νικητές, απ' αυτούς που στιμάρουν τη ζωή μας, από τη βαριά βιομηχανία. Αλλά το παιχνίδι παίζεται στο Σίτι. Εκεί που κανονίζεται η τιμή του καθενός. Πλέον, κανένα προϊόν δεν τιμάται με βάσει την προσφορά και τη ζήτηση, αλλά με βάση την αξιολόγηση του "μπραντ νέιμ", του ονόματος και της εικόνας του από έναν χρηματιστή που δεν έχει δει ποτέ στη ζωή του ένα κόκκο σταριού, μία πορτοκαλιά μέρλιν, μία αυλακιά στο βαμβακοχώραφο. Όλες οι τιμές διαμορφώνονται από τη διαφήμιση και το μάρκετινγκ. Ακόμα και ολόκληρες χώρες αξιολογούνται με βάση την εικόνα τους, αυτή που διαμορφώνουν τα μέσα ενημέρωσης όπως το focus. Ο πόλεμος έχει αλλάξει μορφή. Είναι οικονομικός. Τα όπλα καταστροφής και μαζικής εξόντωσης έχουν αλλάξει. Ο θάνατος είναι αργός, αφανής, αντιηρωικός και γι' αυτό αφόρητα πιο βασανιστικός. Στο Χήθροου τα μέτρα ασφαλείας ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων ανύπαρκτα. Κι όμως κανείς δεν μιλάει γι' αυτό. Στην Ελλάδα το 2004 γινόταν χαμός από τα δημοσιεύματα των αγγλικών λαϊκών εντύπων. Όμως τότε έπρεπε να μας πωλήσουν τα C4I, τις κάμερες και άλλα πανάκριβα συστήματα που δεν λειτούργησαν ποτέ και μας οδήγησαν στη σημερινή εκπτώχευση. Αλλά εκείνο που κάνει πιο πολύ εντύπωση στην Αγγλία είναι η αδιαφορία των βρετανών. Το πανηγύρι των Ελλήνων εθελοντών εδώ λείπει. Οι Αγώνες αυτοί δεν είναι δικοί τους. Μόνο το ποδόσφαιρο. Κατευθύνομαι νοτιοδυτικά. Σαουθάμπτον. Ό,τι πιο ενδιαφέρον το γλυπτό της γυμνής γυναίκας του Ροντέν και οι γλάροι. Αυτά τα φοβερά ιπτάμενα τέρατα με τις άγριες ανθρώπινες κραυγές. Νόμιζα πως ήταν επινόηση του Χίτσκοκ αλλά δεν ήταν. Καμία σχέση με τους δικούς μας γλάρους. Το ίδιο και οι άνθρωποι, καμία σχέση με τους μεσογειακούς. Τους βλέπω μεθυσμένους στις παμπ. Γυναίκες ψηλές, θεόπαχες, με τα λίπη να ξεχειλίζουν από τίς υπερβολικά κοντές φούστες τους και τα μάτια στεγνά και λιμασμένα για επαφή. Σε κοιτούν τόσο έντονα και αδιάκριτα, σαν τις εφιαλτικές κραυγές των τεράστιων γλάρων. Η ζωή ένας Τιτανικός. Κατάθλιψη και αλκοόλ. Αλκοόλ ή κατάθλιψη. Κι ανάμεσά στα δύο, το μεθυσμένο, ζωώδες σεξ. Όποιος καταφέρνει να βγει από όλα αυτά γίνεται έτοιμος κατακτητής. Ένας κανίβαλος της νέας οικονομικής αυτοκρατορίας του Σίτι και των νησιών Κέιμαν που θα μπορεί να πίνει το νέκταρ από το κρανίο των δολοφονημένων στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στην Ιρλανδία, παντού. "Δεν είναι όλοι έτσι", με συγκρατεί ο Αλέξανδρος από τη διολίσθηση στη φασιστική γενίκευση. Όχι δεν είναι όλοι έτσι. Ο κλοσάρ που μου ζήτησε μερικές πένες δεν είναι έτσι. Η κοπέλα που μια μέρα έβαλε ξαφνικά τα κλάματα στη στάση του λεωφορείου, βλέποντας την αγριότητα γύρω της, δεν είναι έτσι. Τα παιδιά που ακόμα ονειρεύονται και ερωτεύονται δεν είναι έτσι. Όμως σε λίγο θα απαγορεύσουν και τον έρωτα. Θα απαγορεύσουν να γεννιούνται παιδιά από έρωτα και χωρίς τον έλεγχο των γονιαδιακών εργαστηρίων. Γι' αυτό ο νότος ως παράδειγμα ενός ορισμένου τρόπου ζωής και ορισμένου τύπου ανθρώπου πρέπει να εξαφανιστεί.(συνεχίζεται)
Παρασκευή 20 Ιουλίου 2012
Ο παροξυσμός της αδιαφορίας
Κάποιοι κυνικοί τραπεζίτες με βασάλτινη καρδιά δανείζουν την Ισπανία με τοκογλυφικά επιτόκια, που ξεπερνούν το 7%, δημιουργώντας συνθήκες κοινωνικής έκρηξης. Άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους και αυτοκτονούν, αλλά οι τραπεζίτες αδιαφορούν, απαιτούν και εκβιάζουν. Αλλά ο παροξυσμός της αδιαφορίας δεν ενδημεί μόνο στα «ψηλά» αλλά και στα «χαμηλά», εκεί όπου ένας αδιάφορος ιδιώτης με την αρχαία έννοια του ηλίθιου ρίχνει ένα αναμμένο τσιγάρο από το παράθυρο του αυτοκινήτου του και καίει χιλιάδες στρέμματα δάσους, εκεί όπου ένας υπάλληλος της ΔΕΗ κόβει το ηλεκτρικό ρεύμα στο άσυλο ανιάτων. Για 98 ευρώ! Πως, άραγε, σκέφτεται ο τραπεζίτης και πως ο υπάλληλος της ΔΕΗ; Με απολύτως «ατομικιστικό» τρόπο και χωρίς καμία κοινωνική δέσμευση. Αυτό είναι το σημερινό πρόβλημα, ο παροξυσμός της αδιαφορίας καθώς η συλλογικότητα αντικαταστάθηκε από έναν υπερφίαλο ατομικισμό, που απεμπολεί κάθε μορφής δέσμευσης, κάθε ιερό και όσιο.
Ο ατομικισμός σημαίνει την απόσυρση του πολίτη από τη «μεγαλύτερη κοινωνία» προς αυτή της οικογένειας και των φίλων και γρήγορα μετατρέπεται σε πρωτόγονο εγωτισμό, αποστειρώνοντας κάθε αρετή από τις αξίες της και καθιστώντας αδύνατη τη δημοκρατία ως καθημερινή πράξη. Η Ελλάδα αλώθηκε πρώτα πολιτιστικά και ύστερα οικονομικά.
Τώρα οι ίδιοι οι Έλληνες δεν είναι καν «φιλέλληνες». Γιατί η εθνική ταυτότητα και κάθε ταυτότητα δεν είναι κάτι στατικό αλλά κάτι που δημιουργείται και καταστρέφεται συνεχώς και αδιαλείπτως. Εμείς ανήκουμε στη δεύτερη περίπτωση. Γι’ αυτό, για να ξαναβρούμε το Πρόσωπό μας, για να μπορούμε να απαιτούμε την αλληλεγγύη των άλλων θα πρέπει πρώτα να ανακαλύψουμε εμείς ξανά την αλληλεγγύη και τη μέριμνα για έννοιες όπως συλλογικότητα, ανθρωπιά, αξιοπρέπεια, πατρίδα, ισότητα. Να ξανα-ανακαλύψουμε ότι η ισότητα υπάρχει μόνον όταν μοιράζεται, ότι δεν είναι παρά η μοιρασμένη ποιότητα μιας κοινωνίας. Γι’ αυτό το θέμα της δικαιοσύνης των κυβερνητικών «μέτρων» είναι πολύ μεγαλύτερων διαστάσεων από ό,τι νομίζεται.
Τι μπορούμε να κάνουμε, εντέλει, εν μέσω της τεράστιας κρίσης που βιώνουμε και της συνακόλουθης αδιαφορίας; Υπάρχει ελπίδα; Υπάρχει. Γιατί όταν παράγεται μια ανατροπή της ισορροπίας σ’ έναν ζωντανό οργανισμό, τότε η συνείδηση «ξυπνάει» και θέτει τα ερωτήματα και κατ’ αυτόν τον τρόπο συνειδητοποιούνται τα προβλήματα. Η συνείδηση, συνεπώς, βρίσκεται «ξυπνά» μόνο σε καταστάσεις κρίσης για να απαντήσει σε πρακτικούς σκοπούς, όπως είναι η αποκατάσταση της ισορροπίας, που διαταράχθηκε. Έτσι, όπως, η συνείδηση γεννιέται σε ένα άτομο που παρουσιάζει «δυσπροσαρμοστικότητα», το ίδιο συμβαίνει και στην κοινωνία. Όταν ένα κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς λειτουργεί καλά, το αποδεχόμαστε παθητικά. Όταν όμως δεν λειτουργεί αρμονικά, τότε αναζητούμε τις αδυναμίες και τα κενά, ή σκεφτόμαστε πως θα υπερπηδήσει τα εμπόδια. Ένα από τα σημερινά εμπόδια είναι πως στην κοινωνία ο καθένας έχει καταστεί «εξωτερικός» ως προς τον άλλο, εξ ου και το γεγονός ότι οι «εμφύλιοι» δεν είναι μόνο συλλογικής υφής, όπως με την περίπτωση των παλιών και νέων μεταναστευτικών ρευμάτων, αλλά και ατομικού χαρακτήρα. Ο «άλλος» γίνεται πλέον η κόλαση του Ατόμου. Ο ανταγωνισμός γίνεται αμείλικτος. Το κοινό μίσος και το συμφέρον καθίστανται τα μόνα ενοποιητικά στοιχεία της κοινωνίας. Γι’ αυτό εφεξής εκείνο που διαλύει και σκοτώνει δεν είναι τόσο το μίσος αλλά η «αδιαφορία» και η παρελκόμενη τυραννία της.
Πέμπτη 19 Ιουλίου 2012
Αδυναμία λύσης στο πλαίσιο του καπιταλισμού
«Δεν μπορούμε να απαλλάξουμε την Ελλάδα από τα επώδυνα μέτρα» δηλώνει ο Σόιμπλε. «Δεν ξέρουμε αν όλα θα πάνε καλά με το ευρωπαϊκό σχέδιο» συμπληρώνει η Μέρκελ. Αν είναι έτσι τα πράγματα, αν δηλαδή υπάρχει αβεβαιότητα για την έκβαση του ευρωπαϊκού σχεδίου, τουτέστιν της άγριας λιτότητας, γιατί οι Έλληνες να την υποστούμε; Γιατί να υλοποιήσουμε και μάλιστα με εξοντωτικές θυσίες ένα σχέδιο που θα αποτύχει; Το ερώτημα αυτό έχει τεθεί από την πρώτη στιγμή της εφαρμογής της περιοριστικής πολιτικής, η οποία, όπως αποδείχθηκε εν τοις πράγμασι, συρρικνώνει την οικονομία και τσακίζει την κοινωνική συνοχή και τους "κάτω", δηλαδή τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού. Τώρα αρχίζουν να το αντιλαμβάνονται και οι Γερμανοί. Γιατί τόσο όψιμα; Γιατί μέσα στο σκοτάδι της νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας τους πίστευαν ότι για όλα ευθύνονται οι απερίσκεπτοι και τεμπέληδες Έλληνες! Όμως, η κρίση του δημόσιου χρέους πλέον αρχίζει να γενικεύεται. Μάλιστα, το ευρωπαϊκό δημόσιο χρέος υπολείπεται κατά πολύ του χρέους της Ιαπωνίας και των ΗΠΑ. Επίσης, το χρέος του ιδιωτικού τομέα (νοικοκυριών και ιδιωτικών επιχειρήσεων) είναι πολλαπλάσιο του δημόσιου. Τι συμβαίνει λοιπόν; Η Ελλάδα ευθύνεται για όλα αυτά, ή μήπως το πρόβλημα είναι εγγενές στο καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα; Είναι εγγενές, γιατί το ισχύον οικονομικό σύστημα βασίζεται στην Ανάπτυξη και η ανάπτυξη στην πίστωση, δηλαδή στην υπερχρέωση, αλλά και η αυξανόμενη ιδιωτική κατανάλωση, ομοίως, απαιτεί το συνεχώς αυξανόμενο χρέος. Ο καπιταλισμός με άλλα λόγια επιδιώκει συνεχώς τη συσσώρευση(ανάπτυξη) και συνεπώς την πίστωση-χρέωση για περισσότερη κατανάλωση(προς τούτο και οι αυξήσεις των μισθών στη Γερμανία). Άρα για να έχουμε ανάπτυξη που υποτίθεται ότι είναι η διέξοδος από την κρίση απαιτείται αύξηση του χρέους και των ελλειμμάτων! Γι’ αυτό η λιτότητα αντιβαίνει στη λογική του ισχύοντος συστήματος. Αυτός είναι ο λόγος που απέτυχε ο Χούβερ στις ΗΠΑ και πέτυχε ο Ρούσβελτ με την κεϋνσιανή πολιτική του New Deal. Όμως, γιατί οι Γερμανοί ακολουθούν την αποτυχημένη πολιτική του Χούβερ; Γιατί η Γερμανία έχει κερδίσει από την κρίση του ευρωπαϊκού νότου, καθώς τα εμπορικά της πλεονάσματα είναι τα ελλείμματα των νοτίων. Άλλοι το εξηγούν αυτό με τον δήθεν φόβο του υπερπληθωρισμού που συνέβη στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου. Τώρα, όμως, και οι ίδιοι οι Γερμανοί αντιλαμβάνονται ότι η κρίση τους πλησιάζει και μιλούν για το ενδεχόμενο διάλυσης του ευρώ(Μέρκελ). Αλλά δεν είναι μόνο οι Γερμανοί που φοβούνται, ο περίφημος Ρουμπινί μιλάει για την «τέλεια καταιγίδα», που θα πλήξει ολόκληρο τον κόσμο το 2013. Πολλοί, βέβαια, ξορκίζουν τις προφητείες του αποδεδειγμένα καταστροφολόγου οικονομολόγου. Όμως είναι δυνατόν να έχουμε συνέχεια ανάπτυξη και συσσώρευση(που όπως προείπαμε εκτινάσσει ούτως ή άλλως το χρέος στα ύψη); Ασφαλώς όχι. Υπάρχει ένα όριο στην ανάπτυξη, αφού οι φυσικοί πόροι έχουν πλέον εξαντληθεί. Επίσης, η στρέβλωση του συστήματος οφείλεται στην παραγωγή χρήματος από το χρήμα, ήτοι από τον τζόγο(βλέπε φούσκες, και από την πλήρη αποσύνδεση από την πραγματική οικονομία. Τι μένει να συμβεί; Ή να αλλάξει το ισχύον οικονομικό σύστημα ή να τεθούν κανόνες και όρια. Όμως το χρηματοπιστωτικό σύστημα που είναι η αιχμή του δόρατος της παγκόσμιας οικονομίας δεν είναι διατεθειμένο να τεθεί σε ένα κανονιστικό πλαίσιο όπως έχει δείξει η περίπτωση της Barclays και της HSBC. Τι απομένει; Η πολιτική έκφραση της οργής των «κάτω» που υφίστανται τι συνέπειες των παιγνίων της άγριας υπερ-συσσώρευσης των τραπεζών και ένα νέο οικονομικό σύστημα.
Τρίτη 17 Ιουλίου 2012
Οι άγιες... τράπεζες
Η μεγαλύτερη τράπεζα της Ευρώπης, η HSBC, προέβαινε συστηματικά σε τεράστιας έκτασης ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Αυτό αναφέρεται σε έκθεση του αμερικανικού Κογκρέσου που δόθηκε, χθες, στη δημοσιότητα. Η τράπεζα αυτή, που έχει έδρα το Λονδίνο, επέτρεπε σε μεξικανούς εμπόρους ναρκωτικών να ξεπλένουν χρήματα. Αυτές είναι οι άγιες… τράπεζες που κυβερνούν τον κόσμο, αυτές είναι οι περίφημες αγορές που μας στιμάρουν τη ζωή και οι οποίες λειτουργούν με τον τρόπο της «νόμιμης παρανομίας», όπως έλεγε ο Αλ Καπόνε όταν αναφερόταν στους αμερικανούς «ληστοβαρόνους» του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Πρόκειται γι’ αυτούς που ο Κερτ Βόννεγκατ αποκαλούσε «… ψυχοπαθείς προσωπικότητες, δηλαδή άνθρωποι χωρίς συνείδηση, χωρίς αίσθηση του ελέους ή της ντροπής…». Μόνο που οι προσωπικότητες αυτές δεν είναι και τόσο ψυχοπαθείς αλλά εντελώς νεοφιλελεύθεροι πραγματιστές, που όντως δεν έχουν ούτε καρδιά ούτε αισθήματα. Είναι οι «ψυχοπαθείς» Ταλιμπάν του Σίτι του Λονδίνου, της Γουόλ Στρητ, της Φραγκφούρτης, του Βερολίνου, των Παρισίων και των Βρυξελλών.
Η έκθεση του αμερικανικού κογκρέσου δημοσιοποιείται σε μια περίοδο που το τραπεζικό σύστημα πλήττεται από «σκάνδαλα» με τελευταίο τη χειραγώγηση του διατραπεζικού επιτοκίου του Λονδίνου Libor από την επίσης βρετανική τράπεζα Barclays, επισημαίνεται στον διεθνή Τύπο. Μόνο που δεν πρόκειται για σκάνδαλα, δηλαδή για απλές παρεκκλίσεις αλλά για τον κανόνα λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αξίζει να αναφέρουμε την άμεση διασύνδεση των μεγάλων τραπεζικών αγορών με τους περίφημους φορολογικούς παραδείσους. Γιατί οι τράπεζες έχουν το διπλό πρόσωπο του Ιανού. Ένα εμφανές και υποτίθεται διαφανές κι ένα σκοτεινό και κρυφό. Πρόκειται με άλλα λόγια για τα διπλά βιβλία, δηλαδή το επίσημο και το άλλο στο οποίο σημειώνονται οι παράνομες συναλλαγές. Ο ειδικός οικονομικός συντάκτης και συγγραφέας Marc Roche, προσθέτει και ένα τρίτο πρόσωπο, το «γκρίζο», αυτό που ελίσσεται και βρίσκεται με το ένα μάγουλο στο σκοτάδι και το άλλο στο φως. Οι περισσότεροι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί έχουν αυτό το γκρίζο πρόσωπο καθώς κινούνται μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας. Το νόμιμο «πρόσωπο» υπακούει στους κανόνες. Το παράνομο δεν υπακούει και έχει ως πρώτο μέλημα τη φοροδιαφυγή, η οποία αποκαλείται κομψά «φορολογική βελτιστοποίηση» και αποσκοπεί στην επίτευξη όσο γίνεται μεγαλύτερων κερδών. Από εκεί εξαπολύονται οι άγριες επιθέσεις σε χώρες και λαούς μέσω των ειδικών εταιρειών που επονομάζονται special purpose vehicles(σχήματα ειδικού τύπου) και δεν είναι παρά «κενά κελύφη», που επιδιώκουν τη χειραγώγηση των συναλλαγών, στεγάζοντας κάθε είδος επιχείρηση που θέλει να αποφύγει τη φορολόγηση. Αλλά η περίπτωση της HSBC αποδεικνύει ότι το θράσος των τραπεζών δεν έχει πλέον όρια καθώς τώρα συνδέονται ανοικτά με το έγκλημα. Σύμφωνα με την έκθεση του Κογκρέσου, το 2007 και το 2008 το μεξικανικό υποκατάστημα της HSBC μετέφερε 7 δισ. δολάρια στα υποκαταστήματα της τράπεζας στις ΗΠΑ. Τόσο οι μεξικανικές όσο και οι αμερικανικές Αρχές είχαν προειδοποιήσει την HSBC ότι τέτοια ποσά πιθανότατα συνδεόταν με διακίνηση ναρκωτικών. Η τράπεζα όμως συνέχιζε να παίρνει τα κέρδη των μεγαλεμπόρων ναρκωτικών και να τα περνά σε τραπεζικούς λογαριασμούς προκειμένου να κρύψει την παράνομη δραστηριότητα.
Η έκθεση αναφέρεται επίσης στις συναλλαγές της HSBC με την Al Rajhi Bank στη Σαουδική Αραβία η οποία έχει διασυνδέσεις με τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας. Το 2005 η HSBC σύστησε στις θυγατρικές της να σταματήσουν τις συναλλαγές με τη σαουδαραβική τράπεζα αλλά τέσσερις μήνες αργότερα, ανέτρεψε την εντολή αυτή επιτρέποντάς τους να αποφασίσουν οι ίδιες αν θα συνεχίσουν να συνεργάζονται με την Al Rajhi.
Η HSBC είναι ευρωπαϊκή τράπεζα αλλά η έρευνα και οι αποκαλύψεις έγιναν από τους Αμερικανούς. Για να αποδειχθεί έτσι ότι στην Ευρώπη είμαστε στο έλεος των «τραπεζών».
Οργή λαού
Ποιος έφταιξε για την αποτυχία της πολιτικής του Γιώργου Παπανδρέου; "Η πολιτική ελίτ" απαντά ο ίδιος. Ως εάν αυτός, ο... πορφυρογέννητος, να μην ανήκε σ' αυτή. Η διαπλοκή, το κατεστημένο, το βαθύ κράτος των ΔΕΚΟ, τουτέστιν οι «άλλοι», δήλωσε, ομοίως, ο πρώην πρωθυπουργός από τη Σύμη. Μόνο που αυτοί οι «άλλοι» είναι εκείνοι στους οποίους ο ίδιος στηρίχθηκε για να αναρριχηθεί στην εξουσία, με βάση αυτούς χάραξε την πολιτική του, διαδηλώνοντας στον Πειραιά και στο Σύνταγμα. Γι’ αυτό όταν ήρθε η ώρα να συγκρουσθεί μαζί τους, έμεινε στον αέρα, ξεκρέμαστος, μόνος. Στην άβυσσο κατέληξε ολόκληρη η χώρα, αλλά ο κ. Παπανδρέου το αναφέρει αυτό ως εάν να επρόκειτο για μία χαμένη μπλόφα στο πόκερ. Οι 1.200.000 εργαζόμενοι που βρέθηκαν στο δρόμο, οι δεκάδες χιλιάδες εξαθλιωμένοι συνταξιούχοι, οι νεόπτωχοι που ψάχνουν στα σκουπίδια και γυρεύουν ένα πιάτο φαγητό στα συσσίτια της εκκλησίας, οι μετανάστες-τα παιδιά μας(η λέξη «μετανάστης» μας γυροφέρνει, μας κατοικούσε και μας κατοικεί ξανά), όλοι αυτοί δεν μετρούν, είναι απλώς τα άψυχα, κοκάλινα πιόνια που χάθηκαν σε μια παρτίδα σκακιού του κ. Παπανδρέου, είναι οι περιττοί που απορρίπτονται στον Καιάδα της ιστορίας των κρίσεων και των παιγνίων των "πάνω". Για τις ευθύνες τού κ. Γ. Παπανδρέου ούτε λόγος. Αυτός ήταν άψογος! Ούτε ένα λάθος! Άψογη και η Μέρκελ. Δεν ευθύνεται η γερμανική συνταγή της λιτότητας για την επιδείνωση της κρίσης στην Ελλάδα, αλλά η «μη τήρηση των συμφωνιών»! Αυτό είναι το θέμα, ο τύπος και όχι η ουσία. Ύβρις και ιεροσυλία η μη τήρηση των συμφωνιών. Γι' αυτό οι Έλληνες συλλήβδην, αθώοι και ένοχοι, πρέπει να τιμωρηθούν. Παραδόξως τιμωρούνται πάντα οι αθώοι. Από την άλλη πλευρά, όμως, έχει κι ένα δίκιο ο Γερμανίδα καγκελάριος. Ας μη συμφωνούσαμε. Αλλά ποιος συμφώνησε; Πρώτα ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου με εκείνους τους φοβερούς εκβιασμούς σύμφωνα με τους οποίους αν δεν δεχόμασταν το Μνημόνιο θα καταλήγαμε στη χρεοκοπία. Κάθε δόση που εκταμιεύονταν συνοδευόταν από τον εκβιασμό της εκπαραθύρωσης της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Το ίδιο κάνουν και σήμερα. Μερικές εβδομάδες διορία μας έδωσε η Μέρκελ. Λες και ζούμε στην εποχή του Αλ Καπόνε. Κι όμως η Ισπανία κλονίζεται. Η Ιταλία το ίδιο. Και η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας και της διάλυσης του ευρώ. Το λένε όλοι. Όμως οι Γερμανοί επιμένουν. Γιατί αυτό επιβάλλουν οι τράπεζες της Φρανκφούρτης, οι οποίες εμπλέκονται όπως έγινε γνωστό στη χειραγώγηση των επιτοκίων τύπου Barclays. Όμως, ο ευρωπαϊκός νότος βράζει, η Ισπανία, η Ιταλία και σε λίγο και η Γαλλία είναι σε έκρυθμη κατάσταση, όποιος δεν το βλέπει ή δεν το αντιλαμβάνεται ή είναι «τυφλός τα τ’ ώτα τον τε νουν τα τ’ όμματ’». Γι’ αυτό ας αφήσουν τους λεονταρισμούς ένιοι εκ των νέων κυβερνώντων και ας τείνουν ευήκοον ους στον κόσμο που στενάζει. Το είπε ο Όργουελ και το λέμε κι εμείς, όταν ο κόσμος πεινάει και οι «πάνω» είναι αλαζόνες, αυτό δεν υποφέρεται. Αλλά όταν και οι κυβερνώντες συμμερίζονται τη δυστυχία και συμπάσχουν, οι «κάτω» υπομένουν. Μόνο τότε. Αλλιώς, η οργή του λαού γίνεται οργή Θεού.
Δευτέρα 16 Ιουλίου 2012
Η διόδευση προς το χάος
Όταν ένας πάμπλουτος άνθρωπος πλην τετραπληγικός συναντά έναν νεαρό με το χρώμα του απόκληρου, όταν οι «πάνω» συναντούν τους εξαθλιωμένους «κάτω», τότε τι μπορεί να συμβεί; Ιστορικά, μία σύγκρουση. Στην τέχνη, όμως, και στην περίπτωση του Φιλίπ και του Ντρις -στην κινηματογραφική ταινία «Οι άθικτοι» αλλά και στη φιλοσοφία του Χέγκελ- έχουμε τη συμφιλίωση και τη συμπληρωματικότητα. Ο ένας βάζει το «κεφάλι» και το χρήμα και ο άλλος την ενέργεια και το σώμα. Κι όλοι είναι ευχαριστημένοι από τον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας. Κυρίως οι θεατές που φεύγουν με θετικά συναισθήματα από αυτή την αταξική, χριστιανική προσέγγιση, που όλα τα ξεπερνά με καταλύτη την αγάπη. Για την ακρίβεια, ο πλούσιος Φιλίπ είναι καλλιεργημένος μεγαλοαστός που γνωρίζει τον Μπερλιόζ, τον Σοπέν αλλά και ο οποίος καταφέρνει να πουλήσει ακριβά τον βλακώδη πίνακα του απόκληρου Ντρις, πουλώντας κυρίως τον ψευδή μύθο του. Ακριβώς, έτσι λειτουργούν και τα χρηματιστήρια, με φήμες και μύθους. Μόνο που κάποτε ο τζόγος ενέχει τον κίνδυνο να διαλύσει την πραγματική οικονομία και την κοινωνία, το ισχύον δηλαδή οικονομικό και κοινωνικό σύστημα, και τότε παρεμβαίνει η δικαιοσύνη(των ΗΠΑ εν προκειμένω) για να μαζέψει τα λουριά καθώς η κατάσταση τείνει να καταστεί ανεξέλεγκτη. Κι όμως το χρηματοπιστωτικό σύστημα –τουτέστιν οι τράπεζες- εξακολουθεί να απομυζά με βαμπιρικό τρόπο τις οικονομίες και τους λαούς, λειτουργώντας δίκην καρτέλ και ανατρέποντας τους μύθους περί ελεύθερης αγοράς και ανταγωνισμού. Το έχουμε ξαναγράψει, το έχουν επισημάνει εδώ και πολλά χρόνια ο Τσόμσκι, ο Μποντριγιάρ, ο Νηλ Πόστμαν ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα λειτουργεί σαν ένα «πανωσήκωμα» που θα γκρεμίσει ολόκληρο το οικοδόμημα. Κι όμως τίποτα δεν αλλάζει. Μετά το μίνι τραπεζικό κραχ του 2008, οπότε οι επικριτές του «πολύ κράτους» ζήτησαν την παρέμβασή του για τη σωτηρία των τραπεζών με τα χρήματα των φορολογουμένων, σήμερα έχουμε την ίδια λειτουργία από την Barclays, η οποία χειραγώγησε τα επιτόκια, προκειμένου να αποκομίσει κέρδη από τις αγοραπωλησίες συναλλάγματος. Στην ιστορία αυτή εμπλέκονται πολλές μεγάλες τράπεζες των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Στην Ουάσινγκτον μάλιστα κινούνται οι ποινικές διαδικασίες προς τούτο. Στην Ευρώπη όχι! Γιατί; Γιατί οι τράπεζες εδώ ελέγχουν απολύτως το πολιτικό και μιντιακό σύστημα.
Επειδή δε η εφημερίδα New York Times αναφέρει ότι μεταξύ αυτών σε βάρος των οποίων συντάσσονται κατηγορητήρια είναι και ορισμένοι διαπραγματευτές συναλλάγματος στην τράπεζα Barclays Plc, διερωτώμεθα, μήπως ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γ. Προβόπουλος έκλεισε το ανταλλακτήριο συναλλάγματος της τράπεζας, επειδή υπάρχει ανάλογη εμπλοκή διαπραγματευτών συναλλάγματος στη χειραγώγηση επιτοκίων.
Σύμφωνα πάντα με την ίδια εφημερίδα, ορισμένες πολιτείες και δήμοι στις ΗΠΑ προσπαθούν να διαπιστώσουν εάν υπέστησαν απώλειες εξαιτίας της χειραγώγησης των επιτοκίων και κάποιες έχουν ήδη καταθέσει μηνύσεις.
Κατηγορίες απαγγέλλουν και οι αρχές της Ιταλίας εναντίον ανθρώπων του οίκου αξιολόγησης Moody’s, οι οποίοι έδωσαν κατά τη γνώμη τους ψευδή στοιχεία για να εξαχθούν σκοπίμως λάθος συμπεράσματα. Εμείς είμαστε «ενάρετοι» κραυγάζει διαμαρτυρόμενος και ο Μάριο Μόντι, λησμονώντας προφανώς ότι ο στόχος των τραπεζών είναι να αποκομίσουν κέρδη με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμη και κανιβαλίζοντας! Το ίδιο απορεί και ο Έλληνας εφευρέτης του περίφημου επιτοκίου LIBOR(είναι ο μέσος όρος των επιτοκίων όταν λαμβάνει κάποιος δάνεια από περισσότερες της μιας τράπεζες). Και οι δύο μάλλον αρνούνται να αντιληφθούν την καταστροφική και αυτοκαταστροφική λειτουργία του συστήματος. Τούτων δοθέντων, τι μπορέσει να αποτελέσει φρένο σ’ αυτή τη διόδευση προς το χάος; Η επαναφορά της πολιτικής στην προτεραία της κατάσταση, όταν δηλαδή ήλεγχε την οικονομία. Για να συμβεί αυτό, όμως, ίσως χρειαστεί ένα ευρωπαϊκό ή παγκόσμιο κραχ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Κι όμως συμφωνήθηκε η Νέα Γιάλτα
[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews / 20.11.26 ] Οι προσδοκίες για την συνάντηση των Σι, Τραμπ, Πούτιν φαίνεται ότι διαψεύστηκαν για το σ...
-
[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr / 11.10.26 ] Ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό LuXemburg, επιχειρεί να αναλύσει την κατάσταση...
-
Στην Βραζιλία ο ακροδεξιός υποψήφιος Φλάβιο Μπολσονάρου νίκησε τον τωρινό αριστερό πρόεδρο Λουίζ Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, συγκεντρώνοντας το ...
-
Πριν το δω είχα την εντύπωση ότι απευθύνεται στην παγκόσμια κοινή γνώμη, ότι είναι μια καταγγελία της γενοκτονίας στην Γάζα. Τελικά δεν είνα...