Πέμπτη 31 Μαρτίου 2011

Η απονέκρωση της πόλης

Ντιτρόιτ, η αμερικανική πόλη-σύμβολο της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, εκεί που η Ford δημιουργούσε το περίφημο μοντέλο T για τις μάζες και η General Motors τα εξατομικευμένα αυτοκίνητα για τους νεόπλουτους, η πόλη αυτή καθίσταται πλέον έρημη στο μεγαλύτερο μέρος της, καθώς 1,1 εκατομμύριο άνθρωποι έχουν μεταναστεύσει. Ερημιά και στη Λεωφόρο Θηβών, στη Λ. Κέννεντυ, στο Περιστέρι και στο Χαϊδάρι. Άδεια μαγαζιά. «Κουφάρια» παντού. Η δυτική Αθήνα της ακμάζουσας μικρομεσαίας βιοτεχνίας και του εμπορίου πνέει τα λοίσθια. Τη χαριστική βολή έρχονται να δώσουν οι κυβερνητικοί εισπράκτορες κατάσχοντας και βγάζοντας σε πλειστηριασμό ό,τι απόμεινε. Η «εικόνα» αγριεύει, κατηφορίζοντας προς το κέντρο της Αθήνας. Εδώ η ερημιά και το κενό έχει καλυφθεί από την εγκληματικότητα. Ακριβώς, όπως στο Ντιτρόιτ οι άνθρωποι αρχίζουν να μετακομίζουν σε πιο ασφαλείς περιοχές καθώς οι αρχές αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την εγκληματικότητα.
Τελικά, στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας αλλά και στις μη προνομιούχες γειτονιές του Ντιτρόιτ η απελπισία αφήνεται να αυτοεξοντωθεί, να αυτοπυρποληθεί εν πλήρει χημική ελευθερία, καθώς η ηρωίνη μοιράζεται και καταναλώνεται δημόσια. Εδώ εγκαταβιούν οι ανέστιοι, οι απόκληροι, οι αποκλεισμένοι, οι έσχατοι. Εδώ βρίσκεται το τελευταίο σκαλοπάτι της κοινωνικής κλιμάκωσης του μίσους. Δεν υπάρχει άλλος «πιο κάτω» ώστε να ασκήσουν κι αυτοί τη βία της φιλανθρωπίας, όπως συμβαίνει με την ιαπωνική μαφία(Yakuzas)! Δεν υπάρχει εδώ ηθική, αφού η κυρίαρχη ηθική νομιμοποιεί την κόλαση. Υπάρχει μόνο απελπισία. Γι’ αυτό οι πιο αδύνατοι εκθέτουν ότι διαθέτουν ως ίδιο κεφάλαιο, τον ίδιο τους τον εαυτό, το σώμα τους. Κάποιοι το «καίνε» με ουσίες. Άλλοι κι άλλες το εκπορνεύουν. Άλλοι παίζουν με τη συμβολική φαλλική προέκταση, μ’ ένα μαχαίρι ή ένα πιστόλι. Η κλοπή γίνεται η ζωή που τους έκλεψαν και η βία η ηδονή του ζην επικινδύνως. Πορεύονται, έτσι, από βία σε βία, από το μίσος στη μνησικακία και σε συμπεριφορές που θάλλουν στο «χώρο» της δομικής ανισότητας προσδοκιών και ευκαιριών. Όταν αυτοί οι άνθρωποι πολιτικοποιούνται, συχνά έλκονται από το φετιχισμό της δύναμης. Γι’ αυτό ο λόγος του μίσους και της βίας βρίσκει απήχηση. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Γαλλία τηρουμένων των αναλογιών, το 40% της εκλογικής βάσης του Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν στις πρόσφατες εκλογές των καντονίων ανήκουν στην εργατική τάξη, ενώ το 29% ανήκει στις ηλικίες από 34-49 και το 25% στις μικρότερες. Συνεπώς, η οικονομική κρίση έχει εκτός από οικονομικές και κοινωνικο-πολιτικές συνέπειες. Αυτό δεν φαίνεται να το αντιλαμβάνονται οι σημερινοί κυβερνώντες στην Ελλάδα που συνεχίζουν την ίδια αντιαναπτυξιακή πολιτική, οδηγώντας σε αργό θάνατο την οικονομία αλλά και την κοινωνία. Αντιθέτως, επιχειρούν με το μεγαλομανές ύφος τους και επικοινωνιακούς πομφόλυγες να καλύψουν την πολιτική κενότητα. Επιχειρείται, μάλιστα, να φιμωθούν εκείνες οι μιντιακές φωνές που έχουν το… θράσος να υπερβαίνουν τη συστημική διαπλοκή. Έτσι ώστε να μη μιλά κανείς για τη νέα πόλη όπου οι άνθρωποι θα έχουν εργασία και θα συναντιούνται ξανά στις πλατείες, αναζητώντας τη δυνατότητα του αδύνατου σε αυτοοργανωμένους ομίλους συλλογικής πράξης.

Τετάρτη 30 Μαρτίου 2011

Οι τράπεζες και η χοντρή

Οι τράπεζες καταβροχθίζουν την πραγματική οικονομία. Το 2008 οι τράπεζες διακινούσαν σε λογιστικό χρήμα έξι φορές το παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν. Επρόκειτο με άλλα λόγια για μία «φούσκα» η οποία έσκασε με τις γνωστές σε όλους μας συνέπειες. Παρόλα αυτά οι τραπεζίτες απολάμβαναν κάποτε το σεβασμό και το θαυμασμό των ανθρώπων σύμφωνα με τους Ζακ Γκραντερώ και Ζακ Τρώμαν, συγγραφείς του βιβλίου «Η απίστευτη Ιστορία της Γουόλ Στρητ». Ήταν τότε που οι τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα εν γένει δεν θεωρούνταν εχθρός της πραγματικής οικονομίας, αλλά ο πιο σταθερός υποστηρικτής της. Γι’ αυτό όταν το 1907 ο Τζ. Μόργκαν ίδρυσε την ομώνυμη τράπεζα, επωνομάσθηκε «Δίας». Το 2008, όμως, ο Ντικ Φαλντ, το αφεντικό της Lehman Brothers, ο επονομαζόμενος «Γορίλας», επειδή έτρωγε με τα χέρια, έγινε ο πιο μισητός άνθρωπος των ΗΠΑ. Τι συνέβη μεταξύ του 1907 και του 2008; Το χρηματοπιστωτικό σύστημα(τράπεζες) επιβλήθηκε τόσο στην πραγματική οικονομία όσο και στην πολιτική εξουσία, δημιουργώντας ένα κερδοσκοπικό παίγνιο, μία φούσκα, ένα πανωσήκωμα, που υπερβαίνει τη στατικότητα του συνολικού οικοδομήματος της πραγματικής οικονομίας. Το «δημιούργημα» αυτό χρειάστηκε την ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού και τους κήρυκές του που διακήρυσσαν την περίφημη κοινωνία της διακινδύνευσης(εκσυγχρονισμού) και της αυτορρύθμισης της αγοράς που οδήγησε, τελικά, στη σημερινή απορύθμιση. Τώρα όλοι δείχνουν το χάος, την άβυσσο. Ως εάν να μη φταίει κανείς. Αυτή η μεταφυσική προσέγγιση της οικονομικής κρίσης είναι αναγκαία ώστε αυτή που προκάλεσαν την κρίση να εξακολουθήσουν να τη διαχειρίζονται.
Μόνη οδός, συνεπώς, εξόδου από την κρίση προβάλλεται ότι είναι να σταθούν στα πόδια τους εκ νέου οι τράπεζες. Σ’ αυτό συνεπικουρούνται από τα ισχυρά μίντια και από γνωστές γραφίδες που εκλαϊκεύουν με απλουστευτικό τρόπο και αφαιρέσεις την κατάσταση, ως εάν το υπάρχον οικονομικό σύστημα υπήρχε εξ ανέκαθεν και ότι δήθεν έχει τα χαρακτηριστικά φυσικού φαινομένου. Κι ενώ οι τράπεζες διασώζονται, η πραγματική οικονομία καταρρέει. Στη χώρα μας, μάλιστα, ενώ οι τράπεζες στηρίζονται μέσω των κρατικών εγγυήσεων, αυτές δεν βοηθούν την αγορά, κρατώντας τις κάνουλες της ρευστότητας κλειστές. Έτσι, τίθεται το ερώτημα που έθεταν πριν δύο χρόνια για τις ΗΠΑ οι New York Times: «Γιατί να σώσουμε τις τράπεζες, εάν αυτές δεν δανείζουν;» Οι τράπεζες δεν δανείζουν γιατί φοβούνται πως λόγω της πτώσης της κατανάλωσης οι επιχειρήσεις που έχουν πρόβλημα, δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, δηλαδή στην αποπληρωμή των δανείων. Όμως και όταν δανείζουν, το πράττουν με σκληρούς όρους και καταχρηστικά-τοκογλυφικά επιτόκια. Το σχέδιο «σωτηρίας», συνεπώς, που βασίζεται στι τράπεζες είναι αναποτελεσματικό και η οδός αδιέξοδη. Και τούτο γιατί σύμφωνα με την κυρίαρχη λογική η οικονομική ανάκαμψη (και ανάπτυξη) είναι αδύνατη χωρίς τις τράπεζες που δανείζουν.
Όλοι κι όλα παραπέμπουν στον πίνακα «Ο κανόνας του παιχνιδιού» του Ρενουάρ. Εκεί, στο αποκορύφωμα του χορού των μεταμφιεσμένων στον πύργο, όπου έχουν διεισδύσει οι σκελετοί, κραδαίνοντας τις λάμπες τους και γιορτάζοντας το θάνατο στο ρυθμό του Μακάβριου Χορού του Σαίν Σανς, διακρίνεται η χοντρή πιανίστρια, με τα χέρια στα γόνατα, βυθισμένη στη μελαγχολία, καθώς κοιτάζει τη σκελετώδη αυτονομία των πλήκτρων, που παίζουν μόνα τους! Όσοι επιχειρούν να ελέγξουν την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας μοιάζουν με τη χοντρή πιανίστρια. Μόνο η στήριξη της πραγματικής οικονομίας με άμεσο, «κρατικό» τρόπο είναι δυνατό να τη σώσει(δες και Ομπάμα και το ρόλο της Fed). Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.

Τρίτη 29 Μαρτίου 2011

Το... μίσος που σώζει

Το δίλημμα των κυβερνώντων για τη ζωή ή το θάνατο του μικρού επιχειρηματία, του εμποράκου της απόκεντρης οδού άρθηκε με τη μαγική λέξη «λύτρωση». «Είναι ανακούφιση για την επιχείρηση το κλείσιμο», είπε ο μεγαλοπαράγοντας. Αυτή είναι η δικαιολογία για το αναγγελθέν μεγάλο σαφάρι συλλογής εσόδων μέσω κατασχέσεων και πλειστηριασμών των οφειλετών-επιχειρηματιών. Όμως, η κυβέρνηση και οι σύμβουλοί της παραγνωρίζουν ότι η ελληνική οικονομία διασταυρώνεται με την κοινωνία στο μικρό μανάβικο, στο εμπορικό, στο καφενείο και στη μικρή βιοτεχνία της γειτονιάς. Αγνοούν ότι η ζωή του μικρού επιχειρηματία είναι συνυφασμένη με τη μικρή του επιχείρηση. Ότι η «λύτρωση» σημαίνει ουσιαστικά το θάνατό του, καθώς η ζωή του είναι συνυφασμένη με τον τόπο, το επάγγελμα, το ανθρώπινο περιβάλλον. Άρα, η «λύτρωση» του εμποράκου είναι το ξερίζωμά του από τις ποικίλες ζωτικές του ρίζες. Γι’ αυτό ο… λυτρωμένος επιχειρηματίας, όπως και ο άνεργος, ακόμα και αν βοηθούμενος έχει να φάει, έχει στέγη ή μπορεί να ντυθεί, έχει ακρωτηριασθεί από το να αισθάνεται χρήσιμος, καθώς στερείται την πραγματική δημόσια αναγνώριση του εργαζόμενου. Εν άλλοις λόγοις, εδώ δεν έχουμε τη «λύτρωση» μιας απρόσωπης επιχείρησης αλλά έναν κανιβαλισμό ψυχών. Έχουμε την «κοινωνική ασθένεια» που προκαλούν οι ποικίλοι ολοκληρωτισμοί. Γι’ αυτό σήμερα η δηλητηρίαση της κοινωνίας έχει φθάσει μέχρι τη διαφθορά της δυστυχίας! Ή αλλιώς, το ξερίζωμα είναι μακράν η πιο επικίνδυνη ασθένεια των ανθρώπινων κοινωνιών, καθώς οι ξεριζωμένες ψυχές περιπίπτουν σε μαρασμό που μοιάζει με θάνατο, άλλοτε μέσω του λήθαργου και άλλοτε της βίας, όπως συνέβη με τους σκλάβους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Γιατί η απονέκρωση της οικονομικής βάσης της χώρας, που κατά 90% απαρτίζεται από μικρομεσαίους επιχειρηματίες, οδηγεί, εν τέλει, σε απώλεια της ταυτότητας του προσώπου και στην κοινωνική πολυδιάσπαση, τη ρήξη του κοινωνικού ιστού. Οι συναισθηματικοί δεσμοί καταργούνται και παύει να υφίσταται η κοινωνική εκτίμηση-αναγνώριση. Αυτό δημιουργεί μία τεράστια κόπωση, ένα τρομερό κενό καθώς ό,τι αποτελεί το όλον ενός προσώπου, η προσωπικότητά του, τελεί συνεχώς υπό αίρεση. Από εδώ προκύπτει η εθνική κατάθλιψη και μία κοινωνία που παύει να είναι κοινωνία. Η ψυχολογική αναπλήρωση των αρμών του κοινωνικού ψηφιδωτού που ελλείπουν μπορεί να επισυμβεί μόνο με μετατόπιση σε διάφορες πίστεις, που μεταθέτουν την ελπίδα. Έτσι, ακόμη και ο ρατσισμός, όπως και κάθε μίσος, μπορεί να καταστεί αναγκαίος για τη σωτηρία τόσο των ανθρώπων όσο και της κοινωνίας! Όπως στον Ξένο του Καμύ που το μίσος ήταν αναγκαίο για να μην πεθάνει κάποιος από μοναξιά.

Δευτέρα 28 Μαρτίου 2011

Γιούχα και πάλι γιούχα

Γιούχα και πάλι γιούχα, όπως έλεγε ο ποιητής. Γιούχα στους πολιτικάντηδες, γιούχα στους καιροσκόπους, γιούχα στους υποστηρικτές του Μνημονίου, που είναι οι ίδιοι με τους υποστηρικτές του σχεδίου Ανάν και όσους χειροκροτούσαν τους βομβαρδισμούς της Σερβίας, ίδιοι μ’ εκείνους που ανήγαγαν σε σύμβολά τους τις «άσπρες και μαύρες γάτες» και τη σταλινική αποτελεσματικότητα του εκσυγχρονισμού, γιούχα, λοιπόν, σε όλους αυτούς, γιούχα και σ’ αυτούς που όταν παρελαύνει η μνήμη της επανάστασης του 1821, θέλουν το λαό υπνωτισμένο και αργό, ραγιά. Ναι, η ελληνική κυβέρνηση διακηρύττει ότι δεν φοβάται την κοινωνική έκρηξη. Γιατί τυφλή καθώς είναι δεν βλέπει τις εκατοντάδες χιλιάδες των Βρετανών που διαδηλώνουν στο Λονδίνο, τις χιλιάδες των νέων με τα ίδια σκούρα ρούχα όπως κι εδώ. Αλλά από πού προκύπτει η βεβαιότητα των Ελλήνων κυβερνώντων; Από το γεγονός ότι ελέγχουν τα συνδικάτα –ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ- και τα μέσα μαζικής αποκολοκύνθωσης. Κι όμως, ο διευθυντής του γερμανικού ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Ερευνών του Μονάχου Χανς Βέρνερ Σιν, μιλώντας στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», εκτιμά ότι τα νέα σκληρά μέτρα λιτότητας στην Ελλάδα οδηγούν στην ύφεση και «Κάτι τέτοιο θα έφερνε τη χώρα στα πρόθυρα του εμφυλίου»! Τι σημαίνει όμως εμφύλιος;
Σημαίνει πως αυτοί που θα βρεθούν ή βρίσκονται ήδη έξω από το δομημένο κοινωνικό σώμα, οι άνεργοι, οι αποκλεισμένοι, θα αρχίσουν να χτυπούν «τυφλά», απαιτώντας την επανένταξή τους μέσω της εφαρμογής μιας άμεσης δικαιοσύνης. Αυτό από τους «πάνω» αποκαλείται αυτοδικία, ενώ για τους «κάτω» είναι το vox populi, vox dei(φωνή λαού, φωνή θεού), ήτοι μια μορφή θεοδικίας. Παραδόξως, κατά το ανάλογο των ελληνικών συνδικάτων και τα αντίστοιχα βρετανικά καταδίκασαν τις ακρότητες των νέων στο Λονδίνο, λαμβάνοντας το μέρος των «καθωσπρέπει». Όμως, μια εξανάσταση χωρίς την υπερβολή της, αν δηλαδή είναι ενταγμένη σε κανόνες και θεσμίσεις(σ.σ. μία εξανάσταση κατ’ εξουσιοδότηση), τότε είναι μία ντεκαφεϊνέ εξέγερση, που είναι λογικό να μη τη φοβούνται οι κυβερνώντες.
Τελικά, ο «εμφύλιος», σήμερα, είναι το βραχυκύκλωμα ανάμεσα στους «μέσα» και στους «έξω», ανάμεσα στο Καθολικό και το Μερικό. Η διαφορά, η διαχωριστική γραμμή πλέον βρίσκεται ανάμεσα στο σύνολο και σ’ αυτό το πλεονασματικό, υπεράριθμο στοιχείο (το καταραμένο απόθεμα) των αποκλεισμένων. Τα πολιτικά κόμματα λειτουργούν διευθετώντας τις ισορροπίες των «εντός», ή αλλιώς των περίφημων μεσαίων τάξεων. Όμως σήμερα είναι οι μεσαίες τάξεις που εκτοπίζονται από τη δομημένη κοινωνία. Γι’ αυτό είναι αυτές που θα επιχειρήσουν μία υδραυλική μετατόπιση των ορίων ώστε να τους συμπεριλάβει ο κύκλος. Αυτό θα γίνει είτε με ήπιο είτε με βίαιο τρόπο.

Κυριακή 27 Μαρτίου 2011

Η προπαγάνδα του πολέμου

Ασφαλώς και η Λιβύη δεν απολάμβανε ένα δημοκρατικό καθεστώς. Το ίδιο και η Συρία. Αλλά το ίδιο συμβαίνει και με το Μπαχρέιν ή τη Σαουδική Αραβία. Γιατί οι προβολείς των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης επικεντρώνονται μόνο στη Λιβύη και τη Συρία; Γιατί αυτές οι δύο χώρες δεν ταυτίζονται με τα συμφέροντα των δυτικών δυνάμεων και τα αντίστοιχα μίντια προσαρμόζονται στους λεγόμενους κανόνες της «προπαγάνδας του πολέμου». Πρόκειται γι’ αυτό που έγραφε ο Λέων Τολστόι στο «Πόλεμος και Ειρήνη», ότι δηλαδή για να υπάρξει μία πολεμική σύγκρουση είναι «απαραίτητος ο συνδυασμός αναρίθμητων περιστάσεων (...), είναι αναγκαίο να δεχτούν εκατομμύρια άνθρωποι, στους οποίους βρίσκεται η πραγματική δύναμη -οι στρατιώτες που πυροβολούσαν ή μετέφεραν προμήθειες και κανόνια- να ακολουθήσουν την επιθυμία εκείνων των αδύναμων προσωπικοτήτων (σ.σ. όπως ο Ναπολέοντας και ο τσάρος Αλέξανδρος) και να πειστούν να το κάνουν….». Η παραπάνω άποψη μπορεί να έχει ισχύ τόσο γα τον πόλεμο του 1812 όσο και για κάθε άλλο πόλεμο. Έτσι, διαβάζουμε στο AgoraVox ότι τα δυτικά μίντια καλύπτουν τους διαφόρους πολέμους μετά τον πρώτο πόλεμο στον Κόλπο και μέχρι το σημερινό στη Λιβύη, ακολουθώντας τέσσερις βασικούς κανόνες: α) Απόκρυψη των συμφερόντων: Σύμφωνα με τον κανόνα αυτό ο πόλεμος δεν είναι ποτέ μία σύγκρουση αντιτιθέμενων οικονομικών και κοινωνικών συμφερόντων αλλά γίνεται δήθεν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την ειρήνη ή κάποια άλλη ευγενή ιδέα. Έτσι, ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία παρουσιάστηκε ως ανθρωπιστικός, ενώ στην πραγματικότητα έγινε για τον έλεγχο των στρατηγικών οδών των Βαλκανίων και των αγωγών. Στο Αφγανιστάν έγινε κατά της τρομοκρατίας και στη συνέχεια για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας. Β) Ο δεύτερος κανόνας είναι η δαιμονοποίηση: Εδώ χρησιμοποιούνται τα θεαματικά «μιντιακά ψεύδη». Ο Μιλόσεβιτς, ο Σαντάμ Χουσεΐν και ο Καντάφι παρουσιάζονται ως στυγνοί δικτάτορες και χασάπηδες. Το ίδιο θα γίνει προοπτικά και με τον Αχμαντινεζάντ του Ιράν. Τότε είχαμε τα πυρηνικά όπλα ή τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ, τώρα τα πυρηνικά του Ιράν. Τα περί πυρηνικών ή χημικών όπλων του Ιράκ αποδείχθηκαν ασύστολα ψεύδη, το ίδιο και η ιστορία με τα μωρά του Κουβέιτ, ή με τα δάκρυα της νεαρής ιρακινής ενώπιον του αμερικανικού Κογκρέσου, που πολλά χρόνια αργότερα αποκαλύφθηκε πως ήταν η κόρη του πρέσβη του Κουβέιτ στις ΗΠΑ! Η δουλειά όμως είχε γίνει. Το κατασκευασμένο παραμύθι, αυτό που νομιμοποιούσε τον πόλεμο και δικαιολογούσε τους εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους αθώων στη παγκόσμια κοινή γνώμη, είχε κάνει τη δουλειά του. Γ) Όχι Ιστορία: Ο κανόνας αυτός της μιντιακής «προπαγάνδας του πολέμου» αποσκοπεί στην απόκρυψη της ιστορίας της περιοχής. Αυτό καθιστά ακατανόητες τις τοπικές συγκρούσεις, οι οποίες γίνονται κατανοητές ανάλογα με το νόημα που τους δίνουν οι μεγάλες δυνάμεις. Δεν είναι τυχαίο ότι το Κόσοβο παρουσιάζονταν σαν περιοχή στην οποία είχαν εισβάλει οι Σέρβοι! Το γεγονός, επίσης, ότι στη Λιβύη υπάρχουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο για τον έλεγχο των οποίων γίνονται όλα, εξηγεί τις εσωτερικές αντιθέσεις των δυτικών συμμάχων. Δ) Η οργάνωση της αμνησίας: Σύμφωνα μ’ αυτόν τον κανόνα πρέπει να αποφεύγεται κάθε σοβαρή υπενθύμιση προηγούμενων χειραγωγήσεων της κοινής γνώμης από μέσα μαζικής ενημέρωσης, που θα καθιστούσε δύσπιστη την κοινή γνώμη. Συμπέρασμα: Μην πιστεύετε άκριτα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δεν είναι τυχαίο ότι πίσω από το προκάλυμμα των Γάλλων και των Βρετανών στη Λιβύη είναι για μία ακόμη φορά η τεράστια πολεμική μηχανή των ΗΠΑ. Για να αποδειχτεί ότι πλανήθηκαν πλάνην οικτράν όσοι αφελείς επένδυσαν πολλά στον Αμερικανό πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα για μία αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, για έναν κόσμο χωρίς πολέμους…

Πέμπτη 24 Μαρτίου 2011

Ανθρωποειδή

Ο στρατιώτης στη φωτογραφία του Der Spiegel κοιτάει την κάμερα με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό του. Με τα χέρια του σηκώνει το κεφάλι ενός Αφγανού, τον οποίο μέλη της ομάδας του μόλις έχουν δολοφονήσει. Το ζωώδες χαμόγελό του φέρνει στο νου τις φωτογραφίες από τις ακρότητες στη φυλακή του Aμπού Γκράιμπ. Η ίδια ηδονή στο πρόσωπό του μ’ αυτή της Sabrinas Harman πάνω από το πτώμα του Ιρακινού. Αλλά αυτό το ευτυχισμένο χαμόγελο πάνω από το θάνατο δεν μπορεί να ανήκει σε άνθρωπο. Και δεν πρόκειται για απλό σαδισμό. Εδώ, ο θάνατος απαθανατίζεται, κυριαρχείται και καταγράφεται όπως μια χαρούμενη στιγμή με αγαπημένους, όπως σε μια φωτογραφία ενός τυπικού αμερικάνικου γουίκ εντ, ή ενός σαφάρι που απέδωσε. Είναι, άραγε, παρανοϊκή η Χάρμαν και ο στρατιώτης στο Αφγανιστάν; Είναι, απλώς, τόσο τρελοί όσο και ο Σαρκοζί όταν βομβαρδίζει τη Λιβύη, πιστεύοντας ότι με τις βόμβες θα επιτύχει ακόμη μία εκλογή στην Προεδρία της χώρας του. Το ίδιο και οι πιλότοι που βομβαρδίζουν καθώς θεωρούν ότι όλα είναι μια προσομοίωση, ένα ριάλιτι σόου, ένα survivor όπου οι νεκροί δεν είναι παρά εικόνες. Ο στρατιώτης εν γένει δεν έχει σκέψη, εκπαιδεύεται για να είναι μόνο ένα νεύρο, ένας ιμάντας μεταβίβασης, ένα εξάρτημα, ένας ατελής άνθρωπος, χωρίς πρόσωπο και προσωπικότητα, θύμα-θύτης και ο ίδιος. Γιατί και μεταξύ των θυμάτων υπάρχουν διαβαθμίσεις και ιεραρχία. Γιατί οι Γάλλοι άνεργοι, ενδεχομένως και οι αποκλεισμένοι νέοι των παρισινών προαστίων, έμπλεοι πατριωτικού ενθουσιασμού για τους βομβαρδισμούς στη Λιβύη θα ψηφίσουν Σαρκοζί. Βέβαια, υπάρχουν και οι στρατιώτες που τρελαίνονται. Στον πόλεμο είτε αποανθρωποποιείσαι ή σκοτώνεσαι (ή τρελαίνεσαι που είναι ομοίως ένας ζωντανός θάνατος). Έτσι, ο Τούρκος ηθοποιός Ολγκάτς τη μέρα σκότωνε αιχμαλώτους στην Κύπρο και τα βράδια έκλαιγε; «Κάθε φορά που σκότωνα κάποιον, έλεγε ο ίδιος, πήγαινα στο αρχηγείο και έκλαιγα. Την άλλη μέρα ξανασκότωνα»! Φόνος και ευαισθησία; Ή αλλιώς, ο Ολγκάτς σκότωνε για να ’χει το βράδυ να κλαίει; Όχι, ένας 19χρονος στρατιώτης δεν μπορεί εύκολα να αρθεί στο ύψος της ατομικής του ευθύνης, να πετάξει το όπλο και να λιποτακτήσει από την κτηνωδία. Ο Όγκλατς έφθασε στα όρια της τρέλας. Η ψυχή του εκτελέστηκε τελεσίδικα στα 19 του χρόνια με δέκα σφαίρες όσοι και οι φόνοι του. Τι έχουν, όμως, να πουν εκείνοι που σκοτώνουν εν ψυχρώ και χωρίς ενοχές, χωρίς τύψεις; Εδώ το Εγώ γίνεται απόλυτο, αυτιστικό, καθώς δεν βλέπει το αίμα που ρέει δίπλα του. Έτσι, έχουμε την απόλυτη αποανθρωποποίηση. Τότε το λόγο έχει η βρώμικη «μαγεία» των γουρουνιών, που ανθρωποποιούνται, ή των ανθρώπων που σκέφτονται και δρουν σαν γουρούνια.
Γι’ αυτό νοσταλγούμε ξανά τον άνθρωπο, τον άνθρωπο της αλληλεγγύης, τον άνθρωπο της συμπάθειας και των αισθήσεων, των σιωπών, των κλασικών επιθυμιών, των παλαιών ημερών, των ωραίων ημερών, των ηλικιών, των ηδονών, των λησμονημένων ουτοπιών και του ειρηνικού θανάτου.

Τετάρτη 23 Μαρτίου 2011

Βομβαρδισμοί στο όνομα του ανθρωπισμού

Βομβαρδίζουν τη Λιβύη για να… σώσουν τους Λίβυους από τον δικτάτορα Καντάφι. Ποιος όμως θα βομβαρδίσει τους υπαίτιους της πείνας, που εξολοθρεύει ολόκληρους πληθυσμούς στην Αφρική; Ποιος στερεί το καλαμπόκι από τους Αφρικανούς, δεσμεύοντας 138 εκατομμύρια τόνους καλαμποκιού για την παραγωγή βιοκαυσίμων; Κι αυτό όταν 50 λίτρα παραγόμενης αιθανόλης που χρειάζονται για να γεμίσει το ρεζερβουάρ ενός αμερικανικού 4χ4, απαιτούν το καλαμπόκι που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να τραφεί μία ολόκληρη χρονιά. Πρόκειται για «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» λένε οι άνθρωποι του ΟΗΕ. Αλλά φωνή βοώντος εν τη ερήμω.
Θυμίζουμε, επίσης, την Ακτή του Ελεφαντοστού, τη Ρουάντα, την Ουγκάντα, το Νταρφούρ. Κανείς δεν ευαισθητοποιείται για τους ανθρώπους εκεί. Μόνο ο Στήβεν Σπήλμπεργκ θέλησε να «τιμωρήσει» την Κίνα για τη γενοκτονία στο Νταρφούρ, εκεί όπου τα τελευταία χρόνια σκοτώθηκαν πάνω από 200.000 άνθρωποι, ενώ αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν δύο εκατομμύρια. Αλλά ο Σπήλμπεργκ και η Διεθνής Αμνηστία καταδίκασαν μόνο την Κίνα για την εξαγωγή όπλων, συγκεκριμένα 200 στρατιωτικών οχημάτων στο Σουδάν, χωρίς να λάβουν υπόψη τους ότι οι πετρελαιοκίνητες μηχανές των οχημάτων αυτών ήταν αμερικάνικες!
Επί της ουσίας η Αφρική είναι το πεδίο των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών συγκρούσεων των συμφερόντων των ισχυρών του πλανήτη. Γενικά, αν θέλει κανείς να εξηγήσει τα γεγονότα, ας ακολουθήσει τα ίχνη του χρήματος και την οσμή του πετρελαίου. Ακόμη και η ρωσική Gazprom είχε επεκταθεί στην Αφρική (Νιγηρία) και με αγωγό(Λιβύη) κάτω από τη Μεσόγειο επιχειρούσε να ελέγξει τις ενεργειακές πηγές της Ευρώπης. Σ’ αυτό ενδεχομένως να οφείλεται η σύγκρουση Πούτιν και Μεντβέντεφ, καθώς ο δεύτερος δεν άσκησε βέτο στο ΣΑ του ΟΗΕ για τη Λιβύη αλλά απείχε, επιτρέποντας να ληφθεί η απόφαση.
Υπενθυμίζουμε, επίσης, ότι ο Μπιλ Γκέητς, ο άνθρωπος που έγινε μέσω των νέων τεχνολογιών στην πληροφορική(Μάικροσοφτ), ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, επένδυσε μέσω του ιδρύματός του στη Νιγηρία(βρίσκεται κάτω από τη Λιβύη) σε μία μεγάλη καμπάνια εναντίον της μόλυνσης του περιβάλλοντος και τη φαρμακευτική περίθαλψη των μικρών παιδιών, καθώς αντιμετώπιζαν σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα. Όλα τα παιδιά κατοικούν σ’ ένα χωριό δίπλα στις εγκαταστάσεις της πετρελαϊκής εταιρείας ENI, στην οποία ο Μπιλ και η Μελίντα, η σύζυγός του, είναι μέτοχοι! Το ζεύγος των… φιλανθρώπων μας υπολογίζεται ότι έχει επενδύσει εκεί 128 εκατομμύρια δολάρια για την προστασία του περιβάλλοντος και 428 εκατομμύρια σε πετρελαϊκές εταιρείες(Shell, Exxon Mobil, Chevron, Total), ενώ 12 δις δολάρια επενδύθηκαν στα προγράμματα δημόσιας υγείας και στις φαρμακευτικές βιομηχανίες. Οι επενδύσεις γίνονται κυρίως στις φαρμακευτικές βιομηχανίες(GSK, MERCK). Όμως η αιχμή του δόρατος είναι η «συμμετοχική» εταιρεία GAVI που ίδρυσε η οικογένεια Γκέητς το 2000, επιχειρώντας να κινητοποιήσει νέες πηγές και να δημιουργήσει ένα δίκτυο από κυβερνήσεις, φαρμακευτικές εταιρείες, ινστιτούτα έρευνας, τη Γιούνισεφ, την Παγκόσμια Τράπεζα κ.ά. Όταν ιδρύθηκε η GAVI, οι τιμές των φαρμάκων ήταν σε χαμηλά επίπεδα στις φτωχές χώρες. Σήμερα, τα φάρμακα έχουν αυξηθεί όσο ποτέ άλλοτε, το ίδιο και η παιδική θνησιμότητα. Κι όμως ο Μπιλ Γκέητς και η σύζυγός του Μελίντα παρουσιάζονται ως οι μεγάλοι ευεργέτες της ανθρωπότητας! Γίνεται; Δε γίνεται.

Κι όμως συμφωνήθηκε η Νέα Γιάλτα

  [ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews / 20.11.26 ] Οι προσδοκίες για την συνάντηση των Σι, Τραμπ, Πούτιν φαίνεται ότι διαψεύστηκαν για το σ...