Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012
Έγκλημα και τιμωρία
«Πέσε κάτω». Το ουρλιαχτό, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, επαναλήφθηκε αρκετές φορές, σηκώνοντας στο πόδι την ήσυχη γειτονιά του Περιστερίου. Ένας αστυνομικός περνάει χειροπέδες σ’ έναν νεαρό, που είναι μπρούμυτα στο έδαφος. «Τον έχω, μη τρέχεις» λέει στο συνάδελφό του, ενώ σηκώνει βίαια τον συλληφθέντα. «Τον έχεις, μην ασκείς βία» του φωνάζω. «Αν χτυπούσε το παιδί σου, δεν θα το έλεγες» μου απαντά και αισθάνομαι πως είναι έτοιμος να με συλλάβει. Κι όμως θα το έλεγα γιατί «μου συνέβη» του αντιτείνω. Αγριεύει. Αλλά ο συνάδελφός του τον παροτρύνει να φύγουν, αφού ρίχνουν σύμφωνα με πληροφορίες τον συλληφθέντα στο πορτ-παγκάζ ενός αυτοκινήτου. Μαθαίνω ότι κάπου αλλού ένας δημοτικός αστυνομικός χτυπάει έναν δημοσιογράφο, που προσπάθησε να καταγράψει μία παρόμοια βιαιότητα μετά από σύλληψη. Αντιλαμβάνομαι την ένταση, αλλά αδυνατώ να καταλάβω πως μπορεί να δέρνει κανείς έναν δεμένο άνθρωπο, όποιος κι αν είναι. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ένας νεαρός κινδυνεύει να χάσει το νεφρό του μετά τον ξυλοδαρμό του από τα ΜΑΤ. Ούτε μπορώ να αντιληφθώ γιατί ένας στους δύο αστυνομικούς ψήφισαν και πάλι Χρυσή Αυγή, γιατί και πως η κουλτούρα της φασιστικής βίας έχει εμφιλοχωρήσει σ’ έναν σημαντικό θεσμό της Πολιτείας όπως η αστυνομία. Η τελευταία δεν μπορεί να λειτουργεί δίκην παραστρατιωτικής οργάνωσης, ούτε σε συνεργασία με ανάλογες οργανώσεις. Δεν μπορεί, δηλαδή, να λαμβάνει μέρος στον άτυπο κοινωνικό εμφύλιο, υποστηρίζοντας την εγχώρια Κου Κλουξ Κλαν, αλλά, αντιθέτως, οφείλει να παρέχει ασφάλεια και να διασφαλίζει την κοινωνική ειρήνη. Βεβαίως, στο βαθμό που η πολιτική της λιτότητας θα εξακολουθήσει να υφίσταται όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα βγαίνουν στην παρανομία μην έχοντας άλλο τρόπο να θρέψουν τα παιδιά τους. Ομοίως, όλο και περισσότεροι νοικοκυραίοι θα προσπαθούν να υπερασπισθούν τα σπίτια και τις ζωές τους προσφεύγοντας στην αυτοδικία εξαιτίας της απουσίας της αστυνομίας, ή στη Χρυσή Αυγή, επίσης για τον ίδιο λόγο! Ποια πρέπει να είναι η λύση; Κατ’ αρχήν η πολιτεία πρέπει να απαγορεύσει και να καταστείλει τη δράση παραθεσμών, όπως η παραστρατιωτική λειτουργίας της Χρυσής Αυγής, που έχουν καλύψει παράνομα το κενό σημαντικών θεσμών, όπως η αστυνομία. Αλλά αυτή δεν είναι μία θεραπεία στη ρίζα του κακού. Μόνο η αντιμετώπιση της ανεργίας, της πείνας, της ανέχειας και της απελπισίας είναι ικανή να παράσχει ριζική και μακρόχρονη λύση στη διάλυση του κοινωνικού ιστού και της ανθρωπιστικής καταστροφής που υφιστάμεθα. Συνεπώς, χρειάζεται αλλαγή πολιτικής, αλλαγή της γερμανικής συνταγής της βάρβαρης, νεοφιλελεύθερης λιτότητας, που αποδεδειγμένα οδηγεί στην ύφεση και στο θάνατο τόσο την ελληνική οικονομία όσο και την κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί οι φορολογούμενοι, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι καθώς και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες να πληρώνουν συνεχώς αυτούς που δημιούργησαν την κρίση, δηλαδή τις τράπεζες. Δεν μπορεί να υπερχρεωνόμαστε ως κράτος ή να χάνουμε τα χρήματα των ασφαλιστικών μας ταμείων προκειμένου να σωθούν οι ιδιωτικές τράπεζες. Τουλάχιστον ας τις εθνικοποιήσουμε.
Τρίτη 19 Ιουνίου 2012
Φοβίες
Στις εκλογές της 17ης Ιουνίου δεν ήταν η λογική που επικράτησε του συναισθήματος, αλλά ο φόβος που κατίσχυσε της οργής. Η πρωτοφανής παρέμβαση και οι απειλές των Financial Times Deutschland (μεταξύ άλλων) έπιασαν τόπο. Η ίδια εφημερίδα δικαιολογείται για την ενέργειά της αυτή, γράφοντας πως στις ελληνικές εκλογές διακυβευόταν όχι μόνο το μέλλον της Ελλάδας αλλά και το μέλλον της Γερμανίας, η κοινωνική και υλική ευημερία που επιτεύχθηκε μετά από προσπάθειες δεκαετιών! Αλλά σε ποια ευημερία αναφέρεται η εφημερίδα; Στην ευημερία μόνο της Γερμανίας. Αυτή η οποία στηρίζεται στη δυστυχία των Ελλήνων και των νοτιο-ευρωπαίων γενικά, καθώς τα ελλείμματα της Ελλάδας και του ευρωπαϊκού νότου είναι τα πλεονάσματα και η ευημερία της Γερμανίας. Με άλλα λόγια, η εφημερίδα δικαιώνει με το χθεσινό σχόλιό της, αυτόν που κατηγορούσε ως «δημαγωγό», τον Αλ. Τσίπρα, καθώς ομολογεί ότι η παρέμβασή της ενείχε σκοπιμότητα! Όμως αυτή είναι η μισή αλήθεια. Για την ακρίβεια ο μισός φόβος. Ο άλλος μισός είχε ενδοβληθεί στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, όπου πολλά στελέχη, μέλη και ψηφοφόροι του, μαθημένοι στην αντι-εξουσία και τη διαμαρτυρία φοβόταν την ανάληψη της εξουσίας. Άλλως πως, άκουγαν εξουσία και παρέλυαν μπροστά της, όπως εκείνοι που κοκάλωναν θωρώντας την Μέδουσα, καθώς εκεί καθρεφτίζονταν οι ανεπάρκειες και οι αδυναμίες τους. Γι’ αυτό πολλοί ανακουφίστηκαν στο κόμμα της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης από το εκλογικό αποτέλεσμα. Αντιθέτως, εκείνοι που δυσαρεστήθηκαν είχαν την «επαναστατική άποψη», ότι οι αδυναμίες αντιμετωπίζονται και η ωριμότητα επιτυγχάνεται μέσω της λαϊκής δυναμικής και της πυκνότητας του χρόνου σε ανάλογες καταστάσεις. Όμως, ήταν η εξουσία ικανή να δημιουργήσει τις συνθήκες περάσματος από την ανυπακοή στην υπακοή και να αρμολογήσει το πολιτικό μωσαϊκό των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ; Μάλλον όχι. Ο συνδετικός ιστός μέχρι τώρα είναι η επιτυχής έκφραση της αγανάκτησης και της διαμαρτυρίας των πενόμενων Ελλήνων, και κυρίως η πολιτική προσωπικότητα και ο λόγος του χαρισματικού Αλέξη Τσίπρα. Αυτό, όμως, δεν αρκεί. Το 2012 δεν είναι 1981. Εν άλλοις λόγοις, η λύση της ελληνικής κρίσης, όπως έχουμε ξαναγράψει, οφείλει να είναι ευρωπαϊκή, αλλιώς δεν θα υπάρξει. Και είναι πλέον πανθομολογούμενη αλήθεια ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα σημάνει τη διάλυση της ευρωζώνης για οικονομικούς, αλλά προπάντων για πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους. Δεν είναι τυχαίο ότι η παγκόσμια οικονομία κρεμόταν από τις εκλογές στην Ελλάδα. Αλλά εδώ ισχύει και κάτι άλλο. Οι ελληνικές εκλογές λειτούργησαν με τον ίδιο τρόπο που ένας τυφώνας έριχνε παλαιότερα το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και εκτίνασσε στα ύψη την τιμή του πετρελαίου και των τροφίμων. Γιατί ο καπιταλισμός-καζίνο, ο καπιταλισμός που βγάζει χρήμα από το χρήμα, λειτουργεί με ανάλογα ψυχολογικά-εφέ. Γι’ αυτό στη νίκη της Αριστεράς δεν πόνταραν μόνο οι απόκληροι και οι απελπισμένοι, ούτε οι Γερμανοί που φοβήθηκαν μη χάσουν την ευημερία τους, αλλά και το αρρύθμιστο κεφάλαιο της Γουόλ Στρητ, του Σίτυ και της Φρανκφούρτης, ήτοι το 90% του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που υπερίπταται πάνω από τον πλανήτη και επιπίπτει σαν το όρνεο όπου μυρίσει πτώμα. Τέλος, στο πολιτικό πεδίο είχαμε και τον φόβο των ευρωπαϊκών ελίτ, καθώς η επικράτηση της Αριστεράς στην Ελλάδα θα μπορούσε να δημιουργήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις με τη μορφή επιδημίας.
Δευτέρα 18 Ιουνίου 2012
Φασιστικό μίσος
Στην Άρτα στήνουν ενέδρες και κυνηγούν τους μετανάστες στα χωράφια και στους πορτοκαλεώνες. Στο Μεσολόγγι, όπως και στις γειτονιές της Αθήνας, οι κάτοικοι δεν καλούν την απούσα και πάντα αναποτελεσματική αστυνομία, αλλά τη Χρυσή Αυγή, η οποία λειτουργεί δίκην παρα-αστυνομίας με χαρακτηριστικά Κου Κλουξ Κλαν, αυτοδικώντας, τρομοκρατώντας και χτυπώντας, δίκαιους και μη, μετανάστες. Αυτή η παραστρατιωτική οργάνωση επιβραβεύθηκε, και χθες, από τους εκλογείς, εκφράζοντας το θρίαμβο της αμάθειας, του μίσους αλλά και της απελπισίας. Εδώ, όμως, δεν υπάρχει απλώς ένα φασιστικό μόρφωμα αλλά και το στοιχείο εκείνο που θα αποτελέσει τη μία πλευρά του επαπειλούμενου πλέον κοινωνικού εμφυλίου. Το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Και στη Βρετανία προ καιρού τα συνδικάτα είχαν ξεσηκωθεί, όχι εναντίον των τραπεζών, όχι εναντίον αυτών που προκάλεσαν την οικονομική κρίση, ούτε εναντίον της κυβέρνησης, αλλά εναντίον των μεταναστών! Το «εσωτερικό προλεταριάτο» επιτίθεται στο «εξωτερικό προλεταριάτο». Η μετάθεση της σύγκρουσης στην περιφέρεια, ο «εμφύλιος των κάτω», αυτό που οι Αμερικανοί WASP’s ανήγαγαν σε επιστήμη στις ΗΠΑ, μεταφέρεται τώρα στην Ευρώπη. Για όλα φταίνε οι μετανάστες, αυτοί που μας παίρνουν τις… δουλειές. Αυτοί οι οποίοι αποτελούσαν πριν λίγο καιρό(π.χ. Ολυμπιακοί αγώνες) τη φθηνή και ανασφάλιστη εργατική δύναμη που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των μεγάλων κατασκευαστικών εταιρειών. Τώρα για όλα φταίνε οι ξένοι, αυτοί που πριν μας έκαναν τη δουλειά! Κι αυτό γιατί το σύστημα χρειάζεται ένα εξιλαστήριο θύμα, έναν αποδιοπομπαίο τράγο για να κρύψει τη χρεοκοπία του. Χθες ήταν οι Εβραίοι, σήμερα, οι μετανάστες με πρόσχημα το χρώμα και τη φυλή τους.
Αλλά η ανθρώπινη φύση είναι μία και καθολική(παντού η ίδια) έλεγε ο Σπινόζα, απαντώντας έτσι στους ρατσιστές κάθε εποχής που αποδίδουν σε κάποιους ανθρώπους αλλά και σε λαούς μία γονιδιακή ή αταβιστική «κακότητα».
«Το μίσος, όπως και η αγάπη, τρέφονται με τα πιο μικρά πράγματα…» σημείωνε ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Αλλά εδώ ισχύει η περίπτωση του Μερσώ(Α. Καμύ) που θα επανασυνθέσει τον αποδομημένο λόγω της ανεργίας και της μοναξιάς εαυτό του μέσα από το μίσος των άλλων. Ναι, ο Μερσώ μισεί «για να μην αισθάνεται μόνος», για να μην είναι ο δακτυλοδεικτούμενος απόκληρος. Θέλει με άλλα λόγια όλοι να χρεοκοπήσουν σαν κι αυτόν, όλοι να χάσουν τις δουλειές τους, τα μαγαζιά τους. Την μισερή ιδεολογία του την θέλει «καθαρή». Η οπτική του μίσους του είναι η καθαρότητα της φυλής, η υπεροχή της… ράτσας. Αυτό το μίσος είναι ο πυροκροτητής που θα βάλει φωτιά στις βόμβες-προβλήματα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας. Αν όλοι, όμως,, είμαστε ξένοι και ρατσιστές ο ένας για τον άλλο, θα πεθάνουμε από μίσος, δηλητηριασμένοι καθώς θα δαγκώνουμε την ίδια τη γλώσσα μας. Αλλά μπορούμε να ζήσουμε χωρίς το μίσος, χωρίς τη Χρυσή Αυγή; Μπορούμε, αρκεί να αντικαταστήσουμε το μίσος με την Αγάπη, την αγάπη για όλους αδιακρίτως τους ανθρώπους με όρους χριστιανικότητας, αρκεί να δούμε την ξενότητα σαν ένα ταξίδι στην ξενότητα του άλλου και του αποξενωμένου εαυτού μας, με πυξίδα μία ηθική του σεβασμού ακόμα και για το ασυμβίβαστο. Αρκεί να πάψει το κρατικό κενό της ασφάλειας των πολιτών που έρχεται να καλύψει ο φασισμός και ο ρατσισμός ενός παράνομου κοινωνικού παραθεσμού που κρύβεται πίσω από μία πολιτική οργάνωση με νομότυπα χαρακτηριστικά.
Κυριακή 17 Ιουνίου 2012
Ελάχιστη η διαφορά
Πολύ αργά το βράδυ θα έχουμε μία εικόνα για το νικητή των εκλογών. Η διαφορά είναι πολύ μικρή.
Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012
Τρία σενάρια
Θέλω να γράψω για την επικινδυνότητα του πολιτικού μορφώματος που αποκαλείται «Χρυσή Αυγή», για τη βία που ασκεί εναντίον των μεταναστών, πάνω σε δυστυχισμένες ανθρώπινες υπάρξεις, για τις επιθέσεις στην Αγία Παρασκευή, στα Γλυκά Νερά, στο τρένο της Αθήνας, στην Άρτα. Ήθελα να γράψω για τη διαπλοκή, που συνεχίζεται καθώς νέα μίντια ξεφυτρώνουν στον καιρό της άγριας ύφεσης(με τι αλήθεια χρήματα;), ενώ οι εκπρόσωποι των κομμάτων εξακολουθούν να μοιράζουν «στημένες ερωτήσεις» στους δημοσιογράφους. Όμως η βία αυτή ωχριά μπροστά στη βία των διεθνών τοκογλύφων, αυτών που χθες δάνεισαν την Ισπανία με επιτόκιο 7%! Η βία αυτή καταδικάζει και στέλνει στο θάνατο ολόκληρους λαούς δια μιας, μ’ έναν σπασμό. Αλλά πως σκέφτονται οι τοκογλύφοι για την Ευρώπη, για την Ελλάδα; Σύμφωνα με μελέτες της Ελβετικής τράπεζας Picter & Cie(πηγή AgoraVox) για τη χώρα μας υπάρχουν τρία μετεκλογικά σενάρια. Στο πρώτο, έχουμε μία κυβέρνηση που υιοθετεί τα μέτρα λιτότητας του Μνημονίου. Όμως το σενάριο αυτό θεωρείται «ελάχιστα πιθανό». Σύμφωνα με το δεύτερο σενάριο σχηματίζεται στην Ελλάδα μία κυβερνητική συμμαχία των αντιμνημονιακών δυνάμεων που δεν θα εφαρμόσει τα μέτρα λιτότητας, που είναι προϋποθέσεις για τα δάνεια της τρόικας. Αλλά χωρίς τη χρηματοδότηση εκ μέρους των αγορών και από την Ευρώπη η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της και το τραπεζικό σύστημα θα καταρρεύσει, αφού δεν θα μπορέσει να ανακεφαλαιοποιηθεί. Η χώρα, συνεπώς, θα βγει από το ευρώ και την ΕΕ και θα επιδιωχθεί η επάνοδος στην ανταγωνιστικότητα με το υποτιμημένο εθνικό νόμισμα, τη δραχμή. Σύμφωνα με το τρίτο σενάριο, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνεχίσει να βοηθά την Ελλάδα, ακόμα κι αν η νέα κυβέρνηση δεν τηρεί τα μέτρα λιτότητας και τα μέτρα για τη μείωση του ελλείμματος. Αυτό το σενάριο θεωρείται δυνατό από την Ελβετική τράπεζα εξαιτίας των φόβων για τις κολοσσιαίες ζημίες και τη διασάλευση της σταθερότητας της ευρωζώνης, που θα προκληθούν από την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Σ’ αυτή την περίπτωση πρέπει είτε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να επαναγοράσει το ελληνικό χρέος από τις αγορές, είτε να το μεταφέρει προς ένα ευρωπαϊκό fund, όπως είναι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, είτε να προχωρήσει σ’ ένα νέο κούρεμα. Ούτε αυτό, όμως, λύνει το πρόβλημα του χρέους. Απλώς κερδίζεται χρόνος. Μία λυσιτελής αντιμετώπιση του χρέους χρειάζεται μείωση των ελλειμμάτων και ισοσκελισμένους Προϋπολογισμούς σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αλλά προπάντων χρειάζεται ανάπτυξη, καταλήγει η μελέτη για λογαριασμό της τράπεζας. Συνεπώς, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό, είναι ευρωπαϊκό. Άρα, η λύση ή θα είναι ευρωπαϊκή ή δεν θα υπάρξει. Είτε θα είναι υπέρ των «πάνω» είτε υπέρ των «κάτω», ανάλογα με τους συσχετισμούς των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Γι' αυτό οι εκλογές της Κυριακής δεν θα σηματοδοτήσουν μόνο το μέλλον της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, το μέλλον των λαών και το μέλλον των ελίτ.
Η οπτική γωνία της ψήφου
Ακούς τους επικεφαλείς των δύο κομμάτων, που δημοσκοπικά φέρονται να έχουν την προτίμηση του μεγαλύτερου μέρους των Ελλήνων ψηφοφόρων, και διερωτάσαι, ποιον να ψηφίσεις την Κυριακή; Τη ΝΔ ή το ΣΥΡΙΖΑ; Το επιχείρημα της ΝΔ είναι πως η Ευρώπη αλλάζει, ότι ο συσχετισμός δυνάμεων διαφοροποιείται και η Ελλάδα οφείλει να είναι εντός της ευρωζώνης, μη ρισκάροντας την έξοδό της με μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, και ότι απλώς χρειάζονται κάποιες αλλαγές στο Μνημόνιο και ασφαλώς Ανάπτυξη. Ο αριστερός πολιτικός σχηματισμός από την πλευρά του διατείνεται πως ήδη το Μνημόνιο μας οδηγεί στην καταστροφή και χρειάζεται η ακύρωσή του. Πως θα γίνει, όμως, η ακύρωσή του; Δεν υπάρχει το ρίσκο της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ; Θα το ρισκάρουμε λέει ο κ. Τσίπρας. Τούτων δοθέντων, ο ελληνικός λαός καλείται να ψηφίσει. Πως θα ψηφίσει όμως; Ανάλογα με την οπτική γωνία απ’ όπου βλέπει τα πράγματα νομίζουμε πως είναι η απάντηση. Έτσι, ένας πλούσιος, που έχει στείλει τα χρήματά του στο εξωτερικό, ή όπως λέει ο Σόιμπλε «έχει δέσει το γάιδαρό του», κι ακόμα εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που δεν έχουν πληγεί σοβαρά από την οικονομική κρίση, δεν έχουν χάσει τη δουλειά τους, ή εκείνοι που βασίζονται στην παραοικονομία, ή επιπλέον εκείνοι που πλήττονται από την εγκληματικότητα και έχουν φοβηθεί από τις πιέσεις τόσο από το εξωτερικό όσο και από το εσωτερικό, ή τέλος οι φανατικοί οπαδοί θα ψηφίσουν δεξιά. Αντιθέτως, εκείνοι που έχουν χάσει τα πάντα, οι άνεργοι(μόνο 1 στους 4 πληρώνεται από τον ΟΑΕΔ και σε λίγο κανείς), οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, που έβαλαν λουκέτο, οι νεόπτωχοι που δέχονται τις αλλεπάλληλες ληστρικές επιδρομές των φόρων και των χαρατσιών, οι νέοι που δεν έχουν ελπίδα να δουλέψουν ποτέ, αυτοί θα ψηφίσουν Αριστερά, γιατί ήδη έχουν καταστραφεί.
Αλλά το ερώτημα είναι, πως συνέβη αυτή η ριζική ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό; Πως ένα κόμμα διαμαρτυρίας εκτοξεύθηκε από το 4% στο 17% και, ενδεχομένως τη Δευτέρα, στο 29%; Αρκεί η κρίση και το Μνημόνιο για να αιτιολογήσει τη μεγάλη άνοδο; Όχι. Ο λόγος της εκτόξευσης του ΣΥΡΙΖΑ και του καταποντισμού πρωτευόντως του ΠΑΣΟΚ και δευτερευόντως της ΝΔ είναι η κατάργηση εξ ανάγκης του πελατειακού συστήματος σε ό,τι αφορά στους «κάτω». Κανείς πλέον δεν μπορεί να αμβλύνει τη λαϊκή δυσαρέσκεια με υποσχέσεις διορισμών. Μόνο το πελατειακό σύστημα των «μεγάλων παρασιτικών δουλειών» των «πάνω» λειτουργεί. Αλλά κι αυτό εν μέρει καθώς οι αποφάσεις λαμβάνονται ουσιαστικά από την τρόικα. Γι’ αυτό τα μίντια τα συνδεδεμένα με την παλαιά και τη νέα διαπλοκή(αυτή που έχει προνομιακή σχέση με την τρόικα) στηρίζουν εκείνη την κατάσταση που θα τους διασφαλίζει μία κυβέρνηση που θα ελέγχεται εύκολα τόσο από την τρόικα όσο και απ’ αυτούς. Για την ακρίβεια δεν επιθυμούν μία ισχυρή κυβέρνηση, ούτε δεξιά ούτε αριστερή, αλλά μία ανίσχυρη συμμαχική κυβέρνηση και, ει δυνατόν, μία κυβέρνηση «τεχνοκρατών». Δηλαδή, μία «δική» τους κυβέρνηση. Γι’ αυτό, τη Δευτέρα η χώρα πρέπει να έχει μία ισχυρή κυβέρνηση, εκλεγμένη από τους πολίτες και όχι από τους κουίσλιγκς σε συνεργασία με την τρόικα.
Τετάρτη 13 Ιουνίου 2012
Η κρυψώνα της γενίκευσης
Η γενίκευση είναι φασισμός. Το να βάζεις στο ίδιο σακούλι θύτες και θύματα είναι κατάφωρη αδικία. Το να επιμένεις, συνεπώς, όπως η κ. Λαγκάρντ ότι οι Έλληνες δεν πληρώνουν τους φόρους τους, είναι συγχρόνως αδικία και αντιδημοκρατική γενίκευση. Γιατί οι Έλληνες πληρώνουν φόρους. Απλώς δεν πληρώνουν όλοι. Πολύ χειρότερα, πληρώνουν οι «κάτω», πληρώνουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, πληρώνουν ακόμα και οι άνεργοι, ενώ οι πλούσιοι φοροαποφεύγουν και φοροδιαφεύγουν στους φορολογικούς παράδεισους υπό την ομπρέλα και τη συνενοχή του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιος επώνυμος λέει "ελάτε να μας βρείτε". Ενώ οι Έλληνες εφοπλιστές έμπλεοι πατριωτισμού, απειλούν να φύγουν εάν φορολογηθούν! Όμως που κρύβονται οι φοροδιαφεύγοντες; Εκτός από τους φορολογικούς παραδείσους κρύβονται και στις γενικεύσεις της κ. Λαγκάρντ. Εκεί μέσα κρύβονται οι ένοχοι, οι πραγματικοί φοροφυγάδες, δηλαδή οι πολύ πλούσιοι, εκείνοι τους οποίους εκπροσωπεί το ΔΝΤ και οι τράπεζες, γιατί η γενικότητα είναι η κρυψώνα των «πάνω», των οποίων υπάλληλος είναι η κ. Λαγκάρντ και σύνολή η διεθνής πολιτική ελίτ. Κάποιοι, όπως διάφορα διεθνή μίντια, θεωρούν ότι ενδεχομένως η διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να διάβασε το βιβλίο του Edmond About «Η σύγχρονη Ελλάδα»(1858), αποσπάσματα του οποίου δημοσίευσε πρόσφατα το γαλλικό, σατυρικό έντυπο Canard enchaine. Εκεί μαθαίνουμε ότι «Η Ελλάδα είναι το μόνο γνωστό παράδειγμα μιας χώρας σε πλήρη χρεοκοπία από την ημέρα της γέννησής της(…) Όλοι οι Προϋπολογισμοί, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, είναι ελλειμματικοί». Η κατάσταση αυτή οδηγεί, σύμφωνα με τον Γάλλο συγγραφέα, στο δανεισμό. Όμως τα δάνεια κατασπαταλήθηκαν χωρίς να χρησιμοποιηθούν παραγωγικά. Και επισημαίνει ότι οι φορολογούμενοι «χαίρονται και σχεδόν ευτυχούν όταν δεν πληρώνουν καθόλου φόρο». Μισή αλήθεια, η όντως αντιπαραγωγική κατασπατάληση των δανείων, για να ειπωθεί ένα μεγάλο ψεύδος, ότι η φοροδιαφυγή, είναι το εθνικό μας σπορ, ότι βρίσκεται στο DNA μας. Όμως, ο κ. About δεν λέει τίποτα για την εξάρτηση, για τα Λαυρεωτικά, για την εκμετάλλευση της χώρας από τους ξένους, για τα ληστρικά επιτόκια των δανείων, για το ρόλο των τραπεζών, δεν μιλά για το γεγονός ότι και την τελευταία 20ετία του 19ου αιώνα είχαμε τη χρεοκοπία της Τουρκίας(Οθωμανικής αυτοκρατορίας τότε), τη χρεοκοπία της Αργεντινής και στη συνέχεια τη χρεοκοπία της Ελλάδας. Ακριβώς η ίδια ιστορία με σήμερα. Γιατί, άραγε, συμβαίνει αυτό; Γιατί αυτή η κυκλική επιστροφή εντός της ιστορίας; Εδώ δεν πρόκειται για τις κυκλικές κρίσεις του καπιταλισμού, αλλά για την χρηματοπιστωτική κρίση που επιστρέφει διαρκώς. Θυμίζουμε ότι δεν ήταν 1929 το πρώτο κραχ, αλλά το 1907 στις ΗΠΑ.
Η άγνωστη νομισματική και χρηματιστική κρίση του 1907 έδειξε από πολύ νωρίς ότι ο καπιταλισμός είναι «αυτοκαταστροφικός». Ο αντιμονοπωλιακός νόμος του Σέρμαν στις ΗΠΑ, που ήταν μια προσπάθεια θέσπισης ορίων και κανόνων του παιγνίου παρέμεινε αδρανής μέχρι να τον ενεργοποιήσει ο πρόεδρος Θίοντορ Ρούζβελτ (1901-1909) μετά την κρίση του 1907. Ακόμα, η ίδρυση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ το 1913 (FED) και της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Εμπορίου(1912-1920) αν και έθεταν το πλαίσιο και τους κανόνες του ανταγωνισμού δεν αποσόβησαν το κραχ του 1929. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Αλλά ενώ ιστορικά οι ΗΠΑ κατάφερναν με τους διάφορους θεσμούς παρέμβασης να θέτουν υπό έλεγχο τις παρενέργειες του συστήματος, στην Ευρώπη σε ανάλογες περιπτώσεις είχαμε ανατροπές και επαναστάσεις, ακόμη και πολέμους. Θα συμβεί το ίδιο και σήμερα;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Κι όμως συμφωνήθηκε η Νέα Γιάλτα
[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews / 20.11.26 ] Οι προσδοκίες για την συνάντηση των Σι, Τραμπ, Πούτιν φαίνεται ότι διαψεύστηκαν για το σ...
-
[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr / 11.10.26 ] Ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό LuXemburg, επιχειρεί να αναλύσει την κατάσταση...
-
Στην Βραζιλία ο ακροδεξιός υποψήφιος Φλάβιο Μπολσονάρου νίκησε τον τωρινό αριστερό πρόεδρο Λουίζ Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, συγκεντρώνοντας το ...
-
Πριν το δω είχα την εντύπωση ότι απευθύνεται στην παγκόσμια κοινή γνώμη, ότι είναι μια καταγγελία της γενοκτονίας στην Γάζα. Τελικά δεν είνα...