Δευτέρα 9 Ιουνίου 2008
Ο Χότζας και η μοναξιά
Ο σεισμός συνέβη τη στιγμή που σκεφτόμουν «το σπίτι του Χότζα»! Ο Χότζας δεν πρόλαβε να ανακουφίσει τους συνωστισμένους ενοίκους και το σπίτι έπεσε! Αναφέρομαι στην πολιτική πρακτική σύμφωνα με την οποία φέρνουμε σε κατάσταση ακραίας δυσανεξίας τους πολίτες και ύστερα τους ανακουφίζουμε λιγάκι, τους δίνουμε μία ανάσα κι εκείνοι είναι ευχαριστημένοι. Οι δυτικοί που δεν έχουν ανάλογες αναφορές με χότζες, μιλούν για την «πολιτική του χειρότερου». Μόνο που όλα έχουν τα όριά τους. Ήδη οι ένοικοι του σπιτιού του Χότζα κινδυνεύουν να σκάσουν από έλλειψη αέρα και δυνατότητα ανακούφισης δεν υπάρχει. Η οικονομία (υπερκαπιταλισμός) εξακολουθεί να βρίσκεται σε κατάσταση αμόκ(το πετρέλαιο πλησιάζει τα 150δολάρια), ακριβώς όπως εκείνος ο 25χρονος Γιαπωνέζος στο Τόκιο, που βαρέθηκε τη ζωή του και τον κόσμο και άρχισε να σκοτώνει τον κόσμο. Η βία είναι πλέον εγγεγραμμένη παντού. Βία και μοναξιά παντού. Πριν μας σκοτώσει η πείνα είμαστε ήδη νεκροί. Ζούμε τον πολιτισμό του θανάτου. Γεμάτοι οι δρόμοι από άδειες ζωές, από άχυμες ψυχές που οδεύουν κούφες και κουφές στο σκουπιδαριό κατασκευασμένων επιθυμιών. Πουθενά δεν υπάρχει ο άλλος ως «φιλότητα» και η πόλη ως τόπος συνάντησης. Η συγκίνηση, το συναίσθημα, ό,τι προκαλεί το νιώσιμο έχει εγκιβωτισθεί σ’ ένα ψέμα που γίνεται η αλήθεια μας, σε μία ευτυχία που είναι η δυστυχία μας. Το πρόσωπό μας, καθώς το αρνούμαστε, έχει χαθεί πίσω από τα προσωπεία και τους ρόλους. Γι’ αυτό ο μέγας τρόμος είναι η αποκάλυψη του πραγματικού μας προσώπου. Αυτό συνέβη με τον τραγικό Σεργιανόπουλο. Ο «έρωτας» δεν ήταν παρά η αγορά του χρόνου του άλλου, μια απελπισμένη προσπάθεια κάλυψης της μοναξιάς με το κομμάτι. Θυμάμαι τη «μπανάνα» ένα μυθιστόρημα που έκανε πάταγο στην Ιαπωνία: «Το μοναδικό πράγμα που κατάλαβα από την αρχή, λέει η ηρωίδα, ήταν πως η αγάπη μας συντηρούνταν από μοναξιά. Ότι κανένας από τους δυο μας δεν μπορούσε να μας τραβήξει από το αμείλικτο μούδιασμα που νιώθαμε όταν ξαπλώναμε μαζί, τόσο σιωπηλοί, σ’ ένα σκοτάδι τόσο απομονωτικό που έμοιαζε να λάμπει»!
Παρασκευή 6 Ιουνίου 2008
Ποδόσφαιρο
Το ευρωπαϊκό κύπελλο ποδοσφαίρου αρχίζει και οι εθνογράφοι της Γενεύης αναρωτιούνται για τη σχέση αυτού του λαϊκού παιγνιδιού με τη θρησκεία, την πολιτική, την οικονομία, τα μέσα ενημέρωσης και την εκπαίδευση. Σύμφωνα με πολλούς, αν το ποδόσφαιρο είναι θρησκεία, τότε ο Μαραντόνα είναι θεό της. Γι’ αυτό οι οργανωτές της έκθεσης «Έξω από το παιγνίδι» έφτιαξαν αγαλματίδια του Αργεντίνου μάγου (να και ο παγανισμός) της στρογγυλής… θεάς (εδώ η Μπάλα και ο Μαραντόνα παραπέμπουν στο γιν και το γιαν)! Αλλά αν οι ποδοσφαιρόφιλοι και ο Ντεμπρέ χαρακτηρίζουν το παιγνίδι θρησκεία, άλλοι αναρωτιούνται αν το ποδόσφαιρο είναι «εργαλείο εκπολιτισμού ή εκβαρβαρισμού». Κατά τη γνώμη μας είναι και τα δύο. Είναι εκπολιτισμός όταν επανασυστήνει στην εποχή της ακραίας ατομικότητας τη συλλογικότητα, το ξεχασμένο Εμείς. Αλλά είναι και εκβαρβαρισμός όταν ανασύρει αντιδραστικούς εθνικισμούς με ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Αναφέρομαι στη δήλωση του μύθου του πολωνικού ποδοσφαίρου Ζ. Μπόνιεκ σύμφωνα με την οποία οι Πολωνοί ποδοσφαιριστές είναι «16 φορές (sic) πιο έξυπνοι» από τους Γερμανούς αντιπάλους τους. Η απάντηση των Γερμανών ήρθε με τη δήλωση του προέδρου της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας που μίλησε για τον μυθώδη προϋπολογισμό των 20 εκατομμυρίων ευρώ με τα οποία η γερμανική ομάδα θα είναι «εγγύηση της αθλητικής αλλά και της οικονομικής επιτυχίας». Και στις δύο περιπτώσεις ο αμιγής αθλητισμός είναι απών. Και στις δύο περιπτώσεις τα κίνητρα δεν είναι μόνο η νίκη σ’ ένα παιγνίδι ή η κατάκτηση του ευρωπαϊκού κυπέλλου, αλλά και διάφορες εθνικές (συμβολικές) ή οικονομικές επενδύσεις. Είναι γνωστό ότι στους αγώνες αυτούς παρουσιάζονται τα νέα σύμβολα, οι νέες φανέλες, τα νέα αθλητικά είδη των μεγάλων δυτικών πολυεθνικών αλλά και τα νέα πρότυπα. Θα είχε ενδιαφέρον η μελέτη των στρατηγικών προώθησης προτύπων (ο Μπέκαμ πριν, ο Κριστιάνο Ρονάλντο τώρα), των τρόπων ζωής και στυλ, που θα μιμηθούν σε λίγο οι νέοι σε ολόκληρο τον κόσμο. Γι’ αυτό εμείς είμαστε με τα «αουτσάιντερ»(όπως η Ελλάδα!), με τις ομάδες που είναι έξω από τις στρατηγικές των πολυεθνικών και ανταποκρίνονται στο joga bonito (ωραίο παιγνίδι), καθιστάμενο ακόμη πιο ωραίο όταν ανατρέπει ακριβοπληρωμένες «παράγκες».
Πέμπτη 5 Ιουνίου 2008
ΟΜΠΑΜΑ
Η επικράτηση ενός μαύρου ως υποψηφίου για την προεδρία των ΗΠΑ παρουσιάζεται ήδη ως θρίαμβος της δημοκρατίας. Ένας μαύρος, όμως, πρόεδρος των ΗΠΑ, όπως ο Ομπάμα, θα ασκήσει διαφορετική πολιτική από έναν λευκό; Αρκεί γι’ αυτό το χρώμα του; Ασφαλώς όχι. Γιατί ο Ομπάμα δεν εκφράζει το 13% του πληθυσμού των ΗΠΑ, που είναι μαύροι και στη συντριπτική τους πλειοψηφία εξαθλιωμένοι, δεν εκφράζει τους «κάτω», απλώς είναι ένας αφροαμερικανός (για τους «πολιτικά ορθούς») που ανήκει και εκφράζει τα συμφέροντα της κυρίαρχης ελίτ. Ο Ομπάμα, η Κοντολίζα Ράις, ή ο Πάουελ έχουν προέλθει από την γνωστή πολιτική των ποσοστώσεων (affirmative action) της δεκαετίας του 1960. Η affirmative action, η πολιτική που εφαρμόστηκε για να γιατρέψει υποτίθεται τις πληγές των διακρίσεων, διασπά στην ουσία τις κοινότητες των αποκλεισμένων, εισάγοντας εντός του «κύκλου ανοχής» των λευκών μόνο ένα 10%. Οι μαύροι προνομιούχοι της ποσόστωσης απέκτησαν, έτσι, την ελπίδα εισόδου στον… παράδεισο του αμερικανικού ονείρου, αλλά συγχρόνως έχασαν την καθολικότητά τους, την πολιτική τους δηλαδή δυνατότητα να εκφράσουν όλους τους «κάτω», όλους τους μη προνομιούχους. Ουσιαστικά, η «θετική διάκριση» είναι ένας προσηλυτισμός από τους WASP’s (Λευκούς Αγγλοσάξονες Προτεστάντες) των καλύτερων στοιχείων των «κάτω», αποδυναμώνοντας έτσι τη δυνατότητα των τελευταίων να οργανώσουν πολιτικά τις διεκδικήσεις τους. Έτσι, ο Όλμπι, «το θύμα» του Μπέλοου, ως μαύρος της ποσόστωσης, είναι πλέον πάνω στο τρένο, ενσωματώθηκε και μπορεί να ονειρεύεται ακόμη και την πρώτη θέση, ή την είσοδο στους «ελεγκτές» ή τους «ρυθμιστές», όπως ο Ομπάμα. Στην πραγματικότητα, η υποψηφιότητα Ομπάμα θα μεταθέσει καλύτερα το ενδιαφέρον των «κάτω», σε δευτερεύοντα ζητήματα, όπως είναι το χρώμα. Δεν είναι τυχαίο ότι 4 στους 10 ψηφοφόρους της Χίλαρι Κλίντον προτιμούν να ψηφίσουν τον ρεπουμπλικάνο και λευκό Μακέην, αντί του δημοκρατικού και μαύρου Ομπάμα. Σε ό,τι αφορά, τέλος, την ανυπαρξία προγραμματικών διαφορών μεταξύ των δύο κομμάτων στην οικονομία και τις τιμές των καυσίμων, αυτή θα καλυφθεί πίσω από τη ρατσιστική διαφορά!
Τετάρτη 4 Ιουνίου 2008
Τερτίπια του παρόντος
Αυξήσεις των τιμολογίων της ΔΕΗ ή όχι; Υπάρχει «ένα δίλημμα σε ανθρώπινο επίπεδο, σε επίπεδο λογικής…» αλλά τα «ζητήματα που έχουν να κάνουν με την ενέργεια δεν μπορεί να αντιμετωπιστούν διαφορετικά»! Η οικονομία συνεπώς, το δεύτερο σκέλος του διλήμματος υπερέχει του πρώτου, του ανθρώπινου. Ο άνθρωπος ας πάει στο διάβολο, η… οικονομία να είναι καλά. Αυτά είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Θ. Ρουσόπουλος, αποδίδοντας τη δυσχερή κατάσταση στη δυσμενή διεθνή συγκυρία και την τιμή του πετρελαίου. Αλλά γιατί κ. Ρουσόπουλε δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά; Ως γνωστόν το κράτος κερδίζει όλο και περισσότερα από το φόρο στα καύσιμα, ανάλογα με την αύξηση της τιμής του πετρελαίου. Γιατί, λοιπόν, το Δημόσιο δεν αποποιείται μέρος από τα αυξημένα κέρδη του, γιατί δεν μειώνει το φόρο ώστε να ανακουφιστεί η αγορά, οι καταναλωτές αλλά και η ΔΕΗ; Γιατί θα πρέπει όλα να μετακυλύονται στον καταναλωτή και μάλιστα πολλές φορές; Ποια είναι «Τερτίπια του παρελθόντος»; Τερτίπι, κυνισμός και αναλγησία που έρχεται από το παρελθόν είναι ότι «η ακρίβεια στην αγορά, είναι μια δύσκολη κατάσταση για όλους»! Όλους;! Φαίνεται ότι αποτελεί παρελθόν για σας η διακηρυγμένη πολλές φορές «ανθρωποκεντρική πολιτική» σας και, ακόμη χειρότερα, ότι έχετε χάσει την επαφή με τον κόσμο, με τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους άνεργους. Μιλάτε από το ύψος της καλοπέρασής σας και βλέπετε τον άνθρωπο, τον φτωχό, τον αδύνατο ως πράγμα, ως αντικείμενο, ως αναλώσιμο γρανάζι της οικονομικής μηχανής. Αδυνατείτε να δείτε από τα φιμέ τζάμια της μερσεντές σας και να νιώσετε εκείνους που πεινούν. Σε λίγο θα μας πείτε, όπως ο Κ. Σημίτης, ότι η πείνα δεν υπάρχει και πως υπάρχει μόνο «διατροφική ανασφάλεια», ότι φταίνε οι φτωχοί που παρουσιάζουν συναισθηματικές διαταραχές ανασφάλειας! Αποδεικνύεται, δυστυχώς, κύριε κυβερνητικέ εκπρόσωπε ότι διακατέχεστε από επικίνδυνες τάσεις αλαζονείας, αναισθησίας και κυνισμού. Απλώς σας υπενθυμίζουμε ότι τα ίδια ακριβώς πλήρωσε ακριβά το ΠΑΣΟΚ και δεν μπορεί ακόμη να συνέλθει.
Δευτέρα 2 Ιουνίου 2008
Το Γεφύρι της Άρτας
Θυμάμαι το βίραγκα, εκείνη τη φοβερή δίνη στη δεξιά όχθη του ποταμού, στη βάση του γεφυριού, αυτή που είχε τραβήξει στο βυθό της πολλά παιδιά της ηλικίας μου, καθώς η νεανική αποκοτιά του ζην επικινδύνως επιχειρούσε να νικήσει το στοιχειό με μια βουτιά και στοίχημα το «μπορώ να το κάνω», που θεμελίωνε το πρώτο εφηβικό εγώ και το φιλότιμο. Τώρα, που το νερό πιάστηκε με αλλεπάλληλες δέσεις στα πιο ψηλά για να γίνει ηλεκτρικό ρεύμα, κοιτάζω το στεγνό ποτάμι και διαπιστώνω πως ο φοβερός ρουφιάς δεν ήταν παρά μία μικρή ταπείνωση του εδάφους, μία λακκούβα! Ένας ελάχιστος λάκκος δημιουργημένος από την αλλαγή στο ρυθμό και την κατεύθυνση του χορού του νερού ήταν αρκετός για να αλλάξει το χαρακτήρα του υδάτινου στοιχειού και να τον καταστήσει φονικό. Τώρα τίποτα. Το ποτάμι δεν υπάρχει. Απόμειναν μόνο τα λιθάρια και το γεφύρι του θρύλου, που οι ελεγχόμενες, απότομες και ξεπλυμένες κατεβασιές του νερού του τρώνε τα σπλάχνα. Το Γεφύρι της Άρτας πέφτει, γιατί τα ενισχυμένα με συρματοκιβώτια κροκάλας θεμέλια έχουν καταστραφεί. Κάποιοι, όπως πάντα λίγοι, αγωνιούν και φωνάζουν να μη γίνει «κρίμα ο μόχθος του πρωτομάστορα, κρίμα η θυσία της γυναίκας του», να μη χαθεί η ψυχή και το σώμα του θρύλου, να μην αφήσουμε τις επερχόμενες γενιές χωρίς τα ζωντανά παραμύθια μας. Γιατί πως θα μεγαλώσουν τα νέα παιδιά χωρίς να έχουν μια ιστορία να πατήσουν; Πως θα κοιμούνται τα μωρά χωρίς τραγούδια; Πως θα δεθεί η ψυχή τους με τις λαλιές και τα μουσικά ηχοχρώματα του τόπου τους, έτσι που να μην είναι άρριζα, φτερά στους ανέμους; Ακούει, άραγε, κανείς από τους ιθύνοντες; Απευθύνομαι σ’ αυτούς που μιλούν για την παράδοση και την πολιτιστική κληρονομιά μόνο και μόνο όταν πρόκειται να φωτογραφηθούν καβάλα σε γαϊδούρια προς χάριν της επικοινωνιακής μόστρας.
Κυριακή 1 Ιουνίου 2008
Ο πολιτισμός του φόνου
Μικρά παιδιά πωλούνται στα σκλαβοπάζαρα της Ασίας και της Αφρικής έναντι ευτελούς τιμήματος για να δουλέψουν στο «μεγαλύτερο εργοστάσιο του κόσμου»(Κίνα) ή στις φυτείες κακάο και καφέ (ναι, αυτός που πίνουμε) της Ακτής του Ελεφαντοστού. Ακριβώς, όπως συμβαίνει και με τις γυναίκες των ανατολικών χωρών, που πωλούνται σε προαγωγούς της Δύσης. Παράλληλα, η αμερικάνικη υπηρεσία ρύθμισης της αγοράς πρώτων υλών (CFTC) ερευνά πιθανή χειραγώγηση της τιμής του πετρελαίου στις αμερικανικές χρηματαγορές! Αυτοί που αιτιολογούσαν την τερατώδη αύξηση της τιμής του πετρελαίου ως αποτέλεσμα της μεγάλης ζήτησης σε σχέση με την προσφορά μένουν εκτεθειμένοι, ενώ δικαιώνονται οι… συνωμοσιολόγοι. Τελικά, η τιμή του πετρελαίου είναι χειραγωγημένη από το τραστ των πετρελαιάδων σε αγαστή συνεργασία με τα παπαγαλάκια τους στα μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα. Το συμπέρασμα δεν είναι της έρευνας που προαναφέραμε, αλλά δικό μας. Διότι μέχρι να καταλήξουν σε αποτέλεσμα οι ερευνητικές διαδικασίες της CFTC, τα χρήματά μας θα έχουν μεταφερθεί με τη μορφή υπερκέρδους στις τσέπες των «μαφιόζων» της χρηματιστηριακής οικονομίας και του πετρελαίου. Αυτό διαπιστώνουν και οι αναλυτές σύμφωνα με του οποίους ακόμα και αν ενισχυθούν οι κανόνες ελέγχου της αγοράς τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει τη σημερινή δυναμική. Συνεπώς, το έγκλημα θα συντελεσθεί πλήρως και τελείως. Ήδη η πείνα εξολοθρεύει ολόκληρους πληθυσμούς στην Αφρική, ενώ όσοι μπορούν μεταναστεύουν είτε προς το βορρά είτε προς το νότο (Νότια Αφρική) θα βρουν μπροστά τους τα πρώην θύματα του απαρτχάιντ (στο νότο) και τους εγχώριους φτωχούς(στο βορρά). Το εσωτερικό προλεταριάτο ξενόφοβο και ρατσιστικό θα χτυπηθεί σ’ έναν αγώνα θανάτου και επιβίωσης με το εξωτερικό προλεταριάτο, τους μετανάστες. Οι «εμφύλιοι των κάτω», ο κανιβαλισμός των εξαθλιωμένων μεταξύ τους είναι ένα έργο που έχει παιχτεί (και παίζεται) στις ΗΠΑ, αναπαραγόμενο σήμερα παντού δίκην ριμέικ! Η Αμερική γίνεται το πρότυπο της οικονομικής απληστίας και της φονικής παγκοσμιοποίησης. Ένας παγκόσμιος πολιτισμός του θανάτου κυριαρχεί απ’ άκρη σ’ άκρη στον πλανήτη. Και οι μόνοι που αντιδρούν στη Δύση, οι μόνοι αλληλέγγυοι είναι τα παιδιά των μεσαίων τάξεων, οι γνωστοί EMO! Αυτοί των οποίων οι γονείς ζουν το δράμα του περάσματος από το φως στο σκότος. Γι’ αυτό τραγουδούν: «Ένας κόσμος που σε στέλνει να δουλέψεις στα πόδια των διαλυμένων ονείρων/ Η μιζέρια σου και το μίσος σου μας σκοτώνουν όλους» (Welkome to the Black Parade). Τα παιδιά αυτά διαμαρτυρήθηκαν, χθες, έξω από μία βρετανική εφημερίδα (Ντέιλι Μέιλ) που τους κατηγόρησε ότι παρουσιάζουν μια «ρομαντική εικόνα του θανάτου». Ναι, γιατί ο συναισθηματισμός και η ευαισθησία είναι περιττά ανθρώπινα χαρακτηριστικά σ’ έναν κόσμο όπου ο καλύτερος θάνατος είναι εκείνος που επισυμβαίνει στο καζάνι των κανιβάλων!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Κι όμως συμφωνήθηκε η Νέα Γιάλτα
[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews / 20.11.26 ] Οι προσδοκίες για την συνάντηση των Σι, Τραμπ, Πούτιν φαίνεται ότι διαψεύστηκαν για το σ...
-
[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr / 11.10.26 ] Ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό LuXemburg, επιχειρεί να αναλύσει την κατάσταση...
-
Στην Βραζιλία ο ακροδεξιός υποψήφιος Φλάβιο Μπολσονάρου νίκησε τον τωρινό αριστερό πρόεδρο Λουίζ Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, συγκεντρώνοντας το ...
-
Πριν το δω είχα την εντύπωση ότι απευθύνεται στην παγκόσμια κοινή γνώμη, ότι είναι μια καταγγελία της γενοκτονίας στην Γάζα. Τελικά δεν είνα...
