Στις 22 Μαΐου καλέσαμε σε διαμαρτυρία διαρκείας τους αγανακτισμένους Έλληνες. Αυτό έγινε. Τώρα κάποιοι στέκουν έμφοβοι μπροστά στο νέο

Και μετά; Ρώτησε η φίλη. Τι συνέχει αυτό το ετερόκλητο πλήθος; Η αγανάκτησή και η μη εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα, δηλαδή στα πολιτικά κόμματα είτε πρόκειται για τα κόμματα εξουσίας είτε για τα λεγόμενα "μικρά". Και μετά; επιμένει η φίλη. Μετά τα πράγματα θα είναι καλύτερα, χειρότερα αποκλείεται. Γιατί το χειρότερο το ζούμε σήμερα. Ζούμε την κατοχή, την ανελευθερία, την ανεργία, την αναξιοπρέπεια, τη φτώχεια, τον ακρωτηριασμό των νέων από όνειρα, την απονέκρωση κάθε επιθυμίας. Η αντίσταση σε ό,τι μας δουλώνει, σε ό,τι μας αποανθρωποποιεί αυτοδίκαια μας ανυψώνει, μας λυτρώνει, μας κάνει καλύτερους, ενεργούς πολίτες. Αρκεί αυτό; Όχι. Αυτό το ετερόκλητο πλήθος οφείλει να αυτοοργανωθεί με όπλα την αλληλεγγύη, τη συντροφικότητα, την αξιοπρέπεια, το νέο ουμανισμό και τον πολιτισμό. Ας ανάψουν οι συζητήσεις. Ας αρχίσουν οι νέες μουσικές. Γιατί μέσα από το διάλογο, μέσα ακόμα και από την ειρηνική, διαλογική σύγκρουση θα διαμορφωθεί ο νέος λόγος. Μέσα από νέες κοινές εμπειρίες και έρωτες θα δημιουργηθούν οι καινούργιες μουσικές, οι νέες ομαδώσεις, οι νέες συλλογικές αξίες, που θα περιθωριοποιήσουν τον πολιτισμό της ατομικότητας και της κατανάλωσης εικόνων και ψευδαισθήσεων. Ας αρχίσουν λοιπόν οι χοροί. Ναι, το νέο είναι ρίσκο. Μπορεί να εκτραπεί και σε φασιστικές ατραπούς, όπως έγινε με την οικονομική κρίση του "μεσοπολέμου". Μπορεί, όμως, να μην εκτραπεί και να διαμορφώσει νέους δρόμους κοινωνικής δικαιοσύνης και ανθρωπισμού. Γι' αυτό αξίζει να το διακινδυνεύσουμε. Να ξεφύγουμε από το τέλμα.