ΝΕΡΟΥΝΤΑ

Άλλος στο αρχείο κι άλλος στη φυλακή. Και λόγια, λόγια φθαρμένα, κοινότοπα, διεφθαρμένα, όπως τα ψεύδη. Κανείς δεν πιστεύει κανέναν. Κι ύστερα το παράλογο του αίματος, στην Καμπούλ, στο Ιράκ κι εκείνη να δηλώνει αμετανόητα περήφανη για «την απόφαση» της εισβολής (Ράις). Αίφνης, όμως, μέσα από το θόρυβο και τους αλαλαγμούς των κανιβάλων ακούγεται ο ποιητής να καλεί τον έρωτα: «Θέλω να κάνω μαζί σου/ αυτό που κάνει η άνοιξη στις κερασιές». Όχι, η είδηση δεν είναι ότι κάποιος ανακάλυψε ανέκδοτα ποιήματα του Πάμπλο Νερούντα, αλλά ότι ήταν γραμμένα για μιαν Αλίσια. Γιατί επιβεβαιώνει ότι δεν είναι η δύναμη αλλά ο έρωτας το κινούν αίτιο του κόσμου. Αυτός ο βουβός έρωτας, που η ποίηση τον κάνει να μιλά. Και τι είναι ο έρωτας; Τι είναι ο ερωτευμένος; «Μια λέξη είμαι χωρίς ήχο/ αυτός που όλα τα ’χει χάσει και που όλα τα κατέχει». Αλλά σήμερα, οι ποιητές είναι άχρηστοι. Κανείς δεν τους έχει ανάγκη. Γιατί κανείς πια δεν ερωτεύεται. Κανείς σήμερα δεν αναρωτιέται «Και γιατί ακαριαία με κυριεύει ακέριος ο έρωτας εμένα/ μόλις νιώσω μονάχος, με σένα μακριά μου;». Πλέον, ο καθένας μόνο τον πόθο του ποθεί και πονάει όχι για τον Άλλο που χάνει, αλλά για την απώλεια των κατόπτρων της ναρκισσιστικής του εικόνας. Η εποχής μας είναι εγκιβωτισμένη στα πελώρια εγώ της, σε δισεκατομμύρια μαύρες τρύπες. Γι’ αυτό οι ποιητές, οι λυρικοί ψεύτες, οι πλάνητες, τα ερωτευμένα υποκείμενα της Δαπάνης και όσοι έπαιζαν ή συνεχίζουν να σχοινοβατούν στα ακραία όρια της γλώσσας χωρίς προστατευτικό δίχτυ, είναι εξόριστοι, εκτός ορίων, περιθώριοι, γραφικοί. Ποιος σήμερα θα πει στην αγαπημένη χωρίς να γίνει καταγέλαστος «Καρδιά μου πυροστιά εσύ/ όπου, πετώντας, απαγκιάζανε οι μυστικές μου σκέψεις/ και τα πασίχαρα φιλιά μου ορμίζονται σαν κάρβουνα αναμμένα»; Κανείς. Γι’ αυτό οδεύουμε χωρίς έρωτα, χωρίς λόγο, χωρίς Πόλη, μονάχοι, πλανταγμένοι, διψασμένοι για τα ρο του έρωτα. Και ό,τι «κάνει η άνοιξη στις κερασιές», ο έρωτας είναι μια μνήμη εν υπνώσει.