Μπετανκούρ και ΗΠΑ

Μία γυναίκα, η Ίνγκριντ Μπετανκούρ αγκαλιάζει σφιχτά τα παιδιά της μετά από έξι χρόνια ομηρίας στη ζούγκλα της Κολομβίας. Η χαρά της μάνας είναι έκδηλη και μας την κοινωνεί. Κάπως έτσι θα είναι ο παράδεισος, δηλώνει. Όλος ο κόσμος ταυτίζεται μαζί της. Συγκινούμαστε. Ύστερα, έρχεται η αποκαθήλωση της εικόνας, που μόλις μας έκανε να δακρύσουμε, προκύπτει η αποκάλυψη της αλήθειας αλλά και η πολιτική για να οικειοποιηθεί πράξεις και συναισθήματα. Το ψεύδος φανερώνεται, αλλά η συγκίνηση παραμένει. Η Σενγκολέν επιπλήττει τον Σαρκοζί για πολιτική εκμετάλλευση του δράματος. Ένα ελβετικό ραδιόφωνο αποκαλύπτει ότι η απελευθέρωση των 14 και της Μπετανκούρ, δεν ήταν απελευθέρωση αλλά εξαγορά. Οι ΗΠΑ έδωσαν 20 εκατομμύρια δολάρια στους αντάρτες καθώς μεταξύ των ομήρων ήταν και τρεις Αμερικανοί πράκτορες. Αλλά γιατί η Ουάσινγκτον το έκανε αυτό τώρα και όχι πριν; Γιατί, απλώς, στην Κολομβία έχουν εκλογές και ο Κολομβιανός πρόεδρος Ουρίμπε είναι ένας από τους ελάχιστους που είναι φίλα προσκείμενος στις ΗΠΑ στη λατινική Αμερική. Η… απελευθέρωση, λοιπόν, έδωσε «αέρα στα εκλογικά πανιά» του Ουρίμπε. Όμως, τα δικά μας μάτια έχουν «τυφλωθεί» από τα δάκρυα της Μπετανκούρ, από το δράμα και την ευτυχία της μάνας. Έτσι, γίνονται τα πολιτικά παιγνίδια. Πνίγοντας την κριτική σκέψη μέσα στο συναίσθημα. Ποιος να ακούσει για τον Ουρίμπε και τον πραγματικό στόχο των ΗΠΑ καθώς και ότι η Γαλλο-κολομβιανή απλώς χρησιμοποιήθηκε; Ζαλίζονται οι άνθρωποι έτσι όπως παίζουν με την ψυχή τους και μένουν μ’ ένα τεράστιο «Γιατί;», ένα παγκόσμιο What, ή ένα Watt, όπως αυτό του Μπέκετ (με αυτόν το μεγάλο συγγραφέα ανοίγει η Επίδαυρος). Η λογική, ποια λογική; Εδώ τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται ό,τι είναι. Εδώ όλα κινούνται, φεύγουν, έρχονται, ξεγίνονται, γίνονται. Όλα διακόπτονται, χωρίς να διακόπτονται. Ο χρόνος, ποιος χρόνος; Ο άνθρωπος, ποιος άνθρωπος; Τελικά, μιλάμε για κάτι, γιατί δεν μπορούμε να αφηγηθούμε το Τίποτα. Και η αφήγηση, μετά το Λόγο, έχει καταστεί μία ουτοπία.