Μπερλουσκονισμός του 5%

Πριν τέσσερα χρόνια εκθειάζαμε τη γερμανική πειθαρχία που ενοφθάλμισε ο Ότο στον αυθορμητισμό και το πάθος των Ελλήνων ποδοσφαιριστών. Τώρα, ό,τι «γερμανικό» συνδέεται με τη διαφθορά. Η πραγματικότητα είναι πως μία εταιρία, η πολυεθνική Ζίμενς, που έκανε «δουλειές», όπως κάνουν όλες οι επιχειρήσεις, απλώς βρέθηκε στο στόχαστρο λόγω του ανταγωνισμού της με την αμερικανική Τζένεραλ Ελέκτρικ. Συνεπώς, οι αποκαλύψεις περί διαφθοράς κομμάτων και πολιτικών είναι αποτέλεσμα των εσωτερικών αντιθέσεων του καπιταλισμού, όπως θα έλεγαν και οι μαρξιστές, σε παγκόσμιο επίπεδο. Διότι ως γνωστόν, ό,τι έχει αποκαλυφθεί μέχρι τώρα προέρχεται από το αμερικανικό γραφείο που ερευνά την υπόθεση. Στο τοπικό πεδίο, όπως είναι η περίπτωση της Ελλάδας, οι αποκαλύψεις αυτές, εκτός από τις άμεσες πολιτικές τους συνέπειες, που είναι η απαξίωση των κομμάτων εξουσίας και των εμπλεκόμενων πολιτικών προσώπων, χρησιμοποιούνται από ένα δίκτυο εσωτερικών παραγόντων που έχουν άμεση πρόσβαση στις πηγές(τις ΗΠΑ πρωτευόντως και δευτερευόντως τη Γερμανία) για την προώθηση ιδιοτελών πολιτικο-οικονομικών στόχων. Με άλλα λόγια, κάποιοι έχουν τη δυνατότητα να διοχετεύουν και γενικά να διαχειρίζονται τις αποκαλύψεις με τρόπο που θέτει σε μία ιδιότυπη ομηρία το πολιτικό σύστημα, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις κατευθύνουν και τη δικαιοσύνη αναλόγως. Δεν είναι τυχαίο πως ό,τι διοχετεύεται στον Τύπο είναι δευτερεύουσας σημασίας «συναλλαγές», που κινούνται στο πεδίο της πολιτικής ηθικής. Επίσης, οι «εκτιμήσεις» για τη δημιουργία νέου κόμματος με ρυθμιστικό ρόλο στις εξελίξεις είναι ένας ακόμη ιδιότυπος πολιτικός εκβιασμός. Αλλά και τα πολιτικά κόμματα από την πλευρά τους, αντί να αντιδράσουν σε αυτή τη γενικευμένη επίθεση (τώρα αφορά και το ΚΚΕ), που οδηγεί στην απολιτικοποίηση και απειλεί μ’ έναν «μπερλουσκονισμό» του 5%, επιχειρούν άλλοτε να προσπορισθούν βραχυπρόθεσμα οφέλη και άλλοτε να αφήσουν τα γεγονότα στη «σουρντίνα» του χρόνου. Εν κατακλείδι, βρισκόμαστε σε μία περίοδο ολομέτωπης επίθεσης του δικτύου εγχώριας και διεθνούς οικονομίας επί της πολιτικής, χωρίς η δεύτερη να μπορεί να αρθεί στο ύψος της ανάγκης για χειραφέτηση από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Ο «μπερλουσκονισμός» του 5% (ή όχι) θα είναι η έκβαση αυτής της αντιπαράθεσης