Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2011

Η τρέλα της ανεργίας

Δηλώνει αδυναμία στο να πληρώσει τους φόρους και τα έκτακτα τέλη. Απειλεί πως η έσχατη καταφυγή του θα είναι το ντουφέκι. Απέναντί του θα βρει τον καθεστωτικό αρθρογράφο που θα στηλιτεύσει την ενδεχόμενη βία του. Είναι αυτός που θα γράψει στα εγχώρια και τα εξωχώρια έντυπα για τους βανδαλισμούς στα λύκεια και τη βία εναντίον των καθηγητών των ΑΕΙ! Ο ίδιος γραφιάς δεν θα βρει ούτε μια λέξη συμπάθειας για τη γυναίκα που τρελάθηκε στη Δ. Γούναρη ή για τη μωρομάνα που αυτοχειριάστηκε στην Πάτρα. Η ενδοβολή της δυστυχίας δεν τον αφορά. Ο ζωντανός θάνατος να μην έχεις να θρέψεις τα όνειρα των παιδιών σου δεν τον ενδιαφέρει. Το θέμα του είναι τα δημοσιονομικά ελλείμματα και όχι η ανθρωπιστική καταστροφή. Ο πατριωτισμός του είναι συναφής με την αποφυγή της χρεοκοπίας της Ελλάδας, ενώ οι Έλληνες που έχουν ήδη χρεοκοπήσει, οι Έλληνες της τρίτης θέσης και του καταστρώματος αλλά και της δεύτερης θεωρούνται σκουπίδια, άχρηστο φορτίο, που πρέπει να πεταχτεί στη θάλασσα για να μην βουλιάξει το πλοίο. Στην Ελλάδα οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν κατά 40% το πρώτο εξάμηνο του 2011 γράφει η γαλλική εφημερίδα Le Monde. Η κατάθλιψη, το καταφύγιο στην τρέλα είναι γεγονός.
Να είσαι έξ-υπνος (ξύπνιος) και να σκέφτεσαι με όρους ονείρου, νύχτας, τύφλωσης για να αντέξεις. Να λες, «όνειρο είναι, εφιάλτης, δεν μπορεί αυτό να είναι αλήθεια». Αυτός ο λόγος θαμπώνει, απαλύνοντας την οξύτητα του πόνου στον εγκέφαλο. Το θάμπωμα είναι η νοητική νύχτα το καταμεσήμερο. Είναι σαν να στρέφεις τα μάτια σου στον ήλιο και όλα να θαμπώνουν, να νυχτώνουν. Εδώ ο Φουκό αναφέρει τον Ντεκάρτ που «κλείνει τα μάτια και βουλώνει τα αυτιά του» για να μην τυφλωθεί, ενώ ο Γιάννης μιλάει απλώς για την αντιπυρά της «στωικής απάθειας» που δίνει χρόνο στο χρόνο και μία ευκαιρία για τη λύση του δράματος με μαγικό τρόπο. Εν προκειμένω το τραγικό είναι το τελικό, ανεπίστροφο, αδιάκοπο κατασπάραγμα της καρδιάς, όπως στις τραγωδίες του ΙΖ αιώνα όταν η τρέλα έλυνε το δράμα, απελευθερώνοντας την αλήθεια και ανακτώντας το πραγματικό μέσω του λυρικού νόστου, της επιστροφής δηλαδή σ’ ένα είδος παιδικής ηλικίας, σ’ ένα έσχατο σημείο της πτώσης, που μπορεί να είναι το εφαλτήριο για μια νέα αρχή. Η μαγική ελπίδα. Πέραν αυτής τέλος, η σωτηρία από την τρέλα μπορεί να είναι η πολιτική έκφραση της απελπισίας. Μόνο που δεν υπάρχουν πια θεσμοί, δεν υπάρχουν ούτε συνδικάτα ούτε πολιτικά κόμματα για να μετουσιώνουν τη βία σε κάτι δημιουργικό. Ενίοτε δε η όποια συμπάθεια έρχεται να παροξύνει το πρόβλημα και να αφαιρέσει και τα τελευταία υπολείμματα προσωπικής αξιοπρέπειας. Γι’ αυτό δεν απομένει παρά η βία, το… ντουφέκι ή η σύσταση νέων θεσμών, πολιτικών δικτύων συλλογικότητας και αλληλεγγύης.

Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011

Πρόδρομα φαινόμενα

Χιλιάδες Ιταλοί ξεχύθηκαν στους δρόμους της Ρώμης για να γιορτάσουν το τέλος της εποχής Μπερλουσκόνι. Προσδοκίες δημιούργησε και στην Αθήνα η νέα κυβέρνηση υπό τον τεχνοκράτη Λουκά Παπαδήμο. Μεσσίας ο Μόντι, ο νέος Ιταλός πρωθυπουργός και άνθρωπος των Βρυξελλών, μεσσίας και ο Παπαδήμος, πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, σύμφωνα με τον τρόπο παρουσίασης των συστημικών μίντια. Όμως, οι εξελίξεις και οι προοπτικές της ελληνικής οικονομίας δεν εξαρτώνται από έναν άνθρωπο αλλά από τις πολιτικές που εφαρμόζονται. Και οι πολιτικές αυτές είναι λανθασμένες. Εξάλλου, τα ίδια μέσα ενημέρωσης δεν αποθέωναν κάποτε τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Σίλβιο Μπερλοσκούνι τους σημερινούς αποδιοπομπαίους τράγους; Οι αλλαγές, συνεπώς, δεν σημαίνουν τίποτα στο βαθμό που οι ίδιες πολιτικές θα προκαλούν ή θα βαθαίνουν τα ίδια αδιέξοδα. Η αντίληψη ότι οι προηγούμενοι ήταν ανίκανοι και αναποτελεσματικοί πάσχει καθώς εθελοτυφλεί μπροστά στην αποδεδειγμένη αποτυχία της εφαρμοσμένης μνημονιακής πολιτικής της άγριας λιτότητας. Μπορεί οι νέες κυβερνήσεις να κερδίσουν λίγο χρόνο, αποδυναμώνοντας -σε συνδυασμό με την αστυνομική καταστολή(όπως συμβαίνει αυτές τις ημέρες στις ΗΠΑ του… δημοκρατικού Ομπάμα)- την ορμή των «αγανακτισμένων». Όμως δεν θα αργήσει ο καιρός του νέου ξεσηκωμού των πολιτών εναντίον της εν τοις πράγμασι δικτατορίας των χρηματοπιστωτικών αγορών, οι οποίες εκτός από την ανθρωπιστική καταστροφή ασκούν αφόρητες πιέσεις στις διάφορες υπερχρεωμένες χώρες, αλλοιώνοντας δραματικά το δημοκρατικό τους πλαίσιο. Η διαπίστωση δεν είναι δική μας, αλλά τεχνοκρατών των ίδιων των χρηματοπιστωτικών αγορών, οι οποίες έχουν προκαλέσει ήδη την πτώση τριών πρωθυπουργών στην Ελλάδα, στην Ιταλία και στην Ιρλανδία(αναγγέλθηκε για τον προσεχή Φεβρουάριο) στο όνομα του χρέους, τοποθετώντας στη θέση τους τεχνοκράτες, που προέρχονται από τα σπλάχνα τους. Παρόλα αυτά πάλι δεν είναι ευχαριστημένες, συνεχίζοντας να σφίγγουν τη μέγκενη γύρω από χώρες, όπως η Ελλάδα, δημοσιοποιώντας σενάρια για την έξοδο από το ευρώ. Σ’ αυτό το πλαίσιο γέννησης του νέου διεθνικού ολοκληρωτισμού ενυπάρχει πάντα ο οικονομικός κανιβαλισμός, αυτός που με μία κουβέρτα φκιάνει το βρόχο με τον οποίο θα αυτοχειριαστεί μια 32χρονη μωρομάνα από την Πάτρα, καθώς δεν άντεξε το διασυρμό της κλοπής, ενώ στέλνει την άνεργη Μαρία στα 42 της να γυρέψει δουλειά στην ξενιτιά. Γι’ αυτό ο κόσμος αυτός που για μία ακόμη φορά θα τον ταΐσουν με ψεύτικες ελπίδες και ψευδείς δημοσκοπήσεις για την δήθεν πολιτική του βούληση, θα γίνει ένα άγριο ποτάμι που θα φουσκώσει τόσο ώστε σε λίγο θα σαρώσει τα πάντα σε μία χαοτική καταστροφική πορεία.

Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011

Εκτροπή

Τα μέλη της νέας κυβέρνησης ορκίστηκαν πίστη στο Σύνταγμα. Κι όμως η νομιμοποίηση της κυβέρνησης αυτής είναι συνταγματικά οριακή, καθώς βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στον κίνδυνο της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Αυτός ο κίνδυνος είναι ο αρμός που συνέχει το κυβερνητικό μωσαϊκό. Ο ίδιος κίνδυνος, όμως, εμπεριέχει έναν πολύ μεγαλύτερο, αυτόν της συνταγματικής εκτροπής. Η τελευταία θα συμβεί αν δεν έχουμε άμεσα εκλογές, αν δηλαδή η παρούσα κυβέρνηση παρατείνει επ’ αόριστον την εξουσία της στο όνομα της εξόδου της χώρας από την κρίση. Μια τέτοια παράταση συζητείται ήδη από πολλούς, κυρίως εντόπιους επιχειρηματικούς και τραπεζικούς κύκλους αλλά και εξωχώριους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και κυβερνήσεις. Αν μάλιστα σκεφτούμε ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Ιταλία, τότε μπορούμε να μιλάμε για υπαρκτό κίνδυνο δημιουργίας αντιδημοκρατικών καταστάσεων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτή η εξέλιξη προοιωνίζεται πολιτικές ρήξεις και κοινωνικούς εμφυλίους, δεδομένου ότι το όλο μοντέλο παραπέμπει σε αυταρχικά καθεστώτα όπως αυτό της Κίνας!
Στα καθ’ ημάς, το υβριδικό κυβερνητικό σχήμα υπό τον τεχνοκράτη κ. Λουκά Παπαδήμο έρχεται να απαντήσει ουσιαστικά στη λαϊκή αγανάκτηση και τα πάθη από την ανεργία, τα λουκέτα και τις μειώσεις μισθών και συντάξεων καθώς και από την άγρια φορολογία των χαμηλών και των μεσαίων στρωμάτων της κοινωνίας. Η απάντηση αυτή, όμως, δεν έρχεται να απαλύνει τον πόνο των ανέργων και των πενόμενων αλλά να καταστείλει την πολιτική οργάνωση της απελπισίας ή έστω να κερδίσει κάποιο χρόνο. Δεν εκπροσωπεί, εν άλλοις λόγοις, τα συμφέροντα των εργαζομένων και των μικρομεσαίων επιχειρηματιών(της πραγματικής εν γένει οικονομίας) αλλά τα συμφέροντα του τραπεζικού κεφαλαίου, όπως τα αντιλαμβάνονται οι νεοφιλελεύθεροι του Βερολίνου, των Βρυξελλών και της Νέας Υόρκης. Γι’ αυτό η πρωθυπουργοποίηση του «κυρίου λιτότητα» χαιρετίστηκε από τους παραπάνω κύκλους αλλά και από τα ξένα και ελληνικά μίντια, διαπλεκόμενα και μη, καθώς και από πολλούς Έλληνες εργαζόμενους, οι οποίοι στην ακραία απελπισία τους θέλησαν να κρατηθούν από μία ελπίδα, ακόμα κι αν αυτή συνιστά εξόφθαλμη ψευδαίσθηση. Γιατί, τελικά, και η παρούσα κυβέρνηση αν δεν ανταποκριθεί στις προσδοκίες θα υποστεί την ίδια αποδοκιμασία όπως και η προηγούμενη, πολύ περισσότερο καθώς δεν έχει την εκλογική πολιτική νομιμοποίηση. Συνεπώς, ο συγκεκριμένος, περιορισμένος χρόνος αυτής της κυβερνητικής θητείας και ο ειδικός σκοπός της κυβέρνησης του κ. Παπαδήμου θα πρέπει να τηρηθούν πάση θυσία, καθώς αυτό σημαίνει πλέον περιφρούρηση του Συντάγματος και του δημοκρατικού μας καθεστώτος. Σε διαφορετική περίπτωση, η κοινωνική ρήξη θα καταστεί τάχιστα και πολιτική ρήξη με άγνωστες συνέπειες. Ήδη κάποιοι στο όνομα της απελπισίας διοχετεύουν τη λαϊκή οργή σε εκδηλώσεις ακραίας βίας. Όσοι περπατούν στην Αθήνα διαβάζουν τα συνθήματα στους τοίχους, που προαναγγέλλουν ότι «οι όμορφες πόλεις όμορφα καίγονται». Εμείς απλώς καταγράφουμε τα πρόδρομα φαινόμενα, όπως οι παλμογράφοι, πριν τους μεγάλους σεισμούς.

Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011

Λουκάς και... Αριστοτέλης

Οι απελπισμένοι κάτοικοι της Greekville, όπως εκείνοι της κινηματογραφικής Dogville, αισθάνθηκαν μιαν ανακούφιση, καθώς επιτέλους άκουσαν τον διορισμένο ηγήτορα να μιλάει τη γλώσσα τους. Εδραιώθηκε, επίσης, η πεποίθηση ότι η ταπείνωση της χώρας θα λάβει ένα τέλος. Μόνο που η αποκατάσταση της χαμένης αξιοπιστίας δεν σημαίνει και μία νέα πολιτική, διαφοροποιούμενη από την ήδη εφαρμοσμένη πολιτική λιτότητας, που έχει τσακίσει τον πληθυσμό και έχει στείλει πάνω από ένα εκατομμύριο εργαζόμενους στον Καιάδα της ανεργίας και της εξαθλίωσης. Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος δεν είναι παρά ένα παιδί του συστήματος, αλλά ο οποίος παίζει στα δάκτυλα τον Αριστοτέλη και τον Σαίξπηρ. «Αν εκείνοι που χρησιμοποιούν ένα σύστημα νομίσματος επιλέξουν να αλλάξουν τις συμφωνίες βάσει των οποίων δημιουργήθηκε, το νόμισμα παύει να έχει αξία και όσο πολλά χρήματα κι αν είχε κάποιος, δεν θα μπορούσε πια να τα χρησιμοποιήσει για να προμηθευθεί τα χρειώδη» έλεγε, παραπέμποντας στα Πολιτικά του Αριστοτέλη, όταν «εξεταζόταν» ως υποψήφιος για την αντιπροεδρία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Όμως, αν το 2002 ο υποψήφιος τραπεζίτης χρησιμοποιούσε ένα απόσπασμα από τα «Ηθικά Νικομάχεια» του Αριστοτέλη, τότε αμφιβάλλουμε αν θα «περνούσε»! Γιατί ο Αριστοτέλης στα «Ηθικά Νικομάχεια» συσχετίζει το αντικείμενο των οικονομικών με τους ανθρώπινους στόχους. Για τους νεοφιλελεύθερους όμως της ΕΚΤ η ως άνω ουμανιστική παράδοση απωθήθηκε υπέρ της μηχανικής παράδοσης που δεν ενδιαφέρεται για ανθρώπινους σκοπούς και ερωτήματα, όπως για το «πως πρέπει κάποιος να ζει» ή «πως μπορεί να αναπτυχθεί ο αγαθός άνθρωπος», αλλά μόνο για τα ζητήματα διαχείρισης (logistics), τους αριθμούς.
Για την ακρίβεια, οι νεοφιλελεύθεροι χρησιμοποιούν τους κλασσικούς όπως χρησιμοποιούσαν οι Αμερικανοί τη Βίβλο στον εμφύλιο, καθώς οι μεν έβρισκαν ρήσεις κατά της δουλείας και οι άλλοι υπέρ! Υπ’ αυτή την οπτική μπορεί κάποιος να αντιπαραθέσει τα «Πολιτικά» στα «Ηθικά Νικομάχεια». Στα τελευταία, ο Αριστοτέλης ιδρύει τη διάκριση μεταξύ ανταλλακτικής αξίας και αξίας χρήσης, ενώ στα «Πολιτικά» εξετάζει τη φύση της ανταλλακτικής αξίας ως σκοπού και αν συμβιβάζεται με τον υπέρτατο σκοπό της Πολιτικής.
Σήμερα, ο κόσμος των αξιών χρήσης αλώθηκε πλήρως από τον κόσμο των ανταλλακτικών αξιών. Οι τελευταίες εγγράφονται, πλέον, παντού και μεταφέρουν το δικό τους ιδιαίτερο σκοπό. Αν, δηλαδή, κάθε δραστηριότητα, από τον αθλητισμό ως την εκπαίδευση, έχει ένα δικό της σκοπό ή νόημα, χάριν του οποίου ασκείται, τότε η είσοδος της ανταλλακτικής αξίας σ’ αυτή τη δραστηριότητα θα μετασχηματίσει τον πραγματικό της σκοπό σε μέσο, για την επίτευξη του σκοπού που είναι το κέρδος. Το χρήμα, μάλιστα, αυτός ο παγκόσμιος μπαλαντέρ, από μέσο έχει γίνει σκοπός, ενώ ο πραγματικός σκοπός –ο αθλητισμός ας πούμε- γίνεται μέσο. Γι’ αυτό σ’ αυτό τον κόσμο των παρωδιών και των μεταλλαγών, όπου τα πάντα είναι κάτι άλλο από αυτό που φαίνονται ότι είναι, καταλήγουμε στον κόσμο-προσομοίωση.
Όσο για τον Ιούλιο Καίσαρα, στον οποία αναφέρθηκε, χθες, ο κ. Λ. Παπαδήμος, να του υπενθυμίσουμε πως όταν ο Σαίξπηρ ασχολήθηκε με την ιστορία της Ρώμης, «‘’της στενοχώριας του ο χειμώνας’’, έγινε πιο ζοφερός παρά ποτέ». Ας ελπίσουμε τόσο για τον ίδιο αλλά κυρίως για την τύχη της πατρίδας να μη συμβεί το ίδιο και μ’ αυτόν.

Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011

Ηρόστρατοι

Υστερικές, ανερωτικές φωνές που σπάζουν τα τύμπανα των αγωνιώντων Ελλήνων καθώς ο ήχος και η ηχώ τους πολλαπλασιάζεται από τα τηλεοπτικά κύμβαλα. Βλέπεις τους πιο πολλούς αδειανούς από κάθε χρώμα, στερημένους από την όποια απόχρωση, χωρίς θάλπος, δίχως διάκριση καμιά, να μας ωθούν πίσω στην ακραία αγανάκτηση που ταυτίζεται πλέον με την απελπισία. Και αντιλαμβάνεσαι πως δεν φοβούνται για την Ελλάδα αλλά μόνο για τον εαυτό τους. Γιατί ο κόσμος όλος είναι ο εαυτός τους, όπως οι her omnes του Κάφκα. Μόνο που οι άνθρωποι που ακούμε και βλέπουμε δεν ξέρεις αν είναι βλάκες ή κυνικοί, αν είναι νάρκισσοι ή εγωπαθείς. Το βέβαιο είναι ότι βάζουν φωτιά στην Ελλάδα, πυρπολούν τις ζωές μας με την πλήρη αναισθησία παχύδερμων αλλά και τη συναίσθηση εκείνων που κάνουν το καθήκον τους απέναντι στην ιδιοτέλειά τους!
Ακριβώς, όπως ο Ηρόστρατος! Ο τελευταίος θυμίζουμε ότι κατέκαψε ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου, το ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο. Η ενέργεια αυτή του προσέδωσε τη φήμη που τόσο ποθούσε, παρά την απαγόρευση που είχαν επιβάλλει οι αρχές στους Εφέσιους να μη μνημονεύουν το όνομά του, επί ποινή θανάτου. Μέχρι σήμερα το όνομα του Ηρόστρατου ήταν συνυφασμένο με ένα είδος αρνητικής υστεροφημίας. Σήμερα, στην κοινωνία του θεάματος, η πράξη του Ηρόστρατου έπαψε να έχει αρνητικό πρόσημο. Γιατί κάθε θεαματικό κατέστη θετικό. Ο εμπρησμός, συνεπώς, έγινε μία πράξη που συγκαταλέγει τον αρχαίο εμπρηστή ανάμεσα σ’ εκείνους που δοξάστηκαν λόγω της δύναμης της ατομικότητάς τους. Άρα, οι ολετήρες της ανθρώπινης ιστορίας δικαιώνονται διιστορικά. Ο Πεσσόα, μάλιστα, συγκρίνει την πράξη του εμπρηστή Ηρόστρατου μ’ εκείνη της μύησης των Ναϊτών Ιπποτών, οι οποίοι αφού πρώτα αποδείκνυαν ότι είναι απόλυτα πιστοί στον Χριστό, έπρεπε στη συνέχεια να φτύσουν τον Εσταυρωμένο. Παραδόξως, ο Θεός που έφτυναν οι Ναϊτες ήταν γι’ αυτούς η ιερή ουσία της Σωτηρίας. Έτσι ακριβώς και ο λαός που φτύνουν οι επαγγελματίες της πολιτικής, οι σύγχρονοι Ηρόστρατοι, –πλην εξαιρέσεων- είναι η πηγή της εξουσίας τους, είναι η βάση της υποτιθέμενης σύγχρονης αστικής, αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Και είναι αλήθεια πως μαζί με τον μεταφορικό εμπρησμό της ελληνικής κοινωνίας, μαζί με την πυρπόληση των εργαζομένων καίγεται και ένα μέρος από τους ίδιους τους πολιτικούς εκπροσώπους μας. Μόνο που η αλαζονική ατομικότητά τους, αποκομμένη από το ελληνικό συλλογικό πρόσωπο, είναι ένα από τα κυρίαρχα στοιχεία της σημερινής πολιτισμικής και ανθρωπιστικής κρίσης μας. Γι’ αυτό η δόξα, η υστεροφημία πρέπει να αποκτήσει ξανά τα πρόσημά της και το αρνητικό να καταδικάζεται.

Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

Οι οδύνες της μετάβασης

Τέλος των οικογενειών, που κυβέρνησαν τη χώρα κατά το μεγαλύτερο μέρος της μεταπολίτευσης, τέλος του φεουδαλισμού στην ελληνική πολιτική ζωή -για «ιδρυτικό φόνο» μιλούν οι νεοφροϊδιστές. Κι όλα αυτά λόγω της παραίτησης του Γ. Α. Παπανδρέου. Κι όμως οι πολιτικές «οικογένειες» εξακολουθούν να κυριαρχούν στην πολιτική σκηνή. Ασφαλώς, το τέλος σε αρχηγικό επίπεδο των πολιτικών γενεαλογικών «δέντρων» των Παπανδρέου και Καραμανλή παρέχει τη δυνατότητα για τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού πολιτικού συστήματος, χωρίς όμως να συνιστούν και την αναγκαία συνθήκη προς τούτο. Μέχρι τώρα τα «ονόματα» των δύο οικογενειών ήταν φορτισμένα με πολιτική ιστορία, ιδέες και ταυτότητα. Γι’ αυτό και η σχετική προσωπολατρεία καθώς και η αταβιστική προσέγγιση της πολιτικής των κατιόντων. Με άλλα λόγια, τα οικογενειακά ονόματα και οι λέξεις-συνθήματα λειτουργούσαν μέχρι σήμερα ως φορείς ιδεών και με τη μεταφορική τους διάσταση, ως τελεστές γοητείας, που κινητοποιούσαν την κοινωνία. Υπ’ αυτή την οπτική ακόμα κι ένα όνομα, μία λέξη, όπως Παπανδρέου μπορούσε να αποτελέσει συμβολικό κεφάλαιο και να αξιοποιηθεί στο χρηματιστήριο της πολιτικής. Υπάρχει, λοιπόν, ένα ποιητικό παιγνίδι θανάτου και αναγέννησης, μία συνέχεια μέσω των κατόχων-κληρονόμων του συμβολικού κεφαλαίου του ονόματος. Όμως, η άγρια κρίση εξαέρωσε την πολιτική αξία(φούσκα) του ονόματος ως συμβολικού κεφαλαίου.
Τώρα το ελληνικό πολιτικό σύστημα οφείλει να παράξει ιδέες, που κινητοποιούν, και λέξεις, που γοητεύουν, χωρίς το όχημα των μεγάλων ονομάτων, χωρίς τους ιεροφάντες της πολιτικής και τις περίφημες απαγορεύσεις των ιερών κόκκινων γραμμών. Πρόκειται ουσιαστικά για μία μορφή εκκοσμίκευσης της σύγχρονης πολιτικής σκέψης στην Ελλάδα. Η μετάβαση σ’ αυτό τον τρόπο σκέψης δεν θα είναι εύκολη καθώς η περίοδος που διάγουμε είναι αυτή της πλήρους αβεβαιότητας και ανασφάλειας. Γι’ αυτό η αιώρηση μεταξύ των δύο πόλων, των δύο επιπέδων σκέψης, μίας σκέψης ορθολογικής-αιτιακής και μίας άλλης μυστικιστικής, θα εξακολουθήσει.
Τι είναι το δεύτερο επίπεδο σκέψης; Είναι ένα σύνολο ιδεών που δίκην ανορθολογικών καθρεφτών αναφέρονται σε μία πραγματικότητα όχι για να τη φωτίσουν αλλά για να τη συγκαλύψουν. Πρόκειται δηλαδή για τη «σκέψη» εκείνη που επιτρέπει στους ανθρώπους να λένε κάτι και να κάνουν κάτι άλλο, να εμφανίζονται δηλαδή άλλοι απ’ αυτό που είναι. Αυτό συμβαίνει κατά κόρον στον κόσμο του θεάματος, της πολιτικής εικονοποιίας και της προσομοίωσης, που σήμερα ξεπέρασε τα όριά του, αδυνατώντας να αντιμετωπίσει τη σύγχρονη πολυεπίπεδη κρίση. Εν συνόψει, ο δρόμος προς τη νέα πολιτική σκέψη θα είναι μακρύς και οδυνηρός και αφορά ένα σκεπτόμενο πράττειν, μία διαδικασία όπου οι άνθρωποι θα σκέφτονται και πάλι αυτό που κάνουν και θα γνωρίζουν αυτό που σκέφτονται(και γιατί έχουν πάψει να σκέφτονται), ενώ η πολιτική δεν θα είναι τεχνική επικοινωνίας και χειραγώγησης αλλά ενεργός συμμετοχή στη συλλογική Πράξη.

Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

Θα αλληλοφαγωθούν

«Θα ήθελα να είχα πεθάνει, να μην είμαι αναγκασμένος να βιώνω αυτές τις καταστάσεις στον τόπο μου». Λόγια του Εμμανουήλ Κριαρά, ενός σοφού Έλληνα, ο οποίος στα 105 χρόνια του έμελλε να δει τη χώρα του να εξευτελίζεται και τον πρωθυπουργό της να λοιδορείται και να υβρίζεται από καρικατούρες σύγχρονων Ναπολεόντων και Καρλομάγνων. Κι όμως δεν ευθύνεται η Ελλάδα για την κατάσταση στη Γαλλία ή στην Ιταλία και στην Ισπανία, δεν φταίμε εμείς για τα τοξικά ομόλογα των τραπεζών ούτε γιατί χώρες, όπως η Γερμανία, μας υποχρεώνουν ακόμα να αγοράζουμε όπλα. Παραδόξως, οι ίδιοι που σήμερα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τους «κακούς» Έλληνες είναι αυτοί που πριν μιλούσαν για την ανάγκη πλήρους απελευθέρωσης των αγορών καθώς, όπως υποστήριζαν, οι αγορές αυτορρυθμίζονται. Τελικά, ποιος φταίει για τη σημερινή κρίση; Η κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, άλλως της τραπεζικής φούσκας των τοξικών ομολόγων που πέρασε στην πραγματική οικονομία. Επίσης, υπεύθυνος είναι ο υπερδανεισμός των αμερικανικών νοικοκυριών αλλά και των νοικοκυριών των άλλων αναπτυγμένων χωρών της Δύσης, εν οις και της Ελλάδας. Ο δανεισμός αυτός οφείλεται τόσο στα τραπεζικά προϊόντα που προωθούνταν πάνω στο όχημα του πολιτισμού της κατανάλωσης όσο και στη στασιμότητα των μισθών σε σχέση με τις καταναλωτικές ανάγκες. Ή αλλιώς από την υπερβολική προσφορά και τη χαμηλή ζήτηση, που καλύφθηκε με δανεισμό. Με άλλα λόγια, στη Δύση οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν την πενταετία 2000-2005 με συνέπεια να διογκωθούν τα χρέη των νοικοκυριών. Αξίζει να σημειωθεί ότι σήμερα η μείωση των μισθών και των συντάξεων στην Ελλάδα, συνοδευόμενη από τρομακτική φορολογία, οδηγεί στον δανεισμό των εργαζομένων και των συνταξιούχων από τις τράπεζες για την πληρωμή των φόρων!
Το μέλημα, συνεπώς, σήμερα των Γαλλο-Γερμανών είναι να σωθούν οι τράπεζες, που προκάλεσαν την κρίση. Αυτό γίνεται με χρήματα των φορολογουμένων αλλά και με μέτρα λιτότητας εις βάρος των εργαζομένων. Οι τράπεζες θα σωθούν και με τη σειρά τους θα σώσουν τους δανειστές(κρίση χρέους). Στην Ελλάδα το 97% των τοκογλυφικών δανείων, που λαμβάνουμε σήμερα, χρηματοδοτούν το δημόσιο χρέος. Είναι δε αξιοσημείωτο πως πριν 24 μήνες το ελληνικό χρέος ήταν στο 120% του ΑΕΠ και για να είναι βιώσιμο χρειαζόταν το 40% των ποσών, που χρειάζονται τώρα, που το χρέος έχει εκτοξευθεί στο 180% περίπου. Ποιος ευθύνεται γι’ αυτό; Οι πολιτικοί της Ευρώπης αλλά και της χώρας μας, που ακολουθούν δίκην φανατικών φονταμενταλιστών την ίδια αποτυχημένη νεοφιλελεύθερη συνταγή, που συσσωρεύει κεφάλαιο εις βάρος της φύσης, της ανθρώπινης ζωής, της ίδιας της αστικής δημοκρατίας αλλά και της πραγματικής καπιταλιστικής οικονομίας. Ήδη από το Σεπτέμβριο του 2009 το «ευαγγέλιο» των ανά τη Γη νεοφιλελεύθερων, το οικονομικό περιοδικό «The Economist» ζητούσε τη μείωση της εξουσίας των πολιτικών, κυρίως εκείνων που «ακούν το λαό» και προβαίνουν σε υπερβολικές δημόσιες δαπάνες υπέρ του… αναχρονιστικού κοινωνικού κράτους! Όλοι αυτοί φλερτάρουν με το αντιδημοκρατικό μοντέλο της Κίνας, όπου η δημοκρατία, τα συνδικάτα, τα πολιτικά κόμματα, η ανεξάρτητη δικαιοσύνη και οι άνθρωποι ως ελεύθερες υπάρξεις είναι περιττά. Όμως, δεν τους αρκούν αυτά. Η επίθεση εναντίον του Ιράν μετά τη Λιβύη είναι επί θύραις. Δεν θα αργήσει η στιγμή, όμως, που οι μέγα-οικονομίες θα αλληλοφαγωθούν για την πρωτοκαθεδρία. Για να επιβεβαιωθεί ο Τζων Κένεθ Γκαλμπρέηθ που έλεγε ότι ο καπιταλισμός είναι, εντέλει, «αυτοκαταστροφικός».

Κι όμως συμφωνήθηκε η Νέα Γιάλτα

  [ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews / 20.11.26 ] Οι προσδοκίες για την συνάντηση των Σι, Τραμπ, Πούτιν φαίνεται ότι διαψεύστηκαν για το σ...