Νέα τάξη

Υπάρχουν ατιμώσεις και ατιμώσεις. Ενίοτε δε εκεί που νομίζεις ότι δεν επιθυμείς να… «ατιμώσεις» την Ελλάδα και την αθλητική ιδέα, «ατιμώζεις» την ελληνική γλώσσα. Η διαφορά μεταξύ των δύο ατιμώσεων είναι ότι η μία ενέχει δόλο και γι’ αυτό περισσή υποκρισία, ενώ η άλλη δεν είναι παρά μία άδολη γλωσσική ανεπάρκεια και αφασία. Θα αντιλέξει, βέβαια, κάποιος ότι η κριτική μας είναι υπερβολική, καθώς υπήρξαν αθλητές και μάλιστα χρυσοί ολυμπιονίκες ου μην και σημαιοφόροι, οι οποίοι δεν μπορούσαν να αρθρώσουν μία ελληνική λέξη. Δυστυχώς, στον καιρό της ντόπας κανείς δεν αναρωτιέται: Ποιοι σχεδίασαν και δημιούργησαν τη «βιτρίνα» χωρίς βάθος και ουσία του σύγχρονου ελληνικού αθλητισμού με τους… «πουμπλήδες» των διαφόρων αθλημάτων; Γιατί αυτοί οι πονηροί να μην είναι σε όλα, ακόμα και στα αναβολικά, πονηροί; Ποιοι πολιτικοί ανέχτηκαν και ενίσχυσαν όλο αυτό το σύστημα με ένα πακτωλό χρημάτων; Ε, λοιπόν, δεν φταίει μόνο ο προπονητής, δεν φταίει μόνο η αθλήτρια, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα(αθλητές, προπονητές, παράγοντες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, εταιρίες…) που τους δημιούργησε, τους συντήρησε και τώρα δεν τους ξέρει. Αλλά σήμερα, δεν ήθελα να γράψω πάλι για τα ντοπαρισμένα (πολιτικά, οικονομικά, αθλητικά, κοινωνικά…) υποσυστήματα, αλλά για το νέο σύστημα, τη νέα τάξη που δημιουργείται σε παγκόσμιο επίπεδο με την ανάπτυξη της αντιπυραυλικής ασπίδας, τη σύγκρουση ΗΠΑ(ΝΑΤΟ)-Ρωσίας και τα γεγονότα στο Αφγανιστάν. Διαβάζοντας το ρεπορτάζ του Bernard-Henri Levy από τη Γεωργία διαπίστωσα ότι το σχέδιο είναι καλά επεξεργασμένο. Ο Λεβί αναφέρεται στην κυβέρνηση της Γεωργίας που περιλαμβάνει έναν «αγγλο-γεωργιανό» πρωθυπουργό (Σαακασβίλι), έναν «ισραηλινο-γεωργιανό» υπουργό Άμυνας και πολλούς «αμερικανο-γεωργιανούς» υπουργούς. Όλοι οι υπουργοί αλλά και οι σύμβουλοι είναι υπότροφοι ιδρυμάτων τύπου Σόρος, που διέκοψαν τις σπουδές τους στα πανεπιστήμια του Γέηλ, του Πρίνσετον και του Σικάγου μετά την «επανάσταση των ρόδων». Με άλλα λόγια, η σημερινή κυβέρνηση της Γεωργίας συστήθηκε στις ΗΠΑ. Το ίδιο συμβαίνει και στα γειτονικά μας Σκόπια (εδώ η στρατολογία έγινε από το ίδρυμα Σόρος). Γι’ αυτό ο τυχοδιωκτικός τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς του Σαακασβίλι ανευρίσκεται αυτούσιος και στον σκοπιανό Γκρουέφσκι.

Ναρκισσισμοί

Ταβέρνα «Οι φίλοι». Η ζέστη είναι αφόρητη αλλά η δική τους πυρκαγιά είναι μεγαλύτερη. Τη σβήνουν με μπύρες και ούζα. Μιλούν για το Τέξας και τους δάσκαλους-πιστολέρο, για τους οίκους ανοχής του Κάφκα και τις «άγιες πόρνες» του Μπωντλαίρ, για το Street View και την έλευση του «Μεγάλου Αδελφού» μέσα από τη δήθεν χρησιμότητα ή την ελευθερία του βλέμματος. Μαθαίνω πως «αντίπαλος» της Μυκόνου είναι η Γαύδος και ενδιαμέσως Κουφονήσια. Λένε για τη «φαντασία που είναι το υποκείμενο τονούμενο»(Μπασλάρ), η οποία, όμως, ακρωτηριάζεται πρώτα από την οικογένεια μετά από το σχολείο και το πανεπιστήμιο κι ύστερα από τη θεσμισμένη κοινωνία. Νιώθουν την ενέργειά τους να ασφυκτιά μέσα τους. Θέλουν να βγουν, να μάθουν, να δημιουργήσουν, να γίνουν καλύτεροι, αλλά αισθάνονται «σαν τα λιοντάρια που το μόνο που καταφέρνουν είναι να χτυπούν με δύναμη τα κάγκελα του κλουβιού τους», τα κάγκελα των συμβιβασμών που τους επιβάλλονται. Είναι νέοι, φοιτητές και όλες οι βίες τους αφορούν εκτός από τη βία του χρόνου. Διεκδικούν το δικαίωμά τους στη ζωή, στα δικά τους λάθη, στα δικά τους όνειρα αλλά αρνούνται να συμβιβαστούν με τη βία, αυτή που βλέπει τον άνθρωπο, «τον άλλον σαν την κόλασή μας». Δεν δέχονται τη βία ως ιδρυτική δύναμη της ανθρώπινης ιδιότητας, «ως μαμή της ιστορίας». Αποκρούουν την ιδέα της «κυριαρχικής λίμπιντο» και την παροξυσμική τρομοκρατία όλων εναντίον όλων. Θέλουν να συστήσουν την ταυτότητά τους μέσα από τη φιλία, τον έρωτα και όχι μέσα από την ύπαρξη εχθρών και αντιπάλων. Προτιμούν τη γνώση από την πίστη και αρνούνται μετά βδελυγμίας το δόγμα «Λειώσε πριν σε λειώσουν»! Δεν αποδέχονται ούτε τη λεγόμενη δημιουργική βία της προόδου που «μοιάζει με εκείνο το ειδωλολατρικό ξόανο που πίνει το νέκταρ από το κρανίο των δολοφονημένων». Η μόνη αποδεκτή «βία» είναι εκείνη που επιχειρεί να επιφέρει αισθητές πρακτικές βελτιώσεις στην άθλια ανθρώπινη συνθήκη, εκείνη που επιδιώκει την απόξεση των διαδοχικών στρωμάτων βίας από το σώμα της κοινωνίας. Γι’ αυτό συνέστησαν «ομάδα». Αλλά δεν τα βρίσκουν καθώς τους ταλανίζει ο ναρκισσισμός των μικρών διαφορών τους!

Τα "βρόμικα" μετάλια

«Καθαρά» ή «βρώμικα» μετάλλια; Το δίλημμα μετά και τη Χαλκιά, επανέρχεται. Αλλά είναι ψευδές. Οι πάντες γνωρίζουν πως όλοι οι επαγγελματίες αθλητές ντοπάρονται. Απλώς υπάρχουν κάποιοι που συλλαμβάνονται και άλλοι που δεν συλλαμβάνονται. Οι αθλητές από τη στιγμή που ο αθλητισμός έγινε εμπόρευμα(ανταλλακτική αξία) και η νίκη όχι ανιδιοτελής σκοπός (αξία χρήσης) αλλά μέσο για την απόκτηση χρημάτων, λειτουργούν δίκην επιχείρησης που αναλαμβάνει υποχρεωτικά τις διακινδυνεύσεις της στο πλαίσιο του ανταγωνισμού της αγοράς! Είναι αστείος ο ισχυρισμός ότι ο Φελπς των οκτώ χρυσών μεταλλίων τη βγάζει με… λουκούλια γεύματα. Όλα τα μετάλλια είναι «βρώμικα». Απλώς οι αθλητές των προηγμένων τεχνολογικά χωρών χρησιμοποιούν νέες ουσίες που δεν ανιχνεύονται(Μάριον Τζόουνς). Τελικά, ακόμη κι αυτοί που… καταριόνται τα ντοπαρισμένα μετάλλια, τα γυρεύουν, όπως οι ξενύχτιδες της Αθήνας τα «βρώμικα» σάντουιτς. Όσο για το φιλοθεάμον κοινό, όλοι γνωρίζουμε αλλά και όλοι ενθουσιαζόμαστε σε σημείο παραφοράς. Γιατί, όπως λέει ο Σλοβένος φιλόσοφος Ζίζεκ οι άνθρωποι «Ξέρουν πολύ καλά πως είναι πραγματικά τα πράγματα, αλλά εξακολουθούν ‘’να το κάνουν’’ ως εάν να μην ήξεραν». Ο σημερινός άνθρωπος γνωρίζει το ψεύδος, αλλά δεν το αποποιείται, αντίθετα το υποδέχεται ως αλήθεια. Συνεπώς, η φενάκη, το αυτοπαραμύθιασμα είναι στοιχείο της ζωής μας. Ακόμη και η αποκάλυψη (η σύλληψη) ντοπαρισμένων αθλητών εκ μέρους της ΔΟΕ και της «Γουάντα» δεν είναι στοιχείο της αλήθειας αλλά του ψεύδους, αφού επιδιώκει να διατηρήσει την ψευδή εντύπωση ότι δήθεν υπάρχουν κανόνες, ότι οι φαρμακοδιεγερμένοι αθλητές είναι η εξαίρεση ενός ηθικού κανονιστικού πλαισίου, το οποίο δήθεν τηρείται απ’ όλους, ότι όλα κινούνται στο πλαίσιο της ευγενούς άμιλλας και της ανιδιοτελούς νίκης, ενώ στην πραγματικότητα τα χρήματα ρέουν πακτωλός! Αυτό το «τάχα», το να κάνουμε δηλαδή «ως εάν» όλα να είναι ηθικά και αγγελικά πλασμένα, ότι υπακούουν σε κανόνες είναι μία αναγκαία ιδεοληψία για την κοινωνική συνοχή των «βλακών», που συνήθως είναι οι «κάτω». Γι’ αυτό στην περίπτωση των ντοπαρισμένων αθλητών, πραγματικά ειλικρινείς είναι εκείνοι που λένε «ζήτω τα βρώμικα μετάλλια»! Όλοι οι άλλοι είναι είτε υποκριτές είτε ιδεοληπτικοί.

Πιστεύω εις...

Ο Μπάρακ Ομπάμα και ο Τζων Μακέην «εξομολογούνται» δημοσίως (τηλεοπτικά) σ’ έναν πάστορα των ευαγγελικών για τα λάθη(αμαρτίες) τους, για την ηθική, για την αποκήρυξη του «κακού» και προπάντων για την πίστη τους στο θεό, που ως γνωστόν είναι «Αμερικανός»! Το γεγονός καθ’ εαυτό επιβεβαιώνει πως η πολιτική στις ΗΠΑ εξακολουθεί να νομιμοποιείται από τη θρησκεία και δη την προτεσταντική. Στην αμερικανική ιστορία μόνο ένας πρόεδρος ήταν μη προτεστάντης(ο δολοφονηθείς Κέννεντυ που ήταν καθολικός). Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ στο αμερικανικό ομοσπονδιακό Σύνταγμα το κράτος φαίνεται να διαχωρίζεται από τη θρησκεία, αυτό δεν συμβαίνει στα Συντάγματα των Πολιτειών όπου η θρησκεία είναι πανταχού παρούσα. Γι’ αυτό μία από τις ιδιοτυπίες της αμερικανικής πολιτικής είναι η σύσταση της δημοκρατίας ως θρησκευτικής και ως πολιτικής θρησκείας ταυτόχρονα. Η δύναμη αυτής της διαλεκτικής εδράζεται στην καταγωγή της από την εποχή των Πατέρων του Έθνους, όπου η λογική (λόγος) και η αποκάλυψη(μεταφυσική) δεν αποκλείονται αμοιβαία αλλά διατάσσονται στην εθνική ιδέα. Γι’ αυτό οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρείται ότι είναι η μόνη χώρα στην οποία ο φονταμενταλισμός πέτυχε να συγχωνευτεί με τη δημοκρατική ιδεολογία και να δημιουργήσει από αυτή μια πολιτική πίστη. Έτσι, η πίστη στο Θεό, η πίστη στη δημοκρατία, η πίστη στην Αμερική, όλα ισχύουν ως μία και ενιαία ομολογία πίστεως. Γενικά, η πίστη συνενώνει, είναι ο κεντρικός δεσμός, η «ιερή ένωση» όλων (δουλοκτητών και δούλων πριν, πλούσιων και φτωχών σήμερα) έναντι της έξωθεν απειλής. Γι’ αυτό χρειάζεται πάντα να εφευρίσκεται ένα εξωτερικός εχθρός, μία απειλή (ο Μπιν Λάντεν πριν, ο Πούτιν σήμερα). Αυτός είναι ο λόγος που οι φτωχοί αντί να ψηφίζουν με κριτήριο την οικονομική τους κατάσταση, ψηφίζουν με κριτήρια όπως η θρησκευτική πίστη, η ηθική, οι αμβλώσεις, η ομοφυλοφιλία κ.ά. (πρωτεύοντα κριτήρια τα δευτερεύοντα ζητήματα σύμφωνα με τον Τσόμσκι). Όσο για τον Ίρβιν Γιάλομ που αναρωτιέται γιατί οι θρησκευόμενοι Αμερικανοί διαβάζουν τους «αθεϊστές» Ντώκινς και Χίτσενς, την απάντηση έχει δώσει προ πολλού ο Ντοστογιέφκι που μιλούσε για τους «θρησκευόμενους άθεους».

Εγκλήματα στον Αμβρακικό

Η λεωφόρος Αμβρακικού εκεί που αρχίζουν οι «μάνες» (όπως αποκαλεί η ντοπιολαλιά τις αποστραγγιστικές τάφρους) όζει αφόρητα. Οι πτηνοτρόφοι, με πληροφορεί ο φίλος, ρίχνουν στις «μάνες» χιλιάδες ψόφια πουλερικά, που καταλήγουν στον Αμβρακικό. Οι τοπικές οικολογικές οργανώσεις, οι αρχές και όλοι όσοι κόπτονται για τη σωτηρία του Αμβρακικού κόλπου, κραυγάζοντας ενίοτε για τη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα και της θάλασσας, σιωπούν συνένοχα. Όλοι ξέρουν. Όλοι συνεργούν στο φόνο. Όλοι συμμετέχουν στην ομερτά. Αλλά όταν τα ψάρια πεθαίνουν κατά χιλιάδες, τότε σχεδόν όλοι διαπορούν, ενώ ελάχιστοι υποψιάζονται ότι ο φόνος μπορεί να είναι και αυτοκτονία. Κι αυτό μόνο για λίγο. Μέχρι να σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας και να επανέλθουν τα πράγματα στην πρότερη κανονικότητα και κερδώα βλακεία τους. Γιατί οι άνοες δεν μπορούν να καταλάβουν ότι το πρόσκαιρο κέρδος έχει ως αντίτιμο το θάνατο από καρκίνους και λευχαιμία των ίδιων και των παιδιών τους. Αλλά καλά, αυτοί δεν καταλαβαίνουν, οι οικολόγοι, οι αρχές της τοπικής αυτοδιοίκησης γιατί δεν αντιδρούν; Η διαπλοκή και το τοπικό πελατειακό σύστημα συντηρεί την ανοησία και την ανομία, επιμένει ο φίλος, που μου παραθέτει στοιχεία για τοξικά λήμματα «θαμμένα» ανεξέλεγκτα, για παράνομες εγκαταστάσεις, για αυθαίρετα κτίσματα και μαφιόζικες οικειοποιήσεις δημοσίων παραθαλάσσιων εκτάσεων στο Ιόνιο. Παραδόξως, εκείνοι που πρωτοστατούν στην παρανομία και την τοπική διαπλοκή είναι οι αυτοαποκαλούμενοι «προοδευτικοί». Αυτοί που δεν άκουσαν ότι «ο βυθός έχει τη γοητεία της λήθης» (Μιχ. Κατσαρός). Έτσι, αυτοί που πάλεψαν εναντίον του καπιταλισμού στο τέλος υπέκυψαν με την ίδια δύναμη στη γοητεία του. Όσοι απ’ αυτούς δεν τα κατάφεραν έγιναν αλκοολικοί! Χρήμα και αλκοόλ. Και τα δύο λειτουργούν ως συνέπεια της ίδιας μανιοκαταθλιπτικής κατάστασης. Το πρώτο ως φονική εξωστρέφεια και το άλλο αυτοκαταστροφικά. Βλέπω τα μάτια των μεν να λάμπουν τρελά μπροστά στο χρήμα και των άλλων μπροστά στο αλκοόλ. Φλιπαρισμένοι και οι μεν και οι δε. Γι’ αυτό ως εξουσιαστές λειτουργούν παρανοϊκά. Γι’ αυτό οι σημερινοί νέοι, αν θέλουν να έχουν μέλλον, πρέπει να γίνουν «πατροκτόνοι».

Οι ελίτ και τα πιόνια

Πώς να δει κανείς έναν πόλεμο; Από ποια οπτική γωνία; Βρίθουν οι αναλύσεις περί των στρατηγικών παιγνίων και των γεωπολιτικών συμφερόντων. Εδώ ο άνθρωπος δεν υφίσταται παρά ως πιόνι στη σκακιέρα, ο φόνος νομιμοποιείται από τα συμφέροντα και ο κυνισμός ταυτίζεται με τη λογική. Απέναντι, ή καλύτερα «κάτω», κυριαρχεί το… παράλογο μανάδων που ολοφύρονται θρηνώντας τα σκοτωμένα παιδιά τους. Με άλλα λόγια, σ’ έναν πόλεμο υπάρχει η… λογική των «πάνω» και το «παράλογο συναίσθημα» των «κάτω», αυτών που αποκαλούνται και άμαχοι. Τα σκέφτομαι όλα αυτά, ακούγοντας μία γεωργιανή διαδηλώτρια στην Αθήνα να κραυγάζει: «Φταίνε οι μεγάλοι, δεν φταίνε οι λαοί». Εγώ, λοιπόν, που θεωρώ ότι η έννοια «λαός» δεν υφίσταται πλέον στην άκρως ατομοκεντρική κοινωνία μας, ανακαλώ. Ο «λαός» εξακολουθεί να υπάρχει ως έννοια, όταν μια δράκα ανθρώπων (οι αποκαλούμενες ελίτ, ή «πάνω») στέλνει στο σφαγείο έναν ολόκληρο πληθυσμό, όταν οι «κάτω» υφίστανται τον άφατο πόνο του άδικου θανάτου, όταν οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους. Ο πόλεμος, συνεπώς, είναι η παραβίαση της φυσικής ροής των πραγμάτων, είναι το παρά φύσιν, είναι το παράλογο, που επιβάλλεται ως «λογική» («ανορθολογική λογική»!) με βάση το πρώτο και έσχατο κριτήριο των πάντων, που είναι το συμφέρον, το κέρδος, η δύναμη. Και όμως, κάποτε η ιδεολογία της δύναμης είχε πληγεί καίρια από την ιδεολογία της Αγάπης και της Αλληλεγγύης, από την ιδεολογία της συντροφικότητας. Τώρα η αγάπη θεωρείται αδυναμία και ίδιο των συναισθηματικών, των διαταραγμένων ψυχών και των αποτυχημένων. Έτσι, οι «κάτω», επιδιώκοντας να γίνουν «πάνω» μέσω της δικλείδας ασφαλείας που λέγεται «κοινωνική άνοδος», διασπώνται σε ακίνδυνα πιόνια, σε μοναχικούς, ανήμπορους αμνούς, που γίνονται εύκολη βορά των λύκων. Όσο για το γεωπολιτικό παίγνιο, προς το παρόν οι υποτελείς –πριν στην ΕΣΣΔ και τώρα στις ΗΠΑ- έχουν ομοίως την τύχη των πιονιών. Η Αμερική δεν μπορεί να τα προστατέψει κι αυτό είναι μία ήττα της αξιοπιστίας και της παντοδύναμης εικόνας της. Αλλά η θυσία μερικών «κομματιών» στη σκακιέρα δεν προδικάζει και την έκβαση του παιγνίου.

Ο πόλεμος στον Καύκασο

Ο πόλεμος στον Καύκασο δεν γίνεται μόνο για τον έλεγχο των «δρόμων» του πετρελαίου. Οι σύγχρονοι πόλεμοι δεν γίνονται για την επίτευξη μόνο γεωπολιτικών στόχων, αλλά «είναι τα εύλογα προϊόντα μιας νέας μορφής εξουσίας (σ.σ. ΗΠΑ) που αναζητεί το ρόλο της και τα όριά της σε ένα εντελώς νέο εξουσιαστικό πλαίσιο» (Κ. Τσουκαλάς). Κι ενώ η πλανητική αυτή εξουσία είναι μία υπό δόμηση «αθέσπιστη ηγεμονική πολιτική τάξη», έχοντας υπό την ηγεμονία της «εθνικές-κρατικές τάξεις», όπως στη Γεωργία (ή προτεκτοράτα, όπως Κόσοβο, ΠΓΔΜ), έρχεται μία νέα δύναμη, η Ρωσία του Πούτιν να την αμφισβητήσει, διεκδικώντας τη δική της ηγεμονία (Οσετία, Αμπχαζία κ.ά.). Υπ’ αυτές τις συνθήκες ένας παγκόσμιος πόλεμος είναι περισσότερο από ποτέ πιθανός. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αφήσουν «χωρίς απάντηση» (Τσέινι) τη Ρωσία καθώς αμφισβητεί ευθέως την ηγεμονική τους νομιμότητα και τα πεδία των συμφερόντων τους που προβάλλονται δίκην «οικουμενικού συμβολαίου». Οι ΗΠΑ θα προσπαθήσουν με άλλα λόγια να διατηρήσουν το μονοπώλιο της δύναμης, συντηρώντας την ανισορροπία και τον κατακερματισμό των διαφόρων «εξισοροπιστικών» τάσεων, όπως η δημιουργία μιας ισχυρής Ρωσίας ή μιας μεγάλης Ευρώπης. Γι’ αυτό η διατάραξη της «ανισόρροπης σταθερότητας» από οποιαδήποτε υποδεέστερη δύναμη, εν προκειμένω από τη Ρωσία, αποτελεί έγκλημα καθοσιώσεως. Σήμερα, όμως, οι έννοιες βία και σύγκρουση περιλαμβάνουν ταυτόχρονα τη μορφή διακρατικής βίας που είναι ο πόλεμος, αλλά και άλλες μορφές βίας, ιδιαίτερα την εσωτερική βία η οποία ασκείται από τις κυβερνήσεις στους ίδιους τους δικούς τους άμαχους πληθυσμούς(μειονότητες-γενοκτονίες). Πρέπει πλέον να σκεφτόμαστε «από κοινού πολέμους, επαναστάσεις και συγκρούσεις» (Ασνέρ), και να συμπεριλάβουμε σε αυτά, με την έννοια της δομικής βίας, και τη βία που εμφιλοχωρεί στην ανισότητα και τη φτώχεια. Αλλά αν αυτό ισχύει σε τοπικό επίπεδο, στο πλανητικό κυριαρχεί η περίφημη «ανορθολογικότητα του ορθολογικού»(Σέλλινγκ), το γνωστό δόγμα Μπους σύμφωνα με το οποίο «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» (Η ουδετερότητα δεν υφίσταται λέει ο Τσουκαλάς). Συνεπώς, για μία ακόμη φορά θα πρέπει κανείς (ως υποτελής είτε των ΗΠΑ είτε της Ρωσίας) να διαλέξει με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει.