Ναρκισσισμοί

Ταβέρνα «Οι φίλοι». Η ζέστη είναι αφόρητη αλλά η δική τους πυρκαγιά είναι μεγαλύτερη. Τη σβήνουν με μπύρες και ούζα. Μιλούν για το Τέξας και τους δάσκαλους-πιστολέρο, για τους οίκους ανοχής του Κάφκα και τις «άγιες πόρνες» του Μπωντλαίρ, για το Street View και την έλευση του «Μεγάλου Αδελφού» μέσα από τη δήθεν χρησιμότητα ή την ελευθερία του βλέμματος. Μαθαίνω πως «αντίπαλος» της Μυκόνου είναι η Γαύδος και ενδιαμέσως Κουφονήσια. Λένε για τη «φαντασία που είναι το υποκείμενο τονούμενο»(Μπασλάρ), η οποία, όμως, ακρωτηριάζεται πρώτα από την οικογένεια μετά από το σχολείο και το πανεπιστήμιο κι ύστερα από τη θεσμισμένη κοινωνία. Νιώθουν την ενέργειά τους να ασφυκτιά μέσα τους. Θέλουν να βγουν, να μάθουν, να δημιουργήσουν, να γίνουν καλύτεροι, αλλά αισθάνονται «σαν τα λιοντάρια που το μόνο που καταφέρνουν είναι να χτυπούν με δύναμη τα κάγκελα του κλουβιού τους», τα κάγκελα των συμβιβασμών που τους επιβάλλονται. Είναι νέοι, φοιτητές και όλες οι βίες τους αφορούν εκτός από τη βία του χρόνου. Διεκδικούν το δικαίωμά τους στη ζωή, στα δικά τους λάθη, στα δικά τους όνειρα αλλά αρνούνται να συμβιβαστούν με τη βία, αυτή που βλέπει τον άνθρωπο, «τον άλλον σαν την κόλασή μας». Δεν δέχονται τη βία ως ιδρυτική δύναμη της ανθρώπινης ιδιότητας, «ως μαμή της ιστορίας». Αποκρούουν την ιδέα της «κυριαρχικής λίμπιντο» και την παροξυσμική τρομοκρατία όλων εναντίον όλων. Θέλουν να συστήσουν την ταυτότητά τους μέσα από τη φιλία, τον έρωτα και όχι μέσα από την ύπαρξη εχθρών και αντιπάλων. Προτιμούν τη γνώση από την πίστη και αρνούνται μετά βδελυγμίας το δόγμα «Λειώσε πριν σε λειώσουν»! Δεν αποδέχονται ούτε τη λεγόμενη δημιουργική βία της προόδου που «μοιάζει με εκείνο το ειδωλολατρικό ξόανο που πίνει το νέκταρ από το κρανίο των δολοφονημένων». Η μόνη αποδεκτή «βία» είναι εκείνη που επιχειρεί να επιφέρει αισθητές πρακτικές βελτιώσεις στην άθλια ανθρώπινη συνθήκη, εκείνη που επιδιώκει την απόξεση των διαδοχικών στρωμάτων βίας από το σώμα της κοινωνίας. Γι’ αυτό συνέστησαν «ομάδα». Αλλά δεν τα βρίσκουν καθώς τους ταλανίζει ο ναρκισσισμός των μικρών διαφορών τους!