[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews/ 30.07.26 ]
Καύσωνας και πυρκαγιές στην Γαλλία, στην Ισπανία, στον Καναδά, στην Ελλάδα, παντού. Περισσότερες από 35.000 πυρκαγιές μαίνονται σε όλη την επιφάνεια του πλανήτη. Καιγόμαστε. Τρεις πυροσβέστες έχασαν τη ζωή τους χθες στη χώρα μας. Θα θρηνήσουμε για λίγο. Και γρήγορα θα ξεχάσουμε.
Συνηθίζουμε τους καύσωνες και τις πυρκαγιές σαν τον παροιμιώδη βάτραχο που γίνεται βραστός στην κατσαρόλα με το νερό που βράζει σιγά σιγά. Συνηθίζει τη θερμότητα και ξεχνιέται. Συνηθίζουμε κι εμείς. Και ακούμε με κατανόηση καιροσκόπους και φασίστες (όπως ο Τραμπ) να αρνούνται την ύπαρξη της κλιματικής κρίσης. Συνηθίζουμε και αποδεχόμαστε την μη τήρηση των δεσμεύσεων για το κλίμα, ενώ η καταστροφή επίκειται.
Το «σύνδρομο του βραστού βατράχου» έχει καταλάβει και τους “από πάνω” και τους “από κάτω”. Η αντιπυρική προστασία και τα μέτρα αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης ξεχνιούνται μέχρι που η φωτιά να κάψει το δικό μας σπίτι κι εμάς μαζί.
“...ούτε ένα έθνος δεν τήρησε τη συμφωνία του Παρισιού. Οι άνθρωποι αποκτούν ηλιακούς συλλέκτες, αλλά όλοι χρησιμοποιούμε όλο και περισσότερα ορυκτά καύσιμα που εκπέμπουν άνθρακα - οι συνήθειές μας δεν αλλάζουν. Είμαστε ακόμα παγιδευμένοι στη νοοτροπία που προκάλεσε το πρόβλημα εξαρχής: πιστεύοντας στην άπειρη ανάπτυξη και ότι δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τον τρόπο ύπαρξής μας." λέει σε συνέντευξή της στον Guardian* η συγγραφέας του βιβλίου I eat the stars, Σάρα Γουίλσον. Ναι, “τρώμε τ’ αστέρια”. Για την ώρα κανιβαλίζουμε το δικό μας αστέρι, τη Γη, πριονίζουμε το κλαδί του δέντρου πάνω στο οποίο καθόμαστε."
Υπάρχει άραγε ελπίδα να γλυτώσουμε; Δύσκολο. Αλλά υπάρχει, λέει η Γουίλσον. Αρκεί να αντιληφθούμε ότι ο προηγούμενος "κόσμος" καταρρέει. Το μεταβιομηχανικό, αποικιοκρατικό, εξορυκτικό, βασισμένο στην ανάπτυξη σύστημα, καταρρέει. Αν αρχίσουμε να αποστασιοποιούμαστε, να δούμε τι συμβαίνει και να αρνηθούμε να συμμετάσχουμε στις χειρότερες υπερβολές του, τότε έχουμε πολλές πιθανότητες να γλυτώσουμε.
"Με τον τρόπο που πηγαίνουν τα πράγματα, οι δισεκατομμυριούχοι και οι τεχνολογικοί ομόλογοί τους θα τα πάρουν όλα ούτως ή άλλως. Η αγορά θα καταρρεύσει, το σύνολο των (απλών) εκατομμυριούχων θα μείνει ξαφνικά χωρίς περιουσιακά στοιχεία, και τότε θα συμβεί η επανάσταση. ...έχουμε πάει σε λάθος κατεύθυνση, έχουμε παρατραβήξει τον ατομικισμό, ο καπιταλισμός δεν μας εξυπηρετεί πλέον και το κέντρο δεν μπορεί να αντέξει. Η φύση θα επαναρυθμιστεί και θα βρει ξανά την ισορροπία της. Αυτό συμβαίνει τώρα.
Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, αναγκαζόμαστε να επιστρέψουμε σε όλα όσα μας κάνουν ανθρώπους... Η πορεία προς τον νέο κόσμο θα βασίζεται σε ιδέες που υπάρχουν τώρα. Θα υποστήριζα ότι πρέπει να αγωνιζόμαστε για τη δημοκρατία και τα δικαιώματά μας στη διαμαρτυρία, τα οποία διαβρώνονται παντού... Πρέπει να γίνουμε συλλογικοί. Η δύναμή μας ως είδος έγκειται στη συνεργασία και την επικοινωνία… Πρέπει να δημιουργούμε ισχυρότερους δεσμούς εκεί που βρισκόμαστε τώρα: να συμμετέχουμε σε συνεταιρισμούς τροφίμων, να συγκεντρωνόμαστε σε ομάδες, να μοιράζουμε εργαλεία, περιουσιακά στοιχεία και δεξιότητες όποτε μπορούμε.” καταλήγει η Σάρα Γουίλσον.
Ας μην γίνουμε λοιπόν βραστοί σαν τον βάτραχο. Ας πηδήξουμε έξω από την κατσαρόλα με το νερό που σιγοβράζει. Ας αντιδράσουμε συλλογικά… Για να ζήσουμε...
*https://www.theguardian.com/wellness/2026/jul/29/sarah-wilson-book-interview
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου