Η Μόρια είναι παντού...

 «Μόρια: Με μπουλντόζες σβήνει η ντροπή» γράφουν σήμερα «ΤΑ ΝΕΑ». «Πότε ξανά Μόρια» γράφει στο κύριο άρθρο της «Η Καθημερινή». Έτσι επιχειρεί η συντονισμένη επικοινωνιακή αγυρτεία να μεταστρέψει τις εντυπώσεις και η κυβέρνηση Μητσοτάκη-Χρυσοχοΐδη να ιδιοποιηθεί την "εξάλειψη της ντροπής" και να καταστήσει την καταστροφή της Μόριας έργο δικό της! Όμως σε όλους είναι γνωστό ότι η ντροπή εκπυρώθηκε, ότι το όνειδος πυρπολήθηκε από μερικούς νέους που έκαψαν την κόλασή τους. Τώρα οι μπουλντόζες της κυβέρνησης απλώς σαρώνουν τα αποκαΐδια της ντροπής. Κι ενώ οι κυβερνώντες και τα μιντιακά μεγάφωνά τους επιχαίρουν για το γεγονός, την ίδια στιγμή χαρακτηρίζουν εγκληματίες τους νεαρούς πρόσφυγες που έβαλαν φωτιά στο αίσχος, ψέγουν τον Α. Λιάκο που είχε το θάρρος να πει ότι θα έκανε το ίδιο, αφήνουν ατιμώρητους τους αστυνομικούς που έδειραν ανηλεώς και ξεγύμνωσαν προσφυγόπουλα(Σάμος), αφήνουν το όνειδος της πλατείας Βικτωρίας να θρέφεται με την απάνθρωπη, «μηταράκια» αδιαφορία κι έναν απίστευτο κυνισμό, διατηρούν τη φυλακή της Αμυγδαλέζας, την Μαλακάσα, τη ΒΙΑΛ. Αυτοί που μιλούν για "σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια" είναι οι ίδιοι οι οποίοι στηρίζουν την ξενοφοβία και τον ρατσισμό και διατηρούν την εξουσία τους δημιουργώντας στους νοικοκυραίους υπηκόους τους τον Μεγάλο Φόβο για τον Άλλο, για τον Αφγανό, τον Πακιστανό, για τον Λουκμάν, τον Παύλο Φύσσα, τον Ζακ… δικός τους είναι ο σεξισμός που θεωρεί όλες τις «γυναίκες πουτάνες εκτός από τη μάνα μας», αυτός που σκοτώνει την Ελένη, την κάθε Ελένη… δικοί τους οπαδοί είναι οι «πατριώτες» που θέλουν «φυσικούς κινητούς στόχους»…  δικά τους είναι και τα «μιντιακά ηχεία» που στρεψοδικούν ασύστολα και στήνουν "συρματοπλέγματα" μισαλλοδοξίας και αλλοφοβίας στα μυαλά των ανθρώπων…

Τώρα, «Η Καθημερινή» γράφει πως «πρέπει να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξει ξανά Μόρια», ότι πρέπει να υπάρξει «ένας χώρος όπου θα ισχύουν η νομιμότητα και ο σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια»! Όμως η "νομιμότητα" είναι αυτή που ακυρώνει την "ανθρώπινη αξιοπρέπεια" των αιτούντων άσυλο, καθώς αυτοί είναι απογυμνωμένοι από κάθε δικαίωμα, από κάθε νομική προστασία, όντας "γυμνές ζωές".  Γι' αυτό η ντροπή δεν εξαλείφεται με την καταστροφή της Μόριας, αφού οι "γυμνές ζωές" είναι παντού. Είναι στην Μαλακάσα, όπου οι πρόσφυγες απαγχονίζονται. Είναι η φοβερή φυλακή της Αμυγδαλέζας για την οποία κανείς πλέον δεν μιλά. Είναι στα μικρά παιδιά που θέλουν να πεθάνουν. Και να, τώρα στήνουν ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Καρά Τεπέ, στο Μαύρο Βουνό, σ’ εκείνο το παλιό πεδίο βολής που σαρώναμε ως φαντάροι με τα αρχαία Μ1 και όλους μαζί μάς «ξύριζε» ο άνεμος, μία απόλυτα κλειστή φυλακή, όπου δεν υπάρχει νερό, αποχέτευση, φαγητό, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, γενικά στοιχειώδεις ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, όπου κανένας αιτών/ούσα άσυλο δεν έχει κανένα δικαίωμα, καθώς δεν αναγνωρίζεται ως ανθρώπινη οντότητα με πολιτικά και ατομικά δικαιώματα(homo sacer), και έχουν το απύθμενο θράσος να μιλούν για «νομιμότητα και σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια»! Θυμίζουμε ότι τα δικαστήρια των χωρών της Ευρώπης δέχονται ως αμάχητο το τεκμήριο των βασανιστηρίων κατά των μεταναστών και των προσφύγων στην Ελλάδα και δεν τους επαναπροωθούν στη χώρα μας γιατί θεωρούν ότι κινδυνεύουν.

   Για να πάψει λοιπόν το όνειδος να καταργηθούν όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, παλιά και νέα, όλες οι φυλακές προσφύγων. Να καταργηθούν όλες οι Μόριες και να δοθεί άσυλο αλλά και συνθήκες ανθρώπινης διαβίωσης σε όλους τους πρόσφυγες και τους μετανάστες/στριες.

Πίσω από τη «μάσκα» της Δημοκρατίας κρύβεται η μιντιακή Ολιγαρχία

 Οι επικίνδυνες (πέραν του αστείου του πράγματος) μάσκες των μαθητών έδωσαν την ευκαιρία στους ‘αρνητές της μάσκας’ να ενισχύσουν τα παράλογα επιχειρήματά τους με πραγματικά περιστατικά. Ποιος ευθύνεται για το γεγονός; Η απάντηση είναι σαφής: Η κυβέρνηση και συγκεκριμένα το υπουργείο Υγείας, αλλά και το Παιδείας που όφειλε να προβεί σε έλεγχο, αφού υπήρχε ικανός χρόνος. Ακούγεται μάλιστα ότι υπήρξαν κατασκευαστές, που ανέφεραν αρμοδίως ότι οι προδιαγραφές δεν ήταν σωστές. Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, τα τηλεοπτικά κανάλια και ένιοι δημοσιογράφοι προσπαθούν να απορροφήσουν τους κραδασμούς, λειτουργώντας ως αμορτισέρ. Διακωμωδούν το γεγονός και δημιουργούν σύγχυση για το ποιος είναι υπεύθυνος, αφήνοντας υπόνοιες για τους κατασκευαστές!

Έτσι, για μία ακόμη φορά η κυβέρνηση βγαίνει αλώβητη, καθώς ισχύει αυτό που γράφει σήμερα ο διευθυντής της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας ΕΣΤΙΑ, Μ. Κοττάκης: «…η δημοσκοπική εικόνα (σ.σ. της κυβέρνησης) είναι αποτέλεσμα της μιντιακής κυριαρχίας της ΝΔ που υποβαθμίζει τα όποια λάθη… Ακόμη και το γεγονός ότι σατιρικές εκπομπές τύπου Ράδιο Αρβύλα ή Τσαντίρι καταργήθηκαν δεν είναι τυχαίο…». Αυτό που εξάγεται από τα γραφόμενα του Μ. Κοττάκη είναι ότι η ΝΔ ελέγχει σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης (πλην του διαδικτύου), φτάνοντας ως το σημείο να «εξαφανίζει» ακόμα και εκπομπές. Αυτό σημαίνει άρρηκτη σχέση με μιντιακά και κατ’ επέκταση οικονομικά συμφέροντα. Η περίφημη «Διαπλοκή» (όρο που χρησιμοποίησε πρώτος ο μακαρίτης Κων. Μητσοτάκης) ζει και βασιλεύει.

Αλλά αν τα οικονομικά συμφέροντα και τα μίντια ελέγχουν την κυβέρνηση, όπως διαπιστώσαμε και με την απολογία του πρωθυπουργού απέναντι σε γνωστό εκδότη στη ΔΕΘ, τότε το ερώτημα που τίθεται εύλογα είναι: «Έχουμε δημοκρατία ή ολιγαρχία;».

Ο Πωλ Κρούγκμαν μιλάει για ένα «δίκτυο θεσμών με οσμή μαφίας», που προμηθεύει στους υπάκουους πολιτικούς με τους απαραίτητους πόρους (χρήματα, πρόσβαση στα ΜΜΕ, δουλειές σε εταιρείες και πανεπιστήμια ) και το οποίο, αντιθέτως, διώκει και υπονομεύει τους ανυπάκουους. Οι ίδιοι θεσμοί συντηρούν το μεγάλο ετοιμοπόλεμο στρατό διανοουμένων και ακτιβιστών που θα εκλαϊκεύουν και θα ενισχύουν αντιλήψεις όπως για την ανάγκη μείωσης των μισθών και των συντάξεων, ή για την ανάγκη ελάφρυνσης της φορολόγησης των επιχειρήσεων, της πάταξης της εγκληματικότητας που οφείλεται δήθεν στους μετανάστες, της ανευθυνότητας των αλληλέγγυων κ.ά. Οι «κάτω» θα πρέπει να πειθαρχούν, όχι με μία συνειδητή αλλά με μία ασυνείδητη πειθαρχία μέσω της διαμόρφωσης νέων ή ενίσχυσης παλιών στερεότυπων και του «φόβου».  Αυτή η «δημοκρατία» θέλει έναν «πολίτη» ιδιώτη, ένα νευρόσπαστο, μια μαριονέτα, ένα είδος άσκεφτου "νοικοκύρη" που τσακίζει το κεφάλι του Ζακ, έναν ηλίθιο φασίστα, έναν ρατσιστή μπάτσο που κόβει την ανάσα του Φλόιντ.

Απέναντι σ’ αυτή τη σιδερόφρακτη «μιντιακή ολιγαρχία» ορθώνεται το πνεύμα της αντίστασης που «είναι η πρώτη βάση όλων των δημοκρατιών», όπως λέει ο Μπ. Μπαντί (Le Monde), ορθώνεται η Αλληλεγγύη και ο Δρόμος, όπου ο ξένος, ο πρόσφυγας κι ο μετανάστης, η κακοποιημένη γυναίκα, οι ΛΟΑΤΚΙ, οι Ρομά, οι άνεργοι και οι άστεγοι, όλοι οι απόκληροι αγωνίζονται και με τον αγώνα τους «αποφυσικοποιούν» την αδικία, που υφίστανται(οι κυβερνώντες έχουν το θράσος με τη συνέργεια των μίντια να κηρύσσουν παράνομο τον αγώνα για την έξοδο από την κόλαση των αιτούντων άσυλο!). Πάνω απ' όλα, με την αντίδρασή τους κερδίζουν τουλάχιστον το Πρόσωπό τους, την αξιοπρέπεια, την ανθρώπινη υπόστασή τους. Κι αυτό δεν είναι λίγο...

Ο Κυρ. Μητσοτάκης είναι οπαδός του «ορθού λόγου»;

 Η κυβέρνηση Μητσοτάκη υιοθετεί την ακροδεξιά ρητορική για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Ο απαξιωτικός όρος «λαθρομετανάστες» χρησιμοποιείται πλέον επίσημα και συστηματικά από στελέχη της κυβέρνησης με συνέπεια ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής να... διαμαρτυρηθεί για την οικειοποίηση της δικής του πολιτικής και "γλώσσας"!

Η κυβέρνηση καλύπτει, επίσης, τους ακροδεξιούς ρατσιστές και φασίστες, που επιτίθενται στους τραγικούς πρόσφυγες της Λέσβου. Το χειρότερο, προσπαθεί να ενισχύσει την ακροδεξιά συνωμοσιολογία διοχετεύοντας δήθεν στοιχεία της ΕΥΠ για οργανωμένο σχέδιο εμπρησμού της Μόριας στην οποία εμπλέκει ΜΚΟ (του εξωτερικού!), πρόσφυγες (κατά κανόνα τους «κακούς» Αφγανούς) και αλληλέγγυους! Συνοπτικά, η κυβέρνηση επιδιώκει να διαμορφώσει το αφήγημα ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες καθοδηγούνται και κατευθύνονται από ξένα κέντρα κατά το ανάλογο του Έβρου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ενισχύει την ξενοφοβία, το ρατσισμό και τον συνωμοσιολογικό-μη ορθολογικό-ακροδεξιό τρόπο σκέψης.

Και αφού ποτίσει καλά το δέντρο του εθνικισμού (Μακεδονικό) και του ρατσισμού (προσφυγικό) για λόγους εκλογικής και πολιτικής σκοπιμότητας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα διακηρύξει στη Θεσσαλονίκη ότι είναι «φιλελεύθερος» και «οπαδός του ορθού λόγου»! Όμως δεν μπορείς να είσαι οπαδός του «ορθού λόγου» όταν πρόκειται για τις μάσκες και ανορθολογικός όταν πρόκειται για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Δεν μπορείς τη μια να ζητάς να σκέφτονται οι άνθρωποι με όρους συνωμοσίας, όταν πρόκειται για τους μετανάστες, και συγχρόνως να είναι οπαδοί του ορθολογισμού, όταν πρέπει να σκεφτούν τον κορονοϊό.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης άγεται και φέρεται από τις διάφορες συνιστώσες της ΝΔ; Πώς εξηγείται η αιώρησή του ανάμεσα στον ορθό λόγο και τον σκοταδισμό; Αυτό συμπυκνώνεται στον περίφημο «ορθολογικό ανορθολογισμό» του Μπρεζίνσκι, όπου έχουμε πολιτικές που είναι ορθολογικά επεξεργασμένες και με μέθοδο εφαρμοσμένες, μόνο που είναι στην υπηρεσία των αριθμών και του οικονομικού οφέλους. Χθες μάθαμε, φερ’ ειπείν, ότι ο πρωθυπουργός κανοναρχεί την σκέψη και την πολιτική του με βάση τη «σχέση κόστους-οφέλους». Μόνο που για να εξαχθεί αυτή η λογιστική σχέση απαιτείται η αντικειμενοποίηση και η ποσοτικοποίηση των μεγεθών. Έτσι, ό,τι δεν είναι ορατό και απτό, όπως η ψυχή, το νόημα, η ανθρωπιά, δεν μπορούν να ζυγιστούν, γι’ αυτό μπαίνουν στη ζυγαριά «ισοδύναμα», αντικείμενα και σημεία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η ισότητα των ανθρώπων έγινε με σημείο μέτρησης το φαγητό –ένα ή δύο ή περισσότερες μερίδες-, ενώ η αξιοπρέπεια και η ανθρώπινη υπόσταση (την οποία διεκδικεί με ένταση ο πρόσφυγας της Λέσβου) αποκλείονται. Τόσο κόστος τόσο όφελος, λένε οι «εθνικοί λογιστές» μαζί και ο αρχιλογιστής Κυριάκος Μητσοτάκης, μόνο που έτσι η αγάπη, η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά εξοστρακίζονται, καθώς είναι εκτός της λογι(στι)κής και της «πραγματικότητας» ως μη μετρήσιμα και συνεπώς υπαρκτά μεγέθη.  

Με τον ίδιο τρόπο σκέφτεται ο Τραμπ, ο Μπολσονάρου, ο Όρμπαν, ο Μακρόν, όλοι. Ό,τι αντιτίθεται στο οικονομικό όφελος, όπως η πανδημία και ο κορονοϊός, απλά δεν υπάρχουν! Έτσι «δολοφονείται η πραγματικότητα».

Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον όπου αντί των ανθρώπων έχουμε αντικείμενα, οι άνθρωποι γίνονται λειτουργικοί, όπως τα αντικείμενα, ακριβώς «όπως το λυκόπαιδο που γίνεται λύκος για να ζήσει μαζί με τους λύκους»(Ζ. Μπροντριγιάρ). Δείτε το βλέμμα τους, είναι βλέμμα λύκου. Η σχέση κόστους-οφέλους συνιστά μία θεμελιώδη μετάλλαξη της οικολογίας του ανθρώπινου είδους, όπου όλα διέπονται από το νόμο της ανταλλακτικής αξίας. Αξίες χρήσης δεν υπάρχουν πια. Όλα πουλιούνται κι αγοράζονται. Το τροπικό δάσος του Αμαζονίου, τα ποτάμια, οι θάλασσες, τα βουνά. Ακόμη και τα σκλαβοπάζαρα αναβιώνουν στη Λιβύη.

Ένας κανιβαλισμός με ορθολογικό σχέδιο, η παράνοια με ορθολογική εφαρμογή, μια μετα-φωτογραφία μπροστά από την συγκλονιστική φωτογραφία του Γιάννη Μπεχράκη, που θα σκοτώσει την αλληλεγγύη με σφαίρες υποκρισίας, αυτός είναι ο «ορθός λόγος» του κ. Μητσοτάκη.

Ποιος θα τον σταματήσει; Ποιος θα τους σταματήσει;

Ερντογάν, Τραμπ και η θωρία του τρελού

 Ιούλιος 2019,  μία από τις πρώτες ενέργειες του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του είναι η αναγνώριση του Χουάν Γκουαϊδό «ως μεταβατικού Προέδρου της Βενεζουέλας». Διαβάζοντας, σήμερα, για την επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου στην Βενεζουέλα, αναρωτήθηκα, άραγε η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει να αναγνωρίζει ακόμη ως πρόεδρο της Βενεζουέλας τον Χουάν Γκουαϊδό;

Κατά τα άλλα, η… απομονωμένη Τουρκία, σύμφωνα με τα «μιντιακά ηχεία» της ελληνικής κυβέρνησης, βρίσκεται παντού, στη Συρία, στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Λιβύη, στην Παλαιστίνη, στη Βενεζουέλα, στην Ευρώπη.

Η απειλή της ΕΕ για την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία για την παραβίαση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας είναι τουλάχιστον ανεμική, αν όχι πομφόλυγας. Η Γερμανία δεν πρόκειται ποτέ να επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις στην Τουρκία λόγω των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων της στη χώρα αυτή. Η Τουρκία από την πλευρά της επισείει την δαμόκλειο σπάθη του προσφυγικού. Το δηλώνει ο εκπρόσωπος της τουρκικής κυβέρνησης και η δήλωση αυτή προωθείται άμεσα μέσα από μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες, όπως  στο χθεσινό (4.9.2020) πρωτοσέλιδο της εφημερίδας της Ζυρίχης Neue Zürcher Zeitung ( NZZ), που αναφέρει ότι η προσφυγική κρίση του 2015 μπορεί να ξανασυμβεί!

 Την ίδια ώρα, η ιδεοληψία της κυβέρνησης της ΝΔ εξακολουθεί να βλέπει τον Μαδούρο ως το σκιάχτρο του σοσιαλιστικού αυταρχισμού(προκειμένου να εκθέσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τις φιλικές σχέσεις μαζί του), η Δύση όμως έχει αλλάξει στάση –απομακρύνθηκε από τον Γκουαϊδό και προκρίνει συνεννόηση και δημοκρατικές εκλογές στη Βενεζουέλα. Η Τουρκία αξιοποιεί τάχιστα αυτή την αλλαγή στάσης. Η επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών στη Βενεζουέλα τον Αύγουστο ανέδειξε την Τουρκία σε διαμεσολαβητή στις διαπραγματεύσεις που ξεκίνησαν μεταξύ τμήματος της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας (που δεν έχει σχέση πλέον με τον Γκουαϊδό) και της κυβέρνησης του προέδρου Μαδούρο( πληροφορίες από την ισπανόφωνη ιστοσελίδα της Deutsche Welle). Γιατί ο Ερντογάν καταφεύγει στην Βενεζουέλα του Μαδούρο; Μία επίπολαιη προσέγγιση θα καταλόγιζε στον Ερντογάν αλλαζονική μεγαλομανία και ναρκισσιστική παθολογία, στην πραγματικότητα, όμως, η Τουρκία προσβλέπει στον χρυσό της Βενεζουέλας, του οποίου είναι ο κύριος πελάτης, χωρίς να αμφισβητεί τη «νομιμότητα της προέλευσης και τους όρους εξαγωγής» του πολύτιμου μετάλλου, όπως σημειώνει η ιστοσελίδα της Deutsche Welle. 

Ίδια λογική Τραμπ-Ερντογάν

Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας είναι όντως πολιτική πλανητικής εμβέλειας με όρους όμως τουρκικών συμφερόντων και όχι ενίσχυσης της μεγαλομανίας του Ερντογάν και του οθωμανισμού. Και για να κατανοήσουμε τη λογικής της θα πρέπει να δούμε τις αναλογίες της με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρόεδρος Τραμπ και ο πρόεδρος Ερντογάν έχουν «κοινή γλώσσα». Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Τουρκία δεν προτάσσουν την δύναμη της οικονομίας τους, που δεν είναι στην καλύτερη στιγμή τους, αλλά την στρατιωτική τους υπεροπλία. Η τακτική τόσο του Τραμπ όσο και του Ερντογάν είναι η λεγόμενη «λογική ανορθολογικότητα», ή αλλιώς η «θεωρία του τρελού», την οποία εφάρμοσαν οι Ρ. Νίξον-Χ. Κίσινγκερ εναντίον του Βιετνάμ(και ουσιαστικά κατά της Σοβιετικής Ένωσης). Μη λησμονούμε ότι ο Χ. Κίσινγκερ είναι και σημερινός άτυπος σύμβουλος του Ντόναλντ Τραμπ. Γενικά, η «θεωρία του τρελού» έχει ως στόχο να καταστήσει απρόβλεπτη, παράλογη και ασταθή τη στάση των ΗΠΑ έτσι ώστε να αναγκάσει τον αντίπαλο να φοβηθεί και να διαπραγματευτεί.

Θυμίζουμε ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε κατά την επίσκεψή του στην Ουάσινγκτον πως «αυτός είναι προβλέψιμος», θέλοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο να εκθέσει τον Ερντογάν που είναι «απρόβλεπτος». Μόνο που το «απρόβλεπτο» του Ερντογάν είναι μία απολύτως νομιμοποιημένη και οικεία τακτική και για τον Τραμπ.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ αυξάνει πάντα την πίεση, και κανείς δεν ξέρει αν η κλιμάκωση της… λελογισμένης «τρέλας» του θα ξεφύγει από τα όρια, οδηγώντας σε ανεξέλεγκτες και πραγματικά τρελές και απίστευτα καταστροφικές καταστάσεις. Δεν είναι τυχαίος ο φόβος για πυρηνικό πόλεμο που εκφράζει ο Αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι. Ανάλογος είναι και ο φόβο που προκαλείται από την κλιμάκωση του «απρόβλεπτου» του Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Παίζουν με το "φόβο". Εκβιάζουν επισείοντας τη δύναμη των όπλων τους, όπως οι μαφιόζοι τα αυτόματά τους. Το κακό είναι πως το «απρόβλεπτο» της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας είναι λεπτομερώς σχεδιασμένο, ενώ η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν έχει σχέδιο, είναι εντελώς «αντανακλαστική», κινείται δηλαδή αμυντικά και μόνο ως απάντηση στις τουρκικές «κινήσεις-προκλήσεις»…

Διανοούμενοι...

 

Ο διανοούμενος, γράφει ο Τ. Αντόρνο στα Minima Moralia, όταν βυθίζεται εντελώς στην υλική πρακτική και τα χρησιμοθηρικά-οικονομικά- οφέλη της, χάνει την ευαισθησία και το κριτικό του πνεύμα και «απειλείται από την επανάπτωση στον κυνισμό και τη βαρβαρότητα». Από την άλλη, εάν ο διανοούμενος ενασχολείται μόνο με τα λεγόμενα πνευματικά πράγματα, αποκομμένος από την οικονομική πραγματικότητα και την υλική αναπαραγωγή της ζωής του, κινδυνεύει να υποστασιοποιήσει ως απόλυτο το πνεύμα του κι έτσι από τον φετιχισμό του χρήματος να οδηγείται στο φετιχισμό της κουλτούρας. Γι’ αυτό οι διανοούμενοι βιώνουν έντονα την εξευτελιστική επιλογή που θέτει σε όλα τα μέλη του ο όψιμος καπιταλισμός και είναι: Ή να γίνεις «ενήλικος»-να ευθυγραμμιστείς με τις επιταγές της κυρίαρχης κουλτούρας- ή να μείνεις παιδί – δήθεν «ανώριμος», γραφικός και «τρελός».

Τι μπορεί να κάνει, λοιπόν, ο διανοούμενος; Ποια πρέπει να είναι η στάση του; Μεταξύ της μοναξιάς που συνεπάγεται η συμμαχία με τους μειονεκτούντες και της ευθυγράμμισης με τους «μονόδρομους» των ισχυρών, ο Ε. Σαΐντ επιλέγει τη συμπεριφορά του απρόβλεπτου, του ανοίκειου· απορρίπτει τους «ημέτερους», αυτούς που οι Γάλλοι ονομάζουν «τσοπανόσκυλα της εξουσίας»: με τις εκατό «δουλειές», το χαμηλό «πνευματικό κεφάλαιο», μία «ορατότητα» κερδισμένη στην σκηνή των μέσων μαζικής ενημέρωσης κι έναν «λόγο» δήθεν καταγγελτικό, με ολίγον Φρόιντ και πολλή «κυλόττα»· τους νέο-δογματικούς που πιστεύουν ότι το αδιανόητο, το ανήκουστο και το ανείπωτο έχουν εκλείψει και ότι η πραγματικότητα κινείται σ’ ένα καθορισμένο προ-οπτικό πεδίο, ότι το είναι ουσιώνεται ως επι-φαίνεσθαι και ο άνθρωπος ως στατιστικό δεδομένο.

Ο Ε. Σαΐντ τάσσεται αναφανδόν με τους «άλλους», αυτούς που επιλέγουν τη θέση όχι του «ημέτερου» αλλά του «ξένου», των οποίων κανένας κομματικός, οικονομικός ή εθνικός δεσμός δεν είναι ικανός να τους στομώσει το κριτήριο της αλήθειας, τον κοινωνικό ρόλο του «μη απρόσωπου επαγγελματία», αυτού δηλαδή που συνδέει τη δουλειά του με την κοινωνική διαδικασία και αμφισβητεί τις εικόνες, τις επίσημες εκδοχές των γεγονότων και τις δικαιολογίες της εξουσίας που έχουν ως στόχο τη συντήρηση του status quo και την εδραίωση της συναίνεσης στο πλαίσιο μιας γενικώς αποδεκτής προοπτικής της πραγματικότητας.

Ο ρόλος του διανοούμενου σήμερα, σύμφωνα με τον Ε. Σαΐντ, είναι να ανοίγει το δρόμο για «μια νέα ευαισθησία» απέναντι στη θέση των υποτιμημένων, των λησμονημένων και των αφανών…».

Προσφυγική κρίση

 «Το ζήτημα των προσφύγων δεν έχει επιλυθεί», γράφει στο πρωτοσέλιδό της η ελβετική εφημερίδα Neue Zürcher Zeitung ( NZZ ) στις 4 Σεπτεμβρίου Η εφημερίδα της Ζυρίχης υπενθυμίζει ότι εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες ήρθαν στην Ευρώπη το 2015, «όπως ο Σύριος με την κόρη του» (φωτογραφία του αξέχαστου Γιάννη Μπεχράκη) που δημοσιεύει στην πρώτη σελίδα. 

Πέντε χρόνια αργότερα, το σχεδόν πλήρες κλείσιμο της βαλκανικής διαδρομής μείωσε σημαντικά τις αφίξεις, αλλά «η Ευρώπη εξακολουθεί να αναζητά μια μόνιμη λύση», υπογραμμίζει η ελβετική εφημερίδα. Όχι, η εφημερίδα δεν αναφέρει ότι μία μόνιμη λύση θα ήταν να μην υποχρεώνονται οι άνθρωποι να ξεριζωθούν από τον τόπο τους, να φύγουν από τα σπίτια είτε λόγω των πολέμων που προκαλούν οι γεωπολιτικές συγκρούσεις των ισχυρών, είτε λόγω της απίστευτης φτώχειας, είτε λόγω της ξηρασίας (κλιματική αλλαγή).

Πάντως η Ευρώπη δεν είναι έτοιμη για να αντιμετωπίσει μια νέα προσφυγική κρίση γράφει η εφημερίδα, την ώρα που η Τουρκία ρίχνει στο τραπέζι και πάλι το προσφυγικό, καθώς η κυβέρνηση Ερντογάν απειλεί ότι δεν θα τηρήσει τη συμφωνία με την ΕΕ, αν τις επιβληθούν κυρώσεις λόγω της παραβίασης της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Η εμπλοκή Ερντογάν γίνεται ακόμα μεγαλύτερη μετά την επέμβαση στη Λιβύη, μία άλλη περιοχή προέλευσης των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη.

Όσον αφορά τον ευρωπαϊκό οργανισμό Frontex, του οποίου το προσωπικό επρόκειτο να αυξηθεί, εξακολουθεί να έχει μόνο 1.500 μέλη και ο προϋπολογισμός του μειώθηκε.

Σύμφωνα με τον Ύπατο Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες, σχεδόν 44.000 μετανάστες έφτασαν στις ευρωπαϊκές ακτές τους πρώτους οκτώ μήνες του έτους, ενώ το 1% απ’ αυτούς πνίγηκαν στη θάλασσα.

Αγωνίζεσθε;

Με συστήνουν. ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΣ. Φρικώδης απελπισία καθρεφτίζεται στο βλέμμα του άλλου. Στα μάτια του δεν έχω απολυθεί μόνο απ’ την εργασία μου, αλλά απ’ την ίδια τη ζωή. Με κοιτά με τρόμο, όπως κοιτούν έναν απέθαντο, έναν που ζει καθ’ υπερβολή και υπερωρία. Φτύνει κρυφά στον κόρφο του, με δαιμονοποιεί, με ξορκίζει και με εξορίζει στη σφαίρα του αόρατου, σ’ εκείνη τη μαύρη τρύπα όπου στοιβάζεται το καταραμένο απόθεμα της κοινωνίας, αυτό που είμαστε και το οποίο προσπαθούμε να αποφύγουμε, κλείνοντας σαν πίθηκοι τα μάτια. Διακρίνω το άγχος στο βλέμμα του. ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΣ, ένα αγχογόνο αντικείμενο, ούτε καν υποκείμενο, η μορφοποίηση του ακραίου σημερινού κακού, του απευκταίου, η εικόνα της εν ζωή κόλασης. Κανείς δεν βλέπει το πρόσωπό του στο πρόσωπό μου, έτσι καθώς είμαι πλέον απομειωμένος, απαξιωμένος, ταπεινωμένος.

Σκέφτομαι ότι υπό ορισμένες συνθήκες η έλλειψη του βλέμματος των άλλων και το σοκ της ξαφνικής μετάβασης από το φως της αναγνώρισης στο σκοτάδι της μη ορατότητας μπορεί να προκαλέσει διάταση ψυχής και ενδόρηξη. Ότι τη χαριστική βολή τη δίνουν οι όμοιοι. Ότι τόσο οι κουλάκοι του Τολστόι όσο και οι σημερινοί εργαζόμενοι σκέφτονται όπως τα αφεντικά. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι που νομιμοποιεί και διατηρεί το απάνθρωπο οικονομικό και κοινωνικό καθεστώς του καπιταλισμού των κανιβάλων. Βρίσκουν, λοιπόν, και κάνουν. Γιατί κάποτε ο εργαζόμενος και πολύ περισσότερο ο άνεργος έβρισκε το απ-αλλοτριωμένο πρόσωπό του στα μάτια των ομοίων του, στους συντρόφους του στο συνδικάτο. Σήμερα, τα συνδικάτα ως ζωντανοί θεσμοί καθημερινής, αγωνιστικής διεκδίκησης και αναπαραγωγής της χαμένης ψυχής των εργαζομένων(απολυμένων και μη), δεν υπάρχουν. Έχουν καταστεί είτε σωματεία-σφραγίδες, τα οποία κατέχουν εξωνημένοι συνδικαλιστές-κομματάρχες είτε ιμάντες μεταβίβασης κομματικών και κυβερνητικών γραμμών. Τα εργατικά συνδικάτα δεν ανήκουν στους εργαζόμενους εδώ και πολύ καιρό. Γι’ αυτό πρέπει να ανακαταληφθούν με την προοπτική της διαρκούς κινητοποίησης και της ιδεολογικής και ψυχολογικής ανάταξης των «κάτω»…

Με συστήνουν: Απολυμένος. «ΑΓΩΝΙΖΕΣΘΕ;» με ρωτάει, σφίγγοντάς μου ζεστά το χέρι, εκείνη. Αίφνης, το κάταγμα της ψυχής μου ανατάσσεται και ξαναβρίσκω τη φωνή μου…

Ναι, ο άνθρωπος ματώνει, αλλά από τις οδύνες του μπορεί να αναδυθεί ένας νέος κόσμος, «αναπαρθενεμένος», όπως λέει ο ποιητής.