"Κόρη μου, συγνώμη, δεν άντεχα άλλο την ταλαιπωρία για ένα πιάτο φαΐ με αίμα"

"Κόρη μου, συγνώμη, δεν άντεχα άλλο την ταλαιπωρία για ένα πιάτο φαΐ με αίμα". Από το σημείωμα της 50χρονης που έπεσε από τα τείχη του Ηρακλείου. Κι όμως τα άθλια, συστημικά " μιντιακά ηχεία" θα μας πουν ούτε λίγο ούτε πολύ πως η γυναίκα... λαϊκίζει. Άλλες αλεξίπονες ψυχές θα μιλήσουν για ψυχολογικές αιτίες. Αλήθεια, που είναι οι θεσμοί, που είναι τα συνδικάτα, η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ των εξωνημένων, που είναι αυτοί που υποτίθεται πως εκπροσωπούν τους απελπισμένους; Ποιος, επιτέλους, θα οργανώσει τη φοβερή οργή εναντίον των επικυρίαρχων τρομοκρατών και βασανιστών; Ε, λοιπόν, η ψήφος είναι κάτι τι, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται οργάνωση, αυτή είναι η απάντηση στην ανεργία, στην εξαθλίωση και στην ψυχική μας εξόντωση από τους εξωχώριους και εγχώριους ολιγάρχες. Όχι, δεν πρέπει να χαθούμε έτσι, χωρίς ένα στεναγμό, χωρίς ένα σπασμό. Ας αντιδράσουμε, όπως πρέπει, δηλαδή δυναμικά. Έτσι κι αλλιώς η τύχη που μας επιφυλάσσουν είναι ο Καιάδας. Κι εκεί στην Κουμουνδούρου, τα κομματικά στελέχη ας αφιππεύσουν από την ολέθρια ευήθη αλαζονεία τους, ας απεκδυθούν το κυβερνητικό ύφος, ας αφυπνίσουν εντός τους εκείνες τις πλευρές της αριστερής παράδοσης, όπου δεν έχει θέση ο ναρκισσισμός και η ιδιοτέλεια, εμβαπτίζοντας το Εγώ σε πράξεις αλληλεγγύης και συνδρομής των πιο αδικημένων, των συντετριμμένων, κάνοντάς το να ανθίσει από ανθρωπιά. Γιατί περισσότερο και από την πείνα είναι το τσάκισμα της ψυχής μας από την αδικία που δεν αντέχεται...

Αναστολή λειτουργίας του ΤΕΙ Ηπείρου. Ποιοί "σκοτώνουν" τα παιδιά μας;

Είχαμε γράψει για την αγωνία των φοιτητών του ΤΕΙ Ηπείρου. Για το ιδιότυπο λοκ άουτ από τον υπουργό Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλο, που δεν υπογράφει για την πρόσληψη καθηγητών παρά το γεγονός ότι το ίδιο το Ίδρυμα μπορεί να προχωρήσει σε προσλήψεις, χρησιμοποιώντας τα αποθεματικά του. Ή μήπως τα αποθεματικά θα πάνε υπέρ πίστεως στο μνημόνιο, στην τρόικα και στο πλεόνασμα; Οι τοπικοί φορείς, οι κάτοικοι, οι βουλευτές τι κάνουν; Για την ώρα έχουμε λάβει μόνο την καταδίκη από τη βουλευτή και υποψήφια περιφερειάρχη Όλγα Γεροβασίλη. Σ' αυτή επισημαίνεται ότι "Η απαξίωση της δημόσιας εκπαίδευσης και δη της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην χώρα μας φαίνεται ότι αποτελεί πολιτική επιλογή της Κυβέρνησης. Βαδίζουμε ήδη στο εαρινό εξάμηνο του Ακαδημαικού έτους 2013-14 και η μεγάλη έλλειψη εκπαιδευτικού προσωπικού οδήγησε το ΤΕΙ Ηπείρου σε αναστολή της λειτουργίας μετά απο ομόφωνη απόφαση της Συνελευσής του. Η μη έγκριση προσλήψεων Έκτακτου Εκπαιδευτικού Προσωπικού καθιστά πρακτικά αδύνατη τη λειτουργία των τμημάτων του ΤΕΙ Ηπείρου με τραγικές συνέπειες για τους σπουδαστές του Ιδρύματος, για τους οποίους καθυστερεί η πρόοδος και η ολοκλήρωση των σπουδών τους, αλλά και για τις οικογενειές τους που προσπαθούν με τα μειωμένα -πλέον- εισοδηματά τους να στηρίξουν οικονομικά την εκπαίδευση των παιδιών τους. Απαιτούμε άμεσα την στελέχωση του ΤΕΙ Ηπείρου με το απαιτούμενο προσωπικό και τον τερματισμό των προσπαθειών υποβάθμισης της δημόσιας εκπαίδευσης αλλά και της στοχευμένης υποβάθμισης των Περιφερειακών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.ΤΕΙ Ηπείρου Η Ήπειρος στηρίζει και στηρίζεται στο Πανεπιστήμιο και στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό της Ίδρυμα προκειμένου να μετριάσει τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης ,που την κατατάσουν στις φτωχότερες περιφέρειες της Ευρώπης, αλλά και να δείξει -γι άλλη μια φορά- τον δρόμο για την ανάπτυξη μέσα απο σωστή εκπαίδευση και μόρφωση των νέων ανθρώπων".

Θέλουν να περιορίσουν το ποτάμι της οργής στην καθεστωτική κοίτη(άρθρο στην Ελευθεροτυπία)

Ο ματωμένος ευρωβουλευτής καταγγέλλει την αστυνομία, αλλά τα λαλίστατα κατά τα άλλα κυβερνητικά «ηχεία» καθεύδουν. Στη σκηνή του θεάτρου, αντίθετα, ένας νέος πολιτικός (δημοσιογράφος της τηλοψίας) τυγχάνει ευρύτατης τηλεοπτικής κάλυψης. Μιλάει για ιδέες. Στην πραγματικότητα προβάλλει τον εαυτό του ως «ιδέα»! Η φιλοδοξία του συναντάται με την επιδίωξη της καθεστηκυίας τάξης να χειραγωγήσει και να περιορίσει στην κοίτη της την οργή των εξαθλιωμένων, κυρίως των νέων ανέργων. Το καινούργιο πολιτικό μόρφωμα επιχειρεί να επιτύχει εκεί που απέτυχαν τα άλλα πολιτικά σχήματα(«58», «Ελιά»). Έτσι, διαμορφώνεται μία συνδυασμένη λειτουργία εκμαυλισμών και εκφοβισμών, που παράγει την παραπλάνηση, ή τη συμμόρφωση και την υποταγή, νοθεύοντας σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα της εκλογικής διαδικασίας και επιβάλλοντας μία εικονική και συμβολική πολιτική που ως στρατηγική μορφή επικοινωνίας δεν αποσκοπεί στο περιεχόμενο αλλά στο φενακισμό των αισθήσεων και των συνειδήσεων. Εδώ η πολιτική καθίσταται παράσταση και ακολουθία προσποιήσεων όπου με την κατάλληλη σκηνοθεσία δημιουργούνται οι εντυπώσεις νοήματος εκεί όπου δεν υπάρχουν παρά μόνο ιριδίζουσες σαπουνόφουσκες. Σ’ αυτό το περιβάλλον σύγχυσης ο πολίτης καλείται να βρει τη σχέση της πραγματικής πολιτικής και της παράστασης, προσφεύγοντας στο νόμο των πιθανοτήτων και βασιζόμενος σε διάφορες πληροφορίες, που διοχετεύονται από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ. Με άλλα λόγια η όποια απόφασή του βρίσκεται ανάμεσα στην ορθολογική κρίση και τη ζαριά, όπως ακριβώς συμβαίνει και με το παιγνίδι του «στοιχήματος». Μέσω αυτής της διαδικασίας οι πολίτες κατηγοριοποιούνται: Πρώτον, στους οπαδούς που αντλούν από το απόθεμα αφοσίωσης στο κόμμα και παρακολουθούν το θέαμα χωρίς να επηρεάζεται η σταθερή τους απόφαση. Δεύτερον, στους «ευαίσθητους ορθολογιστές» που υποστηρίζουν την ηθική της πολιτικής και οι οποίοι απαυδισμένοι από τη σκηνοθεσία καταφεύγουν στην αποχή και την ψήφο με «σφιγμένα δόντια». Και, τέλος, στους ανυποψίαστους που αποτελούν την πλειονότητα και οι οποίοι αναζητούν στο δικό τους κόσμο ζωής τα σημεία προσανατολισμού, ώστε μέσω της ταύτισης να νοηματοδοτήσουν τα θεάματα και τα πρόσωπα της πολιτικής. Στον Σταύρο Θεοδωράκη, συνεπώς, που είναι ένας αυτοδημιούργητος από την Αγία Βαρβάρα, θα αναζητήσουν το πρόσωπο που είναι πιο κοντά τους και με το οποίο θα ταυτιστούν. Γι’ αυτό το λόγο οι «σκηνοθέτες-σύμβουλοι» θα υποκαταστήσουν τον πολιτικό ορθολογισμό με τις προθέσεις, την ηθική και την αξιοπιστία με το λαϊκό παρελθόν του νέου πολιτικού. Όλα αυτά έχουν ως προϋπόθεση τον έλεγχο των μέσων ενημέρωσης. Γι’ αυτό επεβλήθη το «μαύρο» στην ΕΡΤ, γι’ αυτό το «σβήσιμο» των αντιμνημονιακών ΜΜΕ, γι’ αυτό και τα θαλασσοδάνεια στα μνημονιακά. Γι’ αυτό τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα έχουν επιβληθεί προ πολλού στην πολιτική διαδικασία. Γι’ αυτό και οι εκλογές δεν έχουν κανένα νόημα, όπως επισημαίνει ο Νόαμ Τσόμσκι, καθώς η αντιπροσώπευση εξαντλείται στην εκπροσώπηση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Ο οικονομικός και πολιτικός νεοφιλελευθερισμός κυριαρχεί ήδη παντού. Ο Λέστερ Θόροου, εδώ και χρόνια, υποστηρίζει ότι έχουμε ολιγαρχία και όχι δημοκρατία καθώς στις εκλογές ψηφίζουν μόνο οι πλούσιοι, οι οποίοι αγοράζουν τα πακέτα των ψήφων των «κάτω». Από την πλευρά του ο Πωλ Κρούγκμαν θεωρεί ότι το πολιτικό σύστημα λειτουργεί συνολικά «προς όφελος λίγων μεγάλων συμφερόντων». Ο πολιτικός ανταγωνισμός έχει καταστεί πλέον ένας ανταγωνισμός στη διαφθορά. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζονται μηχανισμοί-θεσμοί και μία κουλτούρα διακομματικής (μεγαλο-συνασπισμικής) διαχείρισης της διαφθοράς. Πάνω απ’ όλα χρειάζεται η διάβρωση εκείνων των κοινωνικών κανόνων και θεσμών στους οποίους στηρίζεται η «σχετική ισότητα» και η αντικατάστασή τους μ’ ένα δίκτυο θεσμών με οσμή μαφίας μέσω των οποίων αμείβονται οι νομιμόφρονες και τιμωρούνται οι διαφωνούντες. Οι θεσμοί αυτοί προμηθεύουν στους υπάκουους πολιτικούς τους απαραίτητους πόρους (χρήματα, πρόσβαση στα ΜΜΕ) για να κερδίζουν τις εκλογές, αλλά και ασφαλή καταφύγια στην περίπτωση αποτυχίας(θέσεις σε πανεπιστήμια, εταιρείες). Αντιθέτως, διώκουν και υπονομεύουν τους ανυπάκουους. Οι ίδιοι θεσμοί συντηρούν το μεγάλο ετοιμοπόλεμο στρατό διανοουμένων και ακτιβιστών που θα εκλαϊκεύσουν και θα ενισχύσουν αντιλήψεις όπως περί της αχρηστίας του κράτους, της ανάγκης μειώσεως των μισθών και των συντάξεων, ή της ελάφρυνσης της φορολόγησης των επιχειρήσεων κ.ά. Οι «κάτω» θα πρέπει να πειθαρχούν, όχι με μία συνειδητή αλλά με μία ασυνείδητη πειθαρχία μέσω της συμβολικής τάξης και της συνήθειας (habitus), όπως αυτή του ανθρώπου που δεν σκέφτεται, του νευρόσπαστου, της μαριονέτας, του ζόμπι, ενός νέου είδους άσκεφτου ατόμου. Συνεπώς, ο σημερινός κατακτητής είναι τα πλανητικά καρτέλ της πραγματικής και της χρηματοπιστωτικής οικονομίας. Αυτοί και οι εντόπιοι τοποτηρητές τους είναι οι αντίπαλοι του 99% των Ελλήνων, των Ιταλών, των Ισπανών, των Πορτογάλων. Σ’ αυτούς και στους εγχώριους τοποτηρητές τους θα απευθυνθεί το ηχηρό «Όχι στην ολιγαρχία» των πολιτών της Ευρώπης στις εκλογές του Μαΐου.

Η γεωστρατηγική της παραπλάνησης και του χάους (άρθρο στην Ελευθεροτυπία)

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ Δεκάδες άνθρωποι πέφτουν νεκροί στο Κίεβο στο όνομα της ελευθερίας. Οι τηλεοπτικές εικόνες διαχέονται από τα πλανητικά πρακτορεία ειδήσεων σε ολόκληρο των κόσμο, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης. Κανείς, όμως, δεν θα δει μία φωτογραφία από τα έξι εκατομμύρια των νεκρών στο ανατολικό Κονγκό, στην περιοχή Κίβου, όπου βαριά οπλισμένες φασιστικές, παραστρατιωτικές οργανώσεις χρησιμοποιούν μικρά παιδιά για την εξόρυξη κολτανίου, ορυκτού που είναι απαραίτητο για τα κινητά τηλέφωνα, τα τάμπλετς, τις φωτογραφικές μηχανές και άλλα προϊόντα των πολυεθνικών εταιρειών Nokia, Samsung, LG, Bayer κ.ά. Οι δεδηλωμένες urbi et orbi ανθρωπιστικές αρχές υποχωρούν όταν διακυβεύεται το οικονομικό συμφέρον! Κανείς δεν θα μάθει ότι η ΜΚΟ του... φιλάνθρωπου Μπιλ Γκέιτς, η οποία χρηματοδότησε μια μεγάλη καμπάνια εναντίον της μόλυνσης του περιβάλλοντος και για τη φαρμακευτική περίθαλψη των μικρών παιδιών στη Νιγηρία, είναι η ίδια που προκαλεί την αύξηση της παιδικής θνησιμότητας, αφού όλα τα παιδιά κατοικούν δίπλα στις εγκαταστάσεις της πετρελαϊκής εταιρείας ΕΝΙ, στην οποία ο Μπιλ και η Μελίντα, η σύζυγός του, είναι μέτοχοι! Σημειωτέον ότι το ζεύγος των... φιλανθρώπων μετέχει και στις πετρελαϊκές εταιρείες Shell, Exxon Mobil, Chevron, Total. Κανείς, επίσης, δεν θα πληροφορηθεί ότι στη Λιβύη το κενό του κανταφικού καθεστώτος έχει καλυφθεί από ανεξέλεγκτες παραστρατιωτικές οργανώσεις που προστατεύουν, κυρίως, τις εγκαταστάσεις των δυτικών πετρελαϊκών κολοσσών, επιβάλλοντας το δικό τους «δίκαιο». Κανείς δεν θα δει στην οθόνη της τηλοψίας τον πρώην υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ, Τζον Μακ Κέιν, να δηλώνει -τον περασμένο Δεκέμβριο- τη στήριξη της χώρας του στη νεοναζιστική, παραστρατιωτική οργάνωση «Σβόμποντα», προκειμένου να ανατραπεί ο αυταρχικός πλην εκλεγμένος πρόεδρος τη Ουκρανίας, Γιανουκόβιτς. Κι εδώ, οι δημοκρατικές ευαισθησίες χάνονται πάραυτα ενώπιον των γεωστρατηγικών συμφερόντων και στην ανάγκη περικύκλωσης της Ρωσίας στο όνομα του δόγματος Μπρεζίνσκι και της αποτροπής δημιουργίας ενός «ευρασιατικού μπλοκ». Κανείς δεν θα μάθει ότι πίσω από την οργάνωση των «εξεγέρσεων» στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Τυνησία, τη Συρία, τη Γεωργία, την Κιργιζία και την Ουκρανία βρίσκεται η οργάνωση που διαχειρίζεται «Το Πρόγραμμα των Δημοκρατιών σε Μετάβαση» και βασίζεται στην USAID (Αμερικανική Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης) καθώς και σε ΜΚΟ, όπως το Ιδρυμα Σόρος και το Freedom House, που διοχετεύουν πακτωλό δολαρίων στο εσωτερικό των διαφόρων χωρών, πρωτίστως στα... «ανεξάρτητα» μέσα ενημέρωσης της αντιπολίτευσης! Ετσι, οι άνθρωποι, ακόμη κι αυτοί που δίνουν τη ζωή τους για την ανατροπή ενός αυταρχικού καθεστώτος, δεν θα «γράφουν» την αληθινή αλλά την επιφαινόμενη ιστορία, καθώς ο προηγούμενος αυταρχισμός αντικαθίσταται από έναν ανάλογο, του οποίου η διαφοροποίηση έγκειται στο γεγονός ότι υπηρετεί τα δυτικά γεωστρατηγικά συμφέροντα. Εν προκειμένω διαπιστώνουμε ότι οι ΗΠΑ αντί του δόγματος της δήθεν «εισαγωγής της δημοκρατίας» με βομβαρδισμούς (Αφγανιστάν, Ιράκ), χρησιμοποιούν πλέον το δόγμα «εισαγωγής της δημοκρατίας» μέσω του «Δρόμου», εκμεταλλευόμενες τη δυσαρέσκεια και εξουδετερώνοντας το συμφιλιωτικό ισοζύγιο των αντίρροπων δυνάμεων στο εσωτερικό των διαφόρων χωρών, πυροδοτώντας στη συνέχεια την εξέγερση ή ακόμα και τον εμφύλιο πόλεμο, όπως στη Συρία και ενδεχομένως στη Βενεζουέλα. Ουσιαστικά, παντού έχουμε αναπαραγωγές της νέας αυτοκρατορικής στρατηγικής με στόχο την παρέμβαση και τον εκμηδενισμό των «δυσάρεστων» κυβερνήσεων: υποκινημένες διαδηλώσεις, συντονισμένη και πολλαπλή χειραγώγηση από τα μέσα ενημέρωσης, αγωνιώδεις κραυγές για σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων, αναζήτηση της διεθνούς καταδίκης και της ένοπλης επέμβασης, αν είναι αναγκαίο. Κυρίαρχο ρόλο, όπως προείπαμε, διαδραματίζουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη βάση της ρήσης του Ουίλιαμ Ράντολφ Χιρστ: «Διευκολύνετε εσείς τα πλάνα, και θα σας βάλω εγώ τον πόλεμο». Στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία, στην Ουκρανία, τώρα στη Βενεζουέλα, τα ΜΜΕ χειραγωγούν, ψεύδονται, σταυρώνουν κατά βούληση. Λειτουργούν ως προπομποί της ανατροπής για να ρίξουν το ηθικό του αντιπάλου, να ενοχοποιήσουν την κυβέρνηση και να ανοίξουν εύκολο και θριαμβευτικό πέρασμα στην αυτοκρατορία. Μάλιστα, ενώ τα παλιά αυταρχικά καθεστώτα λειτουργούσαν με βάση την «παραγωγή της άγνοιας» (λογοκρισία), τα σύγχρονα βασίζονται στην παραπλάνηση, στην κατασκευή ή τη διαμόρφωση των προτιμήσεων που συντελούν στην εκούσια συμμόρφωση ή υποταγή στην αθέμιτη κυριαρχία των ισχυρών, που ασκείται κυρίως στο συμβολικό πεδίο της επικοινωνίας, των ιδεών, των πεποιθήσεων, ακόμη και της κοινωνικοποίησης των νέων. Ετσι οδηγούμαστε σε ποικίλους και ιδιαίτερους τρόπους απομώρανσης της κρίσης, καθώς και στην προαγωγή και συντήρηση κάθε είδους παραλογισμού και απατηλής σκέψης, μεταξύ των οποίων είναι και η φυσικοποίηση της αδικίας. Τι απομένει από τη νέα τακτική υλοποίησης των γεωστρατηγικών συμφερόντων των πλανητικών επικυρίαρχων; Νέα αυταρχικά καθεστώτα, νέες διαιρέσεις, ο τρόμος και η βία από παραστρατιωτικές, φασιστικές-εγκληματικές ομάδες και μία επιταχυνόμενη κίνηση προς την αποκάλυψη και το χάος, όπως συμβαίνει στα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας. Να γιατί η Χρυσή Αυγή είναι η «χρυσή» εφεδρεία των πλανητικών νεοαποικιοκρατών.

Αντιθέσεις, συνθέσεις και η κραυγή των ανέργων

«Χάνουμε τα εξάμηνα από έλλειψη καθηγητών, ενώ τα χρήματα μπορούν να δοθούν από τα αποθεματικά του Ιδρύματος, αλλά ο Αρβανιτόπουλος δεν υπογράφει», καταγγέλλει ο φοιτητής του ΤΕΙ Ηπείρου. Μιλάει για τις ενοχές του εξαιτίας των θυσιών στις οποίες υποβάλλει την οικογένειά του. Και οργίζεται καθώς δείχνει ένα ακόμα «σύμβολο σκανδάλων», ένα κλειστό γυμναστήριο, που εξακολουθεί να «τρέφεται» σαν τον Λεβιάθαν από την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων με εκατομμύρια ευρώ χωρίς να έχει λειτουργήσει ποτέ! Την ίδια ώρα, ένας 70χρονος αγρότης, που οι τράπεζες απειλούν να κατάσχουν το υποθηκευμένο σπίτι του, δηλώνει αποφασισμένος να θέσει τέλος στη ζωή του. Στο Μαξίμου, όμως, περί άλλων τυρβάζουν, καθώς συσκέπτονται αδιαλείπτως για να σταματήσουν τη μετατόπιση των οπαδών της ΝΔ προς τη Χρυσή Αυγή αλλά και για να αποδομήσουν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την επίκληση ενός συνόλου σημείων που υποδηλώνουν ότι κι αυτός είναι «μία από τα ίδια», μέλος της κυρίαρχης συμβολικής τάξης. Αλλά τι είναι η Συμβολική Τάξη; Είναι η πολιτιστική διαδικασία - ο τρόπος που οι άνθρωποι μιλούν, χειρονομούν, περπατούν, ντύνονται, ερωτεύονται, αλληλοεξουσιάζονται- μέσω της οποίας γίνεται η ενσωμάτωση από τα άτομα των κοινωνικών περιορισμών και απαγορεύσεων, έτσι ώστε αυτές να φαίνονται φυσικές και όχι καταναγκαστικές. Γι’ αυτό οι κουλάκοι σκέφτονται σαν τα αφεντικά τους, έλεγε ο Τολστόι. Γι’ αυτό τα θύματα συναινούν στο βιασμό τους από τους «πάνω». Αλλά ποιοι είναι οι «πάνω»; Είναι όσοι αποκαλούνται μεγαλο-επιχειρηματίες, μεγαλο-εκδότες, μεγαλο-γιατροί, μεγαλο-δημοσιογράφοι, μεγαλο-συνδικαλιστές κ.ά. Αυτή η κατηγοριοποίηση υφίσταται στο εσωτερικό κάθε κοινωνικής και επαγγελματικής κατηγορίας, η οποία δομείται με ιεραρχική, πυραμιδική μορφή. Οι «μεγάλοι-» (οι πάνω) όλων των κατηγοριών είναι όσοι έχουν πρόσβαση στο πολιτικό πελατειακό σύστημα και διαπλέκονται μεταξύ τους δικτυακά, επιδιώκοντας την απόρριψη στον Καιάδα των πιο «κάτω»( των μικρότερων) ανταγωνιστών τους. Υπ’ αυτή την οπτική μπορούμε να εξηγήσουμε τις αλλαγές και τις συγκρουσιακές καταστάσεις τόσο στο ευρύτερο κοινωνικο-πολιτικό πεδίο όσο και στο εσωτερικό των πολιτικών κομμάτων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει εν προκειμένω η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, όπου συναντώνται, πλέον, μέλη και στελέχη με πασοκογενή (σοσιαλδημοκρατική) και μέλη και στελέχη με αριστερή (ή κομμουνιστογενή) προέλευση. Στο εσωτερικό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης συγκρούονται όχι μόνο διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις, αλλά και διαφορετικές κουλτούρες. Από τη μια πλευρά είναι οι ενταγμένοι στην κυρίαρχη συμβολική τάξη, τα μέλη με το ισχυρό συμβολικό κεφάλαιο της πρώην «πράσινης» ηγεμονίας, τα άτομα του μεγάλου ατομικισμού, εν οις και πολλοί «μεγάλοι-», και από την άλλη πλευρά τα άτομα του «ναρκισσισμού των μικρών διαφορών», αυτά που σαν τον Σαιν-Ζυστ, το σύντροφο του Ροβεσπιέρου στήνουν το άγαλμά τους ενώπιόν μας, λέγοντας με αλαζονική ταπεινότητα: ακούστε «τη σκόνη που με αποτελεί και σας μιλά»! Άραγε, υπάρχει τρόπος σύνθεσης όλων αυτών των «υλικών»; Ναι. Αρκεί η ανατροπή της κυρίαρχης συμβολικής τάξης στο πλαίσιο των ατόμων να αντιστοιχεί και σε αλλαγή εντός των πολιτικών θεσμών, των οποίων η δημοκρατικότητα θα αρνείται τόσο το σύγχρονο δυτικό ιμπέριουμ (με τη νέο-αποικιοκρατία του, το ρατσισμό και τον άκρατο, κανιβαλικό ατομικισμό του), το νεοναζισμό όσο και τους ποκίλους γιακωβινισμούς. Η νέα συμβολική τάξη καλείται να συνθέσει την ατομικότητα και τη συλλογικότητα, διάφορα προκαπιταλιστικά, καπιταλιστικά και μετακαπιταλιστικά στοιχεία μέσα στην Πράξη των «αγώνων» αλλά και μέσω της κυβερνητικής εξουσίας. Στο ΣΥΡΙΖΑ, όπου λαμβάνει χώρα, σήμερα, μία ενδιαφέρουσα διεργασία «σύνθεσης», υπάρχει η πεποίθηση της «από τα πάνω» ανατροπής, η οποία θα λειτουργήσει σαν Λυδία λίθος για την αλλαγή στον ευρωπαϊκό νότο και ακολούθως σε όλη την Ευρώπη. Δεν υπάρχει, όμως, καμία διευκρίνιση τι θα γίνει σ’ ένα ενδεχόμενο οικονομικού αποκλεισμού της Ελλάδας. Εδώ βρίσκεται η ύλη για την τροφοδοσία του μεγάλου φόβου. Και ο φόβος καλλιεργείται στους «από κάτω», σ’ εκείνους που έχουν ακόμη εργασία, καθώς η καταστροφή του καπιταλισμού σημαίνει και τη δική τους καταστροφή καθώς βρίσκονται σε εξαρτημένη μορφή –εσωτερική σχέση- με το κεφάλαιο. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτός ο φόβος τροφοδοτεί τον «εμφύλιο των κάτω», δηλαδή όσων δεν έχουν εργασία έναντι όσων έχουν. Η αντιπαράθεση αυτή μπορεί να αρθεί μόνο μέσα από νέες μορφές οργάνωσης και συλλογικότητας, μέσα από την ένωση των κατακερματισμένων αντιστάσεων. Γιατί η οργή μπορεί να είναι και μια πολλαπλότητα κραυγών, ένα σύμπλεγμα αντίστασης, που μετατοπίζεται συνεχώς, μία ετερογένεια συγκρούσεων και ανταγωνισμών, που αντιστοιχούν σε χιλιάδες μορφές αντίστασης και όχι στην «καθαρή» δυαδική αντιπαράθεση: κεφαλαίου-εργασίας, όπως επιμένει το ΚΚΕ. Όλες, όμως, οι κραυγές διαρράφονται από μία κόκκινη κλωστή, από μία «κραυγή» που είναι η πιο δυνατή, από μία αντίσταση που προεξάρχει όλων των άλλων. Και, σήμερα, η εξαθλίωση λόγω της ανεργίας είναι η πρωταρχική κραυγή.

Η Ήπειρος της εγκατάλειψης

Η νεαρή ασθενής ταΐζει την ηλικιωμένη γειτόνισσά της στο θάλαμο του νοσοκομείου της Άρτας. Και καθώς ο πόνος μοιράζεται γίνεται υποφερτός, αντέχεται. Εδώ η αλληλεγγύη εκφράζεται αυθόρμητα, φυσικά, απλά. Δηλαδή ανθρώπινα. Οι οδύνες ταπεινώνουν τα Εγώ και την ευήθεια της αλαζονείας. Οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό κάνουν τη δουλειά τους με πενιχρά μέσα αλλά με επιστημονική αρτιότητα και αυταπάρνηση. Βέβαια, υπάρχει και ο homo lamogious,το γλοιώδες απομεινάρι της χολεροπράσινης εποχής. Βάζει το χέρι στα μάτια του, νομίζοντας πως έτσι μπορεί να κρύψει την απληστία και την απανθρωπιά του. Από την κορυφή του λόφου βλέπω τα χιονισμένα Ακαρνανικά όρη και τον δηλητηριασμένο από δεκάδες κλωβούς ιχθυοτροφείων Αμβρακικό κόλπο. Οι κάτοικοι ξεσηκώνονται. Πλην επί ματαίω. Πιο ‘δω τα ΤΕΙ μαραζώνουν και τα εξάμηνα χάνονται καθώς ο υπουργός Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλος δεν υπογράφει την απόφαση για να προσληφθούν καθηγητές. Τα χρήματα, μου λέει ο φοιτητής της Σχολής Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής από την Κεφαλονιά, θα δοθούν από τα αποθεματικά του Ιδρύματος. Κι όμως ο υπουργός κωφεύει στις εκκλήσεις. Γιατί άραγε; Το βράδυ στη «Χάρτα» απέναντι από τον καθρέφτη όπου είναι χαραγμένο «Barcelona 1936» και «Paris 1871» συζητάμε για τις πολιτικές εξελίξεις, για την ανεργία και το «το ματωμένο θέρος του 1882». Στο τρίτο μπρούσκο μαθαίνουμε πως η Όλγα θα είναι υποψήφια στην Περιφέρεια Ηπείρου, στην πιο φτωχή περιφέρεια της Ευρώπης…

Νταβός: Η ανασύνθεση του κόσμου χωρίς τους εργαζόμενους

Χωρίς τους διαδηλωτές κατά της παγκοσμιοποίησης, χωρίς τους αντικαπιταλιστές, μήτε τους αντιεξουσιαστές και τα «blacks blocs» συγκεντρώθηκαν για 44η φορά οι «κύριοι του κόσμου» στην ενιαύσια συνάντησή τους στο Νταβός, προκειμένου να συζητήσουν για την αναδόμηση του κόσμου, που οι ίδιοι γκρέμισαν. Σε ποια κατεύθυνση, όμως, θα γίνει η ανασύνθεση; Θα σταματήσει, άραγε, η ραγδαία αύξηση των τεράστιων ανισοτήτων, όπου το 1% των ανθρώπων του πλανήτη κατέχει τον πλούτο που κατέχει το υπόλοιπο 99%; Θα πάψουν οι νόμοι να ευνοούν τους πλούσιους, όπως πιστεύουν οι πολίτες σε 24 από τις 26 χώρες της έρευνας της Oxfam; Τέλος, θα αποτραπούν οι κοινωνικές εκρήξεις και οι κίνδυνοι που περιγράφονται στην έκθεση Global Risks 2014 με προεξάρχουσες στη λίστα την ελληνική και την κυπριακή κοινωνία; Ως τρόπους αποτροπής κάποιοι από τους «πάνω» προτείνουν θεσμικές αλλαγές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, καθώς το ήδη ισχύον έπληξε πολλές εθνικές οικονομίες, όπως αυτές του ευρωπαϊκού Νότου. Αλλοι από την ίδια οπτική γωνία ζητούν επιστροφή στο κράτος πρόνοιας, στη διαμόρφωση ενιαίου κατώτατου μισθού και στη φορο-σύλληψη των κεφαλαίων, που καταφεύγουν στους φορολογικούς παραδείσους. Οι πιο ισχυροί, όμως, όπως ο πρώην πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας και νυν πρόεδρος του δ.σ. της ελβετικής τράπεζας UBS, Axel Weber, θεωρεί ότι το κέντρο βάρους πρέπει να μετατοπιστεί προς την Τεχνολογία, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η Κίνα που απειλεί την ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης! Οι λύκοι της Γουόλ Στριτ, λοιπόν, αυτοί οι άπληστοι ηδονιστές χωρίς καρδιά, θα αντικατασταθούν από τις ελίτ των νέων τεχνολογιών, ενώ οι εργαζόμενοι θα πληγούν ακόμα μία φορά. Η αναδόμηση, συνεπώς, του κόσμου δεν αναμένεται να γίνει με την απελευθέρωση της εργασίας από το κεφάλαιο, αλλά με την απεξάρτηση του κεφαλαίου από το βάρος των εργαζομένων! Οι οργανωτικές και τεχνικές καινοτομίες, με άλλα λόγια, θα είναι οι απαντήσεις του κεφαλαίου στην αντίσταση των εργαζομένων στη σημερινή άγρια λιτότητα και την απογύμνωση από όλες τις κατακτήσεις στον εργασιακό και κοινωνικό τομέα. Η ταξική, δηλαδή, σύνθεση (σχέση κεφαλαίου και εργασίας) επιχειρείται να αποδομηθεί αλλά και να ανασυντεθεί με την επανεισαγωγή της τάξης μέσω της τεχνικής και των νέων μεθόδων οργάνωσης της εργασίας, αλλά και τη στρατιωτική οργάνωση της κοινωνίας. Η προηγούμενη αποσυνθετική απάντηση δεν προήλθε από τη διεύθυνση του εργοστασίου, αλλά από το κράτος με την εισαγωγή του κεϊνσιανισμού και την ανάπτυξη του κράτους πρόνοιας, που είχαν στόχο την αναγνώριση της δύναμης της εργασίας και την ταυτόχρονη πολιτική και οικονομική ενσωμάτωσή της μέσω της σοσιαλδημοκρατίας και της διαχείρισης της «ζήτησης». Η νέα αυτή σύνθεση εκφράστηκε με μία μορφή πάλης (τέλος δεκαετίας 1960 και δεκαετία 1970), που ξεπέρασε το εργοστάσιο, αμφισβητώντας όλες τις πλευρές διεύθυνσης της κοινωνίας από το κεφάλαιο. Γι' αυτό το λόγο το τελευταίο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την κεϊνσιανή-φορντική μορφή διεύθυνσης και να αναπτύξει νέες μορφές επίθεσης, δηλαδή το νεοφιλελευθερισμό, με την επιβολή του χρηματοπιστωτικού επί του παραγωγικού κεφαλαίου. Για πρώτη φορά οι καπιταλιστές-αλχημιστές κατάφεραν να δημιουργούν χρήμα από το χρήμα, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η ζήτηση και η εργασία είναι «άχρηστες» παράμετροι της οικονομίας και ότι η ανάπτυξη με τη χρήση των νέων τεχνολογιών δεν χρειάζεται την απασχόληση. Επιπροσθέτως, ο τεχνολογικός αυτοματισμός υπονομεύει την ποιότητα και το κύρος των θέσεων εργασίας που θα απομείνουν. Με άλλα λόγια, η δύναμη των εργαζομένων θα απομειώνεται συνεχώς από το φάσμα του τεχνολογικού αυτοματισμού και η εργασία καθεαυτή θα πάψει να συνιστά βασικό στοιχείο της ταυτότητας του εργαζομένου, καθιστάμενη μία εργαλειακή δραστηριότητα. Ετσι, η μερική απασχόληση, η κατ' οίκον εργασία, τα ευέλικτα ωράρια, η μεταβολή των καθηκόντων, οι κυμαινόμενοι μισθοί (παρά την ύπαρξη του κατώτατου) και τα επιδόματα ανάλογα με την απόδοση θα υπονομεύουν τη συλλογική θέση της εργασίας απέναντι στο κεφάλαιο. Ο,τι ζούμε, σήμερα, παραπέμπει στο σκληρό πυρήνα της λογοτεχνίας επιστημονικής φαντασίας (Ασίμοφ), που συνεισέφερε τα μέγιστα στη διαμόρφωση του φαντασιακού της μετανεοτερικότητας. Παρ' όλα αυτά, οι εσωτερικές αντιφάσεις του κεφαλαίου, πρωτίστως ανάμεσα στην εικονική (χρηματοπιστωτική) και στην πραγματική οικονομία, δεν επιτρέπουν μία ομαλή εξέλιξη στην προσπάθεια απελευθέρωσης του κεφαλαίου από την εργασία παρά την απουσία σοβαρής αντίδρασης εκ μέρους των εργαζομένων. Γιατί οι νέες τεχνολογίες απαλλάσσουν το κεφάλαιο από τους εργαζομένους αλλά όχι και από την εργασία. Ετσι, οι πλανητικοί ολιγάρχες, ακόμα κι αν εξαλείψουν οποιαδήποτε αντίσταση των εργαζομένων, κανιβαλίζοντάς τους κυριολεκτικά, στη συνέχεια θα αρχίσουν να τρώγονται και μεταξύ τους μέχρις ενός. Αυτή, όμως, η προοπτική αντιστρατεύεται όχι μόνο τον ανθρώπινο πολιτισμό αλλά και τον ίδιο τον Ανθρωπο, την ίδια τη ζωή...