Η Ήπειρος της εγκατάλειψης

Η νεαρή ασθενής ταΐζει την ηλικιωμένη γειτόνισσά της στο θάλαμο του νοσοκομείου της Άρτας. Και καθώς ο πόνος μοιράζεται γίνεται υποφερτός, αντέχεται. Εδώ η αλληλεγγύη εκφράζεται αυθόρμητα, φυσικά, απλά. Δηλαδή ανθρώπινα. Οι οδύνες ταπεινώνουν τα Εγώ και την ευήθεια της αλαζονείας. Οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό κάνουν τη δουλειά τους με πενιχρά μέσα αλλά με επιστημονική αρτιότητα και αυταπάρνηση. Βέβαια, υπάρχει και ο homo lamogious,το γλοιώδες απομεινάρι της χολεροπράσινης εποχής. Βάζει το χέρι στα μάτια του, νομίζοντας πως έτσι μπορεί να κρύψει την απληστία και την απανθρωπιά του. Από την κορυφή του λόφου βλέπω τα χιονισμένα Ακαρνανικά όρη και τον δηλητηριασμένο από δεκάδες κλωβούς ιχθυοτροφείων Αμβρακικό κόλπο. Οι κάτοικοι ξεσηκώνονται. Πλην επί ματαίω. Πιο ‘δω τα ΤΕΙ μαραζώνουν και τα εξάμηνα χάνονται καθώς ο υπουργός Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλος δεν υπογράφει την απόφαση για να προσληφθούν καθηγητές. Τα χρήματα, μου λέει ο φοιτητής της Σχολής Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής από την Κεφαλονιά, θα δοθούν από τα αποθεματικά του Ιδρύματος. Κι όμως ο υπουργός κωφεύει στις εκκλήσεις. Γιατί άραγε; Το βράδυ στη «Χάρτα» απέναντι από τον καθρέφτη όπου είναι χαραγμένο «Barcelona 1936» και «Paris 1871» συζητάμε για τις πολιτικές εξελίξεις, για την ανεργία και το «το ματωμένο θέρος του 1882». Στο τρίτο μπρούσκο μαθαίνουμε πως η Όλγα θα είναι υποψήφια στην Περιφέρεια Ηπείρου, στην πιο φτωχή περιφέρεια της Ευρώπης…