Τρίτη 12 Ιουνίου 2012

Αέναη επιστροφή;

Η Ένωση της Ευρώπης έγινε για να αποφευχθεί η τραγωδία της δεκαετίας του 1930, για να ελεγχθούν οι εθνικιστικοί ναρκισσισμοί και οι σωβινισμοί που έβαλαν φωτιά δύο φορές, πρώτα στη γηραιά ήπειρο και μετά σε ολόκληρο τον κόσμο. Γιατί οι Γερμανοί δεν διδάσκονται από την Ιστορία; Γιατί, σήμερα, εξακολουθούν να είναι «κολλημένοι» στον κίνδυνο του υπερπληθωρισμού του 1923 παρά στο θάνατο της δημοκρατίας του 1933; Τα ερωτήματα που έχουν τεθεί κατ’ επανάληψη από τη στήλη, επαναδιατυπώνουν οι διάσημοι οικονομολόγοι Φέργκιουσον και Ρουμπινί στο Der Spiegel. Οι τελευταίοι, μάλιστα, εκτιμούν ότι αν ακολουθηθεί η σημερινή πορεία «Η ιστορία θα μπορούσε να επαναληφθεί». Να ξεσπάσει, δηλαδή, ένας τρίτος πιο καταστροφικός από ποτέ παγκόσμιος πόλεμος. Αλλά γιατί οι Γερμανοί επιστρέφουν στο 1923 και όχι στο 1933; Γιατί επιστρέφουμε στο παρελθόν για να εξυπηρετήσουμε και να νομιμοποιήσουμε τις ανάγκες ή τους σκοπούς του παρόντος. Με άλλα λόγια, το 1933 σημαίνει ότι το σημερινό πρόβλημα της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη είναι πρωτίστως πολιτικό, ενώ η αναφορά στο 1923 ότι είναι αμιγώς οικονομικό και δη δημοσιονομικό. Η δεύτερη εκδοχή επιλέγεται γιατί συμφέρει τόσο τη Γερμανία που ωφελείται σε εθνικό επίπεδο( για άλλη μια φορά δανείστηκε με μηδενικό επιτόκιο) όσο και το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ήδη, η Γερμανία ωφελείται ακόμα και από την κρίση καθώς το λεγόμενο «έξυπνο χρήμα» φεύγει από το Νότο και κατευθύνεται στις γερμανικές τράπεζες. Όσο για τη γερμανική συνταγή που επιβάλλεται στις περιφερειακές χώρες, όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και τώρα η Ισπανία, είναι απολύτως λανθασμένη, καθώς σκοτώνει τις οικονομίες, ενώ πολιτικά είναι νέο-αποικιακή. «Η Γερμανία δεν παύει να επαναλαμβάνει ότι η ενίσχυση της ευρωζώνης θα επέλθει με δημοσιονομική πειθαρχία. Η συγκεκριμένη διάγνωση ωστόσο είναι εντελώς λάθος» λέει και ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζ. Στίγκλιτς. Ποιες είναι οι λύσεις που προτείνονται; Ο Στίγκλιτς μιλάει για δημιουργία ενιαίας τραπεζικής αρχής και την προώθηση πολιτικών ανάπτυξης. Οι Φέργκιουσον και Ρουμπινί από την πλευρά τους προτείνουν την ανακεφαλαιοποήση των τραπεζών(με μετόχους τους φορολογούμενους της ευρωζώνης), την πανευρωπαϊκή διασφάλιση των καταθέσεων και την κοινοτικοποίηση του χρέους. Θα δουν οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης και δη οι Γερμανοί τον κίνδυνο της καταστροφής; Θα δουν ότι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, όπως συμφωνούν όλοι οι οικονομολόγοι, θα σημάνει τη συνολική κατάρρευση της ευρωζώνης και πως αυτό θα έχει ένα αστρονομικό κόστος και για τους ίδιους τους Γερμανούς; Η απάντηση είναι ότι ναι, η γερμανική ηγεσία μπορεί να δει τον κίνδυνο, αλλά μπορεί και να μην τον δει, επιμένοντας στην καταστροφική πολιτική της. Το δεύτερο ενδεχόμενο ας μη το σκεφτόμαστε.

Δευτέρα 11 Ιουνίου 2012

Ολιγαρχία

Μέχρι χθες για όλα τα δεινά της ευρωζώνης ευθύνονταν η Ελλάδα. Μετά την Ισπανία όλοι αντιλαμβάνονται αυτό που επί δύο χρόνια φωνάζουμε ότι δηλαδή το πρόβλημα είναι παγκόσμιο και αφορά στη σχέση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου με την πραγματική οικονομία. Για την ακρίβεια τα κεφάλαια των τραπεζών είναι εκατοντάδες φορές πάνω από την πραγματική οικονομία(αρρύθμιστο κεφάλαιο), δημιουργώντας τεράστιες φούσκες που σκάνε. Έτσι, το 2008 είχαμε τη φούσκα του κατασκευαστικού τομέα στις ΗΠΑ, το 2010 τη φούσκα των φαραωνικών έργων στην Ελλάδα(Ολυμπιακοί Αγώνες 2004) και, σήμερα, την αντίστοιχη φούσκα στην Ισπανία. Η κρίση των τραπεζών έχει σχέση με το παιγνίδι αυτό. Με άλλα λόγια, το τραπεζικό κεφάλαιο από το 1980 και μετά(εποχή Θάτσερ, Ρήγκαν) κατάλαβε ότι μπορεί κερδίζει χρήματα όχι επενδύοντας στην πραγματική οικονομία, αλλά επενδύοντας στο ίδιο το χρήμα. Αυτό είναι ο λεγόμενος καπιταλισμός-καζίνο. Τα σπίτια, τα κατασκευαστικά έργα, ακόμα και τα σιτηρά δεν είναι παρά προφάσεις για την εξαγωγή τεράστιων κερδών, καθώς οι τιμές τους διαμορφώνονται στα χρηματιστήρια με τη χρήση διαφόρων ψυχολογικών εφέ, όπως ένας τυφώνας παλαιότερα(αύξηση της τιμής του πετρελαίου), ή η χρεοκοπία της Ελλάδας(αύξηση των επιτοκίων-spreads) σήμερα. Σ’ αυτή τη λογική, ο νεοφιλελεύθερος φανατικός που λέγεται Σόιμπλε είναι ο μόνος που χαρακτήρισε ως αιτία της κατάστασης στην Ισπανία, τις εκλογές στην Ελλάδα! Όμως αυτή δεν είναι αιτία αλλά το παιγνίδι εντυπώσεων των περίφημων «αγορών», δηλαδή των μεγα-τραπεζών που εδρεύουν στη Γουόλ Στρητ, στο Σίτυ και στη Φρανκφούρτη. Και επειδή γράφαμε, προχθές, για την αντιπαλότητα ΗΠΑ και Γερμανίας, δεν είναι τυχαίο ότι στην αντιπαράθεση αυτή το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο είναι με την Μέρκελ και όχι με τον Ομπάμα, καθώς χθες η Standard & Poor’s απείλησε τις ΗΠΑ με μείωση της πιστοληπτικής τους ικανότητας! Πίσω, συνεπώς, από τη σημερινή κρίση της Ελλάδας βρίσκεται ασφαλώς η εγχώρια παθογένεια, πρωτίστως, όμως, βρίσκεται το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κάποιοι, μάλιστα, εκτιμούν ότι το τελευταίο τρομοκρατεί τους πολιτικούς κατά το ανάλογο των ομολόγων τους το 1938 που τολμούσαν να αντιπαρατεθούν στους ναζί(AgoraVox). Οι χρηματοπιστωτικοί κολοσσοί έχουν συστήσει, σήμερα, μία διεθνή ολιγαρχία στη βάση της πίστης ότι τα πάντα έχουν μία ανταλλακτική-εμπορική αξία(δεν υπάρχει συνεπώς αξία χρήσης). Την πεποίθηση ότι ο μοναδικός στόχος είναι η εξαγωγή κέρδους από παντού και με οποιοδήποτε τίμημα. Και ότι η παγκοσμιοποίηση είναι η στρατηγική ελέγχου ολόκληρου του Πλανήτη με βάση τη μονοδιάστατη νεοφιλελεύθερη σκέψη. Η τελευταία εισάγει την άποψη ότι τα ατομικά συμφέροντα προηγούνται του γενικού συμφέροντος, ότι απαιτείται η εμπιστοσύνη των «αγορών»(τραπεζών) και πως χρειάζεται ανάπτυξη για τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Τα δόγματα αυτά διαδίνονται από τα παγκόσμια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που ελέγχονται από μία δράκα ομίλων συνδεδεμένων με το χρηματοπιστωτικό σύστημα! Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα μία εφημερίδα(Ελευθεροτυπία) δεν έλαβε δάνειο, ενώ μία άλλη έλαβε. Επίσης, εξαγοράζεται ο πολιτικός κόσμος με τη χρηματοδότηση των προεκλογικών εκστρατειών. Υπάρχει άραγε, εναλλακτική λύση; Πολλοί ανεξάρτητοι οικονομολόγοι απαντούν θετικά, προτείνοντας την εξουσιοδότηση των Κεντρικών Τραπεζών, όπως η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, για παροχή δανείων σε κράτη (και όχι στις τράπεζες) με μηδενικό επιτόκιο. Πρόκειται ουσιαστικά για έναν αγώνα κατά του πολέμου των επιτοκίων. Τέλος να απαγορευτούν τα στοιχήματα στις τιμές αλλά και η κερδοσκοπία σε είδη πρώτης ανάγκης όπως το νερό και η τροφή. Όλα αυτά θεωρούνται αναγκαία ώστε να μην καταλήξουμε σε μια διεθνή οικονομική ολιγαρχία(χρηματοπιστωτικό σύστημα) που θα κυριαρχεί πάνω σ’ έναν κόσμο ερειπίων και αθλίων.

Κυριακή 10 Ιουνίου 2012

Τρίτος πόλεμος;

Η κρίση της Ισπανίας πανικοβάλει την παγκόσμια οικονομία. Οι Ομπάμα και Κάμερον πιέζουν την Μέρκελ να λάβει τάχιστα αποφάσεις. «Η εμμονή στη λιτότητα και τα μέτρα διάσωσης αποδείχτηκαν ημίμετρα» επισημαίνει και ο Economist, καλώντας με τη σειρά του τη Γερμανίδα καγκελάριο να λάβει αποφάσεις. Η Άγκελα Μέρκελ, όμως, εξακολουθεί να εμμένει στην ίδια οικονομική πολιτική, απειλώντας, μάλιστα, τους Έλληνες πως «Η τήρηση του Μνημονίου (σ.σ. των μέτρων λιτότητας) είναι προϋπόθεση για να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ». Όλα τούτα οξύνουν το αντιγερμανικό αίσθημα τόσο στις περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης όσο και στις κεντρικές, οι οποίες έχουν αρχίσει να «μολύνονται» από τον οικονομικό, μεταστατικό «καρκίνο». Οι δεύτερες(κυρίως η Γαλλία και η Ιταλία) αγανακτούν από την άρνηση της Γερμανικής κυβέρνησης να δεχθεί την έκδοση ευρωομολόγων, κάτι που σημαίνει ότι το χρέος θα αντιμετωπίζεται από κοινού και θα αποθαρρύνει εντελώς τις περίφημες «αγορές». Γιατί, όμως, η Γερμανία επιμένει σ’ αυτή την ατελέσφορη και καταστροφική πολιτική; Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Ν. Ελίας το τραύμα της ήττας στους δύο παγκοσμίους πολέμους καθόρισε το γερμανικό πνεύμα, δημιουργώντας μία τάση αναδίπλωσης και εθνικής κατάθλιψης κατά τις περιόδους αδυναμίας αλλά και αντιδημοκρατικού αυταρχισμού και επιθετικότητας όταν υπάρχει η αίσθηση της ισχύος. Αυτή η αταβιστική συμπεριφορά εκδηλώνεται κατά κόρον εναντίον της Ελλάδας, η οποία δαιμονοποιείται και χρησιμοποιείται σαν παράδειγμα προς αποφυγή. Για την ακρίβεια, οι Γερμανοί φαίνεται να ακολουθούν την πολιτική των WASP’s(Λευκοί Αγγλοσάξονες Προτεστάντες) στην Αμερική, οι οποίοι ένωναν όλο το μωσαϊκό των μεταναστών που συνέρεε στις ΗΠΑ απ’ όλο τον κόσμο με βάση κάθε φορά έναν κοινό εχθρό-δαίμονα(αρχικά εσωτερικό και στη συνέχεια εξωτερικό). Ο αποδιοπομπαίος τράγος, ή κατ’ άλλους η «Ιφιγένεια», σήμερα, για τη δημιουργία των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης φαίνεται να είναι για τους Γερμανούς η Ελλάδα. Αλλά γιατί η Ελλάδα; Γιατί, προφανώς, είναι αυτή που παραπέμπει στην πολιτισμική απαρχή της ευρωπαϊκής ταυτότητας, όπως έγραψε και ο Λιόσα. Συνεπώς, η σύγχρονη συνέχεια των αρχαίων Ελλήνων θα είναι οι… Γερμανοί. Μ’ αυτή τη συμβολική σκευή, την οικονομική της ευρωστία και μία Ευρώπη που θα είναι μία «Μεγάλη Γερμανία», οι Γερμανοί θα αντιπαρατεθούν στις ΗΠΑ και την Κίνα, δημιουργώντας την αυτοκρατορία του 21ου αιώνα. Αυτό θα συμβεί αναίμακτα; Αμερικανοί και Κινέζοι θα δεχτούν αδιαμαρτύρητα τις σε βάρος τους συνέπειες από την οικονομική πολιτική του Βερολίνου; Εντέλει, οι Γερμανοί θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα σ’ έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, που θα καταστρέψει ολόκληρο τον πλανήτη, τον πολιτισμό και προπάντων τη ζωή πάνω σ’ αυτόν; Η οστορία τους δείχνει πως δεν ορρωδούν προ ουδενός προκειμένου να επιβάλλουν το Δ΄ Ράιχ. Οι πολίτες της Ευρώπης και ολόκληρου του κόσμου θα τους αφήσουμε;

Πέμπτη 7 Ιουνίου 2012

Το αποτρόπαιο πρόσωπο του φασισμού και ο αποπροσανατολισμός

Το φασιστικό φαινόμενο είναι εδώ. Ήταν πάντα εδώ. Γιατί όπως έλεγε ο Πρίμο Λεβί «ο φασισμός προϋπήρχε του Χίτλερ και του Μουσολίνι και εξακολουθεί να υπάρχει, έκδηλα ή άδηλα, και μετά την ήττα τους στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Παντού, στον κόσμο, όπου αρχίζουμε με την κατάπνιξη των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου και του δικαιώματός του στην ισότητα, ολισθαίνουμε ταχύτατα στο σύστημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης...». Οι Γερμανοί θέλουν την Ελλάδα ένα απέραντο στρατόπεδο εργασίας, ένα Μπούχενβαλντ. Αλλά και οι εγχώριοι θαυμαστές τους –συστημικοί και μη- επιβάλλουν τη στρατιωτικοποίηση και την καθαρότητα της ελληνικής κοινωνίας. Και αυτό είναι ο φασισμός. Φασισμός είναι τα απαράδεκτα τηλεοπτικά χαστούκια, αλλά και ο ρατσιστικός λόγος του αρχηγού Μιχαλολιάκου στην κρατική τηλεόραση, που ανήγαγε σε μοναδική παγκόσμια αξία τη δική του εθνική κουλτούρα(όπως την αντιλαμβάνεται), το δικό του τρόπο σκέψης και ζωής, αρνούμενος το σεβασμό στους τρόπους των άλλων λαών, στην κατακτημένη διιστορική αξιοπρέπειά τους. Όλοι οι άλλοι, συνεπώς, πρέπει να εξαφανιστούν. Όλοι είναι εχθροί του «χρυσαυγίτικου» ανθρώπινου γένους. Αυτή η ανορθολογική λογική συνοδεύεται από την περίφημη μανιχαϊκή ηθική που δραματοποιεί και απολυτοποιεί τη διάκριση «καλό-κακό», μεγεθύνοντας τα πάθη και το μίσος εναντίον των Άλλων. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα το φασιστικό φαινόμενο αποκτά κοινωνικό έρεισμα, ενώ πολιτικά είναι ένα συμπίλημα από την περίφημη "νέα δεξιά" τύπου Αυστρίας και την ιδεολογία των Γερμανών νεοναζί με ένα επίχρισμα από Περικλή Γιαννόπουλο. Οφείλουμε, όμως, να πούμε ότι ο φασισμός εκκολάπτεται και στα δύο άκρα, θερμαινόμενος από τη λεκτική αλλά και τη «χειρονακτική» βία. Θυμίζουμε ότι η «Χρυσή Αυγή» έκανε τρισάγιο στο σημείο δολοφονίας του αρχιφύλακα της αντιτρομοκρατικής, που δολοφονήθηκε από τους φασίστες της «Σέχτας», φωνάζοντας το σύνθημα «το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει»! Για να αποδειχθεί ότι η «εκδίκηση» είναι ο κοινός τόπος, ο κύκλος της κοινής φαυλότητας, αφού και οι άλλοι «εκδικήθηκαν», όπως είπαν, το νεαρό Γρηγορόπουλο. Πέρα από τη διαπίστωση ότι ο φασισμός είναι ο κοινός τόπος των άκρων είναι γνωστό πως ο αντιμπεριαλισμός, ο αντιαμερικανισμός και ο αντισημιτισμός προσδίδουν σ' αυτές τις φασιστικές εκφάνσεις μία αντισυστημική και φιλολαϊκή επίφαση έτσι ώστε να μπορούν να στρατολογούν από τα φτωχά προάστια των μεγάλων αστικών κέντρων. Δεν είναι τυχαία η προσπάθειά τους να ελέγξουν ολόκληρες γειτονιές με την αστυνομική προστασία, που παρέχουν, τη δημιουργία δικτύων αλληλεγγύης αλλά και ελέγχοντας ποδοσφαιρικές ομάδες -κυρίως τους "φιλάθλους" τους. Αλλά ποιος ευθύνεται για την εκκόλαψη του φασιστικού φαινόμενου στην Ελλάδα; Από τη μια πλευρά ο φανερός οικονομικός φασισμός που ρίχνει στον Καιάδα της ανεργίας και της φτώχειας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Και από την άλλη πλευρά, ο άδηλος φασισμός του ισχύοντος δήθεν δημοκρατικού συστήματος, όπου η ψήφος υφαρπάζεται με εκφοβισμούς και εκβιασμούς ή εξαγοράζεται μέσω του πελατειακού συστήματος. Όσο για τον περίφημο δημοκρατικό διάλογο, αυτός υποχωρεί μπροστά στη βία του λαϊκισμού και τη λογοκρισία της μιντιακής διαπλοκής. Με άλλα λόγια, ο αποτρόπαιος φασισμός της Χρυσής Αυγής επιχειρείται να αξιοποιηθεί για να δώσει άλλοθι στον φασισμό της καθεστηκυίας τάξης που στέλνει κόσμο και κοσμάκι στο συμβολικό θάνατο της ανεργίας, ακρωτηριάζοντάς του την αξιοπρέπεια, τα όνειρα, τη ζωή. Η τραγωδία των βαριά ασθενών που δεν βρίσκουν τα φάρμακα που χρειάζονται είναι ενδεικτική. Γι' αυτό προσοχή, η Χρυσή Αυγή είναι όντως ένα πρόβλημα της κουτσής Δημοκρατίας μας, αλλά ποια είναι η δημοκρατία σε μία οικογένεια που δεν έχει να θρέψει τα παιδιά της με ψωμί και προοπτική; Καταδίκη, λοιπόν, αλλά όχι στην απόκρυψη των πραγματικών προβλημάτων, όχι στον αποπροσανατολισμό...

Τετάρτη 6 Ιουνίου 2012

Το πείραμα

Οι επιθέσεις της Λαγκάρντ, του Σόιμπλε, της Μέρκελ και εν γένει της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ εναντίον των Ελλήνων συλλήβδην παραπέμπει σε μία αντιμετώπιση των κατοίκων αυτής της χώρας κατά το ανάλογο του homo sacer, του «Ιερού ανθρώπου», ουσιαστικά του «καταραμένου», που νομιμοποιεί την πράξη της νομικής ανθρωποκτονίας στο ρωμαϊκό δίκαιο. Έτσι, αυτός που έχει δηλωθεί homo sacer αποκλείεται από την κανονική νομική προστασία και μπορεί να δολοφονηθεί ατιμωρητί από τον καθένα. Οι Εβραίοι στη ναζιστική Γερμανία ήταν ίσως ο απόλυτος homo sacer, αλλά προτού εγκλειστούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και δολοφονίας, θα έπρεπε πρώτα να τους αφαιρεθεί η γερμανική ιθαγένεια και οι προστασίες που προέρχονται από αυτή. Η «απογύμνωση» από κάθε πολιτικό και νομικό δικαίωμα, τους καθιστά απάτιδρες, ανέστιους και εντέλει όντα με μη πολιτική αλλά ούτε καν με ανθρώπινη υπόσταση. Σύγχρονο παράδειγμα του homo sacer είναι οι μετανάστες, οι οποίοι στερούνται κάθε είδους επίσημης νομικής προστασίας και οι οποίοι βρίσκονται στο έλεος των κυβερνήσεων σε όλο τον κόσμο αλλά και της κάθε Κου Κλουξ Κλαν ή της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα, που υποκαθιστά το κράτος. Αλλά όλα τα παραπάνω υποδηλώνουν πως δεν θα αργήσει ο καιρός που θα επιτρέπεται η συμβολική ή και η πραγματική θανάτωση των ίδιων των Ελλήνων, αυτών των «τεμπέληδων, των παράσιτων, των διεφθαρμένων, των πονηρών…», που θέτουν σε κίνδυνο το ευρώ σύμφωνα με τα στερεότυπα, που διαδίδουν κυρίως τα σκανδαλοθηρικά, γερμανικά μίντια, πολλαπλασιάζοντας τις αντιλήψεις πολιτικών όπως ο Σόιμπλε, η Μέρκελ αλλά και ο… Τζήμερος. Τον τελευταίο «δοξάζει» η Bild για την κατάπτυστη επιστολή που έστειλε στη Γερμανίδα καγκελάριο, παρέχοντας υποστηρικτικά επιχειρήματα στους Γερμανούς για τις ρατσιστικές και φασίζουσες αντιλήψεις τους εναντίον των Ελλήνων. Σύμφωνα με αυτές, η κατάσταση των τελευταίων θα υπαχθεί σε εκείνη της αβράκωτης (naked) ή «γυμνής» (bare) ζωής, παρέχοντας το τέλειο υποκείμενο της βιοπολιτικής, δηλαδή την ίδια τη ζωή των Ελλήνων σε όλες της τις διαστάσεις, πάνω στην οποία η εξουσία μπορεί να ασκηθεί χωρίς κανέναν περιορισμό(Agamben). Για την ακρίβεια, το στρατόπεδο εργασίας, που λέγεται Ελλάδα, ακριβώς όπως το Μπούχενβαλντ, επιθυμούν και επιδιώκουν να καταστεί εκείνος ο υποδειγματικός βιοπολιτικός χώρος, όπου η κυρίαρχη εξωτερική(γερμανική) και εγχώρια(των γραικύλων) εξουσία θα μπορεί να ασκείται χωρίς κανέναν απολύτως περιορισμό στο σώμα, στην πολιτική, στην κοινωνική και στη βιολογική ζωή των Ελλήνων εργαζόμενων και μη. Θα δεχθούμε, άραγε, αυτή την εξέλιξη; Θα αφήσουμε το πείραμα να επισυμβεί πάνω μας και, προπάντων, πάνω στα παιδιά μας και στο μέλλον τους, ήτοι το μέλλον της χώρας; Ασφαλώς όχι. Αλλά για να αντισταθούμε αποτελεσματικά απαιτείται σχέδιο και πολιτική ηγεσία ικανή και αποτελεσματική. Αυτή καλείται να εκλέξει ο ελληνικός λαός στις 17 Ιουνίου.

Τρίτη 5 Ιουνίου 2012

Ώρα Ελλάδας

Φιτζέραλντ και Ζίζεκ, ο πρώτος θα ακτινογραφήσει την αμερικάνικη κοινωνία της ραγδαίας ανάπτυξης και του γρήγορου πλουτισμού της δεκαετίας τους 1920, που θα καταλήξει στο κραχ του 1929, με το μυθιστόρημα «Ο μεγάλος Γκάτσμπι». Ενώ ο δεύτερος -φιλόσοφος και κοινωνιολόγος- θα μιλήσει για μία ολόκληρη χώρα, η οποία θα έχει την τύχη ενός σύγχρονου Γκάτσμπι. Πρόκειται για την Ελλάδα της μεγάλης ανάπτυξης(μιας ανάλογης φούσκας) των αρχών του 21ου αιώνα, η οποία θα γίνει το πειραματόζωο της Ευρώπης. Ο Ζίζεκ πέρα από το αν διαφωνεί κανείς με την πολιτική του τοποθέτηση, είναι χρήσιμος για τις διαπιστώσεις του. Και δεν αναφέρομαι στην αναφορά του ότι «οι Έλληνες πολεμούν» και "δεν είναι παθητικά θύματα", αλλά στο ότι είναι μυθοπλασία πως θα καταφέρουμε να πληρώσουμε το χρέος και, ακόμη, ότι «Η Ελλάδα δεν μπορεί να κερδίσει χωρίς την Ευρώπη». Με άλλα λόγια, η χώρα μας δεν έχει τύχη αν δεν αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων στην Ευρώπη. Αυτό είναι μία γενική παραδοχή. Κάποιοι, μάλιστα, θεωρούν ότι κάτι αλλάζει στην Ευρώπη μετά και την εκλογή Ολάντ στη Γαλλία. Ήρθε, όμως, ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Μοσκοβισί για να εξαερώσει τις όποιες ελπίδες, καθώς κάλεσε τους Έλληνες «να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους», γιατί αλλιώς τους περιμένει η έξοδος από την ευρωζώνη. Άρα, για ποια αλλαγή μιλάει ο Ζίζεκ; Για τη διαμόρφωση της «πανευρωπαϊκής αλληλεγγύης των λαών». Πότε, όμως, και πως θα εκφραστεί αποτελεσματικά αυτή η αλληλεγγύη, όταν ο χρόνος είναι αμείλικτος, δεν μας το λέει ο φιλόσοφος. Μία, επίσης, δήλωση του Ζίζεκ, όπως ότι «το χάος το δημιουργούν τα μέτρα λιτότητας», είναι ομοίως γενικά παραδεκτή. Αλλά τι αντιπροτείνει; Τίποτα. Ή μάλλον έναν επανακαθορισμό του «Τι θέλει η Ευρώπη;». Τι θέλει, λοιπόν, η Ευρώπη; Μία πραγματική δημοκρατία, μία οικονομία που δεν θα στηρίζεται στην αφαίμαξη της κοινωνίας και στις τεράστιες μεταγγίσεις στις τράπεζες, μία Ευρώπη του κράτους πρόνοιας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Κανείς δεν έχει αντίρρηση σ’ αυτά, καθώς όλα αυτά δεν είναι παρά μία επιστροφή στο προηγούμενο ευρωπαϊκό υπόδειγμα, το οποίο καταργεί, σήμερα, η νεοφιλελεύθερη πολιτική της Μέρκελ. Ποιος πολιτικός φορέας θα μπορέσει να εκφράσει υπεύθυνα και σοβαρά αυτή την επιστροφή; Για τον Σλάβοι Ζίζεκ, αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Και, όμως, αυτά θα μπορούσαν να τα εκφράσουν σχεδόν όλα τα ελληνικά κόμματα. Γιατί, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να έχει τον κοινωνικό «αέρα» του μοναδικού εκφραστή τους; Εδώ τίθεται το θέμα της άρνησης κάποιων(ΚΚΕ) να αναλάβουν την ευθύνη της διακυβέρνησης, της μη αξιοπιστίας εκείνων που ψήφισαν τα μνημόνια και της υποτονικής τοποθέτησής τους σε σχέση με τη συνέχιση ή όχι της ίδιας αναποτελεσματικής συνταγής λιτότητας που έχει εξαθλιώσει την κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ ενισχύεται, επίσης, από το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι θεωρούν ότι οι Γερμανοί μας οδηγούν κατευθείαν στον Καιάδα και πως ένας κόλαφος ίσως ταράξει το ευρωπαϊκό τέλμα, δίνοντάς μας μία ευκαιρία σωτηρίας. Αυτή είναι η εκδοχή του Ζίζεκ, του οποίου η πολιτική και ιδεολογική τοποθέτηση βασίζεται σε κάποια στοιχεία, όπως είδαμε, γενικώς αποδεκτά. Και αυτά είναι χρήσιμα για όλους τους Έλληνες, γιατί αν ισχύει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να σωθεί χωρίς την Ευρώπη, τότε πολύ περισσότερο δεν μπορεί να σωθεί χωρίς όλους τους Έλληνες. Συνεπώς, το σύνθημα «ήρθε η ώρα της Αριστεράς», ή ενδεχομενως "της δεξιάς" είναι μέγα λάθος. Γιατί το ορθό, σήμερα, είναι «ήρθε η ώρα της Ελλάδας»!

Παρασκευή 1 Ιουνίου 2012

Η επανάσταση των άσπρων πουκάμισων

«Ήρθε η ώρα της Αριστεράς» ακούστηκε, χθες, στην αίθουσα της Αθηναΐδας. Αλλά τι κομίζει η Αριστερά, αν όντως ήρθε η ώρα της; Πέραν της ακύρωσης του Μνημονίου, της εθνικοποίησης των τραπεζών και της δήμευσης των περιουσιών των φοροφυγάδων η Αριστερά του κ. Αλ. Τσίπρα κομίζει και μία νέα συμβολική τάξη μέσω της κουλτούρας των «άσπρων πουκάμισων», που παραπέμπει στο ζιβάγκο του Αντρέα Παπανδρέου. Δεν είναι καθόλου τυχαία η αντίδραση του ευαίσθητου στην παχυσαρκία Θ. Πάγκαλου, αλλά ακραίου σε ό,τι αφορά τα ανοιχτά, αγραβάτωτα πουκάμισα και τους απεριποίητους σβέρκους. Ο ύμνος στη γραβάτα του πρώην υπουργού παραπέμπει στην υπεράσπιση της «σημαίας» της απερχόμενης πολιτικής τάξης. Γιατί είναι αλήθεια ότι η ενδυμασία, το πώς κάθεται-αναπαύεται, πως περπατάει ή κοιμάται (οι Μασάι κοιμούνται όρθιοι) ένας άνθρωπος ποικίλλουν ανάλογα με τις κοινωνίες, την αγωγή, τους κανόνες καλής συμπεριφοράς, τη μόδα, το γόητρο και το κύρος. Δεν είναι τυχαίο το ενδυματολογικό αλαλούμ στα τέλη του 19ου αιώνα όταν οι Έλληνες ντύνονταν με φουστανέλα και… ρεντιγκότα. «Η στάση του σώματος, οι χειρονομίες, οι ενδυμασίες, η έκφραση του προσώπου, ολόκληρη η εξωτερική συμπεριφορά…», το πώς τρως, αφοδεύεις, συνουσιάζεσαι, πλένεσαι κ.ά., όλα συνιστούν την έκφραση του ανθρώπου στο σύνολό του, όλα είναι πολιτισμικές, τουτέστιν κοινωνικές και ιστορικές λειτουργίες σύμφωνα με τον Νόρμπερτ Ελίας(Ο πολιτισμός των ηθών). Συνεπώς και η πολιτιστική διαδικασία, που είναι η ενσωμάτωση των κοινωνικών περιορισμών και κανόνων από ένα άτομο, έχει μία ιστορία. Συγχρόνως, η κοινή ενδυμασία δημιουργεί μία κοινότητα συναισθήματος, το ανήκειν κάπου. Συνεπώς, αν φοράς άσπρο πουκάμισο είσαι αριστερός, και αν φοράς γραβάτα δεξιός! Έτσι, τα επινοημένα προϊόντα του πολιτισμού γίνονται σύμβολα και επιβάλλονται για δημιουργήσουν ένα κοινό πεδίο ευαισθησίας, ένα κοινό τόπο συναισθηματικής συναίνεσης, το συνανήκειν. Γιατί μας ενδιαφέρει, τώρα, εμάς αυτή η «πολιτιστική διαδικασία»; Γιατί μία πολιτική αλλαγή ή θα επιβάλλει έναν άλλο τρόπο και ρυθμό στους ανθρώπους που θα εσωτερικευθούν, θα γίνουν οι νέοι κανόνες και θα μοιάζουν φυσικοί (έξεις), ή θα αποτύχει. Με άλλα λόγια, η επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας και της κοινωνίας για να εδραιωθεί θα πρέπει να συνοδεύεται από ένα σύστημα νέων ηθών που ήδη φέρουν και βιώνουν τα μέλη του πολιτικού πυρήνα της αλλαγής και που έρχεται να απαντήσει στη σήψη της κυρίαρχης κουλτούρας, συνιστώντας ένα εναλλακτικό και συνάμα γοητευτικό σύστημα νέων αξιών και κανόνων, το μπόλι δηλαδή που θα ενοφθαλμιστεί στην κοινωνία, αφού πρώτα το «μαχαίρι»(κατάκτηση πολιτικής εξουσίας) χαράξει τον κορμό. Η «καθημερινότητα» ήταν το συγκριτικό πλεονέκτημα των ΗΠΑ. Γιατί εκεί που ο «νέος, σοβιετικός άνθρωπος» δεν προέκυψε ποτέ(επιμονή στην ποσότητα), ο «Αμερικανός άνθρωπος»(ο καταναλωτικός άνθρωπος) επικράτησε παντού. Να γιατί σύμφωνα με τον κ. Τσίπρα δεν πρέπει να ανήκουμε στη Δύση! Αλλά τότε που να ανήκουμε; Στην Ελλάδα; Αυτόν τον πολιτιστικό προσδιορισμό για το που ανήκουμε δεν μας τον παρέχει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ με θετικό αλλά με αρνητικό τρόπο. Ποια είναι λοιπόν η απάντηση στον νέο-Έλληνα άνθρωπο, που βρίσκεται σε σημείο προϊούσας σήψης; Φέρνει η Αριστερά την ελπίδα της ανανέωσής του; Μέχρι τώρα τα «άσπρα πουκάμισα» μοιάζουν δραματικά αδειανά και παραπέμπουν σε σύμβολα που ευνουχίζουν καθώς παγιδεύουν το υποκείμενο μέσα στη συμβολική τάξη της παλιάς εξουσίας χωρίς να του παρέχουν τα νοηματικά πολιτιστικά στοιχεία της άρνησής της και της χειραφέτησής του.

Κι όμως συμφωνήθηκε η Νέα Γιάλτα

  [ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews / 20.11.26 ] Οι προσδοκίες για την συνάντηση των Σι, Τραμπ, Πούτιν φαίνεται ότι διαψεύστηκαν για το σ...