«Η διαφθορά φταίει για την κρίση» σύμφωνα με τον Ομπάμα. «Η διαφθορά φταίει για την κρίση» ακούγεται ο αντίλαλος στην άλλη άκρη του πλανήτη, στην Ελλάδα, από τον κ. Γιώργο Παπανδρέου. Αν λέγαμε ότι η διαφθορά είναι η συνέπεια του κυρίαρχου οικονομικού μοντέλου, ποιος θα μας πίστευε; Αν λέγαμε ότι ο καπιταλισμός και η επιδίωξη του ύψιστου οφέλους φέρει εγγενώς μαζί του τη διαφθορά, ακριβώς όπως το σύννεφο τη βροχή, κάποιοι θα διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους. Είναι οι ίδιοι που κατακεραύνωναν παλαιότερα κάθε κριτική στην απορυθμισμένη νεοφιλελεύθερη Αγορά και την αμερικανικού τύπου παγκοσμιοποίηση. Είναι οι ίδιοι που βλέπουν τη διαφθορά στο πελατειακό σύστημα και στον άπληστο εφοριακό, ενώ τα πολλά χρήματα παίζονται στα χρηματιστήρια και στις τράπεζες. Όχι ότι δεν πρέπει να ενεργοποιηθούν ουσιαστικά τα «πόθεν έσχες» και να εκπίπτουν όσοι κατέχουν δημόσια αξιώματα και μετέχουν σε off shore εταιρίες, αλλά η μεγάλη πληγή δεν είναι εκεί, είναι στο τζόγο, είναι στο χρηματιστήριο, είναι στις τράπεζες. Και δεν είναι μόνο ότι καμία κυβέρνηση δεν τολμά να βάλει χέρι στις αυθαιρεσίες των νόμιμων τοκογλύφων αλλά είναι και ο τρόπος που λειτουργούν οι τράπεζες.
Δείτε επί παραδείγματι πως λειτουργεί μία ελβετική τράπεζα, η λεγόμενη BIS, που θεωρείται η τράπεζα των Κεντρικών Τραπεζών και η οποία δεν δίνει στοιχεία για τους πελάτες της ακόμα κι όταν κατηγορούνται για κατάχρηση δημοσίου χρήματος. Το τετράγωνο που βρίσκεται η συγκεκριμένη τράπεζα και οι γειτονικοί του χώροι δεν υπάγονται στη δικαιοδοσία των ελβετικών αρχών αλλά μόνο της τράπεζας! Πρόκειται δηλαδή για ένα κράτος εν κράτει, που έχει δική του αστυνομική ασφάλεια και φύλαξη(άρθρο 3 της σύμβασης τράπεζας και ελβετικών αρχών). Επίσης, όλα τα δεδομένα της τράπεζας είναι απόρρητα και κανένα κράτος δεν μπορεί να έχει πρόσβαση σ’ αυτά, ακόμα και να τα συμβουλευθεί απλώς, έστω κι αν πρόκειται για αιτήματα της δικαιοσύνης που αφορούν περιπτώσεις κατάχρησης δημοσίου χρήματος(σκάνδαλα). Η BIS δεν υπάγεται σε καμία εθνική δικαιοδοτική εξουσία και οι ταχυδρομικές αποστολές της διέπονται από το καθεστώς των διπλωματικών αποστολών. Άρα μπορεί εύκολα να προβεί σε διακίνηση «μαύρου χρήματος» ή οποιουδήποτε άλλου πράγματος. Συνεπώς, αν θέλει κάποιος να δει «που πήγαν τα λεφτά», ξέρει που να ρωτήσει, αλλά δεν θα του πουν. Γι’ αυτό είναι μάλλον αφελές να νομίζει κανείς ότι θα πατάξει τη διαφθορά με λόγια ή ακόμα και με μεταρρυθμίσεις σε εθνικό επίπεδο.
Συμπέρασμα, τόσο η προηγούμενη κυβέρνηση, που πίστευε ότι η διαφθορά(παραοικονομία) είναι ανάχωμα στην κρίση(σ.σ. το ίδιο διακήρυττε και ο κ. Β. Μαρκεζίνης), όσο και η σημερινή κυβέρνηση που θεωρεί ότι η κρίση είναι αποτέλεσμα της διαφθοράς, κάνουν λάθος. Με άλλα λόγια, το πρόβλημα δεν είναι ούτε πολιτιστικό(συμπεριφοράς), ούτε πολιτικό μόνο, αλλά είναι κυρίως πρόβλημα του οικονομικού μοντέλου. Υπ’ αυτή την οπτική, ακόμη και μια επανάσταση «από τα πάνω»(σύμφωνα με τον Μπάρινγκτον Μουρ τζούνιορ και μερικούς εγχώριους ψιττακούς) δεν συνιστά λυσιτελή αντιμετώπιση. Απαιτείται αλλαγή οικονομικού παραδείγματος.
Εφήμερα
Ένας πρόεδρος του πολέμου, ο Μπάρακ Ομπάμα, ένας πρόεδρος που μόλις πριν λίγες ημέρες έστειλε 30.000 στρατιώτες στο Αφγανιστάν και συγχρόνως καλεί σε πόλεμο στο Ιράν και τη Βόρειο Κορέα, ο πρόεδρος που θεωρεί ότι «ο πόλεμος είναι ενίοτε αναγκαίος για να χτυπήσουμε το κακό», βραβεύθηκε με το νόμπελ ειρήνης. Ακόμη χειρότερα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε μεταξύ άλλων με τον πλέον κυνικό τρόπο ότι ο στόχος «δεν είναι να κερδίσω ένα βραβείο, ακόμα κι αν είναι τέτοιου κύρους όπως το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, ο στόχος είναι να προωθήσω τα αμερικανικά συμφέροντα». Ακόμα και στις ΗΠΑ, δύο στους τρεις Αμερικανούς σύμφωνα με δημοσκόπηση εκτιμούν ότι ο Ομπάμα δεν άξιζε το βραβείο.
Το έλεγε ο καθηγητής του ΑΠΘ κ. Μυλόπουλος(;), προ ημερών στην εκπομπή των κυρίων Λυριτζή και Οικονόμου στη ΝΕΤ, ότι η αστυνομία του κ. Χρυσοχοΐδη αφού έδειραν ανηλεώς και αδίκως έναν φοιτητή του του φόρτωσαν και ένα σακκίδιο με βόμβες μολότοφ(αδίκημα κακουργηματικού χαρακτήρα). Τότε ο δημοσιογράφος κ. Ηλίας Κανέλλης επέπληξε δριμύτατα τον καθηγητή, που κατά τη γνώμη του υποστήριζε κάτι χωρίς αποδείξεις (σ.σ. ο Η. Κ. ειρωνεύτηκε την επίκληση της «ακαδημαϊκής κοινότητας» από τον καθηγητή). Τώρα τι λέει ο κ. Κανέλλης, που ένα βίντεο δείχνει ότι η αστυνομία του κ. Χρυσοχοΐδη δημιουργεί ενόχους; Προπάντων, τι λέει ο υπουργός Προστασίας;
Όχι μόνο έκπτωση από το αξίωμά τους, αλλά και τη «σαρία» πρέπει να επιβάλει η κυβέρνηση στα μέλη της, στους βουλευτές, στους δημάρχους, τους νομάρχες κ.ά. που συμμετέχουν σε off shores εταιρίες. Μόνο που τα μέλη της κυβέρνησης και του κρατικού μηχανισμού έχουν και συγγενικά πρόσωπα μέσω των οποίων μπορεί να «συμμετέχουν». Τα «παράθυρα» συνεπώς βρίσκονται πάντα. Γι’ αυτό μάλλον χρειάζεται η «σαρία». Όσο για το πόθεν έσχες, τι να πούμε; Αρχίζοντας από το ίδιο το σινάφι των δημοσιογράφων, κανείς δεν το ελέγχει.
Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2009
Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009
Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος
Πόλεμος φονταμενταλισμών. Πόλεμος απόλυτων αληθειών. Από εδώ οι νεαροί που πυρπολούν με καύσιμο την απόλυτη αλήθεια τους. Από εκεί ο έμπλεος αρχολάγνου πάθους και φανατισμού κ. Χρυσοχοΐδης με την αστυνομία του που βγάζει το άχτι της libido dominandi του, συλλαμβάνοντας προληπτικά και σαπίζοντας στο ξύλο δίκαιους και άδικους στο όνομα της δικής του απόλυτης αλήθειας. Και οι μεν και οι δε πιστεύουν στη δική τους αλήθεια με το πάθος φονταμενταλιστών πουριτανών της Κου Κλουξ Κλαν ή φονταμενταλιστών μουσουλμάνων της Αλ Κάιντα. Και οι δύο στο όνομα της καθαγιασμένης αλήθειας τους εγκληματούν. Εγκληματούν οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως αντιεξουσιαστές, όταν προπηλακίζουν και βιαιοπραγούν εναντίον συγγραφέων, όταν καίνε βιβλιοθήκες, όταν καταστρέφουν με τυφλή μανία. Εγκληματεί κι ο Υπουργός Προστασίας με την αστυνομία του όταν συλλαμβάνει δίκαιους υπό το κάλυμμα της αντισυνταγματικής «προσαγωγής». Τελικά και οι δύο πλευρές είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, του ίδιου ηθικού μανιχαϊσμού. Κανείς τους δεν αναγνωρίζει την αλήθεια του άλλου και συνεπώς τη σχετικότητα της δικής του αλήθειας, κανείς μες στην απολυτότητά του δεν αισθάνεται ένοχος, κανείς δεν αισθάνεται την ανάγκη να αποδώσει μια κάποια δικαιοσύνη στον αντίπαλο, αναγκαία προϋπόθεση για μία μελλοντική συμφιλίωση. Ο καθένας είναι ενσαρκωτής του απόλυτου καλού και ο άλλος είναι το απόλυτο κακό. Μ’ αυτή την πίστη τρέφεται ο εκατέρωθεν αυταρχισμός, που όταν ξεπερνάει ένα ορισμένο όριο γίνεται φασισμός. Ο αδιάφθορος θα δει μες την αυθεντία της πίστης του όλους όσους δεν ταυτίζονται μαζί του ως εν δυνάμει διεφθαρμένους. Ο «ήρωας» αντιεξουσιαστής θα δει όλους τους άλλους, τους μη δικούς του ως δειλά, φασιστικά σκουλήκια, που πρέπει να φύγουν από το χώρο της ιδεολογικής του καθαρότητας. Οι μεγεθυντικοί φακοί της πίστης στην απόλυτη αλήθεια, από την άλλη πλευρά, θα καταστήσουν τον εγκατεστημένο και στο πιο μικρό οφίκιο ένα μικρό Βοναπάρτη, όπως ο υπουργός Προστασίας, και η κοινωνία θα χωρισθεί σε τρομοκράτες και τρομοκρατούμενους. Η τρομοκρατία μάλιστα υπηρετείται το ίδιο καλά τόσο από τις αυθεντίες του κυνισμού (του άλλου πόλου του εκκρεμούς: της Απόλυτης Σχετικοποίησης-απροσδιοριστίας) όσο και από τις αυθεντίες της μανιχαϊκής ηθικής, που δημηγορούν από τον τηλεοπτικό άμβωνα, δραματοποιώντας το «καλό και το κακό» και οδηγώντας την κοινή γνώμη σε όλο και πιο συντηρητική κατεύθυνση. Γι’ αυτό ο τελικός νικητής της σύγκρουσης θα είναι ο… αντιεξουσιαστής -σύμφωνα με τον εγελιανό «αντιθετικό προσδιορισμό» αλλά και τη ρήση του Γεωργίου Παπανδρέου- Μ. Χρυσοχοΐδης. Η συμπεριφορά του τελευταίου έχει εξηγηθεί εδώ και αιώνες από τον Σαίξπηρ που μιλούσε για τον τρόμο, τον πανικό των κυβερνώντων μη χάσουν την εξουσία που κέρδισαν, και η οποία τους παρακινεί αναπότρεπτα στην καταπίεση, στην τρομοκρατία, στην τυραννία, στο έγκλημα(Πλωρίτης).
Εφήμερα
Η Liberation και πολλές άλλες εφημερίδες σε όλο τον πλανήτη πήραν ακαριαία τη φράση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου ότι το δημοσιονομικό αδιέξοδο «απειλεί την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας» και την έκαναν παντιέρα, γράφοντας ότι «Η Ελλάδα είναι στα πρόθυρα χρεοκοπίας». Για να αποδειχθεί ότι για μία ακόμα φορά βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας. Αλλά τι θέλει να πει ο κ. Παπανδρέου; Ποιος επιτίθεται στη χώρα; Γιατί τα «μασάει»; Μήπως πριν τη σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αποφάσιζαν οι ελληνικές κυβερνήσεις για την οικονομική πολιτική της χώρας; Αν αυτό πίστευε ο πρωθυπουργός της χώρας, τότε δυστυχώς ηπατάτο οικτρά!
Τι δεν μας λέει ο Τύπος και η τηλοψία για τη διάσκεψη της Κοπεγχάγης; Κανείς δεν μιλά για τη σύγκρουση μεταξύ των χωρών του Βορρά και των χωρών του Νότου αλλά και μεταξύ των χωρών του Βορρά σχετικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν. Για μία ακόμη φορά οι «μεγάλοι» ρίχνουν τα βάρη στους φτωχούς. Πάντως, στο γαλλικό τηλεοπτικό κανάλι France 4 προβλήθηκε χθες βράδυ ένα ντοκιμαντέρ του Paul Moreira που καταγράφει τις πιέσεις του αμερικάνικου πετρελαϊκού λόμπι ώστε να μη ληφθούν μέτρα μετριασμού των εκπομπών αερίων ρύπων. Να σημειωθεί ότι η πετρελαϊκή βιομηχανία ευθύνεται για το 30% των εκπομπών αερίων ρύπων. Σε πολύ μεγάλα ποσοστά ανέρχονται και οι εκπομπές της αυτοκινητοβιομηχανίας και των εργοστασίων λιγνίτη.
Φαίνεται ότι έχει γίνει χριστουγεννιάτικο έθιμο να γιορτάζουμε μέσα στα σκουπίδια. Ίσως αυτό μας αξίζει, τόσο βρομιάρηδες που είμαστε. Δεν μας απομένει παρά να στολίζουμε τα χριστουγεννιάτικα δέντρα με σκουπίδια. Κι αυτό όταν στην Κοπεγχάγη συζητούν για το περιβάλλον!
Για μία ακόμη φορά την κρίση θα την πληρώσουμε τα συνήθη θύματα. Οι νεοφιλελεύθεροι των Βρυξελλών μας θέλουν είλωτες εφ’ όρου ζωής. Μόνο ο θάνατος θα μας ξεκουράσει, όπως έλεγε εκείνη η καθαρίστρια σε σημείωμα που διέσωσε ο Κέυνς: «Μη λυπάστε για μένα που πέθανα, τώρα θα ξεκουραστώ…».
Εφήμερα
Η Liberation και πολλές άλλες εφημερίδες σε όλο τον πλανήτη πήραν ακαριαία τη φράση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου ότι το δημοσιονομικό αδιέξοδο «απειλεί την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας» και την έκαναν παντιέρα, γράφοντας ότι «Η Ελλάδα είναι στα πρόθυρα χρεοκοπίας». Για να αποδειχθεί ότι για μία ακόμα φορά βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας. Αλλά τι θέλει να πει ο κ. Παπανδρέου; Ποιος επιτίθεται στη χώρα; Γιατί τα «μασάει»; Μήπως πριν τη σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αποφάσιζαν οι ελληνικές κυβερνήσεις για την οικονομική πολιτική της χώρας; Αν αυτό πίστευε ο πρωθυπουργός της χώρας, τότε δυστυχώς ηπατάτο οικτρά!
Τι δεν μας λέει ο Τύπος και η τηλοψία για τη διάσκεψη της Κοπεγχάγης; Κανείς δεν μιλά για τη σύγκρουση μεταξύ των χωρών του Βορρά και των χωρών του Νότου αλλά και μεταξύ των χωρών του Βορρά σχετικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν. Για μία ακόμη φορά οι «μεγάλοι» ρίχνουν τα βάρη στους φτωχούς. Πάντως, στο γαλλικό τηλεοπτικό κανάλι France 4 προβλήθηκε χθες βράδυ ένα ντοκιμαντέρ του Paul Moreira που καταγράφει τις πιέσεις του αμερικάνικου πετρελαϊκού λόμπι ώστε να μη ληφθούν μέτρα μετριασμού των εκπομπών αερίων ρύπων. Να σημειωθεί ότι η πετρελαϊκή βιομηχανία ευθύνεται για το 30% των εκπομπών αερίων ρύπων. Σε πολύ μεγάλα ποσοστά ανέρχονται και οι εκπομπές της αυτοκινητοβιομηχανίας και των εργοστασίων λιγνίτη.
Φαίνεται ότι έχει γίνει χριστουγεννιάτικο έθιμο να γιορτάζουμε μέσα στα σκουπίδια. Ίσως αυτό μας αξίζει, τόσο βρομιάρηδες που είμαστε. Δεν μας απομένει παρά να στολίζουμε τα χριστουγεννιάτικα δέντρα με σκουπίδια. Κι αυτό όταν στην Κοπεγχάγη συζητούν για το περιβάλλον!
Για μία ακόμη φορά την κρίση θα την πληρώσουμε τα συνήθη θύματα. Οι νεοφιλελεύθεροι των Βρυξελλών μας θέλουν είλωτες εφ’ όρου ζωής. Μόνο ο θάνατος θα μας ξεκουράσει, όπως έλεγε εκείνη η καθαρίστρια σε σημείωμα που διέσωσε ο Κέυνς: «Μη λυπάστε για μένα που πέθανα, τώρα θα ξεκουραστώ…».
Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2009
Δώστε μια ευκαιρία στη ζωή
Γνωρίζουν το πρόβλημα. Η διάγνωση της βαρύτατης περιβαλλοντικής βλάβης και η επείγουσα ανάγκη λήψης μέτρων είναι σε όλους γνωστή. Μέτρα, όμως, σημαίνει όρια και ο μανιακός καπιταλισμός έχει ξεχάσει να σταματά, δεν ξέρει πια τι σημαίνουν όρια, η κερδοσκοπική συσσώρευση δεν μπορεί να λειτουργήσει με κανόνες και περιορισμούς, ο καπιταλισμός έχει χάσει τα φρένα του, κυριολεκτικά και μεταφορικά, γι’ αυτό τα μέτρα της Κοπεγχάγης θα είναι στάχτη στα μάτια του κόσμου. Για να αποδειχθεί ότι το πιο επικίνδυνο και παράλογο ον αυτού του πλανήτη είναι ο άνθρωπος, ο άνθρωπος της ταπείνωσης της φύσης, της απροσδιοριστίας του υποκειμένου και του χάους, της εξουδετέρωσης όλων των αξιών, του θανάτου του πολιτισμού, του τέλους του πλανήτη. Ναι, οι πάγοι λιώνουν, η φύση πεθαίνει, χιλιάδες είδη ζωντανών οργανισμών χάνονται και μαζί 854 εκατομμύρια άνθρωποι που λιμοκτονούν! Το πρόβλημα είναι γενικευμένο και γι’ αυτό η λύση ή θα είναι συνολική ή η καταστροφή θα είναι ολική.
«… βλέπουμε τροποποιήσεις στο ρυθμό των εποχών. Τα ψάρια δεν έρχονται τη στιγμή που τα περιμένουμε, (κι όταν έρχονται) είναι δηλητηριασμένα (…) παντού υπάρχουν μάχες, εμφύλιοι πόλεμοι… Αρχίζουμε να βλέπουμε πρόσφυγες λόγω των κλιματικών αλλαγών… Για μας η γη είναι η μητέρα μας. Παντού στον Ειρηνικό η ταυτότητα είναι ριζωμένη μέσα στη γη». Λόγια της Ulamila Kurai Wragg, συντονίστριας της γυναικείας οργάνωσης Pacific Wave, που δραστηριοποιείται στα νησιά Κουκ του Ειρηνικού. Φωνή βοόντος εν τη ερήμω; Όχι. Και ο Μπάρακ Ομπάμα έλεγε πριν λίγο καιρό ότι η κατάσταση είναι σοβαρή και «οι πλούσιες χώρες να δώσουν το παράδειγμα». Μόνο που οι ίδιες οι ΗΠΑ δεν το δίνουν, αφού μειώνουν μόνο κατά 4% τις εκπομπές ρύπων. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να δώσει απάντηση στο πρόβλημα, γιατί αν δώσει πρέπει να χαθεί. Τελικώς, μπορεί να σωθεί ο πλανήτης; Μπορούμε να σώσουμε τη ζωή; Όλα είναι ανοιχτά. Και αυτή ή η άλλη έκβαση θα εξαρτηθεί από το συσχετισμό δυνάμεων, που αυτή τη στιγμή είναι καταφανώς υπέρ των «πλανητικών πάνω», υπέρ του καπιταλισμού. Οι τελευταίοι δρουν χωρίς αντίπαλο αφού ένα δυναμικό, πλανητικό κίνημα των «κάτω» δεν υφίσταται. Καμία νέα «πίστη», κανένα νέο ιδεολογικό όχημα δεν υπάρχει που να αντιπαρατίθεται ισχυρά στο αξιακό σύστημα των «πάνω». Η ισορροπία μεταξύ οικονομίας και κοινωνίας με τη διαμόρφωση «ορίων συσσώρευσης» είναι μία πλάνη, όπως έχουν σήμερα τα πράγματα. Συνεπώς, ή θα υπάρξει ένα παγκόσμιο κίνημα που δεν θα αμύνεται απλώς αλλά και θα προτείνει, αντιπαραθέτοντας ένα νέο είδος ανθρώπου στο σημερινό εγωτικό κανίβαλο, ένα είδος που θα βρίσκει τον εαυτό του και την πλήρωσή του στο Εμείς, που θα επανεφεύρει την Αγάπη ως αρμό των διυποκειμενικών σχέσεων σε βάρος της δύναμης και της απληστίας, που θα προτείνει μία προοπτική της εργασίας που δεν θα είναι άχθος αλλά δημιουργία, ή η σημερινή ιλιγγιώδης κίνηση του κανιβαλικού καπιταλισμού προς την άβυσσο θα συνεχιστεί αδιατάρακτα. Με άλλα λόγια, χρειάζεται ένα παγκόσμιο κίνημα της διευρυμένης πολιτικής και κοινωνικής «οικολογίας», που θα περιλαμβάνει τη σχέση μας με τη φύση. Αυτό σημαίνει μια νέα φιλοσοφία και στάση ζωής, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος δεν είναι εκτός αλλά εντός της φύσης.
Εφήμερα
Τι ντροπή! Να βλέπεις τον Ηλία Κανέλη από την τηλεόραση της ΝΕΤ να μέμφεται σκαιότατα και με απερίγραπτο ύφος, δίκην «γυμνασιάρχου» άλλων εποχών, τους μαθητές ενός υπό κατάληψη σχολείου της Καλλιθέας. «Διαβάζεται εξωσχολικά βιβλία;» ρωτάει ο δημοσιογράφος. «Διαβάζουμε και ξένα» απαντά ήπια ο ένας εκ των δύο μαθητών. Δύσπιστος ο κ. Κανέλης: «Ποιο, να μας πεις τ’ όνομά του» ξαναρωτά με ύφος… ανακριτή. «Δεν θυμάμαι τώρα να σας πω». Έξαλλος, ο… καλός συνάδελφος φωνασκεί: «Δεν θυμάσαι; Δεν μπορεί να μη θυμάσαι κάτι που αγαπάς». Με λίγα λόγια ο Κανέλης αποκάλεσε ούτε λίγο ούτε πολύ τον μαθητή «ψεύτη». Μόνο που ο μαθητής δεν γνωρίζει τους τηλεοπτικούς κώδικες και τα δημοσιογραφικά κόλπα κι έτσι δεν το αντιλαμβάνεται. Το φοβερό είναι ότι πριν ο «προοδευτικός» Ηλίας Κανέλης, ο υπερσυντηρητικός Νίκος Δήμου και ο βουλευτής του ΛΑ.ΟΣ. Πλεύρης συμφώνησαν ότι είναι «κατά της βίας». Μόνο που στη συνέχεια «ξέσκισαν» τα παιδιά! Γιατί αγαπητέ Ηλία το να αποκαλείς κάποιον «ψεύτη», το να τον αποδοκιμάζεις με γελάκια και μπλαζέ γκριμάτσες τύπου «παντογνώστη» είναι από τις πλέον σκληρές μορφές βίας. Το συμπέρασμα ήταν πως για όλα τελικά φταίνε τα «κακομαθημένα»! Τι κρίμα Ηλία. Κι εσείς κύριοι Λυριτζή και Οικονόμου οφείλατε να προστατέψετε τα παιδιά.
Με αφορμή την αστυνομική βία να θυμήσουμε στον κ. Χρυσοχοΐδη ότι ένα δημοκρατικό καθεστώς αξιολογείται με κριτήριο το «βαθμό πολιτικής βίας που υπάρχει ακόμα σ’ αυτό(σ.σ. αστυνομικό κράτος)…» (Ν. Μόμπιο). Δεν είναι το μοναδικό κριτήριο αλλά είναι το βασικό. Η ελληνική δημοκρατία συνεπώς, όπως τουλάχιστον την εννοεί ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αποκλίνει σοβαρά από την κλασική έννοιά της. Βέβαια, για τούτο δεν ευθύνεται μόνο ο κ. Χρυσοχοΐδης. Αυτός απλώς εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τις ανησυχίες και τις θέσεις τόσο των νοικοκυραίων όσο και της μιντιακής διαπλοκής, η οποία παραδόξως δεν είχε «ζωντανές, απευθείας συνδέσεις»!
«… βλέπουμε τροποποιήσεις στο ρυθμό των εποχών. Τα ψάρια δεν έρχονται τη στιγμή που τα περιμένουμε, (κι όταν έρχονται) είναι δηλητηριασμένα (…) παντού υπάρχουν μάχες, εμφύλιοι πόλεμοι… Αρχίζουμε να βλέπουμε πρόσφυγες λόγω των κλιματικών αλλαγών… Για μας η γη είναι η μητέρα μας. Παντού στον Ειρηνικό η ταυτότητα είναι ριζωμένη μέσα στη γη». Λόγια της Ulamila Kurai Wragg, συντονίστριας της γυναικείας οργάνωσης Pacific Wave, που δραστηριοποιείται στα νησιά Κουκ του Ειρηνικού. Φωνή βοόντος εν τη ερήμω; Όχι. Και ο Μπάρακ Ομπάμα έλεγε πριν λίγο καιρό ότι η κατάσταση είναι σοβαρή και «οι πλούσιες χώρες να δώσουν το παράδειγμα». Μόνο που οι ίδιες οι ΗΠΑ δεν το δίνουν, αφού μειώνουν μόνο κατά 4% τις εκπομπές ρύπων. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να δώσει απάντηση στο πρόβλημα, γιατί αν δώσει πρέπει να χαθεί. Τελικώς, μπορεί να σωθεί ο πλανήτης; Μπορούμε να σώσουμε τη ζωή; Όλα είναι ανοιχτά. Και αυτή ή η άλλη έκβαση θα εξαρτηθεί από το συσχετισμό δυνάμεων, που αυτή τη στιγμή είναι καταφανώς υπέρ των «πλανητικών πάνω», υπέρ του καπιταλισμού. Οι τελευταίοι δρουν χωρίς αντίπαλο αφού ένα δυναμικό, πλανητικό κίνημα των «κάτω» δεν υφίσταται. Καμία νέα «πίστη», κανένα νέο ιδεολογικό όχημα δεν υπάρχει που να αντιπαρατίθεται ισχυρά στο αξιακό σύστημα των «πάνω». Η ισορροπία μεταξύ οικονομίας και κοινωνίας με τη διαμόρφωση «ορίων συσσώρευσης» είναι μία πλάνη, όπως έχουν σήμερα τα πράγματα. Συνεπώς, ή θα υπάρξει ένα παγκόσμιο κίνημα που δεν θα αμύνεται απλώς αλλά και θα προτείνει, αντιπαραθέτοντας ένα νέο είδος ανθρώπου στο σημερινό εγωτικό κανίβαλο, ένα είδος που θα βρίσκει τον εαυτό του και την πλήρωσή του στο Εμείς, που θα επανεφεύρει την Αγάπη ως αρμό των διυποκειμενικών σχέσεων σε βάρος της δύναμης και της απληστίας, που θα προτείνει μία προοπτική της εργασίας που δεν θα είναι άχθος αλλά δημιουργία, ή η σημερινή ιλιγγιώδης κίνηση του κανιβαλικού καπιταλισμού προς την άβυσσο θα συνεχιστεί αδιατάρακτα. Με άλλα λόγια, χρειάζεται ένα παγκόσμιο κίνημα της διευρυμένης πολιτικής και κοινωνικής «οικολογίας», που θα περιλαμβάνει τη σχέση μας με τη φύση. Αυτό σημαίνει μια νέα φιλοσοφία και στάση ζωής, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος δεν είναι εκτός αλλά εντός της φύσης.
Εφήμερα
Τι ντροπή! Να βλέπεις τον Ηλία Κανέλη από την τηλεόραση της ΝΕΤ να μέμφεται σκαιότατα και με απερίγραπτο ύφος, δίκην «γυμνασιάρχου» άλλων εποχών, τους μαθητές ενός υπό κατάληψη σχολείου της Καλλιθέας. «Διαβάζεται εξωσχολικά βιβλία;» ρωτάει ο δημοσιογράφος. «Διαβάζουμε και ξένα» απαντά ήπια ο ένας εκ των δύο μαθητών. Δύσπιστος ο κ. Κανέλης: «Ποιο, να μας πεις τ’ όνομά του» ξαναρωτά με ύφος… ανακριτή. «Δεν θυμάμαι τώρα να σας πω». Έξαλλος, ο… καλός συνάδελφος φωνασκεί: «Δεν θυμάσαι; Δεν μπορεί να μη θυμάσαι κάτι που αγαπάς». Με λίγα λόγια ο Κανέλης αποκάλεσε ούτε λίγο ούτε πολύ τον μαθητή «ψεύτη». Μόνο που ο μαθητής δεν γνωρίζει τους τηλεοπτικούς κώδικες και τα δημοσιογραφικά κόλπα κι έτσι δεν το αντιλαμβάνεται. Το φοβερό είναι ότι πριν ο «προοδευτικός» Ηλίας Κανέλης, ο υπερσυντηρητικός Νίκος Δήμου και ο βουλευτής του ΛΑ.ΟΣ. Πλεύρης συμφώνησαν ότι είναι «κατά της βίας». Μόνο που στη συνέχεια «ξέσκισαν» τα παιδιά! Γιατί αγαπητέ Ηλία το να αποκαλείς κάποιον «ψεύτη», το να τον αποδοκιμάζεις με γελάκια και μπλαζέ γκριμάτσες τύπου «παντογνώστη» είναι από τις πλέον σκληρές μορφές βίας. Το συμπέρασμα ήταν πως για όλα τελικά φταίνε τα «κακομαθημένα»! Τι κρίμα Ηλία. Κι εσείς κύριοι Λυριτζή και Οικονόμου οφείλατε να προστατέψετε τα παιδιά.
Με αφορμή την αστυνομική βία να θυμήσουμε στον κ. Χρυσοχοΐδη ότι ένα δημοκρατικό καθεστώς αξιολογείται με κριτήριο το «βαθμό πολιτικής βίας που υπάρχει ακόμα σ’ αυτό(σ.σ. αστυνομικό κράτος)…» (Ν. Μόμπιο). Δεν είναι το μοναδικό κριτήριο αλλά είναι το βασικό. Η ελληνική δημοκρατία συνεπώς, όπως τουλάχιστον την εννοεί ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αποκλίνει σοβαρά από την κλασική έννοιά της. Βέβαια, για τούτο δεν ευθύνεται μόνο ο κ. Χρυσοχοΐδης. Αυτός απλώς εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τις ανησυχίες και τις θέσεις τόσο των νοικοκυραίων όσο και της μιντιακής διαπλοκής, η οποία παραδόξως δεν είχε «ζωντανές, απευθείας συνδέσεις»!
Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009
Η γενιά του Αλέξη
Οριζόμενη από δύο απλές συντεταγμένες «Βόρειο πλάτος, αίμα. Βόρειο μήκος, θάνατος»(Τίτος Πατρίκιος)
Τα Εξάρχεια ως ουτόπος
Η έκλειψη της ιδέας της επανάστασης, της ανατροπής, της προσδοκίας ότι «θάρθει άσπρη μέρα και για μας», η χρεοκοπία της κυβερνητικής αριστεράς, η απονομιμοποίηση των συνδικαλιστικών και άλλων πολιτικών ελίτ, οδηγεί στην ατομική διέξοδο, στην αυτοχειρία στο χώρο εργασίας(Τέλεκομ) ως σύμβολο της «επαναστατικής απελπισίας»(Marsel Gauchet). Κατά τη γνώμη μας, ο Δεκέμβρης της Αθήνας ήταν ένας ισχυρός σπασμός, μία απελπισμένη αλλά συλλογική αντίδραση απέναντι στην ατομική αυτοκτονική διέξοδο. Γι’ αυτό και η απήχηση της «εξέγερσης» σε ολόκληρο τον κόσμο. Ένα μικρό παιδί, δολοφονημένο από τη θεσμισμένη κρατική βία έγινε το παγκόσμιο σύμβολο όλων όσων υφίστανται τη βία αυτή στο πετσί τους. Τι, όμως, διαφορετικό συνέβη στην Αθήνα; Βλέπω τους νέους να πληθαίνουν τις γραμμές των αντιεξουσιαστών, των τροτσκιστών, των αναρχικών, ακόμη και των χούλιγκανς, αισθανόμενοι την ανάγκη να εντάξουν την απελπισία τους σε κάτι συλλογικό, αλλά όχι συστημικό.
Και με αφορμή την εισβολή στο Ρεσάλτο, πληροφορούμε τον κ. Χρυσοχοΐδη ότι ανάλογα στέκια νέων υπάρχουν παντού. Είναι, μάλιστα, τα μόνα ζωντανά «κύτταρα» αυτοδιαχείρισης, όπου λαμβάνουν χώρα πολιτικές συζητήσεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Σ’ αυτούς τους χώρους εξακολουθεί να συντηρείται το παλαιό συγκριτικό πλεονέκτημα της αριστεράς που ήταν «οι δυνατές αναλύσεις» και οι ιδεολογικές απαντήσεις(όποιες κι αν είναι αυτές) στην κρίση της αστικής κοινωνίας. Και τούτο διότι η συστημική αριστερά έχει πλέον «στεγνώσει» ιδεολογικά, έχει απολέσει τα αναλυτικά της εργαλεία και έχει περιορισθεί στην αναπαραγωγή της μικροεξουσίας των ισοβίων επαγγελματικών της στελεχών. Γι’ αυτό η απελπισία των αποκλεισμένων και των νέων δεν βρίσκει απάγκιο σ’ αυτή και αναγκαστικά ωθείται πιο ακραία. Με άλλα λόγια, η ιδεολογική «προσφορά» σε σχέση με τη μεγάλη ζήτηση που προκαλεί η κρίση, είναι μηδενική στο χώρο της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Αλλά και στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, καθώς η «τυφλή βία» τείνει να καλύψει κάθε άλλη ιδεολογική και πολιτική ανάλυση και πρόταση. Γι’ αυτό οι διαδηλώσεις δεν διαρκούν. Γιατί η διάρκεια έχει ανάγκη από το οξυγόνο της συνεχούς «ιδεολογικής προσφοράς» που αναπαράγεται στους δημόσιους χώρους μέσω του συνεχούς δημοκρατικού πολιτικού διαλόγου. Ένας τέτοιος δημόσιος χώρος για την εξωκοινοβουλευτική αριστερά είναι τα Εξάρχεια. Εκεί επιχειρείται η παραγωγή πολιτικού λόγου και ιδεολογίας αλλά με τον τρόπο των προτεσταντών, καθώς δεν επιχειρείται σύνθεση απόψεων αλλά οι διαφωνούντες σχηματίζουν τη δική τους «αίρεση», το δικό τους «κλάδο», τη δική τους «σέχτα» και απέρχονται! Έτσι, μέσα από μία διαρκεί «μίτωση» ο χώρος έχει κατατμηθεί σε μικρές ομάδες που απαρτίζονται από τους «αρχηγούς» και μερικούς οπαδούς τους. Οι ομάδες αυτές ενισχύονται από νέα παιδιά, καθώς η κρίση προκαλεί μεγάλη ζήτηση ιδεολογίας και τα Εξάρχεια εξακολουθούν να την παρέχουν, καθώς προσφέρουν την ουτοπία του ανεξάρτητου από τους Ρωμαίους χωριού του Αστερίξ. Γι’ αυτό ο μεγάλος στόχος είναι η άλωση από το ρωμαϊκό στρατό του κ. Χρυσοχοΐδη των Εξαρχείων!
Και με αφορμή την εισβολή στο Ρεσάλτο, πληροφορούμε τον κ. Χρυσοχοΐδη ότι ανάλογα στέκια νέων υπάρχουν παντού. Είναι, μάλιστα, τα μόνα ζωντανά «κύτταρα» αυτοδιαχείρισης, όπου λαμβάνουν χώρα πολιτικές συζητήσεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Σ’ αυτούς τους χώρους εξακολουθεί να συντηρείται το παλαιό συγκριτικό πλεονέκτημα της αριστεράς που ήταν «οι δυνατές αναλύσεις» και οι ιδεολογικές απαντήσεις(όποιες κι αν είναι αυτές) στην κρίση της αστικής κοινωνίας. Και τούτο διότι η συστημική αριστερά έχει πλέον «στεγνώσει» ιδεολογικά, έχει απολέσει τα αναλυτικά της εργαλεία και έχει περιορισθεί στην αναπαραγωγή της μικροεξουσίας των ισοβίων επαγγελματικών της στελεχών. Γι’ αυτό η απελπισία των αποκλεισμένων και των νέων δεν βρίσκει απάγκιο σ’ αυτή και αναγκαστικά ωθείται πιο ακραία. Με άλλα λόγια, η ιδεολογική «προσφορά» σε σχέση με τη μεγάλη ζήτηση που προκαλεί η κρίση, είναι μηδενική στο χώρο της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Αλλά και στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, καθώς η «τυφλή βία» τείνει να καλύψει κάθε άλλη ιδεολογική και πολιτική ανάλυση και πρόταση. Γι’ αυτό οι διαδηλώσεις δεν διαρκούν. Γιατί η διάρκεια έχει ανάγκη από το οξυγόνο της συνεχούς «ιδεολογικής προσφοράς» που αναπαράγεται στους δημόσιους χώρους μέσω του συνεχούς δημοκρατικού πολιτικού διαλόγου. Ένας τέτοιος δημόσιος χώρος για την εξωκοινοβουλευτική αριστερά είναι τα Εξάρχεια. Εκεί επιχειρείται η παραγωγή πολιτικού λόγου και ιδεολογίας αλλά με τον τρόπο των προτεσταντών, καθώς δεν επιχειρείται σύνθεση απόψεων αλλά οι διαφωνούντες σχηματίζουν τη δική τους «αίρεση», το δικό τους «κλάδο», τη δική τους «σέχτα» και απέρχονται! Έτσι, μέσα από μία διαρκεί «μίτωση» ο χώρος έχει κατατμηθεί σε μικρές ομάδες που απαρτίζονται από τους «αρχηγούς» και μερικούς οπαδούς τους. Οι ομάδες αυτές ενισχύονται από νέα παιδιά, καθώς η κρίση προκαλεί μεγάλη ζήτηση ιδεολογίας και τα Εξάρχεια εξακολουθούν να την παρέχουν, καθώς προσφέρουν την ουτοπία του ανεξάρτητου από τους Ρωμαίους χωριού του Αστερίξ. Γι’ αυτό ο μεγάλος στόχος είναι η άλωση από το ρωμαϊκό στρατό του κ. Χρυσοχοΐδη των Εξαρχείων!
Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2009
Δεκέμβρης 2008
Η πετριά στο κεφάλι της «συνήθειας»(habitus) ήταν γερή. Παντού συζητήσεις, αναλύσεις, συγχύσεις, έκπληξη, αλλά και φόβος. Τι θέλουν τα παιδιά; Το τέλμα του να δρούμε «ως εάν» να είμαστε δημοκράτες( ενώ φασίζουμε καθημερινά), «ως εάν» να έχουμε δημοκρατία (ενώ γνωρίζουμε ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται πέραν των νόμιμων θεσμών-διαπλοκή), να μιλάμε για «ηθική απαξίωση», χωρίς να κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη, ε, λοιπόν, αυτή η κρούστα υποκρισίας αναδεύτηκε δυνατά. Ναι, τα παιδιά δεν ξέρουν τι θέλουν, αλλά ξέρουν τι δεν θέλουν. Δεν θέλουν ένα άθλιο παρόν κι ένα μαύρο μέλλον. Δεν θέλουν τον κόσμο της χομπσιανής ζούγκλας, όπου ο χαμένος δεν είναι μόνο ο τελευταίος, αλλά όλοι, πλην του πρώτου (σε μία ακραία συσσώρευση πλούτου, που παρά την κρίση συνεχίζεται). Οι νέοι δεν θέλουν να παίρνουν πτυχία, να τρέφουν φρούδες ελπίδες, καταλήγοντας στην ανεργία. Αρνούνται τα όρια στην ελευθερίας τους, ακόμη και στη διαμαρτυρία, αρνούνται να είναι ελεύθεροι άνεργοι, ελεύθεροι να αυτοκαταστρέφονται(ναρκωτικά), όταν κάποιοι διάγουν με πλήρη ελευθεριότητα και ασυδοσία. Ασφαλώς δεν είναι καλό κανείς να σπάει, να καίει, να καταστρέφει, δεν είναι καλό πράγμα η βία, αλλά η βία είναι παντού. Με την ακραία μορφή βίας που επιλέγουν οι νέοι είναι σαν να κραυγάζουν μήπως και τους ακούσουν οι βαρήκοοι. Εμείς, που τους αντιμετωπίζουμε σαν… παιδιά, που δεν νιώθουν, που δεν καταλαβαίνουν, που δεν έχουν κρίση. Ποιος θα ασχολούνταν με τις διαμαρτυρίες, αν χιλιάδες, εκατομμύρια παιδιά διαδήλωναν ήσυχα, «γκαντιανά», μ’ ένα αναμμένο κεράκι στο χέρι; Κανείς. Ενδεχομένως, οι κάμερες να ζουμάριζαν σε κάποιο παιδικό πρόσωπο, πουλώντας συναίσθημα. Μόνο που τέτοιες διαδηλώσεις, -ακόμη και όσοι σπάνε τα πάντα(χούλιγκανς)- αφομοιώνονται εύκολα από την αγορά του θεάματος. «Η κουλτούρα της αγοράς είναι ολοκληρωτική. Παράγει αυτούς τους άντρες κι αυτές τις γυναίκες. Είναι απαραίτητοι στο σύστημα που περιφρονούν… Αποτελούν εμπόρευμα στην παγκόσμια αγορά. Και υπάρχουν ακριβώς για να αναζωογονούν και να διαιωνίζουν το σύστημα» (Ντελίλο, «Κοσμόπολις»). Αλλά να, ένα αγόρι δολοφονείται και η αγορά ακυρώνεται. Ο θάνατος ακυρώνει κάθε εξουσία και «μέσα από τον πόνο» δίνει στους ευαίσθητους (ευήκοους) την «αμετάφραστη γνώση του εαυτού του».
Υ.Γ. το κείμενο γράφτηκε στις 14 Δεκέμβρη 2008
Υ.Γ. το κείμενο γράφτηκε στις 14 Δεκέμβρη 2008
Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009
L' home rouage
«Ο σημερινός εαυτός σαστισμένος, ο χτεσινός ξεχασμένος· ο αυριανός απρόβλεπτος;» Οι δέκα λέξεις του Μπόρχες πετούν σαν τις ερινύες πάνω απ’ αυτούς που έκαναν το χτες να ξεχαστεί, το σήμερα να μένει σαστισμένο και το αύριο να χαρακτηρίζεται απρόβλεπτο. Η ενοποίηση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, ό,τι ήταν κάποτε η πραγματικότητα που διαμόρφωνε τη συνείδηση, σήμερα δεν υφίσταται. Όλα είναι κατατμημένα και ασύνδετα. Ο χρονικός ορίζοντας καταρρέει μέσω του χάπενινγκ. Η εμπειρία δεν είναι πλέον παρά μία σειριακή αλυσίδα από άσχετες παραστάσεις στο χρόνο που γίνονται συγκλονιστικά παραστατικές μέσω των τηλεοπτικών εικόνων. Οι δέκα λέξεις του Μπόρχες έρχονται στο νου καθώς ακούω τον πρέσβη της αυτοκρατορικής υπερδύναμης να δηλώνει ότι η ελπίδα της Ελλάδας για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων και την οικονομική ανάπτυξη είναι «η ευέλικτη αγορά εργασίας» και πως οι εργαζόμενοι πρέπει να αποκτούν «πολλές δεξιότητες» μέσω της δια βίου μάθησης. Πρότυπο ο Ρεμπώ, που εγκατέλειψε την ποίηση στα 18 και έγινε έμπορος όπλων!
Έτσι, οι δέκα λέξεις του Μπόρχες αποτυπώνουν το πνεύμα της εποχής που εκπροσωπούν οι μετανεωτερικοί, νεοσυντηρητικοί ιεροκήρυκές μας. Το πνεύμα που επιβάλλει την προσαρμογή στη νόρμα ενός ανθρώπου που έχει καταστεί ένα πολύχρωμο ετερόκλητο μωσαϊκό, χωρίς συνδετικό, ενοποιό νόημα-ιστό και όπου κάθε η ψηφίδα έχει την αυτόνομη αξία χρήσης της, ως μέρος, ως δεξιότητα. Αυτός ο «άνθρωπος δεξιότητα ή εξάρτημα» (l’ home rouage) δεν… αρρωσταίνει, γιατί τα εξαρτήματα δεν έχουν ούτε σώμα ούτε ψυχή! Η προσωπικότητα -η αξιοπρέπεια, η δικαιοσύνη, η εντιμότητα- δημιουργεί προβλήματα, τριβές, αφού προσδίδει νόημα στη λειτουργία της «μηχανής» και γι’ αυτό εξοστρακίζεται. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η κατάθλιψη και ο αυτοχειριασμός συνιστούν την άρνηση της απώλειας της αυτοεκτίμησης, ως ύστατη αμυντική αντίδραση του κατακερματισμένου ανθρώπου μπροστά στον κίνδυνο μιας ολοκληρωτικής απώλειας του εαυτού. Κάποτε, ο ξευτιλισμένος εργαζόμενος έβρισκε την ισορροπία του, καταφεύγοντας στους οργανωμένους ομοίους του, στο σωματείο. Αλλά σήμερα τα συνδικάτα δεν αμφισβητούν, αντιθέτως είναι ο προθάλαμος ενσωμάτωσης στο υφιστάμενο καθεστώς. Δεν είναι τυχαίο ότι σύμφωνα με το καταστατικό της Ένωσης Συντακτών για να γίνεις μέλος της πρέπει να έχεις συνεχώς πέντε χρόνια δουλειάς στο ίδιο αφεντικό. Πέντε χρόνια εξάσκησης στη δουλοπρέπεια. Η αμφισβήτηση λογίζεται ως αμετροέπεια, που δεν ερμηνεύεται πια ως «ιεροσυλία», αλλά σαν «παράνοια». Γι’ αυτό ο αμφισβητίας προκαλεί αντιδράσεις εκ μέρους της ιεραρχίας των συναδέλφων του, κινητοποιώντας εις βάρος του μια δέσμη δυνάμεων. Από εδώ αρχίζουν να εμφανίζονται ένα-ένα τα διαγνωστικά στοιχεία της «γραφικότητας». Η «ψυχιατρική» διαγνωστική θα γίνει στη συνέχεια ένα «σύστημα υπεράσπισης των κανόνων» της καθεστηκυίας τάξης που αποσκοπούν έκδηλα να αποδυναμώσουν τον λόγο του αμφισβητία, έναν λόγο που εξαιτίας της ετεροδοξίας του κλονίζει πολλά επίπεδα. Γι’ αυτό ο αποκλεισμός του ετερόδοξου, αυτού που θέτει την αξία μιας ιδεώδους αρχής ως πηγή του νοήματος της ζωής του και την οποία αντιπαραθέτει σε πλειοψηφικές πρακτικές που την εξευτελίζουν, δημιουργεί το σημερινό δημοκρατικό έλλειμμα.
Εφήμερα
Η Ένωση Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων(EUA) μετά από έρευνά της διαπίστωσε ότι «Τα πανεπιστήμια συχνά δεν απολαμβάνουν πραγματική αυτονομία(σ.σ. από το δημόσιο) σε μερικούς ουσιώδεις τομείς». Γιατί εμάς αυτό μας φαίνεται ως επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιο; Γιατί η περίφημη «αυτονομία» μοιάζει ταυτόσημη με την «ιδιωτικότητα»; Δεν θα αργήσει η ώρα που τα ερωτήματα θα απαντηθούν είτε από την EUA είτε από τους φοιτητές, που θα βγουν ξανά στους δρόμους.
Όρος για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων στην Ελλάδα είναι η φτηνή εργασία. Όχι, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα το είπε πιο κομψά και μίλησε για «ευέλικτη αγορά εργασίας». Οι εργαζόμενοι πρέπει να αναπτύσσουν πολλές δεξιότητες μέσω της δια βίου μάθησης. Θυμάται κανείς ότι την ίδια άποψη είχε εκφράσει παλιά και ο σημερινός πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου; Ο τελευταίος είχε πει ότι ο εργαζόμενος πρέπει να αλλάζει κάμποσες δουλειές στη ζωή του! Να, λοιπόν, που τώρα δικαιώνεται. Όχι μόνο ο κ. Παπανδρέου αλλά και ο… σοσιαλισμός του.
Έτσι, οι δέκα λέξεις του Μπόρχες αποτυπώνουν το πνεύμα της εποχής που εκπροσωπούν οι μετανεωτερικοί, νεοσυντηρητικοί ιεροκήρυκές μας. Το πνεύμα που επιβάλλει την προσαρμογή στη νόρμα ενός ανθρώπου που έχει καταστεί ένα πολύχρωμο ετερόκλητο μωσαϊκό, χωρίς συνδετικό, ενοποιό νόημα-ιστό και όπου κάθε η ψηφίδα έχει την αυτόνομη αξία χρήσης της, ως μέρος, ως δεξιότητα. Αυτός ο «άνθρωπος δεξιότητα ή εξάρτημα» (l’ home rouage) δεν… αρρωσταίνει, γιατί τα εξαρτήματα δεν έχουν ούτε σώμα ούτε ψυχή! Η προσωπικότητα -η αξιοπρέπεια, η δικαιοσύνη, η εντιμότητα- δημιουργεί προβλήματα, τριβές, αφού προσδίδει νόημα στη λειτουργία της «μηχανής» και γι’ αυτό εξοστρακίζεται. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η κατάθλιψη και ο αυτοχειριασμός συνιστούν την άρνηση της απώλειας της αυτοεκτίμησης, ως ύστατη αμυντική αντίδραση του κατακερματισμένου ανθρώπου μπροστά στον κίνδυνο μιας ολοκληρωτικής απώλειας του εαυτού. Κάποτε, ο ξευτιλισμένος εργαζόμενος έβρισκε την ισορροπία του, καταφεύγοντας στους οργανωμένους ομοίους του, στο σωματείο. Αλλά σήμερα τα συνδικάτα δεν αμφισβητούν, αντιθέτως είναι ο προθάλαμος ενσωμάτωσης στο υφιστάμενο καθεστώς. Δεν είναι τυχαίο ότι σύμφωνα με το καταστατικό της Ένωσης Συντακτών για να γίνεις μέλος της πρέπει να έχεις συνεχώς πέντε χρόνια δουλειάς στο ίδιο αφεντικό. Πέντε χρόνια εξάσκησης στη δουλοπρέπεια. Η αμφισβήτηση λογίζεται ως αμετροέπεια, που δεν ερμηνεύεται πια ως «ιεροσυλία», αλλά σαν «παράνοια». Γι’ αυτό ο αμφισβητίας προκαλεί αντιδράσεις εκ μέρους της ιεραρχίας των συναδέλφων του, κινητοποιώντας εις βάρος του μια δέσμη δυνάμεων. Από εδώ αρχίζουν να εμφανίζονται ένα-ένα τα διαγνωστικά στοιχεία της «γραφικότητας». Η «ψυχιατρική» διαγνωστική θα γίνει στη συνέχεια ένα «σύστημα υπεράσπισης των κανόνων» της καθεστηκυίας τάξης που αποσκοπούν έκδηλα να αποδυναμώσουν τον λόγο του αμφισβητία, έναν λόγο που εξαιτίας της ετεροδοξίας του κλονίζει πολλά επίπεδα. Γι’ αυτό ο αποκλεισμός του ετερόδοξου, αυτού που θέτει την αξία μιας ιδεώδους αρχής ως πηγή του νοήματος της ζωής του και την οποία αντιπαραθέτει σε πλειοψηφικές πρακτικές που την εξευτελίζουν, δημιουργεί το σημερινό δημοκρατικό έλλειμμα.
Εφήμερα
Η Ένωση Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων(EUA) μετά από έρευνά της διαπίστωσε ότι «Τα πανεπιστήμια συχνά δεν απολαμβάνουν πραγματική αυτονομία(σ.σ. από το δημόσιο) σε μερικούς ουσιώδεις τομείς». Γιατί εμάς αυτό μας φαίνεται ως επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιο; Γιατί η περίφημη «αυτονομία» μοιάζει ταυτόσημη με την «ιδιωτικότητα»; Δεν θα αργήσει η ώρα που τα ερωτήματα θα απαντηθούν είτε από την EUA είτε από τους φοιτητές, που θα βγουν ξανά στους δρόμους.
Όρος για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων στην Ελλάδα είναι η φτηνή εργασία. Όχι, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα το είπε πιο κομψά και μίλησε για «ευέλικτη αγορά εργασίας». Οι εργαζόμενοι πρέπει να αναπτύσσουν πολλές δεξιότητες μέσω της δια βίου μάθησης. Θυμάται κανείς ότι την ίδια άποψη είχε εκφράσει παλιά και ο σημερινός πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου; Ο τελευταίος είχε πει ότι ο εργαζόμενος πρέπει να αλλάζει κάμποσες δουλειές στη ζωή του! Να, λοιπόν, που τώρα δικαιώνεται. Όχι μόνο ο κ. Παπανδρέου αλλά και ο… σοσιαλισμός του.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)