«…Ο καθαρός ουρανός έχει γείρει πάνω στον τοίχο./Μοιάζει με προσευχή στο κενό/Και το κενό στρέφει το πρόσωπό του προς εμάς/και ψιθυρίζει/"Δεν είμαι κενό, είμαι ανοιχτό"». Το κενό, λοιπόν, μπορεί να είναι και η ανοιχτότητα, η απελπισία μπορεί να εμπεριέχει και την ελπίδα. Έτσι γινόταν πάντα στην ιστορία. Έτσι γίνεται και στη ζωή. Αρκεί η ματιά μας να αλλάξει, να γίνει αισιόδοξη, όπως αυτή του αφασικού ποιητή, του Τούμας Τράνστρεμερ, που βραβεύτηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας και στον οποίο ανήκουν οι παραπάνω στίχοι. Αυτός ο καθαρός ουρανός που μοιάζει με προσευχή στην ανοιχτότητα, όμως, δεν έχει καμία σχέση με τις φονταμενταλιστικές προσευχές της Σάρας Πέιλιν, οι οποίες παραδόξως και ευτυχώς την απέτρεψαν από τη διεκδίκηση της προεδρίας των ΗΠΑ. Ίσως να έχουν κάποια συνάφεια με την επίκληση του Χέλμουτ Σμιτ στον επαναστάτη διάβολο του Μίλτωνος που παίρνει μαζί του τις αντικοινωνικές και αντιδημοκρατικές ευρωπαϊκές ηγεσίες που πνίγουν την Ελλάδα. Αλλά «Όταν η Ελλάδα σπάσει τις αλυσίδες της, χωρίς αμφιβολία θα σκοτώσει για μακρύ χρονικό διάστημα τις κακές ευρωπαϊκές χίμαιρες» τονίζει ένας σχολιαστής στο ηλεκτρονικό περιοδικό Marianne2. Δυστυχώς, όμως, η Ελλάδα δεν βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της εξανάστασης και υπομένει ακόμη μία κυβέρνηση ανδρεικέλων, ενώ οι πραγματικοί κυβερνήτες της είναι η ομάδα των απάτριδων και ανεύθυνων τεχνοκρατών με τα γκρι κουστούμια και το μπλαζέ ύφος, που δεν καταλαβαίνουν από ανθρώπους αλλά μόνο από αριθμούς.
Φαίνεται ότι η απελπισία που ξεφυτρώνει πλέον παντού δεν έχει ωριμάσει τόσο ώστε να ανοίξει το δέρμα της και να σκάσει σαν σε δέντρο το «μάτι» της ελπίδας. Προπάντων, δεν υπάρχει ορατή εκείνη η πολιτική δύναμη που θα κινητοποιήσει την κοινωνία δίνοντάς της μία πειστική εναλλακτική λύση. Γιατί τα πολιτικά κόμματα δεν αντιλαμβάνονται τη δημιουργική δύναμη της κοινωνικής κινητοποίησης, την ενέργεια της λαϊκής αφύπνισης και θεωρούν ότι το παίγνιο παίζεται μόνο στο πίσω μέρος της σκηνής, εκεί που το παιχνίδι είναι χαμένο έτσι κι αλλιώς καθώς οι συσχετισμοί είναι εμφανώς άνισοι και εις βάρος της Ελλάδας. Κανένα κόμμα, κανένας θεσμός, κανένα συνδικάτο δεν επιχείρησε να ενημερώσει τους θεσμούς και τους λαούς των ευρωπαϊκών χωρών γι’ αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας, για τη λανθασμένη πολιτική λιτότητας της τρόικας, που όχι μόνο δεν έχει κανένα νόημα, όχι μόνο δεν έχει καμία σχέση με το όραμα της ενωμένης Ευρώπης και τις αρχές της αλληλεγγύης αλλά οδηγεί όλο και πιο βαθιά την οικονομία και την κοινωνία μας στην άβυσσο…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου