Ο Εαυτός στον καιρό του Μεγάλου Εγκλεισμού

Ένα από τα δυσάρεστα συναισθήματα του εγκλεισμού είναι ο περιορισμός στο σώμα μας. Χωρίς κίνηση, περιορισμένοι σ’ ένα σπίτι-φυλακή ή σ’ ένα δωμάτιο-κελί, μόνο εγκέφαλοι, ψυχές συσσωρευμένες σε μάζα*. Χωρίς ζωή, ζώντας διαμεσολαβημένα, μέσω άλλων, μέσα από αναφορές, από την τηλοψία, το fb, από βιβλία, ταινίες, άλμπουμ, σειρές, άρθρα, συνεντεύξεις, ... Ένα ολόκληρο χωροχρονικό φαντασιακό πεδίο κατασκευάστηκε για να ανταποκριθεί στον περιορισμό, για να ξεπεραστεί η ακινητοποίηση του σώματος, για να μετατοπιστεί η σκέψη, να "πετάξει" μακριά από τον χώρο του εγκλεισμού και να κατευνάσει το σοκ από την ψυχική αδράνεια, από την έλλειψη αγγίγματος και γεύσης.

Ζούσαμε μέσα στην μεγάλη ψευδαίσθηση, που όμως σήμερα κι αυτή συρρικνώνεται, καθώς η vita contemplativa δεν έχει τη vita activa για να τροφοδοτηθεί. Ζώντας με διαμεσολαβημένες εικόνες είμαστε ανίκανοι να αφηγηθούμε τα πάθη μας και πολύ περισσότερο να αισθανθούμε. Η μη δυνατότητα αφήγησης, καταργεί και την επιθυμία. Ο θεατρίνος του Ντιντερό, ο Ντιντιέ, μιμείται εκπληκτικά τις αισθήσεις, αλλά δεν αισθάνεται**, ο απομονωμένος εαυτός του είναι ανίκανος να αγαπήσει…»***. Έτσι, αυτός που καταναλώνει μόνο εικόνες, μη ζώντας πραγματικά για να μπορέσει να τις αισθανθεί, να τις σκεφθεί, να τις φαντασιωθεί, τελικά θα ακρωτηριαστεί συναισθηματικά. Αυτή η νέα αρρώστια της ψυχής, λέγεται «φαντασιωσική αναστολή». Στην καλύτερη περίπτωση, ο απομονωμένος, ο έγκλειστος στον εαυτό του, θα νιώσει απόλαυση μόνο με ένα «συναίσθημα αυτιστικό» ή «αυτοερωτικό», μέσω της αναπαράστασης του ίδιου του του σώματος.

Κλεισμένος στον εαυτό του αλλά και έγκλειστος στο σπίτι του ο άνθρωπος στον καιρό του κοροναϊού, γίνεται ένας ναρκισσιστής, δυστυχισμένος και παραπονούμενος μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί καλύτερα μέσα στο ίδιο του το παράπονο. Ενθουσιάζεται αλλά δεν ευχαριστιέται, κάτοικος ενός αποσπασματικού χωροχρόνου που δεν αναγνωρίζει στον εαυτό του μια φυσιογνωμία, και συρρικνωμένος καθώς είναι μόνο σ’ ένα κομμάτι του, πορεύεται μ’ έναν «ψευδή εαυτό»(faux-self), ανάμεσα στην νεύρωση και την ψύχωση(border-line). Ο Ντιντιέ καταναλώνει την εικόνα του όπως ο κανίβαλος τα σωθικά του. Κι αυτό γιατί ο περίκλειστος ψυχικός χώρος αδυνατεί να μετουσιωθεί σε μια «πράξη σκέψης», σε μια «γλωσσική πράξη» και να μεταβιβαστεί στον άλλον, στο επίπεδο της ουσιαστικής επικοινωνίας και των πραγματικών σχέσεων.****

 Οι ψυχικές διαθέσεις πνίγονται μέσα στην τηλεπικοινωνιακή παλίρροια… Η εικόνα έχει την ασυνήθιστη δύναμη να αιχμαλωτίζει τις αγωνίες και τις επιθυμίες… να αναστέλλει το νόημά τους. Αυτό γίνεται αυτόματα. «Η ψυχική ζωή του σύγχρονου ανθρώπου ταλαντεύεται πλέον ανάμεσα στα σωματικά συμπτώματα(την αρρώστια και το νοσοκομείο) και στην εικονοποίηση των επιθυμιών του(ονειροπόληση μπροστά στην τηλεόραση). Βυθισμένος σε αυτή την κατάσταση, μπλοκάρει, αναστέλλεται, πεθαίνει… αυτή η μετάλλαξη της ψυχικής ζωής προεικονίζει πιθανώς μια νέα ανθρωπότητα που θα έχει ξεπεράσει… τη μεταφυσική αγωνία και την έγνοια του νοήματος για το ον»*****.

Οι «σωτήρες» και η θρησκεία

Για να στηρίξει την ακρωτηριασμένη του υποκειμενικότητα ο έγκλειστος –ολοκληρωτικά ή εν μέρει- θα χρειαστεί ένα δεκανίκι ψυχής. Αυτό που προσφέρει το σύστημα είναι οι ψυχολόγοι, αλλά προπάντων η θρησκεία! Εδώ πιάνουν δουλειά οι «μηχανικοί ψυχών» και οι «σωτήρες» τεχνοκράτες. Από τα τέλη του 16ου αιώνα, στο ίδρυμα του Πλύμουθ μάντρωναν τους άνεργους, τους φτωχούς, τους παράφρονες και γενικά τους anormaux, δηλαδή τους κοινωνικά «απροσάρμοστους». Από τότε προέβλεψαν «τον διορισμό ενός schoolmaster(διευθυντή) που οφείλει να πληροί τον τριπλό όρο, να είναι ‘ευσεβής, εγκρατής και νηφάλιος’… κάθε Σάββατο απόγευμα, και ημέρα εορτής, θα οφείλει να απευθύνεται στους εγκλείστους, να τους προτρέπει και να τους διδάσκει τα στοιχειώδη της προτεσταντικής θρησκείας. Στο Αμβούργο ή στο Πλύμουθ, με τα Zuchthausern και Workhouses (σ.σ. αντίστοιχα των γαλλικών «Γενικών Νοσοκομείων»-ειδικών ιδρυμάτων εγκλεισμού)... οικοδομούν τούτα τα φρούρια της ηθικής τάξης, όπου μέσα από τη θρησκεία διδάσκουν τα αναγκαία για την ηρεμία των πόλεων»*******. Ιδού ο λόγος, η τάξη, η ερημία των πόλεων! Έμβλημά τους η ρήση: «Αν μπορέσαμε να υποτάξουμε στο ζυγό τα ζώα, δεν πρέπει να απελπιζόμαστε μήπως δεν μπορέσουμε να σωφρονίσουμε τον παραστρατημένο άνθρωπο»(Φουκώ, σ.112)! Αλλά ποιοι είναι οι… παραστρατημένοι; Είναι οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι αλήτες, οι διαφορετικοί, οι τρελοί, μεταφορικά και κυριολεκτικά, γενικά οι αντικοινωνικοί, δηλαδή οι «ξένοι» προς την κοινωνία. Σ’ αυτούς τους «ξένους» σήμερα, προστίθενται οι «ξένοι των ξένων», οι πρόσφυγες, οι άνθρωποι των αλλεπάλληλων αποκλεισμών, οι υποψήφιοι για όλες τις τιμωρίες, για όλες τις φυλακές. Είμαστε, λοιπόν, όλοι έγκλειστοι, αλλά υπάρχουν και οι πιο έγκλειστοι από τους έγκλειστους, είναι οι μαντρωμένοι στις φυλακές και στα στρατόπεδα προσφύγων και μεταναστών, καθώς και στα γκέτο των Ρομά.

Όμως στον καιρό του Μεγάλου Φόβου, κανείς δεν βλέπει τον άλλο, κι αν τον βλέπει, τον βλέπει ως πιθανό ξενιστή του ιού, ως φορέα μόλυνσης. Καθένας περιορίζεται στον φοβισμένο του εαυτό. Ο Κάφκα αυτο-εγκλείεται και «κρύβεται» συρρικνούμενος σε κατσαρίδα: «Σαν άνθρωπος είμαι ένας, όμως ο φόβος μ’ έχει κόψει σ’ εκατό κομμάτια. Κι όσο μεγαλύτερος είναι ο φόβος τόσο μαζεύομαι σ’ ένα μόνο κομμάτι. Κι ο φόβος δεν αφήνει όλα αυτά τα κομμάτια να συγκεντρωθούν, να γίνουν ένα», λέει κάποιος στον ψυχαναλυτή του*******. Τα διαλυμμένα κομμάτια καλείται να τα συνδέσει ξανά ο ψυχίατρος, ατομικός και συλλογικός.

Και το ερώτημα που τίθεται είναι: Θα δεχθούμε την ανασύσταση του εαυτού μας και του κόσμου σ’ αυτό ηλεκτρονικό-ψηφιακό θέατρο της ψευδαίσθησης; Θα δεχθούμε αυτό «που εξορίζει τον άνθρωπο από την αλήθεια του κόσμου;(Μ.Φ. σελ. 458). Θα περιοριστούμε στην φενακισμένη προσωπική αλήθεια, μεθυσμένοι από το ψηφιακό «ψευδαισθητό»; 

Θα υποταχθούμε, τελικά, σ’ αυτή τη δυστοπία χωρίς έναν σπασμό, χωρίς μία αντίδραση;

 *https://www.lesinrocks.com/2020/04/06/actualite/actualite/journal-du-confinement-jour-15/

**Τζούλια Κρίστεβα, Οι νέες αρρώστιες της ψυχής, 1996, σελ. 32

***στο ίδιο, σελ. 33

**** στο ίδιο, σελ. 62

******στο ίδιο σελ.30

*******Νίκος Σιδέρης, Ψιχία ψυχής

********Μισέλ Φουκώ, Ιστορία της τρέλας στην κλασική εποχή, 2007, σελ. 110-111

http://artinews.gr/%CE%BF-%CE%B5%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D.html

Η ιστορία των εγκλεισμών και της πειθαρχικής οργάνωσης

«Σε όλη την Ευρώπη ο εγκλεισμός έχει το ίδιο νόημα, τουλάχιστον αρχικά. Αποτελεί μιαν από τις απαντήσεις που έδωσε ο ΙΖ αιώνας σε μια οικονομική κρίση η οποία επηρεάζει ολόκληρο τον δυτικό κόσμο: πτώση των μισθών, ανεργία, σταδιακή έλλειψη ρευστού χρήματος…»[1]. Ο περιορισμός ήταν μια από τις απαντήσεις που έδωσε ο δέκατος έβδομος αιώνας στα προβλήματα της οικονομικής κρίσης. Πρόκειται για μια νέα στάση απέναντι στη φτώχεια και τα οικονομικά προβλήματα της ανεργίας, μια νέα ηθική της εργασίας και μία νέα στρατηγική για την διεύθυνση της πόλης, όπου οι ηθικές υποχρεώσεις και το αστικό δίκαιο συνδέονται πλέον άμεσα με τον αυταρχικό περιορισμό. Κι αν ο Μεσαίωνας επινόησε την απομόνωση των λεπρών εκτός των ορίων της πόλης(στην εξ-ορία), ο κλασικισμός επινόησε αναλόγως τον εγκλεισμό[2] εντός της πόλης. Στην δεύτερη περίπτωση, έχουμε την κατασκευή μιας περίκλειση πόλης-φυλακή 6.000[3] ανθρώπων μέσα στην πόλη. Εκεί συναντάμε «τους φτωχούς, τους ανέργους, τους κατάδικους και τους παράφρονες», όλους μαζί. Οι αντικοινωνικοί, οι απροσάρμοστοι, οι απόκληροι, είναι όλοι εδώ.

Ο Michel Foucault στο Les Anormaux, προσδιορίζει κάτω από τα μέτρα περιορισμού που θέτει η κλασική εποχή για την καταπολέμηση της πανώλης, μια νέα μορφή διακυβέρνησης, την οποία ονομάζει "πειθαρχική οργάνωση".[4]  

Έτσι, ενώ η λέπρα παραπέμπει στον Αποκλεισμό, στην εξορία(σ.σ. σε χώρο πέρα από τα σύνορα της πόλης), η επιδημία της πανώλης (όπως και του κοροναϊού σήμερα) οδηγεί σε μία οργάνωση που οδηγεί στη γνώση, δηλαδή στον έλεγχο του κάθε ατόμου ξεχωριστά. Η νομιμοποίηση αυτού του ελέγχου έρχεται στο όνομα της καταπολέμησης του ιού. Άρα η οικειοποίηση από την εξουσία όλων των προσωπικών δεδομένων των πολιτών για λόγους υγείας θα επιτρέπεται, όχι μόνο τώρα αλλά και πάντα, στην προοπτική της άμυνας απέναντι σε μελλοντικές πανδημίες(σ.σ. σύμφωνα με τη διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης και εξαίρεσης).   

Για την καταπολέμηση της πανώλης, αυξάνεται η καραντίνα: το δίκτυο της πόλης, χωρισμένο σε συνοικίες, μοιράζεται σε δρόμους, που επιτηρούνται, σε κάθε περιοχή υπάρχουν οι επιθεωρητές, σε κάθε δήμο οι δημοτικοί υπάλληλοι, και για όλους στην πόλη και τη χώρα υπάρχει μια κυβέρνηση με εκτεταμένες εξουσίες. Ο χώρος αναλύεται, γίνεται γνωστός, καταγράφεται, ελέγχεται συνεχώς. Ενώ η λέπρα καλεί για απόσταση, η πανούκλα συνεπάγεται μια όλο και πιο λεπτομερή προσέγγιση της κοινωνίας, μέχρι τη γνώση του κάθε ατόμου ξεχωριστά, κατά το πρότυπο της υγείας.

Από εκεί γεννιέται το «πολιτικό όνειρο»  για έναν έλεγχο χωρίς όρια. Η γνώση γίνεται όργανο της εξουσίας το οποίο, αντί να αποκλείει, παρατηρεί. Αυτές οι νέες τεχνικές εξουσίας, μέσα από τα μέσα ανάλυσης, συλλογής, επεξεργασίας δεδομένων και επιτήρησης, μεταφέρονται σε ιδρύματα από τη διοίκηση μέχρι την οικογένεια[5].

Εδώ γεννήθηκε η πολιτική της επιτήρησης και του ελέγχου.

Όταν γνωρίζουμε ότι τα προσωπικά δεδομένα θα χρησιμοποιηθούν για να "πολεμήσουν" τον ιό, μπορούμε να θεωρήσουμε βέβαιο ότι η πανδημία θα είναι ο καμβάς μιας νέας πειθαρχικής οργάνωσης της κοινωνίας. Σήμερα, έχουμε τα κατ' ευφημισμό σωφρονιστικά καταστήματα αλλά και τα τεράστια στρατόπεδα προσφύγων, καθώς και την ίδια την πόλη. Όλοι οι χώροι λειτουργούν σαν ομόκεντροι κύκλοι με παράλληλη –διαφορετικής έντασης- πειθαρχική οργάνωση. Έξω από αυτή την πειθαρχική οργάνωση βρίσκονται μόνο οι κοινότητες των υπερπλουσίων(με υλικό και συμβολικό κεφάλαιο), που υπό μία έννοια κατοικούν εκτός της Πόλης, δηλαδή είναι εξ-όριστοι! Μόνο που η "εξορία" τους αυτή είναι ευτυχισμένη -κατά το felix culpa (το ευτυχισμένο λάθος) των αρχαίων Ρωμαίων- και όχι όπως των λεπρών και των κομμουνιστών πιο πρόσφατα...

---

[1] Μισέλ Φουκώ, Ιστορία της τρέλας στην κλασική εποχή, 2007, σελ. 97

[2] Μισέλ, Φουκώ, στο ίδιο, σελ. 79

[3] Στο ίδιο, σ. 75. Το Hopital General ήταν «Μια ημιδικαστική δομή, ένα είδος διοικητικής οντότητας, η οποία, πλάι στις ήδη υφιστάμενες εξουσίες και έξω από τα δικαστήρια, αποφασίζει, δικάζει, εκτελεί».

[4] http://www.festival-philosophia.com/une-notion-un-auteur/le-confinement-et-foulcaut/

 [5] *https://www.sparknotes.com/philosophy/madnessandciv/section2/- Άρθρο που γράφτηκε από τον Mazarine Pingeot

http://artinews.gr/%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8E%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%B8%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%AC%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7%CF%82.html

Βερολίνο: Ευρωπαϊκό μνημόνιο ή διάλυση της ΕΕ;

Την αντίθεσή του στην έκδοση ομολόγων για τον κοροναϊό εξέφρασε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Η Ευρωπαία Επίτροπος Μαργκρέτε Βεστάγκερ, εκφράζει την αντίθεσή της και υποστηρίζει την έκδοση. Για μία ακόμα φορά μετά το 2010, η γερμανική κυβέρνηση εμμένει στην άρνησή της, προτείνοντας χρηματοδοτικά εργαλεία, που χρησιμοποιήθηκαν στην περίπτωση της κρίσης του 2008 και συγκεκριμένα στην Ελλάδα. Δηλαδή αυστηρή δημοσιονομική επιτήρηση και λιτότητα. Το επιχείρημα του Β. Σόιμπλε τότε, ήταν o “ηθικός κίνδυνος” να δοθούν εσφαλμένα παραδείγματα σε χώρες που δεν ήταν δημοσιονομικά πειθαρχημένες! Σήμερα, όμως, δεν υπάρχει η δήθεν «σπάταλη» Ελλάδα, που «ζούσε πάνω από τις δυνατότητές της» και η οποία υπήρχε κίνδυνος να μολύνει «ηθικά» τις άλλες χώρες! Τώρα, ο λόγος είναι μία φοβερή πανδημία, που ισχύει για όλους. Γι’ αυτό η επιχειρηματολογία του Σόιμπλε περιορίζεται στην αποτελεσματικότητα των χρηματοδοτικών εργαλείων.

Που βασίζεται η εμμονική άρνηση των Γερμανών; Είναι ο «γερμανικός χαρακτήρας», όπως θα έλεγε ο Γερμανός κοινωνιολόγος Ν. Ελίας; Ή κάποιες οικονομικές αντιλήψεις που ξεκινούν από το παρελθόν; Ή, τέλος, μήπως ισχύουν και τα δύο;

Η σύγκρουση των διαφορετικών αντιλήψεων για την αντιμετώπιση των οικονομικών κρίσεων διαρκεί από τον μεσοπόλεμο. Τότε είχαμε την εφαρμογή της πολιτικής του Χ. Χούβερ στις ΗΠΑ και του Χ. Μπράνινγκ στη Γερμανία(Δημοκρατία της Βαϊμάρης), που απέτυχαν. Τελικά, στις ΗΠΑ χρειάστηκε ο Ρούσβελτ με την κεϋνσιανή πολιτική του Νιού Ντήλ, ενώ η Γερμανία γνώρισε την άνοδο του Χίτλερ και όλος ο κόσμος έναν φοβερό πόλεμο.  

Οι ειδικοί στην ιστορία της οικονομίας σημειώνουν ότι η κρίση του 1930 παρουσιάστηκε σε τρεις φάσεις: τη φάση κατά την οποία οι κερδοσκόποι χρηματοδότησαν(φούσκωσαν) την κερδοσκοπική φούσκα, τραβώντας στο γκρεμό επενδυτές αλλά και τις μικρότερες τράπεζες(θυμίζουμε την πρόσφατη μεγάλη πτώση του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης και ξαφνικά την τεράστια άνοδο). Η δεύτερη φάση αφορούσε στην κρίση της πραγματικής οικονομίας καθώς η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε δραματικά(στις ΗΠΑ το 1930 και στη Γερμανία το 1931). Στην τρίτη φάση και μετά από μία απότομη άνοδο της βιομηχανικής παραγωγής, έχουμε μία βίαιη πτώση που ξεκινάει αντίστροφα, πρώτα από τη Βρετανία, ύστερα τη Γαλλία και μετά στις ΗΠΑ(το 1937). Η κρίση του 1937 αποδίδεται στην πολιτική της άγριας λιτότητας που οδήγησε στη μεγάλη μείωση της ζήτησης.

 Η αντίληψη που επικράτησε στη δεκαετία του 1930 ήταν η πίστη στο πολύ απλό δόγμα: ελεύθερες αγορές και ισχυρό νόμισμα. Η δεύτερη λύση λαμβάνει χώρα τη δεκαετία του 1940 και είναι η ενεργητική στρατηγική οικονομικής ανάπτυξης και το ελεγχόμενο χρήμα. Η τρίτη συνταγή έλαβε χώρα τη δεκαετία του 1970 και ήταν ένα μίγμα από μικροοικονομικές πολιτικές απελευθέρωσης της αγοράς μαζί με κεϋνσιανές μακροοικονομικές πολιτικές. Και τέλος, γύρω στο 1990, έχουμε την τέταρτη κυρίαρχη αντίληψη που δεν είναι παρά η πρώτη! Δηλαδή, οι ελεύθερες αγορές και το ισχυρό νόμισμα! Κάθε αντίληψη, που επικρατεί, βασιζόταν περισσότερο σε «μια κυκλική διαδικασία κατά την οποία άνθρωποι με κύρος ενισχύουν ο ένας το τρέχον δόγμα του άλλου, παρά σε πραγματικά βάσιμα στοιχεία», σημείωνε εδώ και δέκα χρόνια ο Π. Κρούγκμαν. Αυτή, όμως, η αλληλο-υποστήριξη σχετίζεται και με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα προσθέτουμε εμείς.

Η Γερμανία, σήμερα, προσαρμόζει την πολιτική της με βάση το μοντέλο της κρίσης του 2008, που αποδείχθηκε επιτυχές -οικονομικά και πολιτικά- για την ίδια.

Η γερμανική πολιτική λιτότητας έχει μία αξιοσημείωτη σταθερότητα. Βασίζεται στην ατζέντα του 2010, που περιλαμβάνει μειώσεις μισθών, ελαστικοποίηση των μορφών εργασίας, αύξηση απολύσεων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων κ.ά.(τα ίδια που θα επιβληθούν στη συνέχεια και στους Έλληνες εργαζόμενους). Αυτές οι αλλαγές έγιναν στο όνομα της αύξησης της ανταγωνιστικότητας, με τη Γερμανία να γίνεται το 2004 «η μικρή Κίνα της Ευρώπης» καθώς κατέστη η πρώτη χώρα παγκοσμίως σε εξαγωγές. Όμως το 2009 εκθρονίστηκε από την Κίνα. Κι αυτό γιατί η αγοραστική δύναμη του ευρωπαϊκού νότου συρρικνώθηκε δραματικά. Θα περίμενε κανείς ότι η Γερμανία θα αύξανε τους μισθούς των Γερμανών εργαζομένων για να αναθερμάνει την εσωτερική ζήτηση! Όμως όχι. Προτίμησε να χάσει την πρώτη θέση στις εξαγωγές, προκειμένου να έχει την πρωτοκαθεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εξάλλου το κέρδος της ήταν ήδη τεράστιο, αφού είχε κερδίσει από την κρίση του ευρωπαϊκού νότου, καθώς τα τεράστια εμπορικά της πλεονάσματα ήταν τα ελλείμματα του νότου.

Το γερμανικό πρόβλημα

Από το Μάρτιο του 2010 η γαλλική εφημερίδα Λε Μοντ έγραφε: «Υπάρχει ένα γερμανικό πρόβλημα στην Ευρώπη». Ποιο είναι αυτό το πρόβλημα; Ότι η γερμανική ηγεσία έχει γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της την κοινοτική αλληλεγγύη(σ.σ. μεταξύ των… κεφαλαιοκρατών) και με πρόσχημα την οικονομική κρίση έχει μειώσει την αγοραστική δύναμη των Γερμανών εργαζομένων στο όνομα του ανταγωνισμού, «κλείνοντας», έτσι, την αγορά της στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ενώ η ίδια αύξησε κατακόρυφα της εξαγωγές της, γονατίζοντας κυριολεκτικά τα άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ. Η Γερμανική ηγεσία μ’ έναν άκρως αυταρχικό τρόπο διέπεται από την «παράλογη ιδέα», όπως τη χαρακτηρίζει η Λε Μοντ, «ότι όλος ο κόσμος οφείλει να μοιάσει στη Γερμανία, υιοθετώντας το μοντέλο της». Αυτό, όμως, δεν απέχει από αυτό που σύμφωνα με τη Τζούλια Κρίστεβα χαρακτήριζε τους ναζί, οι οποίοι ανήγαγαν σε μοναδική παγκόσμια αξία τη δική τους εθνική κουλτούρα, το δικό τους τρόπο σκέψης και ζωής, αρνούμενες το σεβασμό στους τρόπους των άλλων λαών και την κατακτημένη διιστορική αξιοπρέπειά τους. Μπορεί να συμβεί κάτι άλλο; Η γαλλική εφημερίδα πρότεινε ότι η Γερμανία «οφείλει να μοιάσει στις άλλες χώρες». Αυτό όχι μόνο δεν έγινε, αλλά μία μεγάλη χώρα, το Ηνωμένο Βασίλειο, έφυγε από την ΕΕ. Παράλληλα, η υγιεινομική κρίση λόγω του κοροναϊού αντιμετωπίζεται και πάλι ως ευκαιρία κερδοσκοπίας από τους Γερμανούς επιχειρηματίες και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους.

Σημειώνουμε, πως όταν ο Σόιμπλε μιλάει εναντίον των ευρωομολόγων και την μη «κοινοτικοποίηση του χρέους», ουσιαστικά εκφράζει τους επιχειρηματικούς συνδέσμους της Γερμανίας οι οποίοι, από το 2011, σε κοινή τους ανακοίνωση τάχθηκαν εναντίον της έκδοσης ευρω-ομολόγου, υποστηρίζοντας ότι ένα τέτοιο μέτρο θα καθιστούσε την ΕΕ «ένωση μεταφοράς κεφαλαίων» και θα οδηγούσε στην «κοινοτικοποίηση» των χρεών των προβληματικών χωρών. Τι προτείνουν οι Γερμανοί; Το μοντέλο χρηματοδότησης της Ελλάδας! Ένα μνημόνιο λιτότητας και επιτήρησης για όλους τους Ευρωπαίους!

Τελικά, υπάρχει ένας «γερμανικός χαρακτήρας», ένας «εθνικός εγωισμός» των Γερμανών;

Ο γερμανικός χαρακτήρας και οι νεοβάρβαροι του χρήματος

Ο Αυστριακός συγγραφέας Τόμας Μπέρνχαρντ στο βιβλίο του «Αφανισμός μια κατάρρευση» αναφέρει ότι στην Αυστρία κα στη Γερμανία κατοικούν οι «νεοβάρβαροι του χρήματος» που έχουν αναγάγει σε ύψιστη τέχνη τον καιροσκοπισμό. Γιατί εδώ ο εθνικοσοσιαλισμός είναι έμφυτος! Εδώ τον κάθε άνθρωπο «τον έχει αδράξει γερά η απληστία, η ανοικτιρμοσύνη, η ατιμία, το ψέμα, η υποκρισία, η χαμέρπεια». Εδώ οι άνθρωποι «έχουν χάσει το πρόσωπό τους». Οι Γερμανοί σύμφωνα με έρευνα του γερμανικού περιοδικού Σπήγκελ έχουν χάσει τον τρόπο να «ευχαριστιούνται». «Το γονίδιο της ευχαρίστησης συνεχώς ατροφεί - ξεχάσαμε να χαιρόμαστε τους εαυτούς μας» γράφουν οι ερευνητές. Γι’ αυτό οι Γερμανοί προτείνουν έναν κόσμο χωρίς απόλαυση, χωρίς χαρά. Μόνο μίσος, μίσος παντού, μίσος για όλους και όλα.

Είναι άραγε αυτός ο «γερμανικός χαρακτήρας», που περιγράφει ο Μπέρνχαρντ; που οι Σόιμπλε-Μέρκελ θέλουν να επιβάλλουν; Στις διερωτήσεις αυτές απαντά ένας Γερμανός, ένας από τους μεγαλύτερους κοινωνιολόγους του 20ου αιώνα, ο Ν. Ελίας(1897-1990).
Ο συλλογικός εθνικός ιδεαλισμός της Γερμανίας, ακραία μορφή συλλογικού εγωισμού σύμφωνα με τον Ελίας, τροφοδότησε την αγάπη για μια ιδεατή χώρα αλλά και το σχέδιο οργάνωσης μιας αποικιακής αυτοκρατορίας στην Ευρώπη. Πάνω σε αυτό το υπόβαθρο επικάθησε ο ναζισμός, πάνω σε αυτό το βάθρο εγκαταστάθηκε ο Χίτλερ ως «βροχοποιός» και «καινοτόμος πολιτικός σαμάνος». Η «κατάρρευση των αναχωμάτων του πολιτισμού» μπορεί να ήρθε επί εθνικοσοσιαλισμού, έλκει όμως την καταγωγή της από προϋπάρχουσες σταθερές όπως η πανεπιστημιακή κουλτούρα της μονομαχίας, η δοξολογία του στρατού, η εγκατάλειψη εκ μέρους της μεσαίας τάξης των καθολικών ουμανιστικών αξιών χάριν του εθνικισμού, η υιοθέτηση μιας ρεαλπολιτικ με ροπή προς τη φυσική βία, ο μερικός ή πλήρης αποκλεισμός κοινωνικών και εθνοτικών ομαδώσεων (σοσιαλιστές, Εβραίοι). Σ’ αυτό το πλαίσιο μπορεί να εξηγήσει κανείς και την κυνική απόπειρα εξοστρακισμού σε ό,τι αμφισβητεί την γερμανική ηγεμονία στην ΕΕ...
Και στην γερμανική περίπτωση και στην αμερικανική έχουμε την ίδια στάση σύμφωνα με την οποία όποιος δεν εντάσσεται ή δεν αποδέχεται το δικός μας (ανώτερο) πολιτιστικό και πολιτικό πρότυπο, είναι εναντίον μας και πρέπει να εξαφανιστεί καθώς εμποδίζει τη ροή της εξέλιξης!
Αυτοί που θεωρούν ότι τα φαινόμενα του ναζισμού και της «τελικής λύσης» δεν αποτελούν απόδειξη «ριζικής ετερότητας της γερμανικής κοινωνίας αλλά συνισταμένη των επιπτώσεων της ιστορικής συγκυρίας της ήττας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, της «υπαγορευμένης ειρήνης» των Βερσαλλιών και της καταστροφικής οικονομικής κρίσης του Μεσοπολέμου» δεν αντιλαμβάνονται αυτό που υποστηρίζει ο Ελίας ως πολιτισμικό υπόβαθρο (εθνικό χαρακτήρα) των Γερμανών (κυρίαρχη Συμβολική Τάξη θα την ονόμαζε ο Λε Γκοφ).

Τι θα συμβεί, σήμερα; Οι λαοί της Ευρώπης θα δεχθούν τη γερμανική λιτότητα και τον γερμανικό ιδεότυπο, ή θα αντιδράσουν; Το δεύτερο είναι πιο πιθανό. Και η διάλυση της ΕΕ ισχυρό ενδεχόμενο. Γιατί οι Γερμανοί ως γνωστό, ενώ είχαν χάσει τον πόλεμο στο Στάλινγκραντ, χρειάστηκε να ισοπεδωθεί το Βερολίνο για να το αποδεχθούν.  

http://artinews.gr/%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%BF-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CF%8C-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%BF-%CE%AE-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%B5.html

Επικοινωνιακή χειραγώγηση

Ένας ακροδεξιάς υφής αρθρογράφος προσπαθεί να "χτίσει", βασιζόμενος σε μισές αλήθειες, ένα πελώριο ψέμα, προσπαθώντας, όπως οι παλιοί δικολάβοι, να καταστήσει "αναξιόπιστο" έναν πολιτικό αντίπαλο της κυβέρνησης. Αρχαία μέθοδος. Υπάρχουν όμως και οι σύγχρονοι τρόποι, οι συμβολικοί. Δεξιά εφημερίδα επισημαίνει τη… συμβολική αναγκαιότητα της περικοπής των βουλευτικών αποζημιώσεων. Παλιοί και σύχρονοι τρόποι επικοινωνίας συνδυάζονται με κοινό σκοπό τη χειραγώγηση των πολιτών.

Γράφει η εφημερίδα «Η Καθημερινή» στο κύριο άρθρο της(31.3.2020): Οι βουλευτές κατόπιν προτροπής του πρωθυπουργού προσφέρουν τη μισή αποζημίωσή τους ως συμβολική κίνηση, γιατί «Οι συμβολισμοί σ’ αυτή την ιστορική δοκιμασία δεν είναι «αέρας»… Το ψυχολογικό  και οικονομικό κόστος της περιπέτειας δεν έχει γίνει ακόμα αισθητό. Γι’ αυτό τα βάρη πρέπει όχι μόνο να μοιράζονται, αλλά και να φαίνεται ότι μοιράζονται δίκαια»!

Τι προκύπτει από την επισήμανση; Ότι ετοιμάζονται για τα χειρότερα. Ότι το οικονομικό κόστος, ο λογαριασμός θα έρθει μετά. Τότε που θα μειώσουν τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα κατά 50% αλλά και του Δημοσίου, άγνωστο πόσο. Τότε που θα μειώσουν τις συντάξεις. Για το λόγο αυτό πρέπει να ετοιμαστεί το έδαφος, να «φαίνεται» ότι «τα βάρη μοιράζονται δίκαια». Να «φαίνεται» ότι όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε! Ο συμβολισμός της "εθνικής ομοψυχίας" να λειτουργήσει! 

Οι Αμερικανοί επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου γνωρίζουν ιστορία. Κάποτε, στις αρχές του 20ου αιώνα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τίοντορ Ρούσβελτ (ο... "Θοδωρής Ρούσβελτ" σύμφωνα με τον πρωθυπουργό!) έθετε ως κριτήριο της «αισχροκέρδειας» το εθνικό-ή το Δημόσιο- συμφέρον. Μπορείς δηλαδή να ανεβάζεις τις τιμές όσο θέλεις, αρκεί να μη θίγεται το εθνικό συμφέρον. Ή να "μη φαίνεται" ότι θίγεται. Να μη φαίνεται ότι οι εργαζόμενοι υφίστανται τις θυσίες, ενώ κάποιοι άλλοι εκμεταλλεύονται την κρίση για να γίνουν πλουσιότεροι. Πρέπει να αποκρυβεί το γεγονός ότι επιχειρηματίες απολύουν μαζικά και, επιπλέον, επιδοτούνται γι' αυτό, να αποκρύψουν το σκάνδαλο της επιδότησης των "πειρατών" της εκπαίδευσης, και πιο πολύ των κλινικαρχών( αποζημίωση με αύξηση κατά 100% για τις κλίνες ΜΕΘ), να κρύψουν ότι οι μιντιάρχες θα μοιραστούν 11 εκ. ευρώ, την ώρα που οι γιατροί και οι νοσηλευτές στα νοσοκομεία ζητούν εξοπλισμό για να ανταποκριθούν στη σημερινή φοβερή κατάσταση. Αλλά όλα αυτά θα μοιάζουν απλός "πονόδοντος" μπροστά σ' αυτά που θα έρθουν.   

Προετοιμάζουν το έδαφος για μία νέα τεράστια επιχείρηση αναδιανομής του υπάρχοντος πλούτου σε βάρος των ίδιων πάντα «υποζυγίων». Γι' αυτό ετοιμάζουν το "οπλοστάσιό" τους για την πλήρη χειραγώγηση της πληροφόρησης. Ήδη διαμορφώνουν το αφήγημα του «κοινού πόνου» και της ανάγκης επιβίωσης του έθνους! Θα «ντύσουν» την ταξική τους πολιτική με «εθνικό» ένδυμα, με σύμβολα και συμβολικές κινήσεις δήθεν συμμετοχής στα βάρη (για το φαίνεσθαι) και της "αστικής τάξεως"(Η ΕΣΤΙΑ 31.3.2020). Το παραμύθι των "ευεργετών" ξαναστήνεται.

Κι όλα αυτά γιατί οι επικοινωνιολόγοι τους έχουν μελετήσει τον Όργουελ, που έγραφε για τη Βρετανία του καιρού του: «όταν ο λαός πείναγε και οι «πάνω» διήγαν βίο χλιδής, τότε η πείνα ήταν ανυπόφορη. Όταν οι «πάνω» υπέφεραν, τότε και οι «κάτω» άντεχαν». Γι' αυτό πρέπει να κάνουν ότι... υποφέρουν και οι "από πάνω"! Για να αντέξουμε κι εμείς οι υπόλοιποι. Για να μην βγούμε τρελαμένοι στους δρόμους και τους πάρουμε στο κυνήγι. Το "ψυχολογικό" όπως γράφει η "Καθημερινή", δεν έγινε "ακόμη αισθητό". Γι' αυτό επιδιώκουν, από τώρα, την πλήρη χειραγώγηση της σκέψης και των συναισθημάτων των πολιτών. Να εκπαιδεύσουν το λαό "για να μη τους αρπάξει από το λαιμό" (για να παραφράσουμε τον Έμερσον)!

Όμως, αν αυτός δεν είναι ολοκληρωτισμός, τότε τι είναι; Δεν είναι ενδεχομένως όπως οι παλιοί ολοκληρωτισμοί όπου οι άνθρωποι ήταν «άχρηστοι», αλλά όπως οι μελλοντικοί ολοκληρωτισμοί, που είχε περιγράψει η Χάνα Άρεντ. Μια δυστοπία όπου οι άνθρωποι θα είναι εντελώς «περιττοί». Θα είναι περιττοί οι εργαζόμενοι, περιττοί οι νέοι, εντελώς περιττοί οι γέροντες. Τα νέα κρεματόρια θα είναι οι καιάδες της ανεργίας και της επισφάλειας, ή οι δήθεν ελεύθεροι επαγγελματίες-ουμπεράδες, συνώνυμα της εξαθλίωσης, της απώλειας του προσώπου, του νοήματος της ζωής. Γιατί η εργασία δεν είναι μόνο μόχθος και ανάγκη για τη βιοτή είναι και δημιουργία, είναι η προσωπική βιο-ιστορία. 

Εδώ θα ισχύει και ο Οδυσσέας Ελύτης, που έλεγε: «…Είναι η βαρβαρότητα. Την βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για φούρνους του Χίτλερ ίσως αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του…».

ΓΙΩΡΓΟΣ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ

http://artinews.gr/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE-%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B7.html

Ο φασισμός του Ερντογάν τροφοδοτεί τους Έλληνες φασίστες

Ο φανατισμός του Ερντογάν τροφοδοτεί τον φανατισμό των Ελληναράδων. Ο φασισμός που εκφράζει η πολιτική της Τουρκίας ως περιφερειακής ιμπεριαλιστικής δύναμης, τροφοδοτεί τους Έλληνες φασίστες, τους εθνικιστές και τους ακροδεξιούς που ενσωματώθηκαν στο σημερινό κυβερνών κόμμα, τη ΝΔ. Η σύγκρουση μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής είναι ένας θρησκευτικός πόλεμος στο βαθμό που εκφράζει μία σωτηριολογική αναμόρφωση του κόσμου με βάση μία θρησκευτική ιδεοληψία, που μπορεί να είναι η προστεσταντική(ΗΠΑ), ή οι άλλες χριστιανικές εκφάνσεις(π.χ. Ορθόδοξοι), ή η μουσουλμανική με την πλέον δολοφονική τζιχαντιστική εκδοχή της ή την πιο ήπια τζιχάντ που εκφράζει ο Ερντογάν. Σε κάθε περίπτωση, ο Τούρκος πρόεδρος, επιλέγοντας τη σύγκρουση με την Ελλάδα και την ευρωπαϊκή Δύση γενικότερα, ενισχύει τον ομόλογο –πλην αντίπαλο- φανατισμό, δηλαδή τους φασίστες, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Έχουμε, δηλαδή, εδώ ένα «διπλό», όπου ο ένας φανατισμός τροφοδοτεί τον άλλον μέσω της σύγκρουσής τους, ενώ συγχρόνως αλληλοκαθορίζονται και αλληλοκαθρεφτίζονται. 

Η σοβαρή Χρυσή Αυγή και ο εμφύλιος των κάτω

Έτσι, η Χρυσή Αυγή είναι εδώ. Ενισχυμένη. Σοβαρή και μη. Κυβερνώσα. «Γενναία» απέναντι στους πρόσφυγες, αλλά δειλή απέναντι στις παραβιάσεις των ελληνικών χωρικών υδάτων από τα πλοία έρευνας του Ερντογάν. Εχθρός της οι βομβαρδισμένοι του Ιντλίμπ, οι «εκδημοκρατισμένοι» του Ιράκ, οι κυνηγημένοι των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, οι δυστυχισμένοι Υεμενίτες που όταν γλυτώνουν από τις βόμβες της φιλοδυτικής Σαουδικής Αραβίας πεθαίνουν από την πείνα, οι φυγάδες από το θεοκρατικό Ιράν, οι εξαθλιωμένοι Ινδοί, οι δραπέτες από τα σκλαβοπάζαρα της Λιβύης και τα Νταχάου-ορυχεία της Αφρικής. Όλοι αυτοί οι σύγχρονοι «άθλιοι» και μαζί τους οι εδώ «αλληλέγγυοι» είναι ο Μεγάλος Εχθρός! Ο εμφύλιος των «κάτω» είναι γεγονός.

Το φαινόμενο δεν είναι καινοφανές. Ο εμφύλιος των Κάτω έχει αναχθεί σε πολιτική τέχνη στις ΗΠΑ εδώ και αιώνες. Μία κοινωνία μεταναστών, η αμερικανική, αντιμετώπιζε ως θανάσιμους εχθρούς της τους νέους μετανάστες! Έτσι, έμεναν στο απυρόβλητο οι «από πάνω», οι υπερπλούσιοι εκμεταλλευτές, που χρησιμοποιούσαν τους εξαθλιωμένους νέους μετανάστες ως φθηνή εργατική ή ως απεργοσπαστική δύναμη. Και στη Βρετανία προ καιρού τα συνδικάτα είχαν ξεσηκωθεί, όχι εναντίον των τραπεζών, όχι εναντίον αυτών που προκάλεσαν την οικονομική κρίση, ούτε εναντίον της κυβέρνησης, αλλά εναντίον των μεταναστών! Το «εσωτερικό προλεταριάτο» επιτίθεται στο «εξωτερικό προλεταριάτο».

Η μετάθεση της σύγκρουσης στην περιφέρεια, ο «εμφύλιος των κάτω», αυτό που οι Αμερικανοί WASP’s ανήγαγαν σε επιστήμη στις ΗΠΑ, μεταφέρεται τώρα στην Ευρώπη. 

Ελληνικός κοινωνικός εμφύλιος

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται ήδη σε εμφυλιοπολεμική κατάσταση. «Ολη η Ελλάδα μια γροθιά απεναντι στους εισβολείς της Τουρκίας και τους εδω αλληλέγγυους» γράφει βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος στο τουίτερ! Στα ελεγχόμενα μίντια και στους διαφόρους θεσμούς (Εκκλησία, αθλητισμός…) εκδιπλώνεται η προσπάθεια να εγκλωβιστεί ολόκληρη η ελληνική κοινωνία στην πιο χυδαία εκδοχή της. Φασίστες αντιμετωπίζουν με χυδαίο τρόπο μετανάστες στη Λέσβο. Πυρπολούν κέντρο υποδοχής μεταναστών στη Συκαμνιά Λέσβου. Παρακρατικοί και ανέλεγκτοι παραστρατιωτικοί κυκλοφορούν με στολές παραλλαγής και ντουφέκια στον Έβρο. Ξέπνοα προσφυγόπουλα από τα ασφυξιογόνα που ρίχνονται στον Έβρο, παρουσιάζονται ως όργανα εχθρικής προπαγάνδας. Το Λιμενικό πυροβολεί και χτυπάει μετανάστες, επιχειρώντας να αναποδογυρίσει με κυματισμό τη βάρκα τους. Ένα 6χρονο παιδάκι πνίγεται. Ένα βίντεο δημοσιοποιεί σε όλο τον κόσμο την ελληνική αθλιότητα…

Αντιστάσεις

Σ’ αυτή την χομπσιανή κοινωνία, που επιβάλλει ο νεοφιλελευθερισμός, ο άνθρωπος έχει καταστεί για τον άνθρωπο λύκος. Η δύναμη και η βία είναι πλέον όροι για την επιβίωση. Γι’ αυτό ο νόμος της ζούγκλας συνιστά τη μεγάλη πολιτισμική οπισθοδρόμηση των σύγχρονων κοινωνιών μαζί και της ελληνικής. Που είναι αλήθεια οι αντιστάσεις; Κανείς δεν μιλάει για τις αιτίες της προσφυγιάς, για το τέλος των πολέμων, για την εξάλειψη της πείνας, της ανεργίας, για την προστασία του περιβάλλοντος, για έναν κόσμο χωρίς αποκλεισμένους και όπου οι νέοι δεν θα κουβαλούν έναν τόνο αλυσίδες για ένα κομμάτι ψωμί. Κανείς δεν προβάλει ένα νέο τρόπο σκέψης που θα συνδέει τον ανθρωπισμό και τις κατακτήσεις των επιστημών μέσω της διαμόρφωσης ενός ουσιαστικά κριτικού πνεύματος. Αντίθετα, ο ανθρωπισμός, το συγκριτικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, εγκαταλείπεται υπέρ μιας δήθεν «ρεαλιστικής κυβερνώσας πολιτικής» που «δεξιοποιεί» τελικά την αριστερά και την εξαερώνει. Το είδαμε στην σοσιαλδημοκρατία την εποχή της κρίσης. Το βλέπουμε και σήμερα…  

http://artinews.gr/%CE%BF-%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CF%81%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%AC%CE%BD-%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%88%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%82.html

Τα σύνορα...

Έκκληση έκανε ο εκδότης της τοπικής εφημερίδας «Γνώμη του Έβρου», Γιάννης Λασκαράκης, στους δημοσιογράφους και αρθρογράφους της Αθήνας, στους πολιτικούς και στους απλούς πολίτες να αντισταθούν στον εθνολαϊκισμό κάνοντας λόγο για «Ένα εθνικιστικό και μισαλλόδοξο τσουνάμι (που) σαρώνει τον τόπο μας.».

Οι "αποχρώσεις" της Δεξιάς

Και σήμερα οι δημοσιογράφοι της Αθήνας απαντούν! Πρώτος και καλύτερος ο Ι.Κ.Πρετεντέρης που ά-λογα (στερητικό το «α») και α-νόητα επιτίθεται στον Γιάννη Λασκαράκη, χωρίς να τον κατονομάζει, επιχειρώντας να αποδομήσει τη φράση του: «Ένα εθνικιστικό και μισαλλόδοξο τσουνάμι σαρώνει τον τόπο μας». Για τον αρθρογράφο, ο κίνδυνος δεν είναι οι αυτόκλητοι «πατριώτες» με τα δίκαννα, δεν είναι οι νεοναζί που έρχονται από τη Γερμανία για να υπερασπίσουν τα ευρωπαϊκά σύνορα από τους… εισβολείς-μετανάστες, δεν είναι οι ομάδες χρυσαυγιτών που ξυλοκοπούν πρόσφυγες, τρομοκρατούν μέλη ΜΚΟ, καίνε δημόσιες εγκαταστάσεις ή αποθήκες, ούτε είναι τα κτήνη που χίμηξαν εναντίον της βάρκας των μεταναστών στην προκυμαία, αντίθετα είναι οι «…συνάνθρωποί μας που πασχίζουν για το άσυλο, τα ανοιχτά σύνορα και την αδερφική αγάπη». Ο Ι.Κ.Π. ακούει «αγάπη» και κάνει εμετό! Ακούει «αλληλεγγύη» και μυρίζει «μπίζνα»(παλαιότερο άρθρο του). Όλα γι’ αυτόν πουλιούνται και αγοράζονται. Όλα είναι εμπορεύματα στο παζάρι. Έτσι είναι ο κόσμος του. Έτσι αισθάνεται και πράττει. Δεν μπορεί να διανοηθεί ότι μπορεί να υπάρξει ανιδιοτελής αγάπη. Γι’ αυτό συλλήβδην οι οργανώσεις κατά «της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού κ.λπ. (πράττουν μόνο) με το αζημίωτο»!

Αλλά η κατηγορία για πληρωμένη ευαισθησία είναι το λιγότερο. Ο αρθρογράφος κατηγορεί όλους και όλες που αντιστέκονται στην μισαλλοδοξία και το ρατσισμό ως εκείνους που κάνουν τη δουλειά της Τουρκίας! «Απορώ –γράφει- για ποιον λόγο χρειάζονται χίλιοι άνδρες των τουρκικών ειδικών δυνάμεων με πλήρη εξοπλισμό για να αντιμετωπίσουν το τσουνάμι.» Αφού υπάρχουν οι εδώ «προδότες», οι αλληλέγγυοι και οι αντιφασίστες!   

Η απάντηση στον Πρετεντέρη και στην ακροδεξιά επιχειρηματολογία έρχεται από τον ίδιο το χώρο της Δεξιάς. Η εφημερίδα «Καθημερινή» γράφει σήμερα στο κύριο άρθρο της με τίτλο ο «Πατριωτισμός της ψυχραιμίας» ότι «Η φύλαξη των συνόρων είναι δουλειά των εντεταλμένων δημόσιων λειτουργών –όχι των εθελοντών, όσο αγνά κι αν είναι τα κίνητρά τους. Η κατάσταση είναι πολύ εύφλεκτη και η παραμικρή αστοχία μπορεί να αποβεί μοιραία»! Η εφημερίδα δεν καταδικάζει τον «πατριωτικό ενθουσιασμό» των εθνομισαλλόδοξων και των πατριδοκάπηλων, αλλά φοβάται την μη επαγγελματική συμπεριφορά τους!

Ένα δεύτερο άρθρο στην πρώτη σελίδα της ίδιας εφημερίδας του Νίκου Κωνσταντάρα, επισημαίνει ότι η Τουρκία επενδύει στην «εγκληματική δράση κάποιων ακραίων ομάδων που επιτίθενται σε πρόσφυγες και μετανάστες, σε μέλη μη κυβερνητικών οργανώσεων, σε δημοσιογράφους… με την ελπίδα να προκαλέσει βάναυσες συμπεριφορές από τους Έλληνες… ή ρήξη μεταξύ Ελλήνων». Η επίθεση του Ερντογάν σύμφωνα με αυτή την οπτική, είναι η αποδόμηση της εικόνας των πολιτισμένων και ανθρωπιστών Ελλήνων. Αυτών που έσωσαν και περιέθαλψαν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες στην πρώτη μεγάλη προσφυγική κρίση του 2015. Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία αυτή, ο Ι. Κ. Πρετεντέρης και όλοι οι μισαλλόδοξοι, οι ρατσιστές και οι φασίστες δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να ρίχνουν νερό στο μύλο του Ερντογάν. Είναι, με άλλα λόγια, «οι χρήσιμοι ηλίθιοι» της στρατηγικής του Τούρκου προέδρου!  

«…Ως κράτος και ως κοινωνία… είμαστε ακρίτες ενός πολιτισμού που βασίζεται στη δικαιοσύνη, στην αξία και στην αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου…» καταλήγει ο αρθρογράφος της «Καθημερινής», παρέχοντάς μας έτσι όλη τη γκάμα των χρωμάτων και των αποχρώσεων στο εσωτερικό της Δεξιάς. Σ' αυτό τον "πόλεμο των χρωμάτων" όπου για την ώρα επικρατεί το κιάρο σκούρο.   

Ποια σύνορα;

Ακρίτες, λοιπόν, ενός πολιτισμού, αλλά γιατί "ακρίτες"; Τι υπάρχει πέραν των οικείων συνόρων; Για ποιον πολιτισμό μιλάει ο αρθρογράφος της Καθημερινής; Οι χρυσαυγίτες και οι εγχώριοι εθνικιστές μιλούν για τον ελληνικό πολιτισμό. Εδώ έχουμε μία διεύρυνση του κύκλου, έχουμε τον δυτικό πολιτισμό. Αλλά σε ποια αξία και ποια αξιοπρέπεια αναφέρεται ο δυτικός πολιτισμός; Στον money-theisme που προτείνει ο νεοφιλελεύθερος βαρβαρισμός και ο Πρετεντέρης; Στον πολιτισμό που σκοτώνει στη Συρία, στην Υεμένη, στο Αφγανιστάν, πουλώντας νέα σύγχρονα όπλα; Στον πολιτισμό που κρατάει σε συνθήκες άγριας εξαθλίωσης την Αφρική και εκμεταλλεύεται τον ορυκτό πλούτο της, το κοβάλτιο και το κολτάνιο, όπου δουλεύουν "μαύρα ανθρωπάκια" για να έχουν πλέι στέισιον και κινητά τα "άσπρα ανθρωπάκια"; Στον πολιτισμό, που τυφλώνει, βιάζει, τρομοκρατεί και σκοτώνει στο Παρίσι, στο Σαντιάγο, στη Βαγδάτη και στη Βολιβία; Για τον πολιτισμό που παράγει άνεργους και χωρίς δικαιώματα εργαζόμενους; Που ξεριζώνει ανθρώπους και τους πνίγει στη Μεσόγειο και στον Ρίο Γκράντε; Στον πολιτισμό που βλέπει τους άλλους ως βάρβαρους(οριενταλισμός) και τους δολοφονεί στο όνομα του... πολιτισμού;

Μιλούν για τα «εσωτερικά σύνορα» και μας δείχνουν τον Άλλο, τον «εξωτερικό» μεγάλο αντίπαλο, τον ξένο. Και δεν μας λένε οι ίδιοι τι σόι "άνθρωποι" είναι: Αν είναι με το μίσος που σκοτώνει ή με την αγάπη που εκχωρεί χωρίς διακρίσεις. Με τη βία που ματαιώνει ή με την ειρήνη που αναγνωρίζει. Με την αλληλεγγύη που συνενώνει ή με την ατομικότητα που διαιρεί; Το όργιο και ο κανιβαλισμός, η αλληλοσφαγή και η καταστροφή της Φύσης και ης ζωής, είναι το χαρακτηριστικό του καπιταλισμού σήμερα και πάντα. Γι’ αυτό χρειάζεται να αλλάξουμε το μοντέλο. Το ίδιο και τη Δημοκρατία. Πρέπει να πούμε μαζί με τον Πιερ Βιντάλ-Νακέ ότι «πατρίδα μας είναι η δημοκρατία» και πως μια κοινωνία της φιλίας, των ατομικών δικαιωμάτων και της έκφρασης όλων των πολιτιστικών ταυτοτήτων είναι δυνατή.
http://artinews.gr/%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%BF%CF%81%CE%B1.html

ΑΣΟΕΕ, Λέσβος, κοροναϊός: Όχι στη μεταπολιτική του φόβου

Ματ, κουμπουροφόροι ειδικοί φρουροί, δακρυγόνα, κλομπς, κοροναϊός, τηλεοπτικοί εκτοξευτές "βομβών-φόβου", κλιματική αλλαγή, ελληνοτουρκικά, φόβος για την επιβίωση, φόβος για το μέλλον... Παντού φόβος και τρόμος. Ποιος παράγει αυτόν το φόβο και με ποιο σκοπό; Για τον Χέγκελ, όποιος φοβάται, συμπεριφέρεται σαν σκλάβος. Στην «Φαινομενολογία του Πνεύματος», κύριος του εαυτού του είναι εκείνος που δεν φοβάται να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του, που είναι πρόθυμος να πεθάνει για την ελευθερία του. Αντίθετα, ο σκλάβος τρέμει για τη ζωή του και δέχεται, προκειμένου να παραμείνει ζωντανός, το καθεστώς του δούλου. Αυτό, λοιπόν, επιδιώκουν: Μία κοινωνία δούλων, ένα συνονθύλευμα παθητικών ατόμων. Αφού σύμφωνα με την ιδεολογική τους πρόγονο, την Θάτσερ: «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα»!

Ο φόβος γίνεται η κινητήρια αρχή της σύγχρονης συντηρητικής πολιτικής: φόβος των προσφύγων, φόβος των μεταναστών, φόβος της εγκληματικότητας, φόβος της αποσταθεροποίησης, φόβος της μόλυνσης (κοροναϊός) κ.ά.. Ακόμα και η δημιουργία των «φυλακών μεταναστών» αιτιολογούνται με τον φόβο της μόλυνσης! Ο κοινός τόπος του συνανήκειν γίνεται ο φόβος απέναντι στον ξένο, τον διαφορετικό, απέναντι στον Άλλο και το άλλο, το ανοίκειο. Η μεταπολιτική του φόβου μεταλλάσσει τις κοινωνίες σε κοινότητες τρομοκρατημένων ατόμων. Η ιδιότυπη αυτή τρομοκρατία συνιστά πλέον την ουσία της πολιτικής και υπηρετείται το ίδιο καλά τόσο από τις αυθεντίες του κυνισμού όσο και από τις αυθεντίες της μανιχαϊκής ηθικής και της «καθαρότητας», τους φονταμενταλιστές, τους εθνικιστές που δημοκοπούν, κατασκευάζοντας σκιάχτρα. Τι προτείνουν όλοι αυτοί; Το μίσος. Την απόκτηση ταυτότητας μέσω της εχθρότητας απέναντι στον ξένο. Η οπτική του μίσους τους είναι η καθαρότητα της φυλής, η υπεροχή της ράτσας και του έθνους. Σ’ αυτή τη βάση συναντώνται ο ρατσιστής, ο εθνικιστής, ο χρυσαυγίτης και ο φοβισμένος «νοικοκύρης».

Η τηλεόραση αποτελεί σημείο-κλειδί στη λειτουργία της μεταπολιτικής του φόβου. Η λειτουργία της τηλεόρασης δημιουργεί όχι μόνο συναισθήματα αλλά και την ίδια την "πραγματικότητα", τον πολιτικό πολιτισμό, καθώς μεταβάλλει ριζικά τον τρόπο και το περιεχόμενο του δημόσιου διαλόγου· έναν διάλογο που απομυζούν ο καφενειακός, νηπιακός λόγος και οι συνεχείς κύκλοι ευτελούς ψυχαγωγίας, που καταλήγουν στην καταξίωση της κοινοτοπίας, των «σκουπιδιών», του ανεξάντλητου χάχανου και εντέλει της ρηχότητας, του ψεύδους και του μίσους.

Πως μπορούμε να αντιπαρατεθούμε στα μέσα παραγωγής του φόβου; Τι θα αντιτάξουμε στην τηλεόραση και τις υπόλοιπες πηγές του τρόμου; Πολλοί μιλούν για τα κοινωνικά δίκτυα. Αυτά όμως λειτουργούν συνήθως ως πολλαπλασιαστές ισχύος του κυρίαρχου πολιτικού μηνύματος και το ανατρέπουν μόνο όταν συνδυάζονται με τη συλλογική δράση, με τον «Δρόμο». Η απάντηση, λοιπόν, είναι η συλλογική δράση, η Πράξη, ο Δρόμος, εκεί που στήνουν τις μουσικές σκηνές τους οι νέοι, εκεί που αγκαλιάζουμε τους πρόσφυγες και τους παρέχουμε ανθρώπινη «ζεστασιά», εκεί που διαμαρτυρόμαστε για την απανθρωπιά, εκεί που διαδηλώνουμε κατά του ρατσισμού και του φασισμού, εκεί που διαλύουμε το φόβο με χορούς και τραγούδια, εκεί που ανθίζει η αγωνιστική αλληλεγγύη και η Αγάπη, εκεί, στον κοινό αγώνα των γηγενών και των προσφύγων για να σταματήσουν οι αιτίες των ξεριζωμών, για να μην υπάρχουν φυλακές αθώων ανθρώπων... 

Η ελπίδα βρίσκεται στην επανεύρεση της ουσίας της πολιτικής Πράξης και στον αγώνα για μια νέα σύνθεση: τη συμφιλίωση του ατόμου με την κοινότητα και την ξενότητα, γιατί το βασίλειο του ανθρώπου δεν είναι ο στενόχωρος και αγχωτικός χώρος του υπερφίαλου, άπληστου και κυνικού Εγώ των «νοικοκυραίων», ούτε η αφηρημένη κυριαρχία μιας τρομοκρατικής και συγχρόνως τρομοκρατημένης συλλογικότητας, αλλά εκείνη η ενδιάμεση ζώνη του Εμείς όπου συνηθίζουν να λαμβάνουν χώρα η κατανόηση, η συμπόνια, η συμπάθεια, η αλληλεγγύη και η φιλία για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη χωρίς διακρίσεις...