Η Χρυσή Αυγή ωφελεί τη ΝΔ

Θυμάστε την απάντηση του Αντ. Σαμαρά στην επιστολή του Νάνου Βαλαωρίτη; Ο Σαμαράς (ή ο αντ' αυτού συγγραφέας της απαντητικής επιστολής, ίσως ο Χρύσανθος Λαζαρίδης) έγραφε τον περασμένο Μάιο ότι τα αίτια της ενδυνάμωσης του φασιστικού φαινομένου και της Χρυσής Αυγής είναι οι… λαθρομετανάστες! Για την ανεργία ούτε λόγος. Κουβέντα για τον μεγάλο φόβο που προκαλούν τα βάρβαρα μέτρα λιτότητας τα οποία επιβάλλουν η εξωτερική και η εσωτερική τρόικα, επιφέροντας την καταφυγή στη Χρυσή Αυγή των πιο απαίδευτων στρωμάτων του πληθυσμού. Να τι έγραφε τότε ο πρωθυπουργός στην επιστολή του προς το Ν. Βαλαωρίτη: Η «...μαζική λαθρομετανάστευση! Αυτό δημιούργησε πολύ ευνοϊκό έδαφος για να εμφανιστεί ο εφιάλτης των νεοναζί. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα αυτό. Όχι να το αποσιωπούμε. Πρέπει να αφαιρέσουμε από τους νεοναζί το βασικό τους όπλο. Όχι να τους οπλίσουμε ακόμα περισσότερο». Ο Αντ. Σαμαράς, με άλλα λόγια, καλεί σε εξάλειψη των "λαθρομεταναστών" γιατί είναι το "ευνοϊκό έδαφος για να εμφανιστεί ο εφιάλτης των νεοναζί". Εμπρός, λέει, να εξοντώσουμε εμείς πρώτοι τους μετανάστες έτσι ώστε οι φασίστες να μην έχουν νόημα ύπαρξης! Άρα, για την ηγεσία της ΝΔ η ρατσιστική και εγκληματική δράση της Χ.Α είναι θεμιτή. Ως προς το στόχο, συνεπώς, ήτοι την εκδίωξη των μεταναστών, η ΝΔ και η Χ.Α. ταυτίζονται. Το θέμα τους είναι ποιος πρώτος θα εκμεταλλευθεί πολιτικά την εκδίωξη! Αυτή την έχει αναλάβει ο Δένδιας. Έτσι, παρουσιάζεται το φαινόμενο χρυσαυγίτες και αστυνομικοί(κράτος και παρακράτος) να έχουν κοινό στόχο και να δρουν από κοινού. Κανείς, όμως, δεν ρωτά ποιος έφερε τους μετανάστες στην Ελλάδα, ποιοι αξιοποίησαν ή ακόμα και σήμερα εκμεταλλεύονται τη φθηνή και ανασφάλιστη εργασία τους; Ποιος κάνει ότι δεν θυμάται τα φαραωνικά έργα των Ολυμπιακών αγώνων, των γεφυρών και των εθνικών οδών με τις στρατιές των "σκλάβων"; Ποιος επιτρέπει, σήμερα, στα "τάγματα εφόδου" της Χ.Α. να δρουν ανενόχλητα και ενίοτε με τη συνεργασία αστυνομικών; Τέλος, κανείς δεν μιλάει για το ποιος χρηματοδοτεί τη Χ.Α.. Η ιστορία έχει καταδείξει ότι ο ναζισμός στη Γερμανία και ο φασισμός στην Ιταλία γιγαντώθηκαν όταν στην πρώτη περίπτωση οι ναζιστές έγιναν αποδέκτες της χρηματοδότησης των μεγαλοβιομηχάνων και στη δεύτερη των μεγαλοκτηματιών. Άρα κάποιοι χρειάζονται τη Χ.Α. ως φόβητρο σήμερα και ως "εφεδρεία" αύριο. Συγκεκριμένα, η Χ.Α. με την ύπαρξή της και μόνο «σπρώχνει» τη ΝΔ προς το κέντρο, καμουφλάροντας τη φασιστική συμπεριφορά της(δες το «μαύρο» στην ΕΡΤ). Τέλος, οι δολοφονικές επιθέσεις της Χ.Α. αξιοποιούνται από τη ΝΔ, η οποία απευθυνόμενη στους «νοικοκυραίους» μέσω της θεωρίας της σύγκρουσης των «δύο άκρων» επιχειρεί να παρουσιαστεί ως εγγυητής της «τάξης» και μοναδική υπεύθυνη δύναμη διακυβέρνησης! Κι όλα αυτά πάνω στα ερείπια της ελληνικής κοινωνίας…

Η δημοσιογραφία του "Μπέρμπερι"

Πιο προκλητική κι από την ερώτηση για το "μπέρμπερι" ήταν η τοποθέτηση του κ. Τ. πως είναι, τάχα, "παρακινδυνευμένο" να χαρακτηρίζει κάποιος, ο Τσίπρας εν προκειμένω, ως "μη σοβαρή μία δημοσιογραφική ερώτηση". Γιατί τάχα; Σε τι συνίσταται το... ανίερο της κρίσης αυτής; ο κ. Τ. θα είχε δίκιο αν όλοι οι δημοσιογράφοι λειτουργούσαν, πραγματικά, ανεξάρτητα. Αν δεν υπήρχαν δημοσιογράφοι-παπαγαλάκια των γραφείων Τύπου των κομμάτων. Αν δεν υπήρχαν δημοσιογράφοι που παίρνουν "ετοιμες ερωτήσεις" για να επιτεθούν στον αντίπαλο πολιτικό αρχηγό ή για να τις υποβάλλουν στον "οικείο" αρχηγό έτσι ώστε αυτός να απαντήσει με έτοιμες απαντήσεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι παγκοίνως γνωστό ότι η ομάδα προπαγάνδας της ΝΔ κάνει μία αμερικανικού τύπου επίθεση(με δήθεν σκάνδαλα και όχι πολιτικές θέσεις) κατά του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, προκειμένου να απαξιώσει την αξιοπιστία και την ανιδιοτέλειά του. Αυτό είναι κοινό μυστικό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ και πολύ περισσότερο στους δημοσιογράφους. Είναι, συνεπώς, τουλάχιστον αφελές -αν δεν υποκρύπτει σκοπιμότητα- να υπερασπίζεται κανείς την κατευθυνόμενη δημοσιογραφία του "Μπέρμπερι", τη δημοσιογραφία του "κουτσομπολιού" και του απέθαντου -δίκην ζόμπι- λάιφ στάιλ. Αλήθεια, εκτός από τα τραπεζικά δάνεια στα καταχρεωμένα συστημικά μιντιακά συγκροτήματα -αυτά τα επιτρέπει η τρόικα παρά το γεγονός ότι η δανειοδότηση δημιουργεί αθέμιτο ανταγωνισμό με τα άλλα μέσα ενημέρωσης-, γιατί δεν ελέγχεται το "πόθεν έσχες" των ιδιοκτητών των νέων τηλεοπτικών καναλιών, τα οποία ξεπηδούν σαν τα μανιτάρια εν μέσω κρίσης; Με ποια κριτήρια τους παρέχεται η άδεια εκπομπής; Τα ερωτήματα αυτά ποιος δημοσιογράφος θα τα θέσει; Ποιος θα μιλήσει για τον διαρκή εκβιασμό στους δημοσιογράφους με τη ρητή ή μη απειλή απόλυσης; Ποιος θα πει για το νέο πελατειακό σύστημα, που βασίζεται όχι στην πρόσληψη αλλά στη μη απόλυση; Ποιος θα καταγγείλλει τις λίστες των δύο κομμάτων που συγκυβερνούν και όπου καταγράφονται οι προς απόλυση δημόσιοι υπάλληλοι; Ποιος θα ξετινάξει την φοβερή τρομοκρατία των κυβερνητικών τρομοκρατών κατά των εργαζομένων, κρατώντας ομήρους τα παιδιά τους, την επιβίωση και το μέλλον τους; Γιατί δεν διώκεται κανείς για το Μέγαρο Μουσικής και τα τεράστια χρέη του παρά τη συνεχή κρατική χρηματοδότηση; Ποιος θα μιλήσει για τα τραπεζικά δάνεια και το "μαύρο χρήμα" που εισρέει στα πολιτικά κόμματα; Για το ποιοι επιχειρηματίες τα δίνουν και με ποια ανταλλάγματα; Ποιος δημοσιογραφος θα ρωτήσει, επιτέλους, γι' αυτά και πολλά άλλα ακόμη;

Παλιός και νέος ολοκληρωτισμός

Μία νεαρή ακτιβίστρια στη Γερμανία ανεβαίνει στο βήμα, εγκαλώντας τον Κ. Σημίτη ως συνυπεύθυνο για τη διαφθορά που οδήγησε την Ελλάδα στη σημερινή της κατάσταση. Ο Κ. Σημίτης εκνευρίζεται. Όχι, τώρα δεν λέει "όποιος έχει στοιχεία να τα πάει στον εισαγγελέα", απαντώντας έτσι σε όσους επί της πρωθυπουργίας του μιλούσαν για την τεράστια διαφθορά των εκσυγχρονιστών-λαμόγιων. Τώρα αυτοί που κατά τη γνώμη του ασκούν κριτική είναι οι "κακοί -και διεφθαρμένοι- επιχειρηματίες που βρίσκονται στο περιθώριο" και οι οποίοι επιδιώκουνμ την επιστροφή στη δραχμή! Για τα δύο εκατομμύρια ανέργους που βρίσκονται στο περιθώριο της ζωής δεν λέει ούτε μία κουβέντα ο ανεκδιήγητος. Γι' αυτόν που νομιμοποίησε τη διαφθορά, χαρακτηρίζοντάς την "μετανεωτερική διακινδύνευση" οι "κάτω" δεν υπάρχουν, δεν υφίστανται ως ορατές ανθρώπινες οντότητες. Αλλά και ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ -στο ίδιο τραπέζι- μας εγκαλεί ως λαό γιατί υποστηρίξαμε τους Σέρβους στον "ανθρωπιστικό πόλεμο" εναντίον της πρώην Γιουγκοσλαβίας, τον οποίο ο ίδιος υποστήριξε. Συνεπώς, είναι και ο ελληνικός λαός διεφθαρμένος. Όχι αυτός δεν λέει ότι "μαζί τα φάγαμε", αλλά πως είμαστε διεφθαρμένοι ως "Ορθόδοξοι χριστιανοί". Κατόπιν τούτου, δεν αποκλείεται, σε λίγο, το φασιστικό φαινόμενο που λέγεται "Χρυσή Αυγή" να αποδοθεί στην πολιτιστική διαφθορά του ελληνικού λαού και όχι στην δραματική εξαθλίωση που επιβάλλουν οι εγχώριοι και οι ξένοι ολιγάρχες. Αλλά, αν αυτά λέγονται στην αλλοδαπή, και στην Ελλάδα η προσπάθεια αποπροσανατολισμού είναι πασιφανής. Όπως συνέβαινε στους "κοινωνικούς εμφυλίους" στην Αμερική έτσι κι εδώ μας κατευθύνουν σε δευτερογενείς αντιθέσεις, όπως η υπόθεση του ποδοσφαιριστή Κάτσε και η διδασκαλία ή μη των θρησκευτικών και των αρχαίων ελληνικών στα σχολεία. Κατ' αυτό τον τρόπο επιχειρείται να αποκρυβεί η ανθρωπιστική καταστροφή με τα δύο εκατομμύρια συμβολικά νεκρών(ανέργων). Αυτοί οι αποπροσανατολισμοί, όμως, μπορούν να είναι αποτελεσματικοί μόνο σε περιπτώσεις σχετικής οικονομικής δυνατότητας και ευμάρειας. Τώρα δεν μπορούν να "περάσουν". Γι' αυτό επειχειρείται ο Ολοκληρωτικός έλεγχος των μέσων ενημέρωσης. Ο άλλος λόγος πρέπει να αποκλειστεί. Έκλεισαν την ΕΡΤ. Κλείνουν τα δημοτικά ραδιόφωνα. Κλείνουν εφημερίδες. Αλλά συγχρόνως οι χρεοκοπημένες τράπεζες χρηματοδοτούν τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης! Μάλιστα, εν μέσω ανυπαρξίας διαφήμισης και άλλων εσόδων ξεπηδούν πανάκριβα τηλεοπτικά εγχειρήματα. Γι' αυτό, λέω, πως ο νέος ολοκληρωτισμός και η χρηματοπιστωτική δικτατορία είναι εδώ. Η "Χρυσή Αυγή" δεν είναι παρά ο φασισμός που έρχεται από το παρελθόν, ως ένα παρωχημένο ολοκληρωτικό μόρφωμα, για να συμπληρώσει ή για να επικαλύψει τον μετανεωτερικό ολοκληρωτισμό, προσδίδοντάς του την αναγκαία δημοκρατική επίφαση.

Το αντίδοτο στο ιδεολογικό Σαρίν

Θυμάστε την ιστορία του Ιωσήφ που μετέτρεψε μπροστά στον φαραώ τα φίδια σε άκαμπτες βακτηρίες; Ε, λοιπόν, το θαύμα δεν ήταν και πολύ… θαύμα. Ο Ιωσήφ γνώριζε πως αν πιέσεις τη νάγια την ορχούμενη(είδος κόμπρας) σε ένα ορισμένο σημείο του κεφαλιού της, αυτή κοκαλώνει. Το νευρικό της σύστημα παραλύει, ακριβώς όπως παραλύουν οι Έλληνες εργαζόμενοι από το φόβο του χειρότερου, από την έλλειψη προοπτικής και ελπίδας. Κανείς δεν αντιδρά, γιατί κανείς δεν ελπίζει, γιατί μας βομβαρδίζουν μιντιακά μ’ ένα είδος ιδεολογικού αερίου Σαρίν, που μας παραλύει την ψυχή, μας τσακίζει τη βούληση και μας συρρικνώνει σαν τις κατσαρίδες του Κάφκα, έτσι ώστε κρυπτόμενοι να νομίζουμε ότι θα αποφύγουμε το βλέμμα της Μέδουσας, επιβιώνοντας λάθρα, φοβισμένοι, μη ορατοί, χωρίς αξιοπρέπεια και πρόσωπο. Κάποιοι, είτε γιατί χτυπήθηκαν από την καταστροφή είτε γιατί αρνούνται να μεταλλαχθούν σε υπάρξεις χωρίς ύπαρξη καταφεύγουν σε μία ύστατη προσπάθεια επανασύστασης του προσώπου τους μέσω της τρέλας ή της αυτοχειρίας. Ήδη για εφιαλτική αύξηση των αυτοκτονιών στην Ελλάδα, λόγω της τρόικας και της ανεργίας, γράφει η Washington Post: «Για κάθε αυτοκτονία, έχουμε άλλες 30 απόπειρες», ενώ το 43% των αυτοκτονιών αφορούν άνεργους πολίτες, σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα. Η αυτοχειρία δεν είναι δειλία, όπως λανθασμένα διατείνονται κάποιοι. Η αυτοχειρία παίρνει θάρρος από την απελπισία. Αυτή που σου δένει κόμπο το στομάχι, που σου κόβει την ανάσα και σου δημιουργεί ένα μαύρο κενό στη σκέψη. Είναι, αλήθεια, όμως, πως κανένας δεν θέλει να φύγει αμαχητί. «Ούρλιαζα έξω από το γυμνάσιο» μου ΄λεγε η «διαθέσιμη» καθηγήτρια φίλη μου στη χθεσινή συγκέντρωση της ΟΛΜΕ έξω από τη Βουλή. Μικρή η συγκέντρωση. Οι πολλοί έχουν συρρικνωθεί, έχουν μεταλλαχθεί, ελπίζοντας ότι μόνο έτσι θα διαφύγουν. Αυτή είναι η μόνη ελπίδα, που διακινούν τα συστημικά μίντια. Μια ελπίδα χωρίς αξιοπρέπεια, μια ελπίδα ατομικιστική, ψευδή. Κι όμως αυτή η αναξιοπρεπής «ελπίδα», η ελπίδα του μικρού κανίβαλου έχει επιβληθεί. Γι’ αυτό οι «διαθέσιμοι» θα συνεχίσουν να «ουρλιάζουν» επί ματαίω όσο ο «Δρόμος»(ως τόπος αγωνιστικών διεκδικήσεων αλλά και μοντέλο δημοκρατικής και αντικαθεστωτικής επικοινωνίας) δεν αποκτήσει το πάνω χέρι στο συσχετισμό των αξιών και δεν αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το ιδεολογικό Σαρίν που εκπέμπουν τα καθεστωτικά μίντια. Μιλώ για το «δρόμο»(Σύνταγμα) που δηλητηρίασαν τα ματ του Παπουτσή με τόνους χημικά. Μιλώ για την απογοήτευση των πολιτών από τη στάση των συνδικάτων και των κομμάτων της Αριστεράς(ούτε την ΟΛΜΕ αναγνωρίζει το ΚΚΕ, το οποίο χθες κατέβηκε πάλι χωριστά!), ενισχυμένη από την επίθεση με «στάχτη και μπούρπερη» της προπαγάνδας της Δεξιάς. Τι μένει; Αυτοοργάνωση παντού. Στις γειτονιές, στις δουλειές, στα σχολεία. Αγωνιστική αλληλεγγύη και διαρκής δράση, εδώ και τώρα, κάθε μέρα, κάθε ώρα, παντού…

Οι θλιμμένες Τζασμίν επανέρχονται

Γιατί η Σου, η απελευθερωμένη σκλάβα του Τρούμαν Καπότε επιστρέφει στη σκλαβιά της; Μέσα από ποια διαδικασία ερωτεύεται το βιαστή της; Γιατί οι Έλληνες -1,5 εκατομμύριο άνεργοι- δεν αντιδρούν στο οδυνηρό σοκ και μένουν κοκαλωμένοι σαν τη νάγια την ορχούμενη; Που οφείλεται ο κανιβαλισμός και ο εμφύλιος των «κάτω»; Γιατί χιλιάδες νέοι φεύγουν μετανάστες κι άλλοι τόσοι εκστασιάζονται με τα τραγούδια μιας αοιδού σκυλάδικων; Ποιος επιβάλλει τον «κυνι-σμό» ως κοινό πεδίο αναισθησίας(αντί ευαισθησίας); Γιατί η «εκδικητική χαρά» για την οδύνη των θλιμμένων Τζασμίν; Κι όμως οι Τζασμίν-ες δεν πηγαίνουν στην κόλαση. Οι ήρωες του λάιφ στάιλ του ‘90 και του ‘00 πάνε στον Μεγκάλο παράδεισο. Κι αυτό γιατί μπορεί να απώλεσαν το υλικό τους κεφάλαιο αλλά όχι και το συμβολικό. Ναι, η ρήση του Τολστόι, που έλεγε πως η σκλαβιά διαιωνίζεται και νομιμοποιείται από το γεγονός ότι και οι σκλάβοι σκέφτονται σαν τα αφεντικά τους, ισχύει, αλλά πρέπει να εξηγήσουμε πως επιβάλλεται ο συγκεκριμένος τρόπος σκέψης και πράξης. Η εξήγηση αυτή θα καταδείξει ότι οποιαδήποτε ριζική αλλαγή δεν θα ριζώσει αν δεν επαναξιώσουμε τη σημασία της συμβολικής τάξης, δηλαδή του πολιτισμού ως καθημερινής πρακτικής στην όλη πολιτική διαδικασία της αλλαγής. Με άλλα λόγια, μία πολιτική αλλαγή ή θα επιβάλλει έναν άλλο τόπο συναισθηματικής συναίνεσης και του συνανήκειν, ένα νέο τρόπο και ρυθμό στους ανθρώπους, οι οποίοι θα εσωτερικευθούν, θα γίνουν οι νέοι κανόνες και θα μοιάζουν φυσικοί (έξεις), ή θα αποτύχει. Χρειάζεται, λοιπόν, μία νέα Συμβολική Τάξη. Η τελευταία είναι η πολιτιστική διαδικασία μέσω της οποίας γίνεται η ενσωμάτωση των κοινωνικών περιορισμών και των κανόνων από τα άτομα δίκην συνήθειας(habitus), έτσι ώστε να φαίνεται ότι οι κανόνες και οι απαγορεύσεις είναι φυσικοί και όχι καταναγκαστικοί. Γι’ αυτό κάθε πολιτική ανατροπή, αν δεν συνοδεύεται από μία διαφορετική πολιτιστική διαδικασία, από μία πολιτιστική ανατροπή, μία μεγάλη αλλαγή στην καθημερινότητα, στον τρόπο που βλέπει, αισθάνεται και συναισθάνεται το κάθε άτομο την κάθε στιγμή, την κάθε σχέση του με τους άλλους, τότε η ανατροπή αυτή δεν θα έχει διάρκεια. Η συγκεκριμένη αοιδός και ο τηλεοπτικός παρουσιαστής, που προαναφέραμε, είναι τα επινοημένα προϊόντα του πολιτισμού του λάιφ στάιλ, είναι τα σύμβολα ενός τρόπου ζωής, που επιβάλλονται για να διατηρήσουν το προηγούμενο, κοινό πεδίο ευαισθησίας(για την ακρίβεια αναισθησίας), τον κοινό τόπο συναισθηματικής συναίνεσης, δηλαδή το συνανήκειν στον κυνισμό. Με άλλα λόγια, πρέπει να είμαστε όλοι σαν κι αυτούς. Να περπατάμε, να μιλάμε, να χειρονομούμε, να ντυνόμαστε, να τρώμε, να καθόμαστε, να ερωτευόμαστε, να σχετιζόμαστε και να αλληλοεξουσιαζόμαστε, όπως μας δείχνουν αυτοί, ως σύμβολα μιας ορισμένης Συμβολικής Τάξης. Αλλιώς δεν θα είμαστε «in», αλλά εκτός του αναγνωρισμένου κοινωνικού σώματος, περιθωριακοί, μη ορατοί. Ας δούμε, επί παραδείγματι, πως η Συμβολική Τάξη ενός συστήματος εξουσίας μπορεί να «χαλάει» και τον πιο αντί-εξουσιαστή πολιτικό χωρίς εκείνος να το αντιληφθεί. Τα σημεία και τα σύμβολα της εξουσίας –αυτοκίνητα, σωφέρ, σωματοφύλακες, κλάκα οπαδών και σφογγοκωλάριων, υποδοχές, εμβλήματα κ.ά.- «ευνουχίζουν» καθώς παγιδεύουν το πολιτικό στέλεχος μέσα στη συμβολική τάξη της εξουσίας τους. Τα σύμβολα, δηλαδή, επιβάλλονται και εξουσιάζουν τον άνθρωπο. Αυτός ο συμβολικός ευνουχισμός είναι συνώνυμος με την εξουσία. Ο πολιτικός ως εξουσιαστής δεν αναγνωρίζεται χωρίς τα σύμβολα. Αλλά αυτά εντέλει τον καθορίζουν, γίνονται οι αλυσίδες του. Το ίδιο συμβαίνει με μία άλλη μορφή εξουσίας, την τεχνοκρατική, όπου επικρατούν, όχι η δημοκρατική ουσία, αλλά οι τεχνικές της εξουσίας και οι τεχνοκράτες. Πρόκειται γι’ αυτό που ο Έντγκαρ Άλαν Πόε είχε προβλέψει από τις αρχές του 19ου αιώνα, λέγοντας πως «Ενώ ο άνθρωπος καμάρωνε και έκανε το θεό, μια παιδική ηλιθιότητα έπεφτε πάνω του. (...) Οι τεχνικές είχαν εξυψωθεί στην υπέρτατη τάξη και, από την στιγμή που εγκαταστάθηκαν στο θρόνο τους, έριξαν τις αλυσίδες τους πάνω στα μυαλά που τις είχαν δημιουργήσει». Υπάρχει, άραγε, μια άλλη στάση για εκείνους που κατέχουν την πολιτική εξουσία; Σ’ αυτήν αναφέρεται ο Ν. Μπόμπιο, ο οποίος θεωρεί ότι η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εξουσία για την επίτευξη ενός στόχου που είναι συνήθως το κοινό καλό, το συλλογικό ή γενικό συμφέρον. Συνεπώς, μία πολιτική ανατροπή ή θα επιβάλλει έναν άλλο τρόπο και ρυθμό στους ανθρώπους, νέους κανόνες που θα εσωτερικευθούν και θα μοιάζουν φυσικοί (έξεις) ή θα αποτύχει. Αν δεν συμβεί αυτό η διαφθορά της γραφειοκρατίας και όλες οι προηγούμενες παθογένειες αργά ή γρήγορα θα ενσκήψουν πιο δυνατές. Εδώ θα πρέπει να ειδωθεί η περίπτωση της «αντι-κουλτούρας», μιας νέας δηλαδή κουλτούρας, ένα σύστημα νέων ηθών που ήδη φέρουν και βιώνουν τα μέλη του μεταρρυθμιστικού πολιτικού πυρήνα και που έρχεται να απαντήσει στη σήψη της κυρίαρχης κουλτούρας, συνιστώντας ένα εναλλακτικό και συνάμα γοητευτικό σύστημα νέων αξιών και κανόνων, το μπόλι δηλαδή που θα ενοφθαλμιστεί στην κοινωνία, αφού πρώτα το «μαχαίρι»(η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας) χαράξει τον κορμό (Δεν υπερτιμάμε τον πολιτιστικό παράγοντα, απλώς επισημαίνουμε το κενό των πολιτικών ανατροπών και την ανοησία της βουλησιαρχίας). Αλλά αν σ’ αυτούς που δεν είναι ακόμα συμβολικά νεκροί(άνεργοι) υπάρχει ο τρόμος, που εξοστρακίζει από το βλέμμα τους δίκην αγχογόνου αντικειμένου τους απολυμένους, στους ίδιους τους ανέργους εκτός από το φόβο ενδημεί ο φθόνος και η εκδίκηση. Ο απολυμένος τραβάει στο βυθό -στην τυφλή απόγνωσή του- κι αυτόν που δεν έχει ακόμα απολυθεί. Γι’ αυτό επιβάλλεται ένας τρίτος όρος, μια ορισμένη ιδεολογία, μια νέα θέαση του κόσμου, μία ηθική(ανθρωπισμός, φιλαλληλία, φιλία, αγάπη, συντροφικότητα…), που αντιμετωπίζει με τόλμη το λανθάνον τερατώδες στοιχείο που ενοικεί στον άνθρωπο και τον καθιστά φθονερό, μισερό και φονιά του ομοίου του, δηλαδή του εαυτού του. Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται, σήμερα, όσο τίποτ’ άλλο αυτή την «ιδεολογία», αυτή τη νέα κοινωνική και πολιτική ηθική, που θα αρμολογήσει τους διαλυμένους αρμούς της.

Αγωνίζεσθε;

Με συστήνουν. ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΣ. Φρικώδης απελπισία καθρεφτίζεται στο βλέμμα του άλλου. Στα μάτια του δεν έχω απολυθεί μόνο απ’ την εργασία μου, αλλά απ’ την ίδια τη ζωή. Με κοιτά με τρόμο, όπως κοιτούν έναν απέθαντο, έναν που ζει καθ’ υπερβολή και υπερωρία. Φτύνει κρυφά στον κόρφο του, με δαιμονοποιεί, με ξορκίζει και με εξορίζει στη σφαίρα του αόρατου, σ’ εκείνη τη μαύρη τρύπα όπου στοιβάζεται το καταραμένο απόθεμα της κοινωνίας, αυτό που είμαστε και το οποίο προσπαθούμε να αποφύγουμε, κλείνοντας σαν πίθηκοι τα μάτια. Διακρίνω το άγχος στο βλέμμα του. ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΣ, ένα αγχογόνο αντικείμενο, ούτε καν υποκείμενο, η μορφοποίηση του ακραίου σημερινού κακού, του απευκταίου, η εικόνα της εν ζωή κόλασης. Κανείς δεν βλέπει το πρόσωπό του στο πρόσωπό μου, έτσι καθώς είμαι πλέον απομειωμένος, απαξιωμένος, ταπεινωμένος. Σκέφτομαι ότι υπό ορισμένες συνθήκες η έλλειψη του βλέμματος των άλλων και το σοκ της ξαφνικής μετάβασης από το φως της αναγνώρισης στο σκοτάδι της μη ορατότητας μπορεί να προκαλέσει διάταση ψυχής και ενδόρηξη. Ότι τη χαριστική βολή τη δίνουν οι όμοιοι. Ότι τόσο οι κουλάκοι του Τολστόι όσο και οι σημερινοί εργαζόμενοι σκέφτονται όπως τα αφεντικά. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι που νομιμοποιεί και διατηρεί το απάνθρωπο οικονομικό και κοινωνικό καθεστώς του καπιταλισμού των κανιβάλων. Βρίσκουν, λοιπόν, και κάνουν. Γιατί κάποτε ο εργαζόμενος και πολύ περισσότερο ο άνεργος έβρισκε το απ-αλλοτριωμένο πρόσωπό του στα μάτια των ομοίων του, στους συντρόφους του στο συνδικάτο. Σήμερα, τα συνδικάτα ως ζωντανοί θεσμοί καθημερινής, αγωνιστικής διεκδίκησης και αναπαραγωγής της χαμένης ψυχής των εργαζομένων(απολυμένων και μη), δεν υπάρχουν. Έχουν καταστεί είτε σωματεία-σφραγίδες, τα οποία κατέχουν εξωνημένοι συνδικαλιστές-κομματάρχες είτε ιμάντες μεταβίβασης κομματικών και κυβερνητικών γραμμών. Τα εργατικά συνδικάτα δεν ανήκουν στους εργαζόμενους εδώ και πολύ καιρό. Γι’ αυτό πρέπει να ανακαταληφθούν με την προοπτική της διαρκούς κινητοποίησης και της ιδεολογικής και ψυχολογικής ανάταξης των «κάτω». Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ δείχνουν το δρόμο της διαρκούς δράσης. Εδώ οι απολυμένοι δεν αισθάνονται ταπεινωμένοι, αλλά υπερήφανοι, καθώς αντιστέκονται, παράγοντας πολιτισμό και γράφοντας ιστορία. Στη μακρινή Βολιβία, επίσης, δείχνουν το δρόμο ενός άλλου πολιτικού συστήματος, όπου το 1/3 των μελών του Κοινοβουλίου εκλέγεται άμεσα από το εκλογικό σώμα, το άλλο 1/3 εκλέγεται από τα συνδικάτα και το τελευταίο 1/3 εκλέγεται από τις γειτονιές(τοπική αυτοδιοίκηση). Ναι, ο άνθρωπος ματώνει, αλλά από τις οδύνες του μπορεί να αναδυθεί ένας νέος κόσμος, «αναπαρθενεμένος», όπως λέει ο ποιητής. Με συστήνουν: Απολυμένος. «ΑΓΩΝΙΖΕΣΘΕ;» με ρωτάει, σφίγγοντάς μου ζεστά το χέρι, εκείνη. Αίφνης, το κάταγμα της ψυχής μου ανατάσσεται και ξαναβρίσκω τη φωνή μου…

Γιατί διστάζει ο Ομπάμα;

Γιατί ο Μπαράκ Ομπάμα διστάζει να αποφασίσει τη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία; Η εκδοχή ότι ο δισταγμός του εδράζεται στα ατυχή και οδυνηρά παραδείγματα του Αφγανιστάν και του Ιράκ καθώς και της Λιβύης πρόσφατα είναι η πλέον αδύνατη. Στις ΗΠΑ υπάρχουν εκείνοι που είναι υπέρ μιας άμεσης στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία αλλά και εκείνοι που προκρίνουν τη διαιώνιση της σύγκρουσης. Κάποιοι, τέλος,προτιμούν τον Άσαντ από τους ισλαμιστές της αντιπολίτευσης, καθώς ανάμεσά τους δρουν και μαχητές της Αλ Κάιντα. Συγκεκριμένα,το μέτωπο Αλ-Νόσρα,το οποίο δηλώνει ότι ανήκει στην Αλ Κάιντα, ανησυχεί τόσο της Ηνωμένες Πολιτείες όσο καιτα τοπικά φιλοδυτικά καθεστώτα, όπως η Σαουδική Αραβία. Γι' αυτό μέχρι τώρα η Ουάσινγκτον απέφευγε να ρίξει το βάρος της τόσο προς την πλευρά της αντιπολίτευσης όσο και προς την πλευρά του καθεστώτος. Μετά τη νίκη του Κουσάιρ, όμως, οι ΗΠΑ θέλουν να εμποδίσουν τυχόν θρίαμβο του συριακού καθεστώτος και ενίσχυσαν τους αντάρτες, θέτοντας σε πολιτικό-ηθικό επίπεδο την περίφημη κόκκινη γραμμή της μη χρήσης χημικών όπλων από την κυβέρνηση Άσαντ. Αλλά γιατί οι ΗΠΑ θέλουν ισόπαλο το αιματηρό "παιγνίδι" στη Συρία; Γιατί, άραγε, διακινδυνεύουν την ανάφλεξη σε ολόκληρη την περιοχή; Επειδή, προδήλως, τις συμφέρει ένας μακροχρόνιος εμφύλιος που θα έχει εγκλωβισμένους και θα αλληλοεξουδετερώνει(αυτή είναι η έννοια της ισοπαλίας) τους σουνίτες και τους σιίτες, δηλαδή σχεδόν ολόκληρο το Ισλάμ. Κατ' αυτό τον τρόπο, τόσο το Ισραήλ όσο και οι μοναρχίες-δικτατορίες της περιοχής θα είναι απλοί θεατές της άγριας αλληλοεξουδετέρωσης των ισλαμιστών. Έτσι το Ισλάμ ως μία συμπαγής αντιδυτική ιδεολογία αλλά ως μία πολιτικο-στρατιωτική δύναμη, που αντιπαρατίθεται στα τοπικά φιλοδυτικά καθεστώτα και τη Δύση, θα αποδυναμωθεί. Υπ' αυτή την οπτική, στη Συρία αυτή τη στιγμή διαμορφώνεται ένας αστερισμός κοινών συμφερόντων μεταξύ των αντίπαλων στρατοπέδων σε τοπικό και γεωπολιτικό επίπεδο. Για την ακρίβεια λαμβάνει χώρα, συγχρόνως, μία τοπική(με την έννοια της λαϊκής εξέγερσης) και μία περιφερειακή, διεθνής γεωπολιτική σύγκρουση. Αν δε επικρατήσει η επιλογή της στρατηγικής της ισορροπίας δυνάμεων στη Συρία, τότε η αιματηρή σύγκρουση θα συνεχιστεί, με σωρεία καταστροφών και νεκρών, αλλά και με τον κίνδυνο επέκτασης σε ολόκληρη την περιοχή, όπως συνοψίζει ο τίτλος μιας έκθεσης της ICG, «Οι μεταστάσεις της σύγκρουσης στη Συρία». Το Ιράκ, η Ιορδανία και ο Λίβανος βρίσκονται ήδη παγιδευμένοι στη σύγκρουση. Ιρακινοί και Λιβανέζοι πολεμιστές της Χεζμπολάχ, Σουνίτες και Σιίτες, έρχονται αντιμέτωποι. Και όσο οι πλανητικοί "παίκτες" θα εξακολουθούν να βλέπουν τη σύγκρουση ως ισόπαλο παιχνίδι, τόσο ο Γολγοθάς της Συρίας θα συνεχίζεται. Με τον κίνδυνο, μάλιστα, να συμπαρασύρειολόκληρη την περιοχή στο χάος, κατακερματίζοντας τη Συρία και δημιουργώντας νέα προτεκτοράτα. Εξυπακούεται ότι η μόνη λύση είναι η πολιτική λύση...