Γιατί η αγάπη για το Μαρόκο;

 Κι αυτό το Μουντιάλ είναι μία ακόμα τεράστια μπίζνα που επιτελείται σε στάδια θεμελιωμένα στα πτώματα 6.500 εργατών, στη διαφθορά πολιτικών και στελεχών της FIFA και της ΕΕ. Αλλά ιδού, μέσα από τη σήψη ξεπροβάλλει η ελπίδα, μέσα από ποτάμια πετροδόλαρων και βρωμιάς αναδύεται «το ποδόσφαιρο που μας έκλεψαν», το πάθος και τα αισθήματα λαϊκών ανθρώπων, ποδοσφαιριστών που ανεβαίνουν στις κερκίδες για να αγκαλιάσουν τους γονείς τους, που χορεύουν με τις μανάδες τους στον αγωνιστικό χώρο, Μαροκινών μεταναστών που πανηγυρίζουν γιατί αυτά είναι τα δικά τους παιδιά, είναι οι ίδιοι, είναι όλοι οι μετανάστες όπου Γης.

Οι ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας του Μαρόκου είναι τα παιδιά μεταναστών πρώτης και δεύτερης γενιάς, που γνώρισαν τι σημαίνει ξενότητα, τι σημαίνει ξενοφοβία και ρατσισμός. Είναι τα παιδιά που οι μανάδες τους καθάριζαν σπίτια, οι πατεράδες τους ήταν πλανόδιοι μικροπωλητές και τα ίδια δούλευαν από μικρή ηλικία πλένοντας πιάτα ή κάνοντας διάφορες άλλες δουλειές για να επιβιώσουν. Αυτή είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μαρόκου, της οποίας 17 από τους 23 ποδοσφαιριστές της έχουν γεννηθεί εκτός Μαρόκου (οκτώ στη Γαλλία, πέντε στην Ολλανδία, δύο στην Ισπανία, ένας στο Βέλγιο και άλλος ένας στον Καναδά). Σ' αυτή την ομάδα μιλούν γαλλικά, ολλανδικά, γερμανικά, ισπανικά και αραβικά καθώς και τη βερβερική διάλεκτο των ιθαγενών της Βόρειας Αφρικής! Πρόκειται για μία «εθνική» ομάδα-κόσμος, της οποίας οι παίκτες πατούν στα χνάρια του Socrates(Βραζιλία), του Carlos Caszely(Χιλή), του Robbie Fowler(Βρετανία), του Μαραντόνα(Αργεντινή) και άλλων ποδοσφαιριστών που τάχθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπέρ των απόκληρων, υπέρ των αδικημένων γιατί γεννήθηκαν από απόκληρους.

Γι΄αυτό ο Χακίμ αρνείται να πληρωθεί. Δεν έχει πληρωθεί ποτέ. Η συμφωνία του είναι όλα τα χρήματα που είναι να πάρει μέσω της ομοσπονδίας να πηγαίνουν στο προσωπικό της εθνικής ομάδας και σε φτωχές οικογένειες της πατρίδας.

Μία από τις πιο δυνατές εικόνες στο Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν αυτή του Χακίμι ο οποίος σκαρφάλωσε στις κερκίδες για να αγκαλιάσει και να φιλήσει τη μάνα του. Ο Μπουφάλ παίρνει τη δική του μάνα και χορεύουν στο κέντρο του γηπέδου.

Μια άλλη εικόνα ήταν αυτή του προπονητή Ουαλίντ Ρεγκραγκί καθώς αγκαλιάζει τη μάνα του Φατιμά, μετανάστρια στη Γαλλία, που δεν είχε βρεθεί ποτέ ξανά σε γήπεδο. Οι γονείς των ποδοσφαιριστών ταξίδεψαν στο Κατάρ με έξοδα της ομοσπονδίας του Μαρόκου μετά από πρόταση του Ρεγκραγκί. «Δεν μπορούμε να πετύχουμε χωρίς τους γονείς μας...», είπε ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος διαδέχθηκε τον Βαχίντ Χαλίλχοζιτς στην τεχνική ηγεσία της Εθνικής ομάδας μόλις πριν τρεις μήνες!
Κάποιοι συνδέουν τις ιστορίες των ποδοσφαιριστών της εθνικής ομάδας του Μαρόκου με την αυξημένη εχθρότητα που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες στις χώρες φιλοξενίας τους, γεγονός που αποτυπώνεται στην άνοδο της ακροδεξιάς. Πολλοί είναι αυτοί που σημειώνουν ότι επί της ουσίας οι μετανάστες, που προέρχονται από χώρες της Αφρικής δεν ενσωματώθηκαν πλήρως ή δεν έγιναν αποδεκτοί από τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, με αποτέλεσμα να νιώθουν πάντα ισχυρό τον δεσμό με την χώρα καταγωγής τους. Δεν είναι τυχαίο ότι Μαροκινοί μετανάστες που πανηγυρίζουν για τις νίκες της εθνικής ομάδας τους δέχονται επιθέσεις από ακροδεξιούς και ρατσιστές.

Γι’ αυτό λέω ότι στο Μουντιάλ του Κατάρ από τη μια είναι ο Χακίμι, ο Ρεγκραγκί και οι άλλοι Μαροκινοί και απέναντι ο Νεϊμάρ, ο υποστηρικτής του Μπολσονάρου και οι άλλοι ακροδεξιοί. Αυτά σε συμβολικό επίπεδο. Γιατί και οι Μαροκινοί στο «γήπεδο» που ορίζουν οι μπιζναδόροι παίζουν. Αλλά να, συμβολίζουν την ελπίδα πως δεν χάθηκαν όλα, ότι «οι από κάτω» μπορούν να νικήσουν…

Η Καϊλή είναι η κορυφή του παγόβουνου

 «Αυτοί είναι οι σοσιαλιστές» πανηγυρίζει στον ΣΚΑΪ ο Κουμουτσάκος, ξεχνώντας ότι με την ίδια κατηγορία που διώκεται η Καϊλή, κατηγορείται και ο ομοϊδεάτης του πρώην πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, στελέχη του Λαϊκού Κόμματος, μεγαλοπαράγοντες της FIFA, και πολλοί άλλοι. Η «συμμορία» είναι μεγάλη και είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος όπου ισχύει το δόγμα ότι «Όλα πωλούνται και ξεπουλιούνται, ακόμα και ο εαυτός» (Μαρκ Τουαίν), όπου επικρατεί η αντίληψη ότι όλα γίνονται με το χρήμα και για το χρήμα. Το χρήμα, λοιπόν, σε κάνει Καϊλή. Το χρήμα σε κάνει Σαρκοζί. Το χρήμα κερδίζει τις επιλογές (Μουντιάλ), το χρήμα κερδίζει και τις εκλογές. 

Σύμφωνα με την ομοσπονδιακή εισαγγελία του Βελγίου, οι ερευνητές υποπτεύονται ότι «μια χώρα του Κόλπου επηρεάζει τις οικονομικές και πολιτικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, πληρώνοντας σημαντικά χρηματικά ποσά ή προσφέροντας σημαντικά δώρα σε τρίτους με πολιτική θέση ή/και στρατηγική σημασία στο ευρωπαϊκό Βουλή». Όμως το φαινόμενο δεν είναι μεμονωμένο. Η πολιτική αντιπροσώπευση εξαντλείται σήμερα στην εκπροσώπηση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, λέει ο Νόαμ Τσόμσκι. Τις εκλογές τις κερδίζουν εκείνοι που καταφέρνουν να εξαγοράσουν τα «πακέτα ψήφων» των «από κάτω», σημειώνει ο Λέστερ Θόροου. Το πολιτικό σύστημα λειτουργεί συνολικά «προς όφελος λίγων μεγάλων συμφερόντων», σημειώνει και ο πολύς Πωλ Κρούγκμαν. Και ο πολιτικός ανταγωνισμός έχει καταστεί πλέον ένας ανταγωνισμός στη διαφθορά (εξαγορά των πολιτικών). Γι’ αυτό κάποιοι αναζητούν τα αντίπαλα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα πίσω από την σύλληψη της Καϊλή και των άλλων.

Η γαλλική εφημερίδα Le Monde γράφει ότι στο Μουντιάλ του Κατάρ έχουμε «τα επεισόδια μιας ατέλειωτης σύγκρουσης, που συνδυάζει λόμπι, κατασκοπεία, δολιοφθορά και διαφθορά. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους αυτής της υπερπαραγωγής, του οποίου ο προϋπολογισμός ανέρχεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, υπάρχει μια αρμάδα διπλωματών και συμβούλων του Κατάρ, που είναι αποφασισμένοι πάση θυσία να πετύχουν το Μουντιάλ «του» και εκείνοι των αντιπάλων του από τον Κόλπο, που κάνουν τα πάντα για να το αποτρέψουν.». Ποιοι είναι οι αντίπαλοι του Κατάρ στον Κόλπο; Το μυαλό όλων πηγαίνει αμέσως στην Σαουδική Αραβία, ο ηγεμόνας της οποίας επέλεξε, όχι τυχαία, να συναντηθεί αυτές τις μέρες, που γίνεται το Μουντιάλ, με τον ηγέτη της Κίνας. Είναι ο ίδιος που έχει  προκαλέσει την οργή του Τζο Μπάιντεν καθώς συντάχθηκε με τη Ρωσία, μειώνοντας την παραγωγή πετρελαίου, μια κίνηση που ενίσχυσε τον Βλαντιμίρ Πούτιν.  

Μην λησμονούμε επίσης ότι το Κατάρ κέρδισε με δεκατέσσερις ψήφους έναντι οκτώ τον κύριο ανταγωνιστή του για τη διοργάνωση του Μουντιάλ, που ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Πρόκειται για "A coup de brilliance", έλεγαν τότε οι υποστηρικτές του εμιράτου. «Περιμένετε», απαντούσαν οι αντίπαλοι, καθώς οι φήμες για δωροδοκίες φούντωναν.

Να το επαναλάβουμε, λοιπόν, η Καϊλή είναι η «κορυφή του παγόβουνου» της ατέλειωτης σύγκρουσης, που συνδυάζει λόμπι, κατασκοπεία, δολιοφθορά και διαφθορά στο πλαίσιο των γεωπολιτικών συμφερόντων του σύγχρονου (κατασκοπευτικού) καπιταλισμού.

Ας δούμε τα γεγονότα:

Τον Ιούλιο του 2022 η #Καϊλή αποθεώνει το «αγορασμένο και ματωμένο Μουντιάλ» του Κατάρ με τους 6.500 νεκρούς εργάτες. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου συλλαμβάνεται για διαφθορά και σύσταση συμμορίας. Τον Δεκέμβριο του 2010 ο Νικολά Σαρκοζί υμνεί τη «μείζονα στρατηγική και πολιτική επιλογή» να γίνει το Μουντιάλ σε «μια μουσουλμανική χώρα». Το ίδιο έκανε και στις 11 Δεκεμβρίου 2012, στο Doha Goals. Μια δεκαετία μετά, η γαλλική Δικαιοσύνη ερευνά το ρόλο του Νικολά Σαρκοζί, που κατηγορείται για «ενεργητική και παθητική διαφθορά», «ξέπλυμα μαύρου χρήματος» και χρηματισμό σχετικά με την επιλογή του Κατάρ να διοργανώσει το Μουντιάλ. Είναι περιττό να αναφερθούμε στο σκάνδαλο των δωροδοκιών των παραγόντων της FIFA. Η χώρα αυτή εξαγοράζει ό,τι κινείται (ιδιοκτήτης μεταξύ άλλων και της Παρί Σεν Ζερμέν των Μέσι, Νεϊμάρ, Εμπαπέ), γράφει η Le Monde.

Και δεν είναι μόνο η Καϊλή που χαρακτήρισε «μπούλινγκ» εναντίον του Κατάρ τις κατηγορίες για τον φρικτό θάνατο 6.500 εργατών στα εργοτάξια των σταδίων. Ο Μ. Πλατινί είχε κατηγορήσει ομοίως τους Βραζιλιάνους ότι περίμεναν το μουντιάλ για να διαδηλώσουν κατά της διοργάνωσης και για το θάνατο εργατών στα υπό ανέγερση στάδια! Το ίδιο και χειρότερα ο Edson Arantes do Nascimento, ο περίφημος Πελέ, ο πρέσβης του Μουντιάλ και της… Coca-cola, θεώρησε ότι είναι «νορμάλ» ο θάνατος ενός εργάτη στο υπό ανέγερση στάδιο του Σάο Πάολο (24/3/2014)!

Το «βρώμικο χρήμα» ξεπλένει τα πάντα!

Στο κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό πρότυπο, το χρήμα από μέσο έγινε σκοπός. Στον αθλητισμό, το ποδόσφαιρο, ακόμα και στον κλασσικό αθλητισμό, παντού ο σκοπός είναι πλέον η νίκη-χρήμα. Το γυμνασμένο σώμα και δη το ντοπαρισμένο έγινε το «μέσο»! Το κέρδος, συνεπώς, ταυτίζεται πλέον με την αέναη και χωρίς όρια συσσώρευση. Κι όμως κάποτε ο καπιταλισμός είχε «ηθική», δηλαδή όρια. Τι συνέβη και αποσυνδέθηκε πλήρως η οικονομία από την «ηθική» παράδοσή της;

Σύμφωνα με τον Αμάρτυα Σεν και τον Σκοτ Μηκλ, η ηθική παράδοση της οικονομικής σκέψης ξεκινάει από τον Αριστοτέλη («Ηθικά Νικομάχεια») που συσχέτιζε το αντικείμενο των οικονομικών (τον πλούτο) με τους ανθρώπινους σκοπούς. Με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, όμως, η «ηθική» αυτή παράδοση απωθήθηκε υπέρ της «μηχανικής» παράδοσης που δεν αφορά τελικούς σκοπούς και ερωτήματα, όπως για το «πως μπορεί να αναπτυχθεί ο αγαθός άνθρωπος», αλλά ενδιαφέρεται μόνο για τα ζητήματα διαχείρισης. Τώρα, οι εργαζόμενοι είναι οι αναλώσιμοι της ιστορίας, μιας ιστορίας που είναι το ατέλειωτο χρονικό των θριάμβων των «πάνω». Τώρα όλα είναι χρήμα και θάνατος. Ο θάνατος χιλιάδων εργαζόμενων στα στάδια του Κατάρ, στα ορυχεία της Αφρικής, στις φάμπρικες παιδικής δουλείας της Ασίας, παντού…

Τα ακριβά ρούχα της αριστεράς

 Έχουν δίκιο οι δεξιοί που κορυβαντιούν για το «μπέρμπερι» και το Gant του Τσίπρα, για το… ρόλεξ του Κουτσούμπα και τα ρούχα της Μποφίλιου!

Είναι δυνατόν το «απλυταριό» της αριστεράς να οικειοποιείται τα αντικείμενα-σημεία-σημαίες της δεξιάς; Μπορεί ο μεγάλος αναρχικός Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι να φοράει παπιγιόν και οι «petroleuses» της Κομμούνας του Παρισιού γούνες; Οι κυρίες των "Βερσαλλιών", του Μεγάρου Μαξίμου και ο Feydeau θα εξανίστανται και θα ανατριχιάζουν εσαεί.

Στη μυθολογία της καταναλωτικής κοινωνίας η αγορά ενός ρούχου, ενός ρολογιού ή ενός αυτοκινήτου χρησιμεύει μεν σε κάτι αλλά λειτουργεί και ως κάτι άλλο, συνιστά στοιχείο κύρους, δηλαδή καλύπτει και κάτι άλλο πέρα από τη συγκεκριμένη ανάγκη. Μέσα από την διαδικασία αυτή εικονοποιείται και προσομοιώνεται η μεγιστοποίηση της ύπαρξης και η διαμόρφωση των κοινωνικών ομάδων. Ουσιαστικά όμως πρόκειται για μία «ψευτο-άρση», για μία ψευδαίσθηση της διαφοράς, που όμως έχει πραγματικές κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες καθώς διαμορφώνει σύνολα («φυλές», target group) που αλληλοαναγνωρίζονται και αλληλοαποκλείονται μέσα από τα σημεία και τα σύμβολα: από εδώ οι «καλοντυμένοι» δεξιοί και από εκεί οι «λέτσοι και άπλυτοι» αριστεροί.  

Αίφνης, οι πρώην… άπλυτοι ανατρέπουν τα στερεότυπα και καταστρέφουν το σκηνικό. Φορούν ακριβά «ρούχα», φωτογραφίζονται στο Λονδίνο και δημιουργούν σύγχυση στην ταυτότητα και την «αλληλοαναγνώριση» των κοινωνικών και πολιτικών ομάδων, διεισδύοντας σ’ αυτές. Κι επειδή οι συντηρητικοί ξέρουν πολύ καλά ότι στην καταναλωτική κοινωνία «μιλάμε» αγοράζοντας αντικείμενα/σημεία, επιδιώκουν να περιχαρακώσουν την «παράταξή» τους από τον εισοδισμό των αντιπάλων, από την «μόλυνση» με τους άλλους, με εκείνους/ες που θέλουν να ανατρέψουν το νόμο της ανταλλακτικής αξίας, να εκτρέψουν τα αντικείμενα από την σημερινή τους εμπορευματική ταυτότητα και να αναπροσανατολίσουν τον άνθρωπο από μία ύπαρξη "ανταγωνιστικού λύκου", σε μία ύπαρξη ουσιαστικής αγάπης και ανθρωπιάς. Να ανατρέψουν με άλλα λόγια τα ιερά και τα όσια της καθεστηκυίας τάξης. Γι’ αυτό ο ορυμαγδός…

*Όχι, τα τρολ του Μαξίμου δεν γνωρίζουν από ποίηση για να ξέρουν αυτό που φέρεται να είπε ο Νίκος Εγγονόπουλος: «Είμαι φτωχός γι’ αυτό ψωνίζω ακριβά»!

«Ικμπάλ, ένα παιδί ενάντια στην παιδική εργασία»

 Στα 5 χρόνια του ήταν σκλάβος, στα 11 επαναστάτης, στα 12 χρόνια του τον δολοφόνησαν τ’ αφεντικά! Αυτή είναι η ιστορία του Ικμπάλ Μασίχ, του δωδεκάχρονου αγοριού από το Πακιστάν που έγινε το σύμβολο του αγώνα κατά της εκμετάλλευσης της παιδικής εργασίας.

Ο Ικμπάλ από την ηλικία των 5 ετών και για 6 χρόνια δούλευε σαν σκλάβος -14 ώρες την ημέρα- στη γραμμή παραγωγής χαλιών στο Πακιστάν. Τα αφεντικά τον έδεναν με αλυσίδες για να μην το σκάσει και του έδιναν ελάχιστη τροφή, ενώ πολλές φορές τον κλείδωναν σε ένα σκοτεινό υπόγειο για τιμωρία. Το 1992, ψηφίστηκε νόμος στο Πακιστάν που καθιστούσε παράνομη την παιδική εργασία. Παρ’ όλα αυτά, τα αφεντικά συνέχιζαν να χρησιμοποιούν χιλιάδες παιδιά ως εργάτες-σκλάβους.

Ο Ικμπάλ μια μέρα το έσκασε από το ταπητουργείο και κατήγγειλε τον εργοδότη του στην αστυνομία. Το αφεντικό όμως δωροδόκησε τους αστυνομικούς και το παιδί επέστρεψε στην κόλασή του. Μερικούς μήνες αργότερα, το έσκασε ξανά. Αυτή τη φορά πήγε στο Απελευθερωτικό Μέτωπο του Πακιστάν για την Εκμετάλλευση της Παιδικής Εργασίας, που τον βοήθησε να κερδίσει την ελευθερία του. Πήγε στο σχολείο και παράλληλα άρχισε να κάνει ομιλίες για τα παιδιά-σκλάβους. Χάρη στους αγώνες του υπολογίζεται ότι 3.000 παιδιά απελευθερώθηκαν από τη σκλαβιά. Αυτό δεν άρεσε τα αφεντικά της βιομηχανίας χαλιών, η οποία είχε υποστεί ισχυρό πλήγμα μετά τις αποκαλύψεις του για την παιδική δουλεία. Έτσι, στις 16 Απριλίου 1995, ο δωδεκάχρονος Μασίχ, ενώ έκανε ποδήλατο μαζί με τους φίλους του, δολοφονήθηκε με μια σφαίρα στο κεφάλι. Οι δολοφόνοι του δεν συνελήφθησαν ποτέ, αλλά εικάζεται ότι το συμβόλαιο θανάτου του προέρχονταν από τη «μαφία των χαλιών».

Η ιστορία του Ικμπάλ Μασίχ έχει αποτυπωθεί στο βιβλίο «Ικμπάλ, ένα παιδί ενάντια στην παιδική εργασία» που έχει γράψει ο συγγραφέας Φραντσέσκο Ντ’ Αντάμο.

*Θυμίζουμε ότι σε 100.000 περίπου ανέρχονται οι ανήλικοι που απασχολούνται ως πάμφθηνη εργατική δύναμη κυρίως στον Τουρισμό και στην Εστίαση στην Ελλάδα. Φέτος είχαμε αύξηση της παιδικής εργασίας κατά 94%! Σε βιοτεχνία ρούχων στο κέντρο της Αθήνας, στον Σταθμό Λαρίσης, δεκάδες παιδιά με καταγωγή από τη Νοτιοανατολική Ασία εντοπίστηκαν να εργάζονται υπό άθλιες συνθήκες.

Ποδόσφαιρο εμπόρευμα

 Συγκρούσεις μεταξύ Μαροκινών μεταναστών και Βέλγων μετά την ήττα των δεύτερων από την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου των πρώτων στο Μουντιάλ. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν πανηγυρίζει φωνάζοντας “U-S-A U-S-A” μετά τη νίκη της εθνικής ομάδας της χώρας του επί της αντίστοιχης του Ιράν στην ίδια διοργάνωση. Γιατί άραγε ένα παιγνίδι προκαλεί τέτοια συναισθήματα και δημιουργεί τόσο έντονες εντάσεις;

Γιατί «Οι αθλητές αγωνίζονται παίζοντας, ενώ οι θεατές αγωνίζονται στα σοβαρά» έλεγε ο Ουμπέρτο Έκο. Και για ποιο λόγο οι θεατές παίρνουμε στα σοβαρά τη θέαση ενός παιγνιδιού; Γιατί το θέαμα μας διεγείρει. Ο Ελίας Κανέτι συγκλονιζόταν από την ιαχή «γκοοοολ» στο στάδιο Πράτερ της Βιέννης. Γιατί η ομάδα γίνεται ο ταυτοτικός συλλογικός μας καθρέφτης, ο προνομιακός χώρος επιβεβαίωσης της συλλογικής μας ταυτότητας, του «Εμείς», των εθνικών νομιμοποιήσεων και διεκδικήσεων, των τοπικών και εθνικών ανταγωνισμών. Ο συλλογικός μας ναρκισσισμός διαμορφώνεται εδώ. Εδώ καλλιεργείται η «συλλογική αγάπη», αλλά και το «μίσος για τους άλλους, τους εκτός ομάδας», τους αντιπ-άλλους. Εδώ ενυπάρχει η λεκτική αντιπαράθεση και η αθώα καζούρα καθώς και ο «χουλιγκανισμός», εδώ συνυπάρχει η υγιής συλλογικότητα με την σάπια συλλογικότητα, η αθώα συλλογικότητα της αλάνας και η βάρβαρη συλλογικότητα στα αιματοβαμμένα γήπεδα της FIFA στο Κατάρ. Γιατί οι συλλογικότητες σαπίζουν όταν σ’ αυτές εισέρχεται το χρήμα, έλεγε η Σιμόν Βέηλ. Και το ποδόσφαιρο έγινε πλέον μια τεράστια μπίζνα που ο τελικός σκοπός του δεν είναι πια η χαρά του παιγνιδιού αλλά το κέρδος (η χαρά από σκοπός έγινε μέσο και το κέρδος σκοπός).

Στο βιβλίο «πως μας έκλεψαν το ποδόσφαιρο» οι δημοσιογράφοι Fancois Ruffin και Antoine Dumini μας μιλούν για το λαϊκό ποδόσφαιρο, τότε που δεν ήταν μία μεγάλη επιχείρηση και οι ποδοσφαιριστές δεν ήταν οι σύγχρονοι «μονομάχοι» στην αρένα. Γράφουν, λοιπόν, για τον Socrates(Βραζιλία), τον Carlos Caszely(Χιλή), τον Robbie Fowler(Βρετανία) και άλλους ποδοσφαιριστές που τάχθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπέρ των απόκληρων, υπέρ των αδικημένων. Τώρα μεγάλοι ποδοσφαιριστές τάσσονται στο πλευρό του ακροδεξιού Μπολσονάρου!

Σήμερα, το ποδόσφαιρο, αν και εξακολουθεί να είναι η χαρά των φτωχών, έγινε η δυστυχία πολλών ανθρώπων και μάλιστα μικρών παιδιών στην Ασία εκεί όπου κατασκευάζονται για ένα κομμάτι ψωμί οι μπάλες και άλλα αθλητικά προϊόντα καθώς και τα γήπεδα. Οι λαοί των χωρών, που διοργανώνουν τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα, πληρώνουν ακριβά τη ζημιά (κατασκευή σταδίων, διαφθορά) με αύξηση φόρων, αύξηση των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, περικοπές στην υγεία και την Παιδεία, με αλλαγές στις συντάξεις, τις εργασιακές σχέσεις  κ.ά.. Γι’ αυτή την αδικία είχαν βγει στους δρόμους οι Βραζιλιάνοι, οι Γάλλοι και άλλοι. Και ασφαλώς δεν φταίει το ποδόσφαιρο ή ο αθλητισμός γι’ αυτό, αλλά ο τρόπος που χρησιμοποιούνται από το πλανητικό κεφάλαιο. Το ίδιο ισχύει και με τα φάρμακα, ή το νερό τα οποία από δημόσια αγαθά, από αξίες χρήσης έγιναν εμπορεύματα με ανταλλακτική αξία. Το ίδιο θα συμβεί σε λίγο και με τον αέρα που αναπνέουμε… Είναι ο καπιταλισμός που εμπορευματοποιεί τα πάντα και μολύνει με σήψη κάθε αθώα χαρά…

Η δίκη του ελληνικού (παρα)κράτους «θάβεται» στη σιωπή

 Ο πρόεδρος του δικαστηρίου που δικάζει την  ελληνική μαφία, παραιτήθηκε για λόγους «ευθιξίας». Τον εξανάγκασαν σε παραίτηση. Η δίκη που ξεκίνησε τον περασμένο Ιούνιο και στο εδώλιο βρίσκονται μαφιόζοι, αξιωματικοί της ΕΛΑΣ, δικηγόροι, λεσχιάρχες, επιχειρηματίες κ.ά., έχει «θαφτεί» στη σιωπή. Τα λαλίστατα για άλλες υποθέσεις (Πισπιρίγκου, Μίχος, Κιβωτός του κόσμου) Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης δεν βρήκαν ούτε ένα δευτερόλεπτο για την αναφορά της είδησης. Η δίκη «θάβεται», ο πρόεδρος παραιτήθηκε, κωλυσιεργίες και στοιχεία (απομαγνητοφωνήσεις…) που δεν παραδίδονται στο δικαστήριο, απουσίες μαρτύρων, μαρτυρίες αστυνομικών υπαλλήλων του τύπου "εμείς απλά διαβιβάσαμε", καταδεικνύουν που οδεύει η υπόθεση!

Στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας που υπηρετούσαν σε εξαιρετικά κομβικές υπηρεσίες όπως η Αντιτρομοκρατική, η Ασφάλεια Αττικής, η Οικονομική Αστυνομία, η Διεύθυνση Αλλοδαπών, αλλά και σε Υποδιευθύνσεις και Τμήματα Ασφαλείας περιοχών που συγκέντρωναν μεγάλο αριθμό παράνομων καζίνο, οίκων ανοχής αλλά και μεγάλων κέντρων διασκέδασης, κάλυπταν τα μέλη του μαφιόζικου κυκλώματος έτσι ώστε να μην ελέγχονται ποτέ, ή να ειδοποιούνται για επικείμενους ελέγχους, όπως αναφέρεται στο πόρισμα της Δικαστικής Έρευνας.

Μόνο σε μία διετία καταγράφηκαν από την ΕΥΠ 350 οίκοι ανοχής, 250 «στούντιο» με ανάλογες υπηρεσίες και 300 παράνομα καζίνο, μόνο στο Λεκανοπέδιο της Αττικής, οι ιδιοκτήτες των οποίων πλήρωναν από 300 μέχρι και 7.000 ευρώ το μήνα προκειμένου να έχουν την αστυνομική κάλυψη.
Σε ότι αφορά στην λειτουργία του κυκλώματος, στα έγγραφα της δικογραφίας αναφέρεται ότι μέλη του πλησίαζαν τους ιδιοκτήτες των καταστημάτων και των επιχειρήσεων, τους πρόσφεραν την προστασία έναντι συγκεκριμένων αμοιβών, και στις περιπτώσεις που κάποιοι από αυτούς δεν δέχονταν, ενεργοποιούνταν οι επίορκοι αστυνομικοί που προχωρούσαν άμεσα σε ελέγχους και συλλήψεις.
Την συγκέντρωση των χρημάτων αυτών αναλάμβαναν συνεργάτες του μαφιόζου Δημήτρη Μάλαμα ο οποίος στην συνέχεια μοίραζε τα ποσά σε στελέχη των κρατικών υπηρεσιών που «κάλυπταν» τους πελάτες του κυκλώματος, αναφέρει το ίδιο έγγραφο.

Είναι γνωστό πως τη σχέση του κράτους και του παρα-κράτους, των επίσημων θεσμών με το έγκλημα την γνωρίζουν καλά οι αστυνομικοί συντάκτες. Αν μιλήσουμε, «Θα μας βρουν στο χαντάκι» είχε πει κάποτε γνωστός δημοσιογράφος. Στο «χαντάκι», τελικά, βρέθηκε ο Γιώργος Καραϊβάζ, που τόλμησε να πει: «…πως λειτουργεί το σύστημα. Μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικοί, δημοσιογραφικά μεγαλοστελέχη, εκκλησία, αστυνομία, δικαιοσύνη, κακοποιοί. Περιπεπλεγμένοι σ’ ένα κύκλο δυναστείας και καταδυνάστευσης των αφελών ρομαντικών οδοιπόρων -κατά παράφραση του Ρουσσώ- που εν πολλοίς συγκροτούν το μεγάλο κοινωνικό στρώμα. Ένας κύκλος που όλοι γνωρίζουν όλους και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η κυκλοφορία και το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος.».

 «Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. εκτιμούν ότι πολλοί ποινικοί έχουν επαφή με αστυνομικούς, κρατικούς παράγοντες αλλά και πολιτικούς», γράφει ο αστυνομικός συντάκτης Βασίλης Λαμπρόπουλος στην ιστοσελίδα in.gr*.

Διεφθαρμένα στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας ‘ξέπλυναν’ με πλαστά έγγραφα(ταυτότητες) κακοποιούς από την Αλβανία με τζίρο που ξεπερνά τα 5.000.000 ευρώ. Στο κύκλωμα εμπλέκονται 9 αστυνομικοί από κεντρικά Αστυνομικά Τμήματα(Ασπρόπυργος, Ομόνοια, Καλλιθέα, Γλυφάδα, Βοιωτία…), υπάλληλοι ληξιαρχείων, πολιτική υπάλληλος του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη…(Στην δικογραφία περιλαμβάνονται 25 ακόμη αστυνομικοί που κατηγορούνται για συμμετοχή στο κύκλωμα)**.

Τα ίδια συνάγει κανείς αν διαβάσει το βιβλίο του Βασίλη Παλαιοκώστα «Μια φυσιολογική ζωή»(εκδόσεις των συναδέλφων). Ο Παλαιοκώστας μιλάει με ονόματα και διευθύνσεις. Καταγράφει τη διαφθορά ολόκληρου του συστήματος: αστυνομία-δικαιοσύνη(δικαστές και δικηγόροι)-φυλακές-πολιτικοί.

Θυμίζουμε ότι στο αστυνομικό τμήμα Ασπροπύργου είχαν γίνει πολλοί βασανισμοί μεταναστών. Το ίδιο και στην Ομόνοια (εδώ και βιασμοί). Θυμίζουμε ότι ένας αστυνομικός της ΔΙΑΣ τραυματίστηκε όταν όπως υποστήριξε ο ίδιος «περνούσε τυχαία» έξω από εταιρεία πετρελαιοειδών στην περιοχή της Βάρης όπου σημειώθηκε έκρηξη. Αστυνομικοί δουλεύουν ως φύλακες και σωματοφύλακες ιδιωτών αλλά και ως «μπράβοι» στο χώρο της νύχτας. Δύο αστυνομικοί βρίσκονταν «τυχαία» στον τόπο της δολοφονίας πασίγνωστου ανθρώπου της νύχτας στο Χαϊδάρι. Αστυνομικός εμπλέκεται σε δολοφονίες στη Ζάκυνθο. Θυμίζουμε, επίσης, ότι αστυνομικός συμμετείχε σε κύκλωμα trafficking και κρατούσε φυλακισμένη στην Ηλιούπολη 18χρονη, την οποία κακοποιούσε, βίαζε και εξέδιδε. Θυμίζουμε ακόμη την πανάκριβη "μερσεντέ" του αστυνομικού διευθυντή της Ρόδου...

Συμπέρασμα: η ταύτιση κράτους και παρακράτους γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη, έτσι που το κράτος να ελέγχεται, τελικά, εξ ολοκλήρου από τις μαφίες.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση (συνεργασίας κράτους και παρακράτους) κινείται και η σύμπραξη ΕΥΠ με ιδιωτικές εταιρείες παρακολουθήσεων. Διαβάζουμε στο in.gr:

«…το Predator, «αξιοποιήθηκε» με όρους ΣΔΙΤ, δηλαδή σε μια συνεργασία τμήματα μέσα στην ΕΥΠ, αλλά όχι με τρόπο που να «χρεώνεται» άμεσα στην ΕΥΠ. Αυτό σήμαινε επίσης για όποιον μπορεί να καταλάβει ότι αυτός ο μηχανισμός δεν χρησιμοποιήθηκε μόνο από πολιτικά παράκεντρα, αλλά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Άλλωστε, υπήρχαν και κόστη που έπρεπε να καλυφθούν.». Εδώ μιλάμε για την «υψηλή μάφια».

Και το ερώτημα εξακολουθεί: Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

 

*https://www.in.gr/2022/04/28/greece/o-agnostos-emfylios-polemos-diarkeias-stin-elliniki-mafia-kai-ta-60-thymata-tis/

**artinews.gr

«Η ελευθερία της αλεπούς στο κοτέτσι».

 «Εγώ είμαι φιλελεύθερος», είπε ο πρωθυπουργός της χώρας Κυριάκος Μητσοτάκης σε τηλεοπτική εκπομπή, δικαιολογώντας την ελευθερία έκφρασης στην περίπτωση της «τραπ» μουσικής κι ας βρίθει αυτή σεξιστικών, ρατσιστικών και φασιστικού τύπου σχολίων, που αν δεν προτρέπουν, πάντως νομιμοποιούν την έμφυλη βία. Αυτό το θεωρεί ελευθερία ο Κυρ. Μητσοτάκης. Το ίδιο ισχύει και με την άποψή του για την ελευθερία του ελληνικού Τύπου. Θεωρεί «σκατά» τις κριτικές των Δημοσιογράφων χωρίς Σύνορα για την ανελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα. Γιατί πιστεύει ότι υπάρχει απόλυτη ελευθερία «να λέει ο καθένας ό,τι θέλει», συγχέοντας έτσι την ελευθερία της έκφρασης με την πληροφόρηση, δηλαδή με την ισότιμη διάδοση της άλλης άποψης, της αντίθετης με αυτή της κυβερνώσας παράταξης. Κι εδώ έγκειται το πρόβλημα. Η διαφορετική άποψη εκφέρεται μεν, αλλά θάβεται. Τα «πετσωμένα» μίντια, αυτά που διαδίδουν τις κυβερνητικές θέσεις «πνίγουν» την διάδοση της άλλης άποψης. Ναι, υπάρχουν και έντυπα που ασκούν κριτική στην κυβέρνηση, αλλά η δύναμη διάδοσης της πληροφορίας εκ μέρους τους είναι ισχνότατη. Στον τηλεοπτικό χώρο η κατάσταση είναι ακόμα πιο ζοφερή. Όσο για τον χώρο των κοινωνικών δικτύων, αυτός είναι ο μόνος χώρος που δεν ελέγχεται απόλυτα από την κυβέρνηση, γι' αυτό έχει στρέψει εκεί το ενδιαφέρον της.

Ναι, λοιπόν, υπάρχει ελευθερία, όμως όταν έχουμε ελευθερία αλλά άνισες δυνάμεις, τότε επικρατεί ο ισχυρότερος. Αυτό έχει γενική ισχύ στη νεοφιλελεύθερη πολιτική και περιγράφεται με την φράση «ελεύθερος ανταγωνισμός», ο οποίος στην πραγματικότητα όμως είναι «η ελευθερία της αλεπούς στο κοτέτσι».

Η πλήρης απόσυρση της κυβέρνησης από την εμπλοκή του Δημοσίου στην οικονομία, συμπεριλαμβανομένων των τομέων της ΥΓΕΙΑΣ, της εκπαίδευσης, της έρευνας επιδιώκει να "απελευθερώσει" εντελώς το πεδίο ώστε ολόκληρες περιοχές του κοινωνικού κράτους να γίνουν εκμεταλλεύσιμες από τις μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες(κλινικάρχες, σχολάρχες...). Έτσι, στο όνομα της δήθεν «δημοκρατικής αξίας» που ονομάζεται «ελευθερία» και πολιτικά "φιλελευθερισμός" (ενώ είναι καραμπινάτος νεοφιλελευθερισμός) απαλείφεται κάθε προστασία των εργαζομένων αλλά και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων έτσι ώστε να γίνει εύκολο το έργο της «αλεπούς στο κοτέτσι». Η απορρύθμιση είναι ο σκοπός τους. Η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών ομοίως. Αυτό συμβαίνει και σήμερα με το νομοσχέδιο για την ΥΓΕΙΑ και σε λίγο με το ΝΕΡΟ.

Όσο για τις υποκλοπές, οι μεγάλες εταιρείες και οι πολυεθνικές υιοθετούν σταδιακά όλα τα χαρακτηριστικά της εξουσίας των κρατών. Δίκτυα επικοινωνιών, δορυφορικές υπηρεσίες πληροφοριών, φακέλωμα προσώπων(κατασκοπευτικός καπιταλισμός), δικαστικοί θεσμοί, σύμφωνα με τους οποίους μία πολυεθνική μπορεί να σύρει ένα κράτος σ’ ένα ιδιωτικό διεθνές δικαστήριο. Το επόμενο βήμα γι’ αυτές τις πολυεθνικές οργανώσεις είναι να δημιουργήσουν στρατιωτική και αστυνομική εξουσία που να ταιριάζει με τη νέα τους δύναμη. Συνεπώς, η διαπλοκή ή αλλιώς η σύμπραξη κράτους και μεγα-εταιρειών (ΣΜΙΤ) κινείται σε αυτή την κατεύθυνση...