Οι εσωτερικές αντιθέσεις του κεφαλαίου

Ανταγωνιστικότητα, διαρθρωτικές αλλαγές, μεταρρυθμίσεις, ανάπτυξη, όροι γενικοί και ασαφείς, που υποκρύπτουν την κυνική και απάνθρωπη διάσταση των νέων σχεδίων της ηγετικής ελίτ της Ευρώπης για την εργασία. Πίσω από τις λέξεις και τους ευφημισμούς κρύβονται μειώσεις μισθών και συντάξεων καθώς και η εξαθλίωση των εργαζομένων. Και η ανάπτυξη; Τι σημαίνει, που βρίσκεται και πως μπορεί να επιτευχθεί η περίφημη ανάπτυξη; Είναι απλό, μέσα από τον αυτοματισμό και την ευελιξία και μέσω των δικτύων στο χώρο εργασίας μπορεί να δημιουργηθεί «ανάπτυξη χωρίς αύξηση της απασχόλησης», λένε οι οπαδοί της μετάβασης στη μεταβιομηχανική κοινωνία. Και τι θα παράγει η Ελλάδα; Ενέργεια και τουριστικές υπηρεσίες, λένε. Η ανάπτυξη, μάλιστα, με τη χρήση των νέων τεχνολογιών δεν χρειάζεται την απασχόληση. Επιπροσθέτως, ο τεχνολογικός αυτοματισμός μπορεί να υπονομεύσει την ποιότητα και το κύρος των θέσεων εργασίας που θα απομείμουν. Με άλλα λόγια, η δύναμη των εργαζομένων θα εξαλείφεται συνεχώς από το φάσμα του αυτοματισμού και η εργασία καθεαυτή θα πάψει να συνιστά βασικό στοιχείο της ταυτότητας του εργαζόμενου, καθιστάμενη μία εργαλειακή δραστηριότητα χωρίς προσωπικότητα. Κατ' αυτό τον τρόπο θα συμβεί η μεταβιομηχανική μετάβαση, όπου θα έχουμε μία ανερχόμενη πολυπληθή τάξη «υπηρετών»(αλλιώς σκλάβοι), που θα στερείται κάθε αξιοπρέπειας, και μία μικρή τάξη επαγγελματιών με εξασφαλισμένη απασχόληση. Εκτός από τον αυτοματισμό, όμως, υπάρχει και ο πληροφοριακός τρόπος ανάπτυξης, που επιτρέπει την ευελιξία στην ανασυγκρότηση των μονάδων και των σχέσεών τους(όπως η μεταφορά της έδρας της ΦΑΓΕ στο Λουξεμβούργο) αλλά και στις σχέσεις κεφαλαίου-εργασίας, καθιστώντας τη μονιμότητα της εργασίας παρελθόν, καθώς η τιμή της εργασίας θα προσαρμόζεται στη στιγμιαία ωφελιμότητα(δες και την ανταγωνιστικότητα ή τη μεγιστοποίηση των κερδών) της επιχείρησης. Έτσι, η μερική απασχόληση, η κατ’ οίκον εργασία, τα ευέλικτα ωράρια, η μεταβολή των καθηκόντων(Στον Ολυμπιονίκη Μάρα ζήτησαν από τα ΤΕΦΑΑ να αλλάξει ειδικότητα γιατί ο καθηγητής της ενόργανης πήρε σύνταξη!), οι κυμαινόμενοι μισθοί και τα επιδόματα ανάλογα με την απόδοση, όλα αυτά και άλλα πολλά αυξάνουν την κερδοφορία της επιχείρησης(δηλαδή την παραγωγικότητα), υπονομεύοντας, όμως, τη συλλογική θέση της εργασίας απέναντι στο κεφάλαιο. Επίσης, το δημόσιο και ιδιωτικό διαπλέκονται νομίμως πλέον. Τα τμήματα του κράτους πρόνοιας που απέμειναν παραδίδονται στον ιδιωτικό τομέα(Υγεία, υπεργολαβίες, η απάτη των τηλεφωνικών αριθμών του ΕΟΠΥΥ που κερδοσκοπούν σε βάρος των ηλικιωμένων ασφαλισμένων κ.ά.). Όλα αυτά διαμορφώνουν ένα κράτος που συμπλέκεται με μεγάλες επιχειρήσεις συγκροτώντας κυριολεκτικά μία στρατιωτική μηχανή αλλά και καρτέλ(που αποκαλούνται και ευμετάβλητες στρατηγικές συμμαχίες) από μεγάλες βιομηχανίες ομοειδών προϊόντων. Αυτά τα καρτέλ ποικίλουν ανάλογα με το χώρο και το χρόνο και καταλήγουν σε μία μεταβαλλόμενη γεωμετρία επιχειρηματικών στρατηγικών που ακολουθούν τη λογική των πολλαπλών δικτύων. Σ’ αυτό το σύνθετο νέο επιχειρηματικό περιβάλλον η εργασία είναι χαμένη από χέρι, καθώς οι πολιτικοί της εκπρόσωποι αδυνατούν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις λόγω των παρωχημένων αναλυτικών εργαλείων που χρησιμοποιούν. Όμως, οι εσωτερικές αντιφάσεις του κεφαλαίου, πρωτίστως ανάμεσα στην εικονική (χρηματοπιστωτική) και στην πραγματική οικονομία δεν επιτρέπουν μία ομαλή εξέλιξη παρά την απουσία σοβαρής αντίδρασης εκ μέρους των εργαζομένων. Σ’ αυτές τις αντιθέσεις οφείλεται η κρίση και όχι στη διάλυση της κοινωνικής συνοχής που δεν απασχολεί κανέναν.

Ανάπτυξη για ποιον;

Στη γωνία Μητροπόλεως και Βουλής, έξω από το παλιό υπουργείο Παιδείας, συλλαμβάνουν νέους. Επικαλούμαι τη δημοσιογραφική ιδιότητα και ρωτώ τους αστυνομικούς για ποιο λόγο τους συλλαμβάνουν. Δεν μου απαντούν. Το κάνουν οι συλληφθέντες που μου δείχνουν τα «αμυντικά όπλα» τους, όπως τους είπαν! Πρόκειται για γυαλιά κολύμβησης, για κρέμα μαλόξ και μία μάσκα για τα αέρια. Ο παραλογισμός είναι προφανής. Τηλεφωνώ σε συνάδελφο αστυνομικό συντάκτη και του ζητώ να μάθει με ποια κριτήρια προβαίνει η αστυνομία σε συλλήψεις. Η απάντηση έρχεται σε λίγα λεπτά: «Η εντολή είναι να συλλαμβάνουν όποιον δεν τους αρέσει η φάτσα του». Οι αστυνομικοί μεταβάλλονται πάραυτα σε σεκιουριτάδες και πορτιέρηδες των μαγαζιών της νύχτας που κάνουν face control στους «πελάτες»! Ο κάθε πολίτης, που επιθυμεί να διαδηλώσει ειρηνικά και δημοκρατικά, είναι στο έλεος του γούστου και του φυσιογνωμικού κριτηρίου του κάθε ματατζή. Αλίμονο αν είσαι νέος, αν έχεις πολλά μαλλιά ή σκουλαρίκια. Καταφθάνουν βουλευτές και ζητούν τα στοιχεία του επικεφαλή της ομάδας των αστυνομικών. Εκείνος κιτρινίζει. Η τρομοκρατία μεταφέρεται στον πόλο που μέχρι πριν τρομοκρατούσε. Στην πλατεία συρρέει κόσμος. Οι φωνές φθάνουν στον ουρανό, αλλά, όπως με πληροφορούν οι συνάδελφοι, στο Μέγαρο Μαξίμου δεν ακούγεται απολύτως τίποτα. Δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, που δεν επικοινωνεί ο ένας με τον άλλο. Οι φωνές του πλήθους, οι κραυγές της απόγνωσης των ανέργων σταματούν στις κορφές των δέντρων και μένουν ανεπίδοτες. Η κα Μέρκελ αφού επιθεώρησε στο αεροδρόμιο το άγημα υπό τους ήχους της φιλαρμονικής της αποικίας με τις χαρακτηριστικές λευκές στολές, αφίχθηκε στην Ηρώδου Αττικού. Εκεί ρώτησε διάφορα τον Έλληνα πρωθυπουργό για το… οικόπεδο. Στο εσωτερικό του μεγάρου Μαξίμου διαπιστώνει πως το γραφείο του κ. Σαμαρά «είναι ωραίο»! Κι εκείνος απαντά πάραυτα ότι «το ίδιο είχαν και οι προκάτοχοί του». Μη και νομίσει η φράου ότι κάνουμε σπατάλες. Κάποιος άλλος θα έλεγε στη θέση του ένα απλό «ευχαριστώ πολύ». Αλλά εδώ παίζονται πολλά. Δεν ξέρεις τι μπορεί να υποκρύπτει κάθε ερώτηση. Εξάλλου, το είπε η καγκελάριος, εδώ ήρθαμε «με στόχο να κατανοήσουμε καλύτερα τους Έλληνες»! Γιατί δεν την πήγαν, άραγε, στο Σύνταγμα για να τους γνωρίσει; Γιατί δεν την έβαλαν σ’ ένα ελικόπτερο να δει το μέγα πλήθος που διαμαρτύρονταν; Αλλά όταν η κυρία Μέρκελ μιλάει για τους Έλληνες δεν εννοεί την πλέμπα, δεν αναφέρεται στους περιττούς, αλλά στους επιχειρηματίες, μιλάει μόνο για τους «πάνω», για τους λίγους, για τους έχοντες και κατέχοντες. Αυτούς ήθελε να γνωρίσει και να γνωρίσουν οι Γερμανοί συνάδελφοί τους. Αυτοί που αύριο θα αγοράσουν για ένα κομμάτι ψωμί τη ελληνική δημόσια περιουσία και θα επενδύσουν σε μία έρημη χώρα, όπου οι άνθρωποι, όσοι επιζήσουν, θα διαβιούν με 200 ευρώ το μήνα. Ναι, η Γερμανίδα καγκελάριος μίλησε επιτέλους για την περίφημη ανάπτυξη, αλλά όχι για εκείνη την ανάπτυξη που θα αφορά όλους, αλλά για εκείνη που θα είναι για τους λίγους, τους πρώην διαπλεκόμενους κλεπτοκράτες, που τώρα θα ρουφούν το αίμα του λαού νομίμως. Αυτό θέλουν οι Γερμανοί. Αυτό είναι το μοντέλο της νέας Ευρώπης. Μιας ηπείρου που θα λειτουργεί σαν στρατιωτική μηχανή και οι εργαζόμενοι θα είναι σκλάβοι. Αλήθεια, αυτή την Ελλάδα θέλουμε; Αυτόν τον κόσμο θέλουμε; Όποιος επιθυμεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να γνωρίζει ότι η αντίδραση των κάτω, αργά ή γρήγορα, θα είναι τρομερή.

Όμηρος

Η Μέρκελ θα δει στους δρόμους της Αθήνας την ερημιά του αυταρχισμού τής διεφθαρμένης αστικής μας δημοκρατίας, τον αποκλεισμό της διαμαρτυρίας σε απόσταση αόρατης ασφαλείας, θα δει μία Αθήνα πεντακάθαρη από τους περιττούς, από τους ανθρώπους-σκουπίδια, καθώς όλοι θα έχουν εξωθηθεί πέρα από το βεληνεκές του βλέμματός της και πίσω από τις ασπίδες των ΜΑΤ. Ναι, η απελπισία, επιχειρώντας να κραυγάσει, θα χτυπάει στις ασπίδες και θα επιστρέφει στα κεφάλια των απελπισμένων, με τη μορφή της σιδερένιας λαβής του κλομπ των μπάτσων. Οι ψυχές είναι ήδη κομματιασμένες, τα πρόσωπα απρόσωπα, οι πολλοί μια τεράστια χαίνουσα πληγή. Οι στρατιές των ζωντανών-νεκρών θα παρελάσουν αύριο την απελπισία τους, την οποία θα δει η καγκελάριος διαμεσολαβημένη από τους τηλεοπτικούς και τους φωτογραφικούς φακούς. Αλλά έτσι δεν θα φθάσει ποτέ σ’ αυτή η σάπια αναπνοή της πείνας, η μυρωδιά της προχωρημένης σήψης της ελληνικής κοινωνίας. Ίσως την πληροφορήσουν γι’ αυτό. Κι όταν της αναφέρουν πως δεν έχει απομείνει πλέον απολύτως τίποτα, τότε θα δώσει το σύνθημα να σαρώσουν τα σκουπίδια και να κάνουν την τελική τους έφοδο οι Γερμανοί κομάντος του επιχειρείν. Το Δ΄ Ράιχ επιτυγχάνεται, σήμερα, βομβαρδίζοντας τον πληθυσμό με αλλεπάλληλα εξοντωτικά μέτρα λιτότητας. Βέβαια, η καγκελάριος Μέρκελ θα μας πει και πάλι πόσο «ματώνει η ψυχή της» για τα δεινά του ελληνικού λαού, αλλά θα επιμείνει πως χρειάζεται περισσότερο αίμα, περισσότερος θάνατος. Η ηγετική ελίτ του σπουδαίου γερμανικού λαού εξακολουθεί να πορεύεται με το τραύμα της ήττας στους δύο παγκοσμίους πολέμους, που καθόρισε το γερμανικό πνεύμα, δημιουργώντας μία τάση αναδίπλωσης και εθνικής κατάθλιψης κατά τις περιόδους αδυναμίας αλλά και αυταρχισμού και επιθετικότητας όταν υπάρχει η αίσθηση της ισχύος. Αυτό το επισημαίνει εκ νέου ο πρώην καγκελάριος X. Σμιτ. Γενικά, η αταβιστική αυτή συμπεριφορά των Γερμανών εκδηλώνεται κατά κόρον εναντίον της Ελλάδας, η οποία αρχικά δαιμονοποιήθηκε ώστε να χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια σαν παράδειγμα προς αποφυγή. Για την ακρίβεια, οι Γερμανοί φαίνεται να ακολουθούν την πολιτική των WASP’s(Λευκοί Αγγλοσάξονες Προτεστάντες) στην Αμερική, οι οποίοι ένωναν όλο το μωσαϊκό των μεταναστών που συνέρεε στις ΗΠΑ απ’ όλο τον κόσμο με βάση κάθε φορά έναν κοινό εχθρό-δαίμονα(αρχικά εσωτερικό και στη συνέχεια εξωτερικό). Τώρα οι Γερμανοί θέλουν να ενώσουν την Ευρώπη με βάση το βόρειο, γερμανικό πνεύμα. Ο αποδιοπομπαίος τράγος, ή κατ’ άλλους η «Ιφιγένεια» για τη δημιουργία των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης είναι η Ελλάδα. Αλλά γιατί η Ελλάδα; Γιατί, προφανώς, είναι αυτή που παραπέμπει στην πολιτισμική απαρχή της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Συνεπώς, η σύγχρονη συνέχεια των αρχαίων Ελλήνων θα είναι οι… Γερμανοί. Μ’ αυτή τη συμβολική σκευή, την οικονομική της ευρωστία και μία Ευρώπη που θα είναι μία «Μεγάλη Γερμανία», οι Γερμανοί θα αντιπαρατεθούν στις ΗΠΑ και την Κίνα, δημιουργώντας την αυτοκρατορία του 21ου αιώνα. Αυτό θα συμβεί αναίμακτα; Αμερικανοί και Κινέζοι θα δεχτούν αδιαμαρτύρητα τις σε βάρος τους συνέπειες από την οικονομική πολιτική του Βερολίνου; Για την ώρα το δολάριο χτυπά το ευρώ, γιατί οι ΗΠΑ θέλουν να είναι αυτοί που θα μοιράσουν τον κόσμο με την Κίνα. Εντέλει, με την Ελλάδα τι θα γίνει; Η Μέρκελ θα βγάλει την «Ιφιγένεια» από το βωμό και θα βάλει στη θέση της ένα κριάρι;! Ίσως. Μόνο που η Ιφιγένεια θα είναι εσαεί όμηρος του Βερολίνου.

Η βία της απελπισίας αντίβαρο στην αδικία

Πόλεμος στη Συρία. «Πόλεμος» και στην Αθήνα. Η Τουρκία καθίσταται το manu militari του ΝΑΤΟ και έχει τη στήριξη της διεθνούς κοινότητας «κι αυτό είναι διπλωματική επιτυχία» δήλωσε, χθες, ο Γιαλτσίν Ακντογάν σύμβουλος του Τούρκου πρωθυπουργού. Ποιο θα είναι το αντάλλαγμα που θα ζητήσει η Τουρκία γι’ αυτή της την εκδούλευση; Ας ελπίσουμε πως δεν θα αφορά τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Κι αν όμως συμβεί αυτό; Τότε η Τουρκία θα βρει μία Ελλάδα που βρίσκεται στην πιο αδύνατη στιγμή της, όχι μόνο για οικονομικούς αλλά και για ανθρωπιστικούς και κοινωνικούς λόγους. Ήδη η κοινωνική έκρηξη είναι γεγονός. Τα χθεσινά γεγονότα στην Αθήνα καταδεικνύουν πως τα όρια αντοχής των εργαζομένων, που έχουν να πληρωθούν έξι μήνες, έχουν εξαντληθεί. Και σαν να μην φθάνει η ανεργία και η ανέχεια, έρχονται και τα νέα μέτρα που προβλέπεται ότι θα μας σκοτώσουν. Ας μη λυπάται, συνεπώς, ο υπουργός για «τα άκρα» και για τα ιερά και τα όσια, αλλά γι’ αυτούς που δεν έχουν να πάνε γάλα στα παιδιά τους, γι’ αυτούς που δεν έχουν καμία ζωή καθώς τα νέα μέτρα έρχονται να τους δώσουν τη χαριστική βολή. Επίσης, η αντίδραση των καταδικασμένων είναι βέβαιο πως θα είναι ακραία. Τι άλλο, τάχα, θα μπορούσε να είναι, αφού μόνο έτσι μπορούν να διασώσουν την προσωπική τους αξιοπρέπεια. Αλλά αν είναι ακραίες οι διαδηλώσεις αυτών των απελπισμένων εργατών που έχουν τόσο καιρό να πληρωθούν, τότε τι είναι οι λίστες των ληστών; Τι είναι οι λίστες των κλεφτών κι αυτών που τους συγκαλύπτουν; Ποια πρέπει να είναι η αντίδραση του μισθωτού και του συνταξιούχου καθώς και του άνεργου νέου(πάνω από το 54%) σε όλα αυτά τα άκρως προκλητικά που συμβαίνουν εναντίον της κοινωνίας και της πατρίδας; «Άκρα» δεν μπορεί να είναι οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι που τους έχουν απομυζήσει τα μνημόνια και οι πολιτικές λιτότητας, χωρίς, μάλιστα, κανένα όφελος της εθνικής οικονομίας, «άκρα» είναι οι γνωστοί «νταβατζήδες» της διαπλοκής οι οποίοι τώρα διαπλέκονται με την τρόικα, χωρίς ίχνος πατριωτισμού, «άκρα» τέλος είναι οι φοροφυγάδες, όσοι τα «έφαγαν» και όσοι τα έστειλαν σε τράπεζες, όπως η HSBC, που ξέπλενε μέχρι και ναρκοδολάρια, ή σε off shores, των περίφημων φορολογικών παραδείσων. Γι’ αυτούς να λυπάστε» κύριε υπουργέ και όχι για τους απελπισμένους. Οι τελευταίοι στην απελπισία τους, το μόνο που ζητούν είναι μία κάποια δικαιοσύνη, η οποία κάποτε επιδιώκεται και με δυναμικό τρόπο. Αυτή η μορφή βίας μπορεί να συνιστά και μία κάποια αποκατάσταση της δικαιοσύνης, όπως έλεγε η Χάνα Άρεντ. Η βία της απελπισίας είναι αντίβαρο στην αδικία. Θα το ξαναπούμε, το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι απολέσουμε την ανθρωπιά μας, την ιδέα του ανθρώπου. Και χωρίς να αισθανόμαστε άνθρωποι, δεν μπορούμε να υπερασπίσουμε ούτε πατρίδα ούτε τα υπόλοιπα ιερά και όσια.

Σενάρια εξόδου από την κρίση

Η αντιμετώπιση της ύφεσης βρίσκεται στην ενίσχυσης της ζήτησης δηλώνει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν. Αλλά ενίσχυση της ζήτησης σημαίνει αύξηση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών είτε με αυξήσεις μισθών είτε με φορολογικά κίνητρα(απαλλαγές), είτε με μειώσεις των τιμών των αγαθών. Τι συμβαίνει, όμως, στην Ελλάδα και στον ευρωπαϊκό νότο εν γένει; Άγρια λιτότητα, περικοπές μισθών και συντάξεων, περικοπή των φορολογικών απαλλαγών, πρωτοφανής δηλαδή μείωση της αγοραστικής δύναμης και τεράστια ανεργία. Γιατί η εμμονή σ’ αυτή τη συνταγή; Γιατί κάποιοι ωφελούνται. Στην ευρωζώνη από το υπερτιμημένο ευρώ ωφελείται κυρίως η Γερμανία, καθώς οι εξαγωγές της είναι ακριβές. Έτσι, το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας είναι το εμπορικό έλλειμμα της Ελλάδας. Συνεπώς, ένα από τα μεγάλα προβλήματα της ευρωζώνης είναι τα αντιτιθέμενα συμφέροντα του βορρά και του νότου. Η Γερμανία θέλει ισχυρό ευρώ, ενώ η Ελλάδα θα ήθελε μία υποτίμησή του ώστε να μπορούν να ενισχυθούν οι όποιες εξαγωγές και πρωτίστως ο τουρισμός της. Πως μπορούν να συγκερασθούν οι αντιθέσεις; Οι προτάσεις είναι τρεις: Η πρώτη μιλάει για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Όμως, ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα προκαλούσε μία επιδείνωση και μία φυγή προς τα μπρος της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Πορτογαλίας, επιφέροντας την κατάρρευση του ευρώ. Η δεύτερη πρόταση αναφέρεται στην έξοδο από το ευρώ της Γερμανίας. Κι αυτό θα δημιουργούσε την ίδια και ίσως μεγαλύτερη κατάρρευση όλων, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας. Η τρίτη, τέλος, πρόταση μιλάει για τη δημιουργία δύο νομισματικών ζωνών, το ευρώ του βορρά και το ευρώ των χωρών του νότου, που θα συνδυασθεί με μία πολιτική ενοποίηση(ομοσπονδιοποίηση) της ΕΕ και την προσπάθεια ομογενοποίησης(σύγκλησης) των οικονομιών. Για να συμβεί, όμως, η οικονομική σύγκληση απαιτείται μεγαλύτερη στήριξη στις υπερχρεωμένες χώρες από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δηλώνει ο Κρούγκμαν. Όμως η Γερμανία επιμένει να λειτουργεί αρνητικά σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Πολύ περισσότερο που το πλαφόν της βοήθειας την οποία μπορεί να παράσχει έχει νομοθετικά περιορισθεί στα 190 δις ευρώ. Συνεπώς, εξακολουθεί να επικρατεί ο εθνικός εγωισμός, η εθνική λογική αντί της ευρωπαϊκής. Γι’ αυτό, αντί να έχουμε μία νέα ευρωπαϊκή ισορροπία, η οικονομική κρίση θα συνεχίσει να μετακυλύεται προς τις αδύνατες χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Η ίδια πολιτική, βέβαια, ακολουθείται και από τις ΗΠΑ που μετακυλύει στην περιφέρεια και δη στην Ευρώπη τη δική της κρίση. Επίσης, πέραν του εθνικού συμφέροντος υπάρχει και το συμφέρον του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, δηλαδή των τραπεζών, οι οποίες αφού απορρόφησαν το κρατικό χρήμα, εξακολουθούν να δρουν «πειρατικά», αδιαφορώντας για την ύφεση, για την πραγματική οικονομία, για τις κοινωνίες και τους ανθρώπους. Όμως, η ύφεση συνεχίζεται, επηρεάζοντας και τις τράπεζες. Αλλά το μεγάλο πρόβλημα είναι οι κοινωνίες που βρίσκονται ένα βήμα πριν από την έκρηξη. Αυτό δεν είναι δική μας διαπίστωση, αλλά του ίδιου του ΟΟΣΑ. Όσο για την Ελλάδα, ας κρατήσουμε τα λόγια του Πωλ Κρούγκμαν, ότι δηλαδή οι μικρές χώρες δεν μπορούν να ξεπεράσουν την κρίση παρά μόνο ως τμήματα ενός ισχυρότερου οικονομικού συνόλου.

Η λίστα της υποκρισίας

Σάλος με τη λίστα(Λαγκάρντ) των 1991 Ελλήνων καταθετών(φοροφυγάδων)της Ελβετίας. Ποιος την κατείχε και ποιος την απέκρυψε; Γιατί η κυβέρνηση Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου, η οποία την είχε από το 2010, δεν την αξιοποίησε; Και γιατί αυτή βρισκόταν στα χέρια του κ. Βενιζέλου ακόμη κι αν επρόκειτο για αντίγραφο; Αυτά τα ερωτήματα διατυπώνονται με αφορμή την περίεργη διαδρομή της λίστας. Το σημαντικότερο, όμως, κι αυτό που προκαλεί το δημόσιο αίσθημα είναι το επιχείρημα ότι η λίστα δεν μπορεί να αξιοποιηθεί γιατί, όπως ισχυρίζονται, είναι προϊόν μη νόμιμης διαδικασίας(υποκλοπής)! Και επειδή πολύς λόγος γίνεται για την ελβετική τράπεζα, να πληροφορήσουμε πως οι καταθέσεις έχουν γίνει στην τράπεζα HSBC στην Ελβετία, αλλά η έδρα της τράπεζας αυτής είναι στο Citi του Λονδίνου. Όσον αφορά στη λίστα, αυτή περιήλθε στα χέρια των γαλλικών αρχών, όταν στα τέλη του 2008 συνελήφθη το πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της HSBC Γενεύης, ειδικός στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, Ερβέ Φαλτσιάνι, ο οποίος προσπαθούσε να πουλήσει σε διάφορες χώρες CD με τα ονόματα περισσοτέρων από 24 χιλιάδων μεγαλοκαταθετών, Γάλλων, Ιταλών, Βρετανών, Γερμανών, Ισπανών, Ελλήνων κ.α. Ο Φαλτσιάνι συνελήφθη την 1η Ιουλίου στην Βαρκελώνη όταν με την επίδειξη του διαβατηρίου του οι αρχές είδαν ότι υπάρχει διεθνές ένταλμα σύλληψης εναντίον του. Τα στοιχεία του Φαλτσιάνι καλύπτουν την περίοδο από τον Φεβρουάριο του 1997 έως τον Δεκέμβριο του 2007. Οι λίστες βρέθηκαν στα χέρια της γαλλικής κυβέρνησης καθώς ο Φαλτσιάνι είχε καταφύγει στη νότια Γαλλία, αφού διώκονταν στην Ελβετία. Εκεί οι γαλλικές αρχές προέβησαν σε κατ’ οίκον έρευνα και κατέσχεσαν όλα τα στοιχεία. Έτσι, άνοιξαν πάνω 3.000 υποθέσεις, δημιουργώντας ένταση μεταξύ Ελβετίας και Γαλλίας. Τότε και άλλες χώρες άρχισαν να ζητούν τα στοιχεία που αφορούσαν δικούς τους πολίτες! Τον Μάϊο του 2010 η κυβέρνηση Σαρκοζί έδωσε στην Μαδρίτη τα στοιχεία 659 Ισπανών πολιτών. Μεταξύ αυτών ήταν και ο πατέρας του Προέδρου της τράπεζας Santander ο οποίος συμφώνησε για έναν διακανονισμό με το ισπανικό δημόσιο και πλήρωσε 200 εκατομμύρια ευρώ ώστε να κλείσει η υπόθεση. Στις 26 Οκτωβρίου 2010 ο τότε υπουργός Οικονομικών της Ισπανίας, είπε ότι εξαιτίας της λίστας Φαλτσιάνι έγινε η μεγαλύτερη είσπραξη διαφυγόντων φόρων στην ιστορία του ισπανικού κράτους! Γιατί, όμως, οι Ελβετικές αρχές –αλλά και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες- επιτρέπουν στις τράπεζες να δέχονται προϊόντα εγκλήματος; Όταν, μάλιστα, είναι γνωστό ότι η ίδια τράπεζα, η HSBC, προέβαινε συστηματικά σε τεράστιας έκτασης ξέπλυμα μαύρου χρήματος; Αυτό δεν αναφέρεται σε κάποιο προϊόν υποκλοπής αλλά σε έκθεση του αμερικανικού Κογκρέσου. Η τράπεζα αυτή συγκεκριμένα επέτρεπε σε μεξικανούς εμπόρους ναρκωτικών να ξεπλένουν χρήματα! Αξίζει, επίσης, να αναφέρουμε την άμεση διασύνδεση των μεγάλων τραπεζικών αγορών με τους περίφημους φορολογικούς παραδείσους, που έχουν ως πρώτο μέλημα τη φοροδιαφυγή, η οποία αποκαλείται κομψά «φορολογική βελτιστοποίηση» και αποσκοπεί στην επίτευξη όσο γίνεται μεγαλύτερων κερδών. Οι ίδιες οι τράπεζες συνεπώς αποδέχονται χωρίς κυρώσεις προϊόντα εγκλήματος και συνεργούν στη διάπραξη αδικοπραξιών. Σύμφωνα με την ίδια έκθεση του αμερικανικού Κογκρέσου, το 2007 και το 2008 το μεξικανικό υποκατάστημα της HSBC μετέφερε 7 δισ. δολάρια στα υποκαταστήματα της τράπεζας στις ΗΠΑ. Η τράπεζα συνέχιζε, δηλαδή, να δέχεται τα κέρδη των μεγαλεμπόρων ναρκωτικών και να τα περνά σε τραπεζικούς λογαριασμούς προκειμένου να κρύψει την παράνομη δραστηριότητα. Με άλλα λόγια νομιμοποιούσε, κοινώς «ξέπλενε» ναρκο-δολάρια! Η HSBC είναι ευρωπαϊκή τράπεζα αλλά η έρευνα και οι αποκαλύψεις έγιναν από τους Αμερικανούς. Για να αποδειχθεί έτσι ότι στην Ευρώπη είμαστε στο έλεος των «τραπεζών». Βέβαια, οι αποκαλύψεις δεν γίνονται γιατί οι Αμερικανοί είναι έντιμοι, αλλά λόγω του οικονομικού πολέμου ΗΠΑ-Ευρώπης. Γιατί αν πραγματικά οι Αμερικανοί (δηλαδή το ΔΝΤ) ήθελαν την πάταξη της φοροδιαφυγής, θα μπορούσαν μαζί με τους Ευρωπαίους να προχωρήσουν στη διαρθρωτική εξυγίανση της χρηματοπιστωτικής και πραγματικής οικονομίας, καταργώντας τους παράδεισους της φοροδιαφυγής, που βρίσκονται στην Ελβετία, στο Λουξεμβούργο, στην Ολλανδία και στην Αυστρία, όπου «παίζουν» οι Γερμανοί, στο Μονακό, όπου «παίζουν» οι Γάλλοι και στο Λιχτενστάιν, όπου «κρύβονται» όλοι. Αξίζει να σημειώσουμε, επίσης, ότι η σημαντικότερη ζώνη φοροδιαφυγής είναι η βρετανική ζώνη που περιλαμβάνει το Σίτι και τις πρώην αποικίες με πρώτο το νησί Κέιμαν. Η αμερικανική ζώνη επικεντρώνεται στη Γουόλ Στριτ, στο Ντελαγουέαρ, στο Γουαϊόμινγκ και στη Φλόριδα καθώς και στα μακρινά προτεκτοράτα. Τέλος, έχουμε τα πολύ μικρά νησάκια στον Ειρηνικό(Βανουάτου, Ναουρού). Σ’ αυτά τα μέρη κρύβεται το πειρατικό κεφάλαιο. Η Ελβετία, συνεπώς, δεν είναι παρά ένα μέρος, όπου κρύβεται το χρήμα και η πολιτική υποκρισία της Μέρκελ, του Σόιμπλε, της Λαγκάρντ, και των εγχώριων πολιτικών που κορυβαντιούν για τη λίστα Λαγκάρντ, ενώ είναι γνωστό ότι το χρήμα έχει διασπαρεί σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Το ΔΝΤ και ο Χομπσμπάουμ

Η παρούσα κρίση είναι βαθιά «γιατί πλήττει την ίδια την αγορά», έλεγε πριν ένα χρόνο ο Έρικ Χομπσμπάουμ. Τι θα αντικαταστήσει, άραγε, την αγορά; Αυτό θα πάρει πάρα πολύ χρόνο για να το μάθουμε, όσο και η διάρκεια της καταστροφικής διαδικασίας. Ο Χομπσμπάουμ είδε την αρχή της καταστροφής, αλλά δεν πρόλαβε το τέλος της, καθώς εγκατέλειψε τον μάταιο πλην όμορφο τούτο κόσμο. Όσοι παραμένουμε εδώ παρακολουθούμε τα επεισόδια της καταστροφικής διαδικασίας, όπως αυτό που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα. Αυτή την Κερκόπορτα απ’ όπου οι άνθρωποι οι δολαρίου επιχειρούν να αλώσουν το ευρώ. Ήδη, η άποψη αυτή, που κάποιοι εδώ και δύο χρόνια την μυκτήριζαν ως παρωχημένη και γραφική, υιοθετείται από μέσα ενημέρωσης του γερμανικού κατεστημένου, όπως το έγκυρο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel. «Πιόνια πολιτικών συμφερόντων» χαρακτηρίζονται τα τρία στελέχη της τρόικας που βρίσκονται από χθες στην Ελλάδα. Και οικονομικών συμφερόντων θα λέγαμε εμείς καθώς πίσω από τα πολιτικά κρύβονται και τα οικονομικά συμφέροντα. Υπ’ αυτή την οπτική, όμως, τίνος «πιόνι» είναι ο Τόμσεν; Τίνος ο Μαζούχ; Το περιοδικό δεν απαντά. Για μας το χειρότερο δεν είναι ότι οι τρεις εκπροσωπούν κάποια «πολιτικά συμφέροντα», αλλά ότι αυτά τα συμφέροντα είναι αντιτιθέμενα. Ο κ. Τόμσεν, δηλαδή, όντας εκπρόσωπος του ΔΝΤ φαίνεται να είναι πιο κοντά στα αμερικανικά συμφέροντα και το δολάριο, που συγκρούονται με την Ευρώπη και το ευρώ σε μία προσπάθεια να αναδειχθεί αυτός που θα «μοιράσει» τον κόσμο με τις νέες αναδυόμενες δυνάμεις και δη την Κίνα. Η κωλυσιεργία και η σκληρότητα του κ. Τόμσεν δεν είναι γιατί το ΔΝΤ πιέζεται δήθεν από τις χώρες μέλη του για τα χρήματα που δανείζει στην Ελλάδα, αλλά για να δημιουργηθούν οι συνθήκες εξόδου της χώρας μας από το ευρώ. Η έξοδος αυτή θα σημάνει κατ’ αρχάς όχι μόνο την οικονομική χρεοκοπία της Ελλάδας αλλά και τη χρεοκοπία της συμβολικής και πολιτικής ιδέας της Ενωμένης Ευρώπης και του νομίσματός της, του ευρώ, που θα είναι το προοίμιο της πλήρους κατάρρευσής του. Το κόλπο του Τόμσεν είναι η εστίαση στο οικονομικό σκέλος του ελληνικού προβλήματος, όταν είναι πλέον σαφές ότι το πρόγραμμα λιτότητας οξύνει την ύφεση, ενώ η λύση εδώ που φθάσαμε μπορεί να είναι μόνο πολιτική. Θα αφήσουν, με άλλα λόγια το ευρώ να καταρρεύσει οι Γερμανοί, ή θα το σώσουν, αποφασίζοντας πολιτικά να σώσουν την Ελλάδα; Όμως, η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να σωθεί ούτε χωρίς την «αγορά» της, όπως θα έλεγε ο Χομπσμπάουμ, ούτε χωρίς το λαό της. Αν, όμως, τα δολοφονικά μέτρα επιβληθούν, τότε, αργά ή γρήγορα, θα αναπτυχθεί ένα πανευρωπαϊκό κίνημα αντίδρασης από το νότο ως το βορρά. Δεν μπορεί η αντίδραση στην ανθρωπιστική καταστροφή να μη διαχυθεί παντού, «σχεδόν όπως διαχέεται ο φόβος της επιδημίας της γρίπης». Γι’ αυτό η μεγάλη προσπάθεια των ξένων επικυρίαρχων και των εγχώριων ολιγαρχών είναι να ελέγξουν τα μίντια, δηλαδή τους ξενιστές της μόλυνσης. Ό,τι και όποιος θα συνεχίσει να καταγγέλλει τον εργασιακό μεσαίωνα και την χομπσιανή κοινωνία της ζούγκλας θα εξαφανίζεται. Ήδη αυτό έχει συμβεί με εκείνους που κατήγγειλαν τα μνημόνια από το 2010. Γι’ αυτό εκείνοι που σήμερα νομίζουν πως «όλοι(σ.σ. οι δημοσιογράφοι) έχουμε ευθύνη», κρίνουν γιατί βλέπουν μόνο τους ομοίους τους, καθώς αδυνατούν να δουν κι εκείνους που έχουν ήδη «εκτελεστεί»!