«Όχι στην επιλεκτική ευαισθησία»

 Όταν λέμε

«Όχι στην επιλεκτική ευαισθησία», όταν υποστηρίζουμε πως «Όλοι οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο -στην Ουκρανία, στην Υεμένη, στο Νότιο Σουδάν, στο Αφγανιστάν, παντού- αξίζουν την ίδια συμπόνια», δεχόμαστε από τους όψιμα ευαίσθητους, από φασίστες, αλλά και από «νέο-δεξιούς», από αυτούς που δεν βρήκαν μία λέξη ενάντια στα pushbacks της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ούτε ενάντια στον φασίστα της Λέσβου που φωνάζει στην έγκυο προσφύγισσα: «είσαι γκαστρωμένη μωρή; στ’ αρχίδια μας, εμείς σε γαμήσαμε;», όλοι αυτοί, λοιπόν, μας κατηγορούν ως υποστηρικτές του Πούτιν!

Οποιαδήποτε αναφορά σε άλλον πόλεμο, σε άλλη γενοκτονία, σε άλλα εγκλήματα (στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία…) συνιστά -λένε- προσπάθεια συγκάλυψης της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Ως εάν ο μόνος πόλεμος που γίνεται μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο να είναι αυτός εδώ!    

Είναι οι ίδιοι που δεν βλέπουν το λιμό στην Υεμένη, ούτε τα νεκρά παιδιά από την πείνα και τις βόμβες της «συμμάχου» Σαουδικής Αραβίας, στην οποία η κυβέρνηση Μητσοτάκη έδωσε συστοιχίες πυραύλων Πάτριοτ.

Είναι αυτοί που αδυνατούν να διαγνώσουν γιατί ο πόλεμος στην Ουκρανία εντάσσεται σε μία σειρά πολεμικών συγκρούσεων, που έχουν ως αιτία τους τούς γεωοικονομικούς και γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς των υπερδυνάμεων, με θύματα πάντα τους λαούς.

Διαβάζω την πρόσφατη δήλωση της ηθοποιού Α. Τζολί(πρέσβειρα του ΟΗΕ) από την επίσκεψή της στην Υεμένη: «Καθώς συνεχίζουμε να παρακολουθούμε τη φρίκη που εκτυλίσσεται στην Ουκρανία και ζητάμε τον άμεσο τερματισμό της σύγκρουσης, βρίσκομαι εδώ στην Υεμένη για να υποστηρίξω ανθρώπους που επίσης χρειάζονται απεγνωσμένα την ειρήνη. Η κατάσταση εδώ είναι μια από τις χειρότερες ανθρωπιστικές κρίσεις στον κόσμο, με έναν άμαχο να σκοτώνεται ή να τραυματίζεται κάθε ώρα το 2022. Μια οικονομία κατεστραμμένη από τον πόλεμο και πάνω από 20 εκατομμύρια Υεμενίτες να εξαρτώνται από την ανθρωπιστική βοήθεια για να επιβιώσουν».

Μόνο οι πάσχοντες από ιδεοληπτική τύφλωση δεν μπορούν να δουν πως η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία δεν είναι παρά ένας κρίκος στην αλυσίδα των πολεμικών συγκρούσεων και των δεινών των λαών σε όλο τον κόσμο. 

Είναι πλέον γνωστό ότι οι πλανητικές υπερδυνάμεις, αντί για έναν «μεγάλο πόλεμο» που θα σήμαινε την ολοκληρωτική καταστροφή λόγω του υπάρχοντος πυρηνικού οπλοστασίου, έχουν επιλέξει τις «ελεγχόμενες συγκρούσεις». Για έναν τέτοιο πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, μίλησε ενώπιον των δημοσιογράφων(του ξέφυγε) ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν.

Αντί λοιπόν ενός παγκόσμιου πολέμου οι αντίπαλοι επιλέγουν πολλούς "ελεγχόμενους πολέμους"*, όπως έγραφε προφητικά ο Π. Κονδύλης(Θεωρία Πολέμου). Μόνο που κι αυτοί οι πόλεμοι σημαίνουν ποτάμια αίματος, θάνατο και προσφυγιά για τους λαούς, και τεράστια κέρδη για τους ολιγάρχες και τις πολυεθνικές.

Συμπέρασμα: Ο πόλεμος στην Ουκρανία εντάσσεται στο πλαίσιο των πολλαπλών ελεγχόμενων πολεμικών συγκρούσεων (Συρία, Υεμένη, Αφγανιστάν, Ιράκ, Σουδάν, Λιβύη, Σαχέλ κ.ά.), τις οποίες προκαλούν ή υποθάλπουν οι υπερδυνάμεις. Επιβάλλεται, συνεπώς, να αντιμετωπίζουμε ενιαία τους πολέμους, καθώς έχουν την ίδια αφετηρία και την ίδια αιτία. Γιατί κατανοώντας την αιτία, ο αγώνας μας για την ειρήνη γίνεται πιο αποτελεσματικός, καθώς μπορούμε να αποκαλύπτουμε τις προσπάθειες της προπαγάνδας να νομιμοποιεί τους πολέμους.

Γιατί ένα αντιπολεμικό κίνημα που «βλέπει» σωστά, είναι θεμελιώδης παράγοντας αποτροπής του πολέμου και εγκαθίδρυσης της ειρήνης.  

Και γιατί, τέλος, οι λαοί που υποφέρουν από τους πολέμους, αξίζουν εκ μέρους μας την ίδια συμπόνια και την ίδια αλληλεγγύη.

*Το δόγμα των "ελεγχόμενων πολέμων" έχει ως στόχο τον μείζονα ζωτικό χώρο της αναδυόμενης πλανητικής υπερδύναμης. «Η αμφισβήτηση της πλανητικής ηγεμονίας (των ΗΠΑ) δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι ένας νέος ηγεμόνας(Κίνα και Ρωσία) νικά κατά μέτωπο και αντικαθιστά τον παλαιό, αλλά «μπορεί και να σημαίνει, πιο περιορισμένα, ότι μια ανερχόμενη περιφερειακή δύναμη συγκροτεί βαθμηδόν γύρω της έναν μείζονα χώρο και απαγορεύει στην πλανητική ηγεμονική Δύναμη να επεμβαίνει με οιονδήποτε τρόπο στον χώρο αυτό...», γράφει ο Π. Κονδύλης (Θεωρία του Πολέμου, σελ. 369). Γι' αυτό η Ουάσινγκτον επιχειρεί να περιορίσει τον «μείζονα χώρο» της "νέας αυτοκρατορικής δύναμης", που είναι η Κίνα και η σύμμαχός της Ρωσία.

**Το κοριτσάκι της φωτογραφίας από την Υεμένη δεν ζει πια

Μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μανιχαϊσμός

 «Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενισχύουν τα άκρα, την καχυποψία, την αντισυστημικότητα», γράφει στο κύριο άρθρο της η εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»(8/3/2022).

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ευθύνονται, άραγε, για τον ηθικό μανιχαϊσμό που έχει εξορίσει την αμφιβολία, που εξοστρακίζει την επιφύλαξη και την μετριοπάθεια, και πολύ περισσότερο την αμφισβήτηση; Ή μήπως ακραίοι είναι οι ίδιοι, που καλούν στη θέση «ή με τον Πούτιν ή με το ΝΑΤΟ», αποκλείοντας την άρνηση και των δύο (δηλαδή «ούτε με τον Πούτιν ούτε με το ΝΑΤΟ»);

Αν κοιταχτούν στον καθρέφτη, θα δουν ότι τα άκρα τα ενισχύουν οι ίδιοι.

Αυτοί είναι οι μανιχαϊστές που καλούσαν στο όνομα της εθνικής «καθαρότητας» και του «ονόματος» την απόρριψη ως «εθνικής προδοσίας» της συμφωνίας των Πρεσπών. Είναι οι ίδιοι που μες στην απολυτότητά τους δεν αισθάνονται το ενδεχόμενο του δικού τους λάθους. Είναι οι ίδιοι που μιλούν για «ντόπιους και ξένους» με απόλυτο τρόπο, αυτοί που διακρίνουν τα εγκλήματα σε «ημεδαπά και αλλοδαπά», που μας εγκαλούν γιατί δεν παίρνουμε απόλυτη θέση υπέρ του ενός ή του άλλου, και οι οποίοι συγχρόνως μας κατηγορούν ότι είμαστε απόλυτοι και… ακραίοι!

Μας δαιμονοποιούν γιατί δεν παίρνουμε «καθαρή θέση», ενώ οι ίδιοι παρουσιάζονται ως οι φορείς του απόλυτου καλού, της "καλής πλευράς της ιστορίας", του... ΝΑΤΟ που συνιστά εγγύηση για την… ελευθερία των λαών!

Εμείς οι άλλοι, οι «μη καθαροί», οι κουκουέδες, οι συριζαίοι, οι Μερες25, οι ανένταχτοι κ.ά. είμαστε οι «δούρειοι δαίμονες», οι κρυφοί υποστηρικτές του Πούτιν, οι «ναιμεναλλάδες», οι αντισυστημικοί, το απόλυτο κακό, αυτό που ενώνει "τα άκρα"! Μέσω αυτής της δαιμονοποίησής μας επιχειρείται ο εκφοβισμός των ψηφοφόρων, οι οποίοι τους γυρίζουν την πλάτη.

Έτσι, όμως, έχουμε την λεγόμενη μεταπολιτική, που δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική, καθώς αποσκοπεί σε μία σύμπραξη τρομοκρατημένων πολιτών και στην εκβιαστική υπεξαίρεση της ψήφου τους. 

Ο φόβος και η δαιμονοποίηση είναι η κινητήρια αρχή της μεταπολιτικής: φόβος έναντι των πολιτικών αντιπάλων, τρόμος έναντι των βαρβάρων-μεταναστών, φόβος απέναντι στον ρώσικο λαό, στον Πούτιν αλλά και στους Τσαϊκόφσκι, Ντοστογιέφσκι..., τρόμος όλων έναντι όλων. Η ιδιότυπη αυτή τρομοκρατία υπηρετείται το ίδιο καλά τόσο από τις αυθεντίες της μανιχαϊκής ηθικής όσο και από τις αυθεντίες του κυνισμού (της απόλυτης σχετικοποίησης και της απροσδιοριστίας), που δραματοποιούν και σκηνοθετούν το «καλό και το κακό», διαμορφώνοντας αναλόγως την τρομοκρατημένη κοινή γνώμη.

Όμως, πίσω από την απολυτότητα αυτή, πίσω από τον καπνό των βομβών του εγκληματία Πούτιν και το αίμα των αθώων αμάχων Ουκρανών, κρύβονται αυτοί που έχουν συμφέρον από τον πόλεμο, αυτοί που κερδίζουν αμύθητα ποσά από τον πόλεμο, οι βιομήχανοι όπλων, οι πολυεθνικές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, των μετάλλων και των σιτηρών.

Στα 200 δολάρια το βαρέλι θα φθάσει το πετρέλαιο. Σε δυσθεώρητα ύψη η τιμή του φυσικού αερίου και των σιτηρών.

Οι βόμβες τσακίζουν τους Ουκρανούς και η ακρίβεια όλο τον κόσμο. 

Ένα άγριο πλιάτσικο λαμβάνει χώρα πίσω από τον καπνό, το αίμα, και τα ερείπια του πολέμου…

Το μυαλό είναι ο στόχος

 «Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει», γράφει ο Γιάννης Ρίτσος.

Η εκφορά της ολοφράσης «σαγαπώ», ένα τραγούδι, η μουσική, οι ήχοι της φύσης, οι παλμικές δονήσεις, που γίνονται ηλεκτρικά σήματα, αναδομούν τις συνάψεις των νευρώνων, συν-κινούν, απελευθερώνοντας τις ορμόνες της χαράς, ή εκλύοντας δάκρυα μπροστά στην εικόνα ενός μικρού παιδιού από την Ουκρανία, που κλαίει. Όλα δείχνουν πως σώμα είναι η ψυχή. Ότι οι λέξεις είναι το αίμα στις φλέβες που νεκρώνει τις αισθήσεις, εγκλωβίζοντάς τες σ' ένα ατέλειωτο χάχανο, αλλά είναι και εκείνες οι οπωροφόρες λέξεις που το αίμα τους πηγάζει από την ποιητικότητα των δρόμων, εκεί όπου κατοικούν οι εξόριστοι νέοι της ανεργίας, της επισφάλειας, της προσφυγιάς, εκεί όπου δημιουργείται μια αντιεντροπική δύναμη, που είναι ικανή να ανατρέψει την ισχύουσα συμβολική τάξη, δημιουργώντας μια νέα κοινωνικότητα, μία νέα συλλογικότητα, μία νέα συντροφικότητα.

Ακόμα, όμως, κι όταν μια νικηφόρα επανάσταση επιβάλλει με την (υλική) δύναμη των ιδεών της τη δική της "αλήθεια", αυτή δεν μπορεί να διαιωνισθεί χωρίς την κατοχή των «μέσων» παραγωγής του περιεχομένου του μηνύματος. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα του «σαλού» επαναστάτη από την Ιουδαία, που μετατόπισε την «αλήθεια» υπέρ του πένητα, του απόκληρου, του άστεγου, του ασθενή, πλην όμως πρόσκαιρα. Η δύναμη του πλούτου επαναοικειοποιήθηκε το περιεχόμενο της «πρωτο-χριστιανικής αλήθειας», εξαγοράζοντάς την. Μέσω του προτεσταντισμού έγινε η πλήρης αντιστροφή και η φτώχεια εξέπεσε από τον παράδεισο στην κόλαση, καθώς μεταλλάχθηκε σε κατάρα εκ Θεού και αμαρτία! Η «αλήθεια» απέκτησε ξανά το χρώμα του χρήματος, καθώς το «χρήμα» εξαγόρασε τα «μέσα» της αλήθειας, καθιστώντας την Εκκλησία εξουσιαστικό θεσμό, έλεγξε την εκπαίδευση, τα σχολεία, τα μέσα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Για να επιβεβαιωθεί ο Μακλούαν που έλεγε πως «το μέσο είναι το μήνυμα». Ότι όποιος κατέχει τα «μέσα» κατέχει και την αυθεντία της ερμηνείας των λέξεων, κατέχει -για την ακρίβεια επιβάλλει- την δική του «αλήθεια».   

Έτσι, οι λέξεις έγιναν φυλακή. Για την ακρίβεια «αλυσίδες». Γι’ αυτό ο δισεκατομμυριούχος Έλον Μασκ, το αφεντικό της SpaceX και της Tesla επιτίθεται (μέσω του τουίτερ) στον Νόαμ Τσόμσκι, τον διάσημο γλωσσολόγο και ακτιβιστή, ο οποίος έχει επικρίνει τα έργα νευροτεχνολογίας του Μασκ. Γιατί οι νευροεπιστήμες, σήμερα, έχουν ως στόχο το μυαλό και την εγκαθίδρυση της “μετα-αλήθειας”, των “μετα-δεδομένων” ή των “εναλλακτικών δεδομένων”, δηλαδή την απόλυτη χειραγώγηση των ανθρώπων.

O Νικ Μπόστρομ (Υπερνοημοσύνη, Μονοπάτια, Κίνδυνοι, Στρατηγικές) λέει στην Καθημερινή (22.02.2022): «Η μετάβαση σε έναν κόσμο που θα κυριαρχείται από τη μηχανική νοημοσύνη, κάτι το οποίο θα δούμε στον αιώνα που ζούμε, θα μεταμορφώσει τα πάντα.». Πρέπει να αποτρέψουμε το καταστροφικό σενάριο να στρέψουμε τις νέες Τεχνολογίες (για την ακρίβεια τα «ψηφιακά μυαλά») οι μεν εναντίον των δε. Αλλά όταν συνειδητοποίησα ποιοι είναι οι μεν και ποιοι οι δε, φρικίασα. Από εδώ τα "μεγάλα αφεντικά" και από εκεί οι εργαζόμενοι. Οι πρώτοι ετοιμάζουν για τους δεύτερους μια νέα οντολογική συνθήκη, η οποία θα συνοψίζεται στο "μετρό-δουλειά-μισό μυαλό". Ήδη αναπτύσσεται το... κίνημα του διανθρωπισμού (transhumanism), που προβάλει την ανάγκη της τεχνολογικής αναβάθμισης των ανθρώπων(για την ακρίβεια των εργαζομένων)! Ο κόσμος προετοιμάζεται για μια τέτοια εφιαλτική εξέλιξη, για τον ολοκληρωτισμό των λογαρίθμων.

Οι λέξεις, όμως, (ως κώδικας είναι ό,τι κι ο "λογάριθμος") δεν είναι μόνο φορείς της παραπλάνησης και της αποπλάνησης, είναι και φορείς ιδεών, γιατί με τη μεταφορική τους διάσταση, ως τελεστές γοητείας, γεννούν ιδέες. Μάλιστα. «Υπάρχει στη χρονικότητα των λέξεων ένα σχεδόν ποιητικό παιχνίδι θανάτου και αναγέννησης: οι διαδοχικές μεταφορές κάνουν μία ιδέα να γίνεται κάτι περισσότερο και κάτι διαφορετικό από τον εαυτό της» (Ζαν Μπωντριγιάρ: «Συνθήματα»). Πέρα, λοιπόν, από τις λέξεις της «μετα-αλήθειας» του Μασκ, υπάρχουν και οι λέξεις «χειροβομβίδες», πέρα από τις λέξεις και τις ερμηνείες της χειραγώγησης και της συντήρησης της καθεστηκυίας τάξης υπάρχουν και οι λέξεις της ανατροπής της.

Ο άνθρωπος σύμφωνα με τον Μπωντριγιάρ δεν άρχισε να κατασκευάζει τα πράγματα με προορισμό έναν κόσμο της ανταλλακτικής αξίας, αλλά για να τα «γοητεύσει», να τα εκτρέψει από την ταυτότητά τους. Όμως οι λέξεις σήμερα έγιναν κι αυτές εμπορεύματα. Οι λέξεις έχουν πλέον μία ανταλλακτική, δηλαδή εμπορευματική αξία και μία αξία χρήσης. Η αλήθεια, η δική μας αλήθεια, περιέχεται στη δεύτερη αξία. Σ’ αυτή που χρησιμοποιεί τις λέξεις όχι για να χειραγωγήσει, όχι για να παγιδεύσει και να πλουτίσει αλλά για να συναντηθεί και να ερωτευθεί. Γιατί η γοητεία μέσω των λέξεων είναι μία πρόκληση, μία μορφή που πάντα τείνει να διαταράξει την ταυτότητα και το νόημα της ζωής κάποιου, να τον αλλάξει, να τον κενώσει από το προηγούμενο Εγώ του και να ανανεώσει τον καημό του, δηλαδή το νόημα της ζωής του. Γιατί αυτού τους είδους η χρήση των λέξεων κάνει τον άνθρωπο ερωτικό υποκείμενο, υποκείμενο της δαπάνης, δηλαδή ποιητικό...

Ο «πόλεμος των Εγώ»

 Τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης Συμβολικής Τάξης είναι ο ατομικισμός, η επιτυχία-δηλαδή η αναγνώριση από τους άλλους- , το χρήμα, η ευτυχία ως καταναγκασμός-δηλαδή ο καταναλωτισμός ως αγορά σημείων και συμβόλων αναγνώρισης και κατά συνέπεια ευτυχίας. Σ’ αυτό το πλαίσιο η ανταλλακτική αξία αποκτά γενικευμένη μορφή, συμπεριλαμβάνοντας και τα υποκείμενα, τους ανθρώπους. Οι τελευταίοι δεν είναι «εμπόρευμα» μόνο ως εργαζόμενοι αλλά και ως πελάτες της αγοράς (δηλαδή στον ελεύθερο χρόνο τους). Έτσι, ο άνθρωπος τοποθετείται στην κοινωνία, αναγνωρίζεται εντός της και αναπτύσσει τις σχέσεις του μέσα σ’ αυτή λειτουργώντας ως «καθολικό εμπόρευμα». Είναι, συνεπώς, κανείς ό,τι «πουλάει» συνολικά, ό,τι «παράγει και συσσωρεύει» υλικά(χρήμα), ό,τι αγοράζει (σημεία και σύμβολα μέσω των οποίων μιλάει και επικοινωνεί εντός της κοινωνίας), ό,τι καταναλώνει(οφείλει να καταναλώνει συνεχώς και καταναγκαστικά, σημαίνοντας την επιτυχία του και τη συνακόλουθη δυνατότητα ευτυχίας-αναγνώρισης) και κυρίως τη δυνατότητα να καταναλώνει εφήμερα, ήτοι προϊόντα μιας χρήσης. Αφού ο άνθρωπος γίνεται «καθολικό εμπόρευμα» και οι σχέσεις του καθίστανται εμπορευματικές, μια ανταλλαγή αναγκών, ανταλλαγή συμβολικών και υλικών κεφαλαίων. Η πίστη όμως στην αγία τριάδα της ατομικότητας, της κατανάλωσης και του ναρκισσισμού και τα ευαγγέλιά της (περιοδικά μόδας, τηλεοπτικές εκπομπές…) ενέχει σοβαρές εσωτερικές αντιφάσεις. Διότι από τη μια πρέπει να είμαστε όπως οι άλλοι, συμβατοί με το «πνεύμα της εποχής» και το κυρίαρχο βλέμμα, όμοιοι σαν τα ανθρωπάκια του Γαΐτη ή τα μέρη του «μαζικού πολιτιστικού πολτού» και συγχρόνως ξεχωριστοί, ιδιαίτεροι. Η άρση αυτής της αντίφασης θα επέλθει με την ακίνδυνη δικτύωση(επιφανειακή ομαδοποίηση) σε σεξουαλικές, εθνοτικές, ποδοσφαιρικές, μουσικές, ενδυματολογικές ή καταναλωτικές και άλλες «φυλές»! Ουσιαστικά πρόκειται για μία «ψευτο-άρση», για μία ψευδαίσθηση της διαφοράς, που όμως έχει αληθινές και ουσιαστικές κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες καθώς έχουμε μία κοινωνία, αποτελούμενη από μικρά σύνολα(«φυλές» και target group) που αλληλοαναγνωρίζονται και αλληλοαποκλείονται (και με τη βία, όπως «τρέντι» εναντίον «emo»), και όχι από μεγάλα ανοιχτά σύνολα (κοινωνικές τάξεις, ευρύτερα πολιτιστικά και πολιτικά κινήματα). Χάνοντας συνεπώς το άτομο τη δυνατότητα ένταξης σ’ ένα ευρύ κοινωνικό σύνολο, είναι υποχρεωμένο για να υπάρξει εν κοινωνία να κινείται από ομάδα σε ομάδα, από δίκτυο σε δίκτυο από ρόλο σε ρόλο. Μάλιστα, σε μία ομάδα μπορεί να είναι κανείς πολιτικά «συντηρητικός» και σε μία άλλη «προοδευτικός». Αυτή συνεπώς η κοινωνική πολυδιάσπαση (ή αποσσυσωμάτωση) σημαίνει και την απώλεια ταυτότητας, την απώλεια μιας συνεχούς και συνεκτικής βιοαφήγησης, τη μοναξιά (Marie France Hirigoyen : «Η μοναξιά στον εικοστό πρώτο αιώνα», Πατάκης). Ο ανταγωνισμός στην εργασία σε συνδυασμό με το φόβο της απόλυσης και της ανεργίας καταργεί κάθε έννοια συναδελφικής αλληλεγγύης και καθιστά τους πάντες δύσπιστους και καχύποπτους έναντι όλων. Οι συναισθηματικοί δεσμοί δεν υφίστανται και η κοινωνική εκτίμηση-αναγνώριση είναι συνεχώς υπό αίρεση. Αυτό δημιουργεί μία τεράστια κόπωση, ένα τρομερό κενό καθώς ό,τι αποτελεί το όλον ενός προσώπου, η προσωπικότητά του τελεί συνεχώς υπό αίρεση. Εκείνο που μένει σταθερό είναι η αίσθηση του «πιονιού», του rouage, του εξαρτήματος της μηχανής. Η ψυχολογική αναπλήρωση του κενού δεν επισυμβαίνει παρ’ όλες τις ψυχαγωγικές εκδηλώσεις του επιχειρηματικού μάνατζμεντ.

Σύμφωνα με την ψυχίατρο Hirigoyen «Όταν η επιθυμία περιορίζεται στην απόκτηση υλικών αγαθών, μας χρειάζονται συνεχώς περισσότερα, κι αυτό δημιουργεί μια εξάρτηση, αφού το ‘’πάντα περισσότερο’’ δεν θα είναι ποτέ αρκετό». Η κοινή μας κατά συνέπεια εξάρτηση από την κατανάλωση είναι ό,τι μας συνέχει ως κοινωνία(δίκτυο υπο-ομάδων), αφού μ’ αυτή «μιλάμε» και μέσω αυτής «αναγνωριζόμαστε» από τους άλλους και αναγνωρίζουμε κατ’ επέκταση τον εαυτό μας. Όλη η ζωή κινείται γύρω από τον πυρήνα της κατανάλωσης. Καταναλώνουμε υλικά προϊόντα, κυρίως του εμφαίνεσθαι, καταναλώνουμε τις σχέσεις μας, καταναλώνουμε βουλημικά, παρορμητικά το σεξ, την πορνογραφία, τις ακραίες εμπειρίες, τις μεταμορφώσεις του σώματός μας, καταναλώνουμε γνωριμίες μέσω του διαδικτύου( ακόμα και ερωτικές αλλά εφήμερες και χωρίς διακινδύνευση), καταναλώνουμε τελικά την ίδια την εικόνα ή τις εικόνες του εαυτού μας. Γι’ αυτό η μοναξιά εισπράττεται ως ριζική ματαίωση και είναι συνυφασμένη με την έλλειψη επικοινωνίας, δηλαδή κατανάλωσης, με τον αποκλεισμό από την αγορά εκείνων των σημείων/συμβόλων που μας καθιστούν αναγνωρίσιμους/ορατούς στο βλέμμα των άλλων, ή του μεγάλου Άλλου(στον ενικό και στις διαπροσωπικές σχέσεις έχουμε το βλέμμα του «μικρού άλλου»). Άρα, η καταναλωτική εξάρτηση σημαίνει και εξάρτηση από το βλέμμα των Άλλων. Γι’ δεν μπορούμε να μείνουμε μόνοι. Γι’ αυτό η μοναξιά, να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας, δεν αντέχεται. Δεν αντέχουμε να μας δούμε, να δούμε το κενό μας και τη δική μας ευθύνη γι’ αυτό. Είμαστε οι άλλοι, το πώς μας βλέπουν οι άλλοι, η συλλογική επιθυμία των άλλων. Η μοναξιά δεν αντέχεται γιατί φοβόμαστε να δούμε την εικόνα μας και το ενδεχόμενο η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας να αφίσταται ή να έρχεται σε σύγκρουση με την εικόνα που έχουν οι άλλοι για μας. Το βλέμμα των άλλων μας τρομοκρατεί. Κι αυτή η κοινή τρομοκρατία, η κοινή εξάρτηση μας συνέχει ως κοινωνία. Αλλά ως πρόσωπα και λόγω του εθισμού, η εξάρτηση μας οδηγεί κατευθείαν στα υποκατάστατα και στους περισπασμούς από τη δυστυχία της στέρησης(καταναλωτικής) μέσω των ψυχοτρόπων, του τζόγου, των διεστραμμένων ερωτικών παιγνιδιών.

Έτσι η οικονομική οργάνωση της καταναλωτικής κοινωνίας αντιστοιχεί σε μία «νέα ψυχική οικονομία», όπου η στρέβλωση λογίζεται ως κοινωνική νόρμα, η απαξία ως αξία, και η αρρώστια ως υγεία. «Βρισκόμαστε μπροστά στο τέλος της πυκνότητας, του βάθους των συναισθημάτων… Η σπουδαιότητα που δίνουμε στην εικόνα του εαυτού μας κάνει τον ναρκισσισμό μας ευάλωτο, με συνέπεια ορισμένοι να καταρρέουν με την παραμικρή κριτική… (γι’ αυτό) κάθε κριτική βιώνεται ως επίθεση…» (Hirigoyen). Αυτός ο ναρκισσισμός είναι το ιδεώδες της ατομικιστικής κοινωνίας και είναι η αιτία ώστε κανείς να μην βλέπει τον άλλον ως υποκείμενο και να συμπάσχει όταν υποφέρει. Η θανάτωση των συναισθημάτων επέρχεται με την «αλεξιθυμία», την αναισθησία ως μορφή άμυνας που καταλήγει στην αδυναμία έκφρασης των συναισθημάτων αλλά και στην ανικανότητα να γίνονται αντιληπτά τα συναισθήματα των άλλων. Η απάντηση στη ολική ματαίωση της καταναλωτικής κοινωνίας για ευτυχία θα επέλθει με τη νέκρωση των συναισθημάτων και τη θυματοποίηση, που θα αντιμετωπιστεί από τους κομπογιαννίτες θεραπευτές ψυχών με μεγαλύτερη τόνωση του Εγώ, με περισσότερο ναρκισσισμό, με ακόμα λιγότερη δέσμευση και με περισσότερο «πόλεμο των Εγώ». Ο εαυτός-πελάτης δεν επιτρέπεται να αμφισβητηθεί. Η δημιουργική οδύνη εξοστρακίζεται ως ταμπού. Και για όλα φταίει ο άλλος(αφού ο πελάτης έχει πάντα δίκιο).  

Σύμφωνα με τον Ζ. Μπάουμαν (L’ Amour liquide, Le Ruergue/Chambon, Ροντέ, 2004) «Η μείωση των ικανοτήτων κοινωνικότητας έχει επιταχυνθεί από την τάση που δημιουργεί ο κυρίαρχος καταναλωτικός τρόπος ζωής να χρησιμοποιούμε τους άλλους ανθρώπους σαν καταναλωτικά αντικείμενα και να τους κρίνουμε όπως κρίνουμε τα αντικείμενα αυτά: από το μέγεθος της ευχαρίστησης που μπορούν να μας προσφέρουν, και με όρους όπως ‘’ό,τι πληρώσεις, αυτό θα πάρεις». Ο έρωτας καθίσταται μια επένδυση σ’ έναν καθρέφτη που οφείλει να μας καθρεφτίσει ανάλογα με την πληρωμή! Πρόκειται δηλαδή για έναν ναρκισσιστικό έρωτα, όπου αγαπώ τον άλλο επειδή αγαπώ την εικόνα του εαυτού μου, που ο άλλος καθρεφτίζει. Τα δύο φύλλα θα συστήσουν δύο ακόμα υπο-ομάδες(φυλές), με τους άντρες να δέχονται τη μεγαλύτερη πίεση καθώς καλούνται να δεχτούν τη θηλυκή τους πλευρά(κάποιοι τη δέχονται, άλλοι παθαίνουν κατάθλιψη κι άλλοι αντιδρούν βίαια). Εκείνοι που υφίστανται τη μεγαλύτερη οδύνη ωστόσο είναι όσοι έχουν μια πολύ επιβλητική ιδέα για τον εαυτό τους, δηλαδή οι νάρκισσοι. Ο άντρας-νάρκισσος υφίσταται τη νέα κατάσταση ως απώλεια εξουσίας, ως πλήγμα στην αυτοεκτίμησή του. Ακόμα κι όταν ζευγαρώνει παίζει το παιγνίδι της απόστασης καθώς εισπράττει την υπερβολική εγγύτητα ως κίνδυνο να «καταβροχθιστεί» και την υπερβολική απόσταση ως τον «παιδικό φόβο» της μητρικής εγκατάλειψης. Αυτό συμβαίνει μέσω του διαρκούς ελέγχου, που καταλήγει στη βία ως έκφραση του φόβου της εγκατάλειψης, που είναι ουσιαστικά ο φόβος να δουν τον άλλον, φόβος να δουν τον εαυτό τους. Η βία έτσι αναδομεί τον αντρισμό, την φαλλοκρατική ψυχική ακεραιότητα, καλύπτοντας με τη βία την κρίση της παλιάς ταυτότητας. Η νέα ταυτότητα απαιτεί ευαισθησία, τρυφερότητα, ικανότητα να ακούς και να διαλέγεσαι, συνεπώς να μπορείς να βλέπεις τον άλλον και τον εαυτό σου. Όμως αυτό εμποδίζεται από τον ακραίο ατομικισμό, τον ανταγωνισμό, τον κυνισμό και το αγοραίο βλέμμα της καταναλωτικής κοινωνίας. Με άλλα λόγια για να ανθήσει ο ισότιμος έρωτας ως τρυφερότητα και μοίρασμα και όχι ως αγοραία ανταλλαγή αναγκών χρειάζεται μια άλλη κοινωνία, όπου η ατομικότητα, δηλαδή η μοναδικότητα του ανθρώπου δεν θα ευδοκιμεί μόνο εντός ενός εγωισμού εις διπλούν, δηλαδή στο ζευγάρι, αλλά και μέσα στην ίδια την κοινωνία, που θα αναγνωρίζει την αυτονομία των δύο φύλων με κριτήρια πέραν των υλικών.

Ο κόσμος θα χαθεί από αδιαφορία και θα είναι μέρα Κυριακή

 Μια ηλικιωμένη γυναίκα πέθανε όταν η τράπεζα την πέταξε έξω από το σπίτι της. Ένα νεαρό ζευγάρι φεύγει με τα μικρά παιδιά του από το φλεγόμενο Κίεβο για να σωθούν. Άφησαν πίσω τους γονείς τους. «Δεν ήθελαν να φύγουν», δεν ήθελαν να αφήσουν το σπίτι τους, λέει η γυναίκα.

Θυμήθηκα τη νουβέλα «Έξω από την πόρτα»*. Ένας ηλικιωμένος καθηγητής φιλοσοφίας «κλειδώνεται» έξω από το σπίτι του. Διαπιστώνει ότι εξορίσθηκε από τον προσωπικό του κόσμο, από εκείνον τον αδιαπέραστο κλειστό κύκλο που είναι ο Εαυτός. Σκέφτεται αυτούς που δεν έχουν σπίτι. «Δεν είναι πουθενά, δεν είναι σε κανέναν τόπο, κανένας τόπος δεν είναι δικός τους, δεν έχουν καμία θέση, δεν κατέχουν πια ούτε το ίδιο τους το σώμα, που είναι διαβρωμένο, παραμορφωμένο, τσακισμένο και τελικά εκτός ελέγχου. Ακόμα και μέσα τους… δεν κατοικούν πουθενά.», είναι χωρίς ρίζες, στον αέρα. Γι’ αυτό οι ηλικιωμένοι δεν φεύγουν από το Κίεβο. 

Αλλά το χειρότερο που θα συμβεί στον καθηγητή, είναι όταν θα περιπλανηθεί στον «έξω» κόσμο. Εκεί θα διαπιστώσει ότι βρίσκεται εξόριστος κι απ’ αυτόν. Όσοι νομίζουν ότι είναι στο σπίτι τους, δεν είναι. Η παγκόσμια κοινότητα είναι «κολοκύθια νερόβραστα», που πλασάρουν οι «αβυσσαλέα επιφανειακοί» δημοσιογράφοι (οι τιποτένιοι «εκπαιδευτές της ανθρωπότητας»). Κανείς πλέον δεν ενδιαφέρεται για τη σκέψη. "Λέμε, λένε, λέτε", γράφει κάποιος, ως εάν η κριτική σκέψη να είναι δεδομένη απριόρι. Αντί της κριτικής σκέψης, όμως, το μόνο που υπάρχει είναι η γελοιοποίηση και «ο ατσάλινος νόμος της βλακείας».    

Κανείς δεν θέτει διερωτήσεις. Ακόμη και οι επιστήμες ενδιαφέρονται μόνο για τις απαντήσεις. Η εξορία μας από την κριτική σκέψη οδηγεί στην «απόλυτη απελπισία» αφού αγνοούμε τι είναι αυτό «που μας συντρίβει». Η προσπάθεια κάποιου να καταλάβει θεωρείται αδυναμία, έλλειψη προσαρμογής, περιττή φλυαρία. Γι’ αυτό η πραγματική τέχνη σήμερα έχει εξοριστεί στους απόπατους. Το κενό γεμίζει με «λατρείες». Ο καθένας με τη λατρεία του. Ζούμε σ’ έναν αιώνα "γεμάτο λάτρεις", που λατρεύουν τον ΠΑΟΚ, τον Ολυμπιακό, τον Μέσι, τον Ρονάλντο και κάποιοι τον Πικάσο. Παριστάνουμε ό,τι είμαστε, ενώ δεν είμαστε... 

Η έξωση μας έχει ήδη επισυμβεί πριν «κλειδωθούμε» έξω από το σπίτι. Όλοι οι άνθρωποι είναι εξόριστοι από την ίδια την ουσία της ζωής. Ακόμη και ο πόνος έχει εξοριστεί. Παρά το γεγονός ότι ο Χέγκελ στην «Αισθητική» του μιλούσε για την αναγκαιότητα των εκδηλώσεων του πόνου μας με δάκρυα και πόσο ωραίος θεσμός ήταν οι μοιρολογίστρες, τώρα κανείς δεν κλαίει. Η μάνα λέει πως της στέρεψαν τα δάκρυα. Δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί δεν κλαίει για τα πεθαμένα παιδιά της. Στην κηδεία των δύο παιδιών του αφηγητή που σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό (σ.σ. ο παροξυσμός αδιαφορίας των περαστικών-θυμηθείτε τον γνωστό φωτογράφο στο

Παρίσι που πέθανε αβοήθητος στο δρόμο) «κανείς δεν τόλμησε να εκδηλώσει τον πόνο του με θόρυβο». Κανείς δεν πονά, κανείς δεν συμπονά, κανείς δεν συμπάσχει πια.

Ο «εξόριστος» από το σπίτι του θα διαπιστώσει ότι είναι εξόριστος ήδη κι απ’ τον κόσμο. Ο θυρωρός δεν ανοίγει γιατί είναι μέρα Κυριακή, γιατί έχει στην τηλεόραση φόρμουλα1 και γιατί δεν είναι διατεθειμένος με τίποτα να χαλάσει την ιερότητα του μεσημεριανού φαγητού. «Τίποτα πια δεν διεισδύει σε τούτες τις τρύπες εκτός από αυτό που δεν έχει σχήμα, όπως το βουητό της τηλεόρασης…». Το χειρότερο όμως είναι ότι «οι ιδέες, τα λόγια, δεν έχουν πλέον καμιά, μα καμιά πυκνότητα. Είναι όλα διαλυμένα, δίχως ουσία, δίχως δύναμη, στο χαμηλότερο βαθμό πυκνότητας ώστε να μπορούν να περάσουν μονάχα μέσα από τις κλειδαρότρυπες…». Λόγια, λόγια, λόγια. Λέμε, λέτε, λένε! 

Η Κυριακή είναι η πιο δύσκολη μέρα των μοναχικών, είναι η μέρα που η αδιαφορία των άλλων οξύνει τη μοναξιά τους, πολύ περισσότερο αν η χρεία των άλλων αναγκάσει κάποιον να προσφύγει στη βοήθειά τους. Γι’ αυτό η μοναξιά τρομοκρατεί περισσότερο κι από το θάνατο. Γι’ αυτό ο κόσμος θα χαθεί από αδιαφορία και θα είναι μέρα Κυριακή. 

 

 * Vincent Delecroix «Έξω από την πόρτα» (μετάφραση Νίκη Κατακίτσου-Ντουζέ, Μαρία Κασαμπάλογλου-Ρομπλέν), Γκοβόστης, 2008.

**Η φωτογραφία από την ταινία "Μία αιωνιότητα και μια μέρα"

Ποιος έχει δίκιο σ’ αυτόν τον πόλεμο;

 Ποιος έχει δίκιο σ’ αυτόν τον πόλεμο; Ο Πούτιν ή το ΝΑΤΟ; Εμείς λέμε εκ προοιμίου, πως δεν έχει κανείς τους. Και πως δίκιο έχει μόνο αυτό το παιδί που δεν θέλει να πεθάνει. 

Για τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους, βέβαια, έχουν δίκιο οι Ουκρανοί που αντιστέκονται στην εισβολή στη χώρα τους από τον «ιμπεριαλιστή», «δικτάτορα» και «αρχι-ολιγάρχη» Πούτιν. Από την άλλη πλευρά, ο Πούτιν θέτει θέμα ασφάλειας της Ρωσίας, που απειλείται από το ΝΑΤΟ με την ένταξη σ’ αυτό της Ουκρανίας, και, επίσης, θέμα «γενοκτονίας» των ρωσόφωνων στην Ανατολική Ουκρανία.

Ποια σφαγή, τάχα, είναι δίκαιη; Το ερώτημα έχει νόημα μόνο για τα συμφέροντα που διακυβεύονται και για εκείνους που τα εκπροσωπούν. Για τους λαούς, όμως, που σφάζονται δεν έχει κανένα νόημα. Τα συμφέροντα αυτά δεν είναι δικά τους, αλλά των πολυεθνικών και της πολεμικής βιομηχανίας καθώς και για το ποιος θα έχει την ηγεμονία στον πλανήτη.  

Σ' αυτόν τον πόλεμο συγκρούονται οι ΗΠΑ(ΝΑΤΟ) και ο άξονας Κίνας-Ρωσίας με διακύβευμα την πλανητική ηγεμονία.

Το πρόβλημα που καλούνται να διαχειριστούν εδώ και πολλά χρόνια οι Αμερικανοί είναι η παρακμή της αυτοκρατορίας τους που έχει πλέον εκρηκτικές συνέπειες και στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Απέναντί τους σήμερα είναι η Κίνα, αλλά και η σύμμαχός της Ρωσία. Πριν χρόνια, ο Τσ. Κάπτσαν, διεθνολόγος και σύμβουλος του Κλίντον, έθετε το θέμα της παρακμής της αμερικανικής αυτοκρατορίας και πως η διάδοχή της θα ήταν η Κίνα. Προειδοποιούσε μάλιστα ότι ιστορικά, πάντα η μετάβαση από μία αυτοκρατορία σε μία άλλη γίνονταν με παγκόσμιο πόλεμο, με μοναδική εξαίρεση την μετάβαση από την βρετανική αυτοκρατορία στην αμερικανική. Βέβαια, ένας παγκόσμιος πόλεμος σήμερα με την ισχύ των πυρηνικών όπλων των αντίπαλων δυνάμεων θα σήμαινε ολοκληρωτική καταστροφή. Αντί λοιπόν ενός παγκόσμιου πολέμου οι αντίπαλοι επιλέγουν πολλούς "ελεγχόμενους πολέμους". Για έναν τέτοιο πόλεμο εκ μέρους της Ρωσίας στην Ουκρανία μίλησε (του "ξέφυγε") ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν. Μόνο που κι αυτοί οι πόλεμοι σημαίνουν ποτάμια αίματος, θάνατο και προσφυγιά για τους λαούς και κέρδη για τους ολιγάρχες και τις πολυεθνικές.

Το δόγμα των "ελεγχόμενων πολέμων" έχει ως στόχο τον μείζονα ζωτικό χώρο της αναδυόμενης πλανητικής υπερδύναμης. «Η αμφισβήτηση της πλανητικής ηγεμονίας (των ΗΠΑ) δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι ένας νέος ηγεμόνας(Κίνα και Ρωσία) νικά κατά μέτωπο και αντικαθιστά τον παλαιό, αλλά «μπορεί και να σημαίνει, πιο περιορισμένα, ότι μια ανερχόμενη περιφερειακή δύναμη συγκροτεί βαθμηδόν γύρω της έναν μείζονα χώρο και απαγορεύει στην πλανητική ηγεμονική Δύναμη να επεμβαίνει με οιονδήποτε τρόπο στον χώρο αυτό...», γράφει ο Π. Κονδύλης (Θεωρία του Πολέμου, σελ. 369). Γι' αυτό η Ουάσινγκτον επιχειρεί να περιορίσει τον «μείζονα χώρο» της "νέας αυτοκρατορικής δύναμης", που είναι η Κίνα και η σύμμαχός της Ρωσία.

Για τη διασφάλιση του μείζονα χώρου πέριξ της Ρωσίας "για λόγους ασφαλείας" μίλησε από την πλευρά του και ο Βλ. Πούτιν. Με άλλα λόγια, η αντίδραση του τελευταίου αφορά στην προσπάθεια των ΗΠΑ να περιορίσουν τον ζωτικό χώρο της Ρωσίας, ανατρέποντας όλα τα φιλορωσικά πολιτικά καθεστώτα των όμορων χωρών. Θυμίζουμε την υποστήριξη των Αμερικανών στους εθνικιστές και τους νεοναζί της Ουκρανίας σ' αυτό που οι δυτικοί αποκάλεσαν "εξέγερση" και ο Πούτιν "πραξικόπημα". Γι' αυτό ο Βλ. Πούτιν μιλάει για την "αποναζιστικοποίηση" της Ουκρανίας. Παραδόξως, όμως, οι νεοναζί σε όλο τον κόσμο, σήμερα, τάσσονται υπέρ του Ρώσου προέδρου! (Τρέλα!)

Ποιος να κατηγορήσει τους Ουκρανούς που παίρνουν τα όπλα για να υπερασπιστούν την πατρίδα τους; Κανείς. Αλλά τι συνέβη και αυτοί οι άνθρωποι σκοτώνονται με τους Ρώσους που ζούσαν αδερφικά τόσα χρόνια; Ποιος έσπειρε το μίσος; «Αν μιλάτε για την Ουκρανία και τις ενέργειες της Ρωσίας για να προστατέψει τους κατοίκους του Ντονμπάς, μην ξεκινάτε από τον Φεβρουάριο του 2022. Η ιστορία ξεκινά το 2013.», δήλωσε η εκπρόσωπος του Πούτιν, Ζαχάροβα. Άραγε, η ιστορία του διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας θα επαναληφθεί και στην Ουκρανία; Ενδεχομένως.

Οι άμεσες και οι μακροπρόθεσμες συνέπειες των γεωπολιτικών ηγεμονικών παιγνίων είναι ολέθριες για τους λαούς. Περισσότερο κι από τις βόμβες που σκοτώνουν μια κι έξω, είναι οι βραδυφλεγείς «βόμβες μίσους» που δηλητηριάζουν τις ψυχές και κάνουν τους απλούς ανθρώπους να μακελεύονται μεταξύ τους. Θυμάμαι την κραυγή της Σέρβας Gaga Rositz σ’ ένα συνέδριο βαλκάνιων συγγραφέων στην Αρχαία Ολυμπία, καθώς οι παλιοί της φίλοι και ομότεχνοι, οι πρώην συμπατριώτες της από τη Λιουμπλιάνα δεν της απηύθυναν ούτε καν ένα βλέμμα χαιρετισμού: «Κάποτε ήμασταν συμπατριώτες, τώρα δεν λέμε καλημέρα… Όταν τη χώρα μου τη βομβάρδιζαν «γενναία» οι χώρες των μεγάλων γλωσσών… φοβόμουν μη σκοτώσουν το «Λόγο»… πρέπει να σηκώσουμε πάλι τις γέφυρες που μας ενώνουν» έλεγε με δάκρυα η Γκάγκα. Τώρα το ίδιο. Πάντα το ίδιο.

Γι’ αυτό ούτε Πούτιν ούτε ΝΑΤΟ, αλλά με το λαό της Ουκρανίας που σήμερα δοκιμάζεται οδυνηρά. Αλλά και με τους γενναίους Ρώσους και τις Ρωσίδες, που διαδηλώνουν κατά του πολέμου και ρίχνονται στη φυλακή από τα ρόμποκοπ του δικτάτορα Πούτιν. Αυτός ο πόλεμος δεν αφορά τους λαούς. Είναι μία σύγκρουση γεωπολιτικών συμφερόντων σε ενδοκαπιταλιστικό επίπεδο... 

 Και το ερώτημα που προκύπτει είναι αν υπάρχει ρεαλιστικός τρόπος αντιμετώπισης των πολεμικών σχεδίων των πολυεθνικών κατασκευής όπλων και των πολιτικών πλασιέ τους ή των ολιγαρχών νεοτσάρων. «Μέσα στον πολιτισμό υπάρχει τόσο ένα πρακτικά επαρκές ισοζύγιο των αντίρροπων τάσεων του ανθρώπου, έτσι ώστε να διατηρείται η ειρήνη, όσο και αρκετή ένταση, έτσι ώστε ένας πόλεμος δεν αποκλείεται, αλλά μάλλον προετοιμάζεται», γράφει ο Κλαούζεβιτς. Συνεπώς, ο πόλεμος ή η ειρήνη είναι το αποτέλεσμα του συσχετισμού αυτών των αντίρροπων δυνάμεων αλλά και της δημιουργίας «μίσους» μέσω της χειραγώγησης των μίντια και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Μην πιστεύετε, λοιπόν, άκριτα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Γιατί το κίνημα κατά του πολέμου και η κουλτούρα της ειρήνης, δηλαδή η εκπαίδευση στο σεβασμό και την κατανόηση του Άλλου, έχουν θεμελιώδη σημασία ως "αντίρροπες δυνάμεις". Γιατί κανένας πόλεμος δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη δική μας συνέργεια είτε ως θύτες -χειριστές όπλων- είτε ως θύματα – ως «κρέας» για τα κανόνια...

Transhumanism: Ονειρεύονται έναν εργαζόμενο με λοβοτομημένη μνήμη

 Διαβάζω τη συνέντευξη του Νικ Μπόστρομ (γνωστό το βιβλίο του: Υπερνοημοσύνη, Μονοπάτια, Κίνδυνοι, Στρατηγικές) στην Καθημερινή (22.02.2022). Η απόφανση ότι «Η μετάβαση σε έναν κόσμο που θα κυριαρχείται από τη μηχανική νοημοσύνη, κάτι το οποίο θα δούμε στον αιώνα που ζούμε, θα μεταμορφώσει τα πάντα.», είναι κοινότοπη. Το ίδιο και η θέση του ότι πρέπει να αποτρέψουμε το καταστροφικό σενάριο να στρέψουμε τις νέες Τεχνολογίες(για την ακρίβεια τα «ψηφιακά μυαλά») οι μεν εναντίον των δε. Αλλά όταν συνειδητοποίησα ποιοι είναι οι μεν και ποιοι οι δε, φρικίασα. Από εδώ τα "μεγάλα αφεντικά" και από εκεί οι εργαζόμενοι. Οι πρώτοι ετοιμάζουν για τους δεύτερους, τους "άλλους", μια νέα οντολογική συνθήκη, η οποία θα συνοψίζεται στο "μετρό-δουλειά-μισό μυαλό". Ήδη αναπτύσσεται το... κίνημα του διανθρωπισμού (transhumanism), που προβάλει την ανάγκη της τεχνολογικής αναβάθμισης των ανθρώπων(για την ακρίβεια των εργαζομένων). Ο κόσμος προετοιμάζεται για μια τέτοια εφιαλτική εξέλιξη.

Στην Apple TV προβάλλεται η σειρά “Severance”, σύμφωνα με την οποία μερικοί υπάλληλοι της Lumon Industries υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση που χωρίζει τη μνήμη τους στη μέση. Στη δουλειά, δεν θυμούνται την ιδιωτική τους ζωή, και στο σπίτι δεν θυμούνται τα της δουλειάς! Τοποθετείται στους εργαζόμενους ένα εγκεφαλικό εμφύτευμα που αποσυνδέει τη μνήμη τους, δημιουργώντας ένα «εγώ» της εργασίας που ξεχνάει όλη την προσωπική του ιστορία όταν παίρνει το ασανσέρ για να εργαστεί στο υπόγειο της Lumon, και ένα ιδιωτικό «εγώ» που λειτουργεί στο σπίτι και δεν έχει ιδέα για τις εργασίες που εκτελεί από τις 8 έως τις 5 το απόγευμα.

«Η Αμερική των μεγάλων αφεντικών – η οποία αποτυπώνεται στην πανίσχυρη Lumon Industries – βρήκε έναν τρόπο να μεταμορφώσει τους υπαλλήλους της σε ασήμαντα και ανεγκέφαλα χάμστερ», συνοψίζει η The Boston Globe.

«Τελικά, ο οικιακός εαυτός παραμένει ένα ον σε μέγεθος ανθρώπου, ενώ ο εργαζόμενος εαυτός δεν είναι παρά ένα ρομποτικό πλάσμα που εκτελεί σκοτεινές και μονότονες εργασίες όλη μέρα πίσω από την οθόνη του υπολογιστή του.”

Ο κόσμος των παιδιών μας, ένας κόσμος με λοβοτομημένη μνήμη. Τι φρίκη! Τι ακραία δυστοπία!